အခန်း (၇၇၅-၇၇၆)

အခန်း (၇၇၅) သဲလွန်စ၊ မိုးရွာချခြင်း၊ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဖိုးအို၊ ကျင်းရွှေမြို့

လီယန်ချူးသည် ကျောက်ရှောင်မန်၏ အနည်းငယ် နုနယ်လှသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဒါက ၁၅ နှစ်၊ ၁၆ နှစ် အရွယ်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ အရင်ကမ္ဘာမှာဆိုရင် အလယ်တန်းကျောင်းသူ အရွယ်ပဲ ရှိဦးမယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ အတွင်းစိတ်က အသက် ၄၀ ကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ"

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က တွေ့ခဲ့သော သရဲအိုကြီး ပြောစကားအရ 'ကောင်းပုရွာ' သည်လည်း လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၃၀ က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကျောက်ရှောင်မန်နှင့် 'ကောင်းပုရွာ' ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ပတ်သက်မှုများ ရှိနေမလားဟု သူ စဉ်းစားမိသည်။

လီယန်ချူးသည် ကျောက်ရှောင်မန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကျောက်ကရွာအတွင်း၌ ထူးခြားသော အရာများ ရှိမရှိ လိုက်လံ ရှာဖွေတော့သည်။ အနှစ် ၂၀ ကြာ စွန့်ပစ်ခံထားရသော ရွာဟောင်းဖြစ်သဖြင့် အမှတ်အသား အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ပုံမှန်ဆို ဒီမှာ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ" ဟု လီယန်ချူးက စပ်စုမိသည်။

ဆေးရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ကျောက်ရှောင်မန်သည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ရာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အစွမ်းရှိသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်စေသော်လည်း သူမ၏ အတွေ့အကြုံအရ ဆိုလျှင် သူမသည် ပါရမီပါသော ဝိညာဉ်အမျိုးအစားထဲတွင် ပါဝင်သည်။

အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သရဲသရဲမများသည် ကျင့်စဉ် တိုးတက်မှု မြန်ဆန်ကြသော်လည်း အသိဉာဏ် မရှိကြဘဲ အခြားဝိညာဉ်များကို သတ်ဖြတ်ဝါးမျိုခြင်းဖြင့် အဆင့်တက်ကြကာ ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခက်ခဲသော နာကြည်းမှု အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

သို့သော် ကျောက်ရှောင်မန်မှာမူ လူကို အန္တရာယ်မပြုသည့် စိတ်ထားဖြူစင်သော ဝိညာဉ်လေး ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ အသက်အစစ်အမှန်မှာ ၄၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်းပေါ့...။

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီအနီးအနားမှာပဲ လျှောက်သွားနေတာပေါ့။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လည်ပြီး ရွာတွေထဲက လူတွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို သွားသွားချောင်းကြည့်တတ်တယ်"

'ဒါကြောင့်လည်း လော့ဟွန်းတောင်ကို ဒီလောက် နှံ့စပ်နေတာကိုး'

ဟု လီယန်ချူးက တွေးလိုက်ပြီး

"ဒါဆို ဒီအနီးအနားက ရွာတွေကို မင်း ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့ "

ကျောက်ရှောင်မန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒီအနီးအနားက ရွာကြီးရွာငယ် အကုန်လုံးကို ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တချို့ရွာတွေမှာ အစောင့်အရှောက်ရတနာ တွေ ရှိတော့ ကျွန်မ မဝင်ရဲဘူး"

လီယန်ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရွာအများစု သို့မဟုတ် တံတားအောက်များတွင် အစောင့်အရှောက်ရတနာများ ရှိတတ်ကြသည်။

ဥပမာ - တံတားအောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သံဓားရှည်ကဲ့သို့ အရာများသည် ရေဝိညာဉ်နှင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အချို့ရွာများသည် ဖုန်းရွှေစနစ်အရ တည်ဆောက်ထားသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး လူဦးရေ ထွန်းကားကာ ရာသီဥတု မျှတစေသည်။

လီယန်ချူးသည် ဤကျောက်ကရွာထဲတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အမှတ်အသား သို့မဟုတ် မြေငလျင် လှုပ်ခတ်ခဲ့သည့် လက္ခဏာမျိုးကို မတွေ့ရပေ။ အတိတ်တုန်းက ကူးစက်ရောဂါကြောင့် ဖြစ်စေ၊ အခြား အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်စေ တစ်ရွာလုံး ပြောင်းရွှေ့သွားကြခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"မင်း ဒီအနီးအနားကို နှံ့စပ်တယ်ဆိုရင် ကျင်းရွှေမြို့မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါအကြောင်းရော မင်း ဘာတွေ သိထားသေးလဲ"

ဟု လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော ရောဂါများ ဖြစ်ပွားခြင်းမှာ ရှားပါးသည့် ကိစ္စမဟုတ်သော်လည်း လီယန်ချူး မေးရခြင်းမှာ ထိုကိစ္စတွင် မိစ္ဆာများနှင့် ပတ်သက်မှု ရှိမရှိ ကျောက်ရှောင်မန် သိမလားဟု စမ်းစစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်ကမူ ခေါင်းခါပြသည်။

လီယန်ချူးသည် ကျောက်ကရွာကို ဆက်လက် စူးစမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သရဲမလေး တစ်ယောက်က အကုန်လုံးကို သိလိမ့်မည်ဟုလည်း မျှော်လင့်ထား၍ မရပေ။

"ကျွန်မ ကျင်းရွှေမြို့ ဆိုတဲ့ အမည်ကို မကြားဖူးဘူး"

လီယန်ချူး၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး ကျောက်ရှောင်မန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း မကြားဖူးဘူး ဟုတ်လား"

ကျောက်ရှောင်မန်က ခေါင်းညိတ်လျက်

"ဟုတ်ကဲ့၊ ခုနက ကျန်းလင်း ပြောနေတုန်းကလည်း ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိတာ"

လီယန်ချူး၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားတော့သည်။ ကျန်းလင်း ပြောစကားအရဆိုလျှင် ကျောက်ရှောင်မန် ပြောပြသည့် ကျောက်ကရွာ တည်နေရာမှာ ကျင်းရွှေမြို့နှင့် မဝေးလှပေ။

"သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး၊ အဲဒီမြို့အမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးလား"

လီယန်ချူးက ထပ်မေးသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်က သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ဖြေရှာသည်။

"တကယ် မကြားဖူးတာပါ"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်သည် လော့ဟွန်းတောင်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော နေရာအကြောင်းပင် သိထားပါလျက် ကျင်းရွှေမြို့အကြောင်း မသိသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။ ဤမိန်းကလေးမှာ လူတွေ၏ ကိစ္စများကို စပ်စုတတ်သော အကျင့်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် လော့ဟွန်းတောင်အကြောင်း ကောလာဟလများကို သူမ ဘယ်က ကြားလာမည်နည်း။ သေချာပေါက် လူတွေပြောနေသည်ကို ခိုးနားထောင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူးသည် ကျောက်ကရွာတွင် အသုံးဝင်သော အချက်အလက် မတွေ့သဖြင့် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ရာ မိုင်အနည်းငယ်အတွင်းရှိ ရွာနှစ်ရွာကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူက ကျောက်ရှောင်မန်ကို မေးကြည့်သောအခါ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြီး

"အရှေ့ဘက်က ရွာက နွားကရွာ ၊ တောင်ဘက်က ရွာက မင်းကရွာ ပါ။ အဲဒီနှစ်ရွာက ရေတွင်းကိစ္စနဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်တတ်ကြတယ်။ လူပေါင်း ရာချီပြီး သတ်ကြတာ၊ ကြည့်လို့ ကောင်းမှကောင်း"

ဟု ဆိုသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးမှာ အဆန်းမဟုတ်သဖြင့် လီယန်ချူး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ လူဦးရေ ကျဲပါးလှသဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ သွားမှ ရွာနှစ်ရွာသာ ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ရှောင်မန်ကို ဆီစိမ်စက္ကူထီးထဲ ဝင်စေပြီး မြေလျှိုးအတတ် ကို သုံးကာ နွားကရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

စုံစမ်းကြည့်သောအခါ ထိုရွာမှာ နွားကရွာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်မှ မင်းကရွာနှင့် ရန်ဖြစ်နေသည်မှာလည်း ကျောက်ရှောင်မန် ပြောသည့်အတိုင်း မှန်ကန်နေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျောက်ရှောင်မန်သည် ဤကိစ္စတွင် လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်သလို သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာလည်း ပြဿနာ မရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

"အဲဒီ မင်းကရွာက ကောင်တွေလေ၊ အခုတလော မိုးခေါင်လို့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ သေကုန်တော့မယ့်ဟာကို ရေတွင်းကို အသုံးမခံဘူး။ ဒီနေ့တော့ လူအုပ်စုလိုက်သွားပြီး သူတို့နဲ့ သတ်ရဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီရေတွင်းကို သူတို့ သိမ်းသွားလိမ့်မယ် "

လီယန်ချူးကို စကားပြောနေသည်မှာ မျက်နှာမည်းမည်းနှင့် အစ်ကိုကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မင်းကရွာအကြောင်း ပြောရင်း ဒေါသထွက်နေရှာသည်။ ရွာနှစ်ရွာမှာ မဝေးလှဘဲ ရေတွင်းတစ်တွင်းကို အတူသုံးကြရာ စိုက်ပျိုးရေးအတွက် ရေလုရင်း ယနေ့တွင် တစ်ပွဲကြီး နွှဲကြရန် ပြင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်တွင် မိုးမရွာဘဲ မြေခြောက်သွေ့ပါက အစာရေစာ ရှားပါးပြီး လူများ ငတ်မွတ်သေဆုံးတတ်ရာ ဤသည်မှာလည်း ဆူပူအုံကြွမှုများ၏ အစပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မိုးရွာစေနိုင်သည်။ သူ့တွင် ရေကာခြင်းအဆောင် ရှိသည်။ အမည်က ရေကို ကာကွယ်ခြင်းဟု ဆိုသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာ ရေစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သဖြင့် မိုးရွာချပေးရန် မခဲယဉ်ပေ။ သို့သော် လီယန်ချူးက ထိုအစ်ကိုကြီးကို တားဆီးကာ ကတိပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ဘဲ အမည်မကျန်ရစ်စေဘဲ ကောင်းမှုပြုခြင်း ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် ရေကာခြင်းအဆောင်ကို ထုတ်၍ စွမ်းအားသွင်းလိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ မှောင်အတိ ကျလာပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်တော့သည်။ ခုနက လီယန်ချူးကို စကားပြောခဲ့သော အစ်ကိုကြီးမှာ အိမ်ထဲမှ ပေါက်တူးကို ကိုင်၍ ထွက်လာစဉ် မိုးကြီး ရုတ်တရက် ရွာချလိုက်သဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်။

မိုးမှာ အချိန်တိုအတွင်း သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခဲ့သည်။ နွားကရွာမှ ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိုးခွက် ပန်းကန်များ၊ စည်ပိုင်းများကို ထုတ်၍ ရေခံကြတော့သည်။ ဤမိုးရေမှာ သာမန်မိုးရေထက် ပို၍ သန့်ရှင်းသဖြင့် သောက်သုံးလျှင်ပင် ရောဂါဘယ ကင်းဝေးစေသည်။ ဤသို့ဖြင့် နွားကရွာ၏ စိုက်ပျိုးခင်းများမှာ အသက်ဆက်ခွင့် ရသွားတော့သည်။

"ကောင်းကင်ကြီးက မျက်စိပွင့်ပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့ မိုးရွာပြီဟေ့"

ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ကန်တော့နေကြသည်။ သူတို့ လိုချင်သည်မှာ များများစားစား မဟုတ်ဘဲ တစ်နေ့ သုံးနပ် စားရရန်သာ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးကို လမ်းညွှန်ခဲ့သော အစ်ကိုကြီးမှာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ထိုလူငယ် တာအိုဆရာကို လိုက်လံ ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရတော့ပေ။ နတ်ဘုရား ဆင်းသက်လာပြီး ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် မိုးရွာချပြီးနောက် မင်းကရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ စုံစမ်းကြည့်သောအခါ ကျောက်ရှောင်မန် ပြောသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြန်သည်။ ထူးခြားသော ဘုံတူချက်မှာ ထိုရွာသားများမှာလည်း ကျင်းရွှေမြို့ အကြောင်းကို လုံးဝ မကြားဖူးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

'ကျန်းလင်းက လမ်းမှားသွားတာလား ဒါမှမဟုတ် လမ်းညွှန်ချက်ကို မှားကြားခဲ့တာလား '

ဟု လီယန်ချူး တွေးတောမိသည်။ မင်းကရွာကလည်း မိုးခေါင်သည့် ဒုက္ခကို ခံစားနေရသဖြင့် လီယန်ချူးက တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့် မိုးရွာချပေးခဲ့ပြီးနောက် အမည်မဖော်ဘဲ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကျင်းရွှေမြို့

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ ဒဏ်ရာရထား၍ မဟုတ်ဘဲ ခုနက မန္တန်စွမ်းအားကို အလွန်အမင်း သုံးစွဲခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ သုံးစွဲခဲ့သည်မှာ သစ်သားစွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ဖြစ်သည့် 'မြက်ပေါ်ပျံ' ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် ပထမအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်လျှင် သစ်ပင်များပေါ်တွင်ပါ ပျံသန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကန့်အသတ် များသော်လည်း တောနက်များ သို့မဟုတ် မြက်ခင်းပြင်ကျယ်များတွင် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သော အရှိန်ကို ရရှိစေသည်။ သို့သော် သဲကန္တာရထဲတွင်မူ ဤကျင့်စဉ်မှာ အသုံးမဝင်ပေ။

ကျန်းလင်းသည် ကျင်းရွှေမြို့ထဲရှိ လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ ကျောပေါ်မှ ထုပ်ပိုးထားသော အရာကို သတိရလိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ လီတာအိုဆရာ၏ အကူအညီဖြင့် ရရှိခဲ့သော နဝယိုမြက် ရှိနေသဖြင့် ဘုံတစ်ရာဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ရာ ကျင်းရွှေမြို့၏ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကျင်းရွှေမြို့တွင် အခန့်ညားဆုံး ဖြစ်သော အိမ်ကြီး တစ်အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုအိမ်၏ အခန်းမဆောင်တွင် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ဖြူ အဖိုးအို တစ်ဦးသည် ဆေးကျိုနေသည်။ ထိုအဖိုးအိုမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားပြီး ဘေးနားတွင် ဆေးသေတ္တာ တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားကာ တည်ငြိမ်လှပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အေးချမ်းလှသည်။

"ယန်ဆရာကြီး... ကျွန်မ နဝယိုမြက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ

"

ဟု ကျန်းလင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး

"ဘာ နဝယိုမြက်ကို တွေ့ခဲ့ပြီ ဟုတ်လား"

ကျန်းလင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထုပ်ပိုးထားသော ဆေးမြက်များကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ တာအိုဆရာ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာမို့ ဒါကို ရလာခဲ့တာပါ"

အဖိုးအိုမှာ အသက်ရှူ မြန်လာပြီး လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လာကြည့်ကာ

"နဝယိုမြက် အစစ်ပဲ တကယ်ပဲ သိပ်ကောင်းတာပဲ"

ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောရှာသည်။

ရင့်ကျက်ပြီး လှပသောအမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် နောက်ဆောင်မှ ထွက်လာကာ

"ကျန်းမိန်းကလေး လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူဆိုတာ ငါ အစောကြီးကတည်းက သိသားပဲ"

ဟု ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် မရနိုင်ပါဘူး။ တာအိုဆရာ တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး သူက ကူညီပေးခဲ့လို့ပါ"

ကျန်းလင်းက လီယန်ချူးအကြောင်းကို အရည်အချင်းရှိပြီး ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အဖိုးအိုမှာ နဝယိုမြက်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာမဆုံး ဖြစ်နေသလို၊ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း ဝမ်းသာနေသည်။ သို့သော် လီတာအိုဆရာ၏ အကြောင်းကို ကြားသောအခါ သူမသည် ကျန်းလင်းနှင့် စကားစမြည် ပြောလာတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ပင်ကိုယ်အားဖြင့် ရင်းနှီးဖော်ရွေမှု ရှိသူ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ကျန်းလင်းနှင့် သိကျွမ်းသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ သိခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ ထိုအဖိုးအိုမှာမူ ယန်ပိုင်ချွမ်း ဖြစ်ပြီး ဆေးပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ပါရဂူကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင်းရွှေမြို့သားများ၏ ထူးဆန်းသော ရောဂါကို ထိန်းချုပ်ပေးထားသဖြင့် လူသေဆုံးမှု မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ ကျန်းလင်းကို တစ်ခုခု မေးချင်နေပုံ ရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အင်အားကြောင့် သူမ၏ အာရုံမှာ နဝယိုမြက်ပေါ်သို့ ပြန်ကျသွားသည်။

"ဒါတွေကို ခဏထားလိုက်ပါဦး၊ ယန်ဆရာကြီး အရင်ဆုံး ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီး ရွာသားတွေကို ကယ်ပါဦး"

ဟု အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။

အဖိုးအိုမှာ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆေးမြက်များကို ယူ၍ အတွင်းဆောင်သို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက ကျန်းလင်းကို ကြည့်ကာ

"ကျန်းမိန်းကလေးလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ သွားပြီး နားလိုက်ပါဦး။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟု နူးညံ့စွာ ဆိုသည်။ သူမ၏ စကားလုံးများမှာ လူကို ယုံကြည်အားကိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသော စွမ်းအား ရှိသည်။

ကျန်းလင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အခန်းထဲတွင် ဝင်နားလိုက်သည်။ သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး နိုးလာသောအခါ မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာမှ ထလာစဉ် သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

'ဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ ပြီးသွားပြီလား' ဟု တွေးကာ ရှေ့ဆောင်သို့ သွားကြည့်သော်လည်း ယန်ဆရာကြီးကို မတွေ့ရပေ။ ရှေ့ဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် မီးထွန်းမထားဘဲ မှောင်အတိ ကျနေကာ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။

ကျန်းလင်းမှာ ယန်ဆရာကြီး ဆေးဖော်နေသည်ကို နှောင့်ယှက်မိမည် စိုးသဖြင့် အသံမထွက်ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးဆီသို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

ဖြူလျော့နေသော လူမျက်နှာတစ်ခုသည် လက်ထဲတွင် မီးအိမ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်လျက် လျှောက်လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ကျန်းလင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိသည်။ သေချာကြည့်လိုက်မှ ထိုအမျိုးသမီး (ဖုန်းသခင်မ) ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဖုန်းသခင်မ... ရှင်ပဲလား လန့်သွားတာပဲ"

ဟု ကျန်းလင်းက ဟန်လုပ်ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

မီးအိမ်ဖြူလေးထဲမှ အလင်းရောင်မှာ ဝေဝါးနေပြီး သခင်မ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမက ပြုံးကာ

"ကျန်းမိန်းကလေး၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု မေးသည်။

"နိုးလာတော့ မှောင်နေပြီမို့ ဆေးလုံးပြီးပြီလားလို့ လာကြည့်တာပါ"

"မင်းက စိတ်စေတနာ ကောင်းတာပဲ၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

ဟု သခင်မက ဆိုကာ မီးအိမ်ကို ကိုင်လျက် အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိုမီးအိမ်မှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ သို့သော် သူမ ဘာမှ မမေးဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်လွန်းလှပြီး သခင်မ ကိုင်ထားသော မီးအိမ်နှင့် အဝေးမှ မြင်နေရသော အလင်းရောင်လေးမှလွဲ၍ ကျန်သည့်နေရာများမှာ မှောင်အတိ ကျနေသည်။ တစ်မြို့လုံးမှာလည်း သေလူများ ကိန်းဝပ်ရာ နေရာကဲ့သို့ အသက်မဲ့နေသည်။

"ဆေးလုံးသောက်ပြီးရင် ရောဂါက ချက်ချင်း ပျောက်သွားမှာလား မသိဘူး"

ဟု ကျန်းလင်း တွေးနေမိသည်။ သို့သော် ခဏကြာသောအခါ သူမ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ရှေ့ဆောင်နှင့် နောက်ဆောင်မှာ မဝေးလှသော်လည်း ယခုအခါ သူမတို့ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဖုန်းသခင်မ... ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ၊ နောက်ဆောင်ကို မရောက်သေးဘူးလား "

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုန်းသခင်မသည် လှည့်ကြည့်လာရာ မီးအိမ်၏ ဝေဝါးသော အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းနေသည်။

"ငါလည်း ထူးဆန်းနေတယ်လို့ ခံစားမိတယ်၊ အမှန်ဆို ရောက်သင့်တာ ကြာလှပြီ"

ကျန်းလင်းသည် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်လာသော အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဝိညာဉ်တံတိုင်း ခံနေရတာလား "

သူမသည် သတိကို စုစည်းကာ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီး မန္တန်စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုက်ဖိန်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မှောင်မိုက်ထဲမှ မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမကို ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ

"အား"

ဟု အော်ဟစ်လျက် မှောင်မိုက်ထဲသို့ နစ်မြုပ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မီးအိမ်ဖြူကို ကိုင်ထားသော ဖုန်းသခင်မ တစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်သည်။ သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ

"ဟင်း... ထွက်သွားပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမသည် မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မှောင်မိုက်မှုများမှာ ဒီရေကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။ မကြာမီ အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျင်းရွှေမြို့ တစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားသော သင်္ချိုင်းဂူကြီးတစ်ခုအလား အေးစိမ့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် ကျောက်ကရွာကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်ပေါင်း ရာချီသော နေရာများကို သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ကျင်းရွှေမြို့ကို မတွေ့ရပေ။ ရွာသားများမှာလည်း ထိုအမည်ကို မကြားဖူးကြသဖြင့် ဘေးနားရှိ ကျောက်ရှောင်မန်ပင် အံ့သြနေရသည်။

"ကျန်းလင်းက မင်းဆီက ကျောက်ကရွာ တည်နေရာကို ကြားပြီးတော့ အနီးအနားမှာပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်လေ"

ဟု လီယန်ချူးက ဆိုကာ

"ပြန်သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညမှောင်လာပြီး ကျောက်ကရွာဟောင်းကြီးမှာ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယန်ချူး ထိုနေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် လေဟုန်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒေါင်

ခေါင်းလောင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လီယန်ချူး၏ ကိုယ်အကာကွယ် နှင့် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု တိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးက လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်

"တာအိုဆရာ... မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ရှောင်ထဲ့ပါ"

ဟု အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရှောင်ထဲ့ လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ လကွယ်ညဖြစ်သဖြင့် မှောင်အတိ ကျနေသော်လည်း သူ၏ လက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအနက်ရောင် အရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖြူနက်ကြား ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာတွင် ဖော်လံဖားလုပ်လိုသော၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာမျိုးစုံ ပေါ်နေသည်။

"သံစားသားရဲ"

"လီတာအိုဆရာ... ကျွန်တော် တာအိုဆရာ့ကို စောင့်နေတာ"

ဟု သံစားသားရဲက ဝမ်းသာအားရ ပြောသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာဗျာ၊ ကျွန်တော် တောင်ထဲမှာ ပျင်းလို့ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ တာအိုဆရာနဲ့ လာတိုးတာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ် ရေစက်ရှိတယ်နော်"

ဟု သံစားသားရဲက ရယ်လျက် ဆိုသည်။

"ခုနကတော့ စောင့်နေတာဆို..."

လီယန်ချူးက ထောက်ပြလိုက်သည်။ သံစားသားရဲက မသိမသာ လမ်းကြောင်းလွှဲကာ

"တာအိုဆရာ၊ ဒီရွာမှာ သဲလွန်စတစ်ခုခု တွေ့ပြီလား"

ဟု မေးသည်။

"မတွေ့ဘူး။ ကျောက်ကရွာက ပျက်စီးနေတာ ကြာပြီ။ အခု အဓိကက ကျန်းလင်း ပြောတဲ့ ကျင်းရွှေမြို့ပဲ။ အနီးအနားက လူတွေ တစ်ယောက်မှ မကြားဖူးကြဘူး"

သံစားသားရဲမှာ အံ့သြသွားပြီး

"ဘာ..."

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။ ကျန်းလင်းမှာ ဝိညာဉ်မဟုတ်ဘဲ လူသားစစ်စစ် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားသိရှိခဲ့သည်။ သူမက ဘာကြောင့် မည်သူမှ မသိသော နေရာတစ်ခုကို ပြောခဲ့ရသနည်း။

ရုတ်တရက် သံစားသားရဲက တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်

"တာအိုဆရာ... ဟိုဘက်က မြို့က ကျင်းရွှေမြို့ မဟုတ်ဘူးလား "

"မြို့" လီယန်ချူး အံ့သြသွားသည်။

သံစားသားရဲက မြောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြကာ

"ကျွန်တော် ခုနက အဲဒီဘက်မှာ မြို့တစ်မြို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အတော်လေး စည်ကားနေပုံပဲ၊ အဲဒါ ကျင်းရွှေမြို့လို့ ကျွန်တော် ထင်နေတာ"

လီယန်ချူးသည် သံစားသားရဲ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ အလင်းရောင် မှိန်မှိန်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျောက်ကရွာရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ မြို့ရှိရအောင် ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ "

လီယန်ချူး၏ မျက်မှောင်များမှာ ပို၍ပင် ကျုံ့သွားတော့သည်။

အခန်း (၇၇၆) ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၊ ဖော်ရွေသော သားသတ်သမား၊ ဘာလို့ ဆွဲလို့မရတာလဲ

လီယန်ချူးသည် ယခင်က ကျောက်ကရွာ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ကျေးရွာများကို စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့ဖူးရာ မြောက်ဘက်တွင် မည်သည့်မြို့မှ မရှိကြောင်း ကောင်းကောင်းသိထားသည်။

'ဒါဆို ဒီကျင်းရွှေမြို့က ဝိညာဉ်ရွာ တစ်ခုလား' ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ညဘက်မှ ပေါ်လာတတ်သည်မှာလည်း မဆန်းပေ။

"မင်း ဒီမှာနေလာတာ ကြာပြီပဲ၊ ညဘက်ဆိုရင် အဲဒီမှာ မြို့ရှိတတ်လား" ဟု သူက ကျောက်ရှောင်မန်ကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်က ခေါင်းခါပြသည်။

"မရှိပါဘူး"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သွားကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

သူတို့သည် ထိုအလင်းရောင်ရှိရာသို့ ဦးတည်သွားကြရာ သံစားသားရဲ လမ်းပြမှုဖြင့် သူပြောသော မြို့ကို မကြာမီ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ မူလက အဝေးမှ လှမ်းကြည့်စဉ် အလွန်စည်ကားနေပုံ ရသော်လည်း တကယ်တမ်း အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ထိုမြို့မှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အသံတစ်သံမျှပင် ထွက်ပေါ်မလာချေ။

နေ့ခင်းဘက်က သူစုံစမ်းစဉ်က ဤနေရာတွင် မြို့မရှိခဲ့သည်မှာ သေချာကြောင်း လီယန်ချူး အတည်ပြုနိုင်သည်။ သူတို့ မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အဝေးမှ မြင်ခဲ့ရသော အလင်းရောင်များမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသလောက် ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျနေတော့သည်။

လီယန်ချူးအနေဖြင့် ရွှေရောင်အလင်းမန္တန် ကို ထုတ်သုံးချင်သော်လည်း ထိုအလင်းဒဏ်ကြောင့် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ် လွင့်စင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မီးတုတ်ကိုသာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူက လက်ချောင်းဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့လိုက်ရာ

ဝူး

မီးတုတ်မှာ ချက်ချင်း တောက်လောင်သွားသည်။

မြို့တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိပြီး သူတို့သုံးယောက်၏ ခြေသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လီယန်ချူး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့လာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းမှာလည်း မှောင်မိုက်နေပြီဖြစ်ရာ လာရာလမ်းကိုပင် မမြင်ရတော့ချေ။ ဤမြို့တွင် ထူးခြားသော တားမြစ်ချက် တစ်ခု ရှိနေဟန်တူပြီး စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်၍ မရသလို အလင်းရောင်နှင့် အသံများကိုလည်း ဖိနှိပ်ထားသည်။

မီးတုတ်၏ အလင်းရောင်မှာ မိမိရှေ့ရှိ နေရာအနည်းငယ်ကိုသာ ခဲရာခဲဆစ် လင်းစေနိုင်သည်။ လမ်းမများမှာ ဗလာကျင်းနေပြီး အလွန်အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဤနေရာရှိ အဆောက်အအုံများမှာမူ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေကြရာ လီယန်ချူး ယခင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော စွန့်ပစ်ထားသည့် ရွာဟောင်းများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

သူတို့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အသားတောက်နေသည့် အသံကို သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

လီယန်ချူးသည် မီးတုတ်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ ထိုအသံလာရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အသားဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။ အသားတင်ခုံနောက်တွင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားသော သားသတ်သမား တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အသားစိုင်များ ဖောင်းကြွနေသည်။ ခုံပေါ်တွင်မူ မည်သည့် သတ္တဝါမှန်း မသိရသော သွေးစိုနေသည့် အသားများနှင့် အရိုးစုများ ရှိနေသည်။

သူက အရိုးကို ဓားဖြင့် တောက်ချလိုက်တိုင်း အရိုးစများ လွင့်စင်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။ ဆိုင်အတွင်းခန်းမှာ မှောင်အတိ ကျနေသဖြင့် မီးတုတ်အလင်းမှာ အတွင်းသို့ မရောက်နိုင်ချေ။ ဤမြင်ကွင်းမှာ လူကို ကြက်သီးထစေလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး ဝိညာဉ်ပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဤသားသတ်သမားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သွေးရောင်များ လွှမ်းနေသည်။ သူက ကျောက်ရှောင်မန်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမမှာ အလောင်းတောင်ကြီးနှင့် သွေးပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူပင် ကျပ်လာတော့သည်။

ထိုစဉ် သားသတ်သမားမှာ ခေါင်းမော့လာပြီး လီယန်ချူးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးညှော်နံ့များနှင့် သွေးစွန်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ အပြုံးမှာမူ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

"တာအိုဆရာ... အသားလေး ဘာလေး ယူမလား"

သားသတ်သမားက ပြုံးလျက် မေးသည်။

သူ၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အပြုံးမှာ သွေးစွန်းနေသည့် အသားတုံးများကြားတွင် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှု မရှိပေ။ သန်းခေါင်ယံအချိန်၊ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြို့ကြီးထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားသတ်သမား တစ်ဦးက မှောင်မည်းနေသော ဆိုင်ခန်းအတွင်း အသားတောက်နေခြင်းမှာ မည်မျှပင် အပြစ်ကင်းစင်အောင် ပြုံးပြနေပါစေ လူကို အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် ထောင်ထသွားသော်လည်း လီယန်ချူးကမူ အေးဆေးစွာ ပြုံးကာ

"ဒါ ဘာအသားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သားသတ်သမားမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည်။ လီယန်ချူးက ဤသို့ ပြန်ဖြေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပုံရသည်။

"တောဝက်သားပါ"

သူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ခုံအောက်မှ ကြီးမားသော ဝက်ခေါင်းကြီး တစ်လုံးကို မတင်လိုက်သည်။ အစွယ်များကိုမူ နုတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးက တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါကာ

"တောဝက်သားက ညှီလွန်းတယ်၊ လူသားရော ရှိလား"

သားသတ်သမား : "………………"

ကျောက်ရှောင်မန် : "………………"

သူမသည် ဘေးနားရှိ လီတာအိုဆရာကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤမျှအထိ အကြိုက်က ပြင်းထန်လှချည်လား။

သားသတ်သမားမှာ ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးနောက် ပြန်ပြုံးကာ

"တာအိုဆရာကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ၊ ကျွန်တော့်ဆိုင်က တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်တာပါ၊ လူသား ဘယ်က ရမှာလဲ"

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာတွင် နှမြောတသဖြစ်ဟန် ပေါ်လာသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ လူက မသေသေးခင်မှာ အသားကို ပါးပါးလေး လွှာပြီး ဆော့စ်နဲ့ တို့စားရင် အရသာက အလွန်အမင်းကို လတ်ဆတ်တာ"

သားသတ်သမား : "………………"

"အကိုကြီး... ဒီနေရာက ကျင်းရွှေမြို့လား"

ဟု လီယန်ချူးက ဆက်မေးသည်။

သားသတ်သမား သတိပြန်ဝင်လာကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဒါဆို အနက်ရောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူငယ်အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကို မြင်မိသေးလား၊ သူမ အမည်က ကျန်းလင်း တဲ့"

ဟု လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

မမျှော်လင့်ထားဘဲ သားသတ်သမားက ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။ သူမှာ စကားပြောရ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

"အဲဒါ မိန်းကလေးကောင်းလေး တစ်ယောက်ပဲ၊ သူမက ဟိုရှေ့က ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး ထဲမှာ ရှိတယ်"

သားသတ်သမားက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လီယန်ချူးအတွက် လမ်းညွှန်ပြသပေးသည်။

မင်းက လူကောင်းပဲကိုး... လီယန်ချူးက ခေါင်းညိတ်ကာ

"ကြားရတာတော့ ဒီမြို့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါ၊ ဗိုက်ဖောင်းရောဂါ ဖြစ်နေတယ်ဆို"

သားသတ်သမားက ခေါင်းခါကာ

"မရှိပါဘူး၊ မြို့ထဲက လူတွေ အကုန်လုံး နေကောင်းကြပါတယ်။ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူး"

"………………" လီယန်ချူး။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သားသတ်သမားကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျန်းလင်းလေး ပြောခဲ့သည်မှာ ကျင်းရွှေမြို့သားများ ဗိုက်ဖောင်းရောဂါ ဖြစ်နေသဖြင့် ဆေးလာရှာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယခုမူ ဤသားသတ်သမားက မည်သူမှ ရောဂါမဖြစ်ဟု ပြောနေပြန်ပြီ။

လီယန်ချူးကမူ ယုံကြည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ

"ဒါဆိုရင်တော့ ထူးဆန်းနေပြီ၊ ကျန်းလင်းကတော့ ကျင်းရွှေမြို့သား အများစု ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေလို့ သက်သက် ဆေးလာရှာတာလို့ ပြောတာပဲ"

သားသတ်သမားက အသံလေးနက်စွာဖြင့်

"အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူးသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ

"ကောင်းပြီ အကိုကြီး၊ အလုပ်ဆက်လုပ်ပါဦး၊ နောက်မှ တွေ့မယ်"

သားသတ်သမား၏ မျက်နှာတွင် ထိုနူးညံ့သော အပြုံးမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"တာအိုဆရာလေး လမ်းမှာ သတိထားသွားပါ"

လီယန်ချူးတို့ အဖွဲ့ လမ်းမပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါမှသာ ကိုယ်လုံးကြီးမားသော ဤသားသတ်သမား၏ မျက်နှာတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ ထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ပြန့်လွင့်လာသည်။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

သူက ခုံပေါ်တွင် အသားများကို ဆက်လက် တောက်နေတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောဘက် မှောင်မည်းနေသော ခေါင်းတလားဆိုင်အတွင်းမှ ဆူညံသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်တာလဲ"

"ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်တာလဲ"

"ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်တာလဲ"

ဤအသံများမှာ လေသံချင်း မတူသော်လည်း ပြောနေသည်မှာ စာသားတစ်ခုတည်းပင် ဖြစ်သည်။ သားသတ်သမားမှာ ကြားရသည်မှာ စိတ်ရှုပ်လာသဖြင့် ဓားကို ခုံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ချလိုက်ပြီး

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း "

ထိုအသံများမှာ အခန်းထဲတွင် ပျံဝဲနေသော သွေးစိုနေသည့် လူဦးခေါင်းများ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က သားသတ်သမားကို အော်ဟစ်မေးမြန်းနေကြသည်။

"ဘာလို့ သူ့ကို မသတ်တာလဲ"

"အဲဒီမိန်းကလေး ရှိတဲ့နေရာကိုရော ဘာလို့ အဲဒီတာအိုဆရာကို ပြောပြလိုက်တာလဲ"

"မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

နောက်ကွယ်မှ အသံများမှာ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သားသတ်သမားမှာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

"မင်းတို့ မျက်စိကန်းနေလား၊ သူ့ဘေးနားမှာ ပါလာတာက ရှေးဟောင်းသံစားသားရဲ ကွ။ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ နောက်ခံက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားနေလိမ့်မယ် "

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤသားသတ်သမားသည် လူကို ဆိုင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ အရေခွံနွှဲပြီး အသားများကို ခွဲစိတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ညတွင်မူ သူသည် အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူးသည် သားသတ်သမား ပြောသည့်အတိုင်း ထိုရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤအိမ်ကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် စက္ကူမီးအိမ်ဖြူများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ကြီးမားသော နာရေး စာလုံး ရေးသားထားရာ အေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ အိမ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားဟန်တူသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဒါက အဲဒီအိမ်ကြီးလား"

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ထိတ်လန့်နေရှာသည်။ ဤအိမ်ကြီးက ဤကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှာနည်း။

လီယန်ချူးက နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ မင်းက သရဲပဲဟာကို"

"……………" ကျောက်ရှောင်မန်။

လီယန်ချူးသည် တောင်ထဲရှိ မိစ္ဆာသရဲများနှင့် လူသားစား မြေအောက်နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်စဉ်က အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းပြတ်သားလှသဖြင့် ယခုလည်း တံခါးကို ရိုက်ချိုးပြီး ဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။

ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင်

လီယန်ချူးက တံခါးကို ယဉ်ကျေးစွာ သွားခေါက်လိုက်သည်။ သူမှာ အလွန်ပင် စည်းကမ်းရှိလှသည်။

"…………" ကျောက်ရှောင်မန်။

ခဏအကြာတွင် အိမ်ထဲမှ ခြေသံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျွီ...

တံခါးကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာပြီးနောက် ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီး တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူမသည် မိတ်ကပ် အနည်းငယ် လိမ်းခြယ်ထားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်မှာ ပြည့်ဖြိုးလှသည်။

"နေကောင်းလား အဒေါ်ကြီး... ကျွန်တော် ကျန်းလင်းကို ရှာနေတာပါ"

လီယန်ချူးက အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာမှာ မည်သူမှ အပြစ်ပြောစရာ မရှိသော်လည်း ထိုလှပသောအမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာမူ မသိမသာ တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းနောက် သူမက ပြုံးလျက်

"ဟင်း ဟင်း... ခန့်ညားတဲ့ တာအိုဆရာလေးပဲ။ ကျွန်မကို အဒေါ်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ထက် အသက်နည်းနည်းပဲ ကြီးတာမို့ အစ်မလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

ဤအမျိုးသမီး ပြုံးလိုက်သောအခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူကို ရင်းနှီးချင်စိတ် ပေါက်လာစေသည်။ သူမ၏ ရင့်ကျက်သော အလှတရားမှာ လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့သော 'လှိုင်းတံပိုးထန်သည့်' ခံစားချက်မျိုးမှာ အမျိုးသား အများအပြားနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ထိတွေ့ဆက်ဆံဖူးမှသာ ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည့် အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးက ပြုံးလျက်

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဒေါ်ကြီး"

"…………" အမျိုးသမီး။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်

အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် မေးသည်။

"တာအိုဆရာက ကျန်းလင်းလေးကို သိတာလား"

လီယန်ချူး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူး၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းလင်း ပြောခဲ့သည့် တာအိုဆရာလေးမှာ သူဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

"တာအိုဆရာက ကျန်းလင်း ဒီမှာရှိနေတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာပင်

"ဟိုဘက်က အသားရောင်းတဲ့ သားသတ်သမား ပြောပြတာပါ" ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်မှောင်များ ပင့်တက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အဖြေမျိုး ရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပုံရသည်။

"အဲဒီသားသတ်သမားက တခြား ဘာတွေ ပြောသေးလဲ"

လီယန်ချူးက ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ

"သူက မြို့ထဲကလူတွေ ဘာရောဂါမှ မဖြစ်ဘူး၊ တစ်ခါမှလည်း မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလို့ ပြောတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"…………" အမျိုးသမီး။

သူမ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်သည်။

"ကျန်းလင်းက ဒီမှာ ရှိတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ"

သူမသည် လီယန်ချူး၏ ဘေးမှ ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် သံစားသားရဲကို အံ့သြသလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လီယန်ချူးတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် မီးအိမ်ဖြူ တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုမီးအိမ်ထဲမှ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

အိမ်၏ အရှေ့ဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူးသည် သင်းပျံ့သော ရနံ့ကို ရရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်ရှိ မီးအိမ်ဖြူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ခေါင်းတလားကိုမူ မတွေ့ရပေ။

"ကျွန်မ ခင်ပွန်းက ရောဂါနဲ့ ဆုံးသွားတာ ကြာပါပြီ၊ မြေမြှုပ်ပြီးသားပါ။ အဲဒီသားသတ်သမားက စိတ်မမှန်ဘူးလေ၊ မြို့ထဲကလူတွေလည်း သူ့ကို အဖက်မလုပ်ကြဘူး။ တာအိုဆရာလည်း သူ့စကားကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့"

အမျိုးသမီးက နူးညံ့လှသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် ပြောလိုက်ရာ လူကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေလောက်သည်။

"အဒေါ်ကြီး... ဒါဆိုရင် သားသတ်သမား ပြောတာက မှားနေပြီး မြို့သားတွေ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ရောဂါ ဖြစ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဟု လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။

အမျိုးသမီး၏ ကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သွားကို ကြိတ်ကာ လှည့်ကြည့်၍ ညုတုတု ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်မက တာအိုဆရာကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ"

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေပြီး စကားလုံးများတွင်လည်း လူကို ဖျားယောင်းနိုင်သော စွမ်းအား ပါဝင်နေသဖြင့် သူမ ပြောသမျှကို အလိုလို ယုံကြည်သွားစေသည်။ သို့သော် သူမကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ လီယန်ချူးက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီး၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှု အနည်းငယ် ဖြစ်သွားသော်လည်း နောက်သို့ လှည့်ကာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကို လှုပ်ခါလျက် ရှေ့မှ လမ်းပြသွားတော့သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ယခုအခါ များစွာ မကြောက်တော့ချေ။

ဤအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေဟန် ရှိသဖြင့် သူမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်တွင် ထိုသားသတ်သမားမှာ စိတ်မမှန်ဘဲ လျှောက်ပြောနေသူ ဖြစ်သည်ဟု ကျောက်ရှောင်မန်က အလိုလို ယုံကြည်သွားတော့သည်။ ထို့ပြင် ခင်ပွန်းဆုံးရှုံးထားသော ဤအမျိုးသမီးကိုပင် သနားမိနေသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်သည် ဤအမျိုးသမီးက သူမ၏ ယုံကြည်မှုကို ခဏချင်း ရယူသွားနိုင်ရုံသာမက သူမ၏ စိတ်ထဲမှ လွမ်းဆွတ်မှုကိုပင် နိုးကြားစေခဲ့သည်ကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် တောင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ကျောက်ကရွာဟောင်းသို့ မကြာခဏ ပြန်လာတတ်သည်မှာ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုခံစားချက်မှာ အဆမတန် ကြီးထွားလာနေသည်။

သံစားသားရဲကိုမူ ခြံဝင်းထဲတွင် ထားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာများကို ကြောက်သော်လည်း ၎င်း၏ ရှေးဟောင်းမျိုးစိတ် ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းကာ အသာတကြည် ဝပ်နေရှာသည်။

လီယန်ချူးသည် အမျိုးသမီး၏ နောက်မှ လျှောက်လမ်းအတိုင်း လိုက်သွားသည်။ ထိုလျှောက်လမ်းမှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီး အမျိုးသမီး၏ လက်ထဲမှ အလင်းရောင်လေးသာ ရှိသဖြင့် လူကို အေးစိမ့်သော ခံစားချက် ပေးစွမ်းသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ရှေ့မှ လှုပ်လှုပ်ရွရွ လျှောက်သွားစဉ် ရုတ်တရက် သူမ၏ တင်ပါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ညုတုတု ပြုံးလျက်

"တာအိုဆရာ... ကျွန်မက ခင်ပွန်းဆုံးထားတာ မကြာသေးဘူးလေ၊ ဒီလောက်ကြီးတော့ စိတ်မလောပါနဲ့ဦး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူးကမူ မည်သည့် အမူအရာမှ မရှိဘဲ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ကျောက်ရှောင်မန်က တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ဟို... အားနာပါတယ် အဒေါ်ကြီး... ခုနက ကျွန်မ အရမ်းကြောက်လို့ လက်က မတော်တဆ အဒေါ်ကြီးရဲ့ တင်ပါးကို ထိမိသွားတာပါ"

"………………" အမျိုးသမီး။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသမီးမှာ အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ မီးအိမ်ကို ကိုင်ကာ ရှေ့မှ ဆက်လက် လမ်းပြသွားသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာမူ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပို၍ အေးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အအေးဒဏ်ကို မကြောက်သင့်သော်လည်း ခုနက ခံစားချက်မှာ ရေခဲတောင်ထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် အခိုးအငွေ့များပင် ထွက်လာသည်။

သူတို့ သုံးယောက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော်လည်း ဤလျှောက်လမ်းထဲတွင်သာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခုက ဝိညာဉ်တံတိုင်း နဲ့ တိုးနေတာလား။

ရုတ်တရက်

သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ မှောင်မိုက်ထဲမှ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး လီတာအိုဆရာ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ အဆုံးမဲ့သော မှောင်မိုက်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ကြောက်လွန်း၍ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး အသံပင် ထွက်မလာတော့ချေ။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ဘာမှ ဖြစ်မလာဘဲ လီယန်ချူးမှာ အေးဆေးစွာပင် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်နေသည်။

မှောင်မိုက်ထဲမှ ထိုလက်မည်းကြီးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲလိုက်သော်လည်း ဆွဲလို့ မရပေ...။

အမျိုးသမီးမှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အငွေ့အသက်များ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ခံစားမိသဖြင့် အော်သံ မကြားရသည်ကို အံ့သြနေသော်လည်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"......"

သူမ မှင်တက်သွားသည်။ လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လက်မည်းကြီး တစ်ဖက်က ကပ်ပါနေပြီး ထိုလက်မှာ အားအင်အပြည့်ဖြင့် ကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေကာ အကြောများပင် ထောင်နေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသော ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း လီယန်ချူးကမူ ဘာမှ မသိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးက ထိတ်လန့်ဟန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တာအိုဆရာလေး... ရှင့်နောက်မှာ သရဲရှိနေတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကြောက်နေသော ကျောက်ရှောင်မန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်စရာ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာပြီး စိတ်ဓာတ်များ ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားတော့သည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ စကားလုံးများမှာ လူ၏ စိတ်ခံစားမှုကို အဆမတန် ကြီးထွားစေသည့် ဖျားယောင်းမှု စွမ်းအား ပါဝင်နေသည်။

လီယန်ချူးက ထိုကြွက်သားများ ဖောင်းကြွနေပြီး ဝဲဂယက်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည့် လက်မည်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အင်း"

ထိုအမျိုးသမီးက ဤတာအိုဆရာလေးမှာ မည်သည့်အရာကမှ ဖျက်ဆီး၍ မရသော ရွှေကိုယ်ထည် ရှိနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ် လီယန်ချူး၏ ကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ထိုလက်မည်းကြီး၏ ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မှောင်မိုက်ထဲသို့ ပါသွားဟန်တူသည်။ ထို့ပြင် သူက ဘေးမှ သရဲမလေးကိုပါ အဖော်အဖြစ် ဖမ်းဆွဲသွားသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှ ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟင်း... ငါကတော့ ဘယ်က နတ်ဘုရားလဲလို့ မှတ်နေတာ၊ ဒီလောက်ပါပဲလား"

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျောက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း။

ပြတင်းပေါက်မရှိဘဲ အုတ်ခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ဤအခန်းမှာ ခေါင်းတလားကြီး တစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီးနောက် မိန်းကလေး တစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။

"အားးးးးး"

ကျောက်ရှောင်မန်က အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အော်သံမှာ အလွန်ပင် စူးရှပြီး လူမဆန်စွာ နှိပ်စက်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုမြူခိုးများမှာ အံ့သြသွားဟန် တူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မတုန်မလှုပ်နိုင်သော ထိုအင်အားကြီးမားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခုနက အားကုန်သုံး၍ ဆွဲသော်လည်း ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို လုံးဝ ဆွဲ၍ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့ ဖြစ်သွားသည် မသိဘဲ သူ့ဘာသာသူ အလိုက်သင့် ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြူခိုးများမှာ လူသားများသာ ဆိုလျှင် သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုပေါင်းများစွာ ပေါ်နေပေလိမ့်မည်။

ကျန်းလင်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အဆုံးမဲ့သော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ပြေးလွှားနေသည်။ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ မမြင်ရသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တစ်ခုက လိုက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမသည် မည်သို့သော မိစ္ဆာမျိုးက လိုက်နေသည်ကို မသိသလို ဘာကြောင့် လိုက်နေသည်ကိုလည်း မသိပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ အဆမတန် ကြီးထွားနေပြီး ဆက်တိုက် ပြေးလွှားပုန်းအောင်းနေရသည်။

သူမ ကျွမ်းကျင်သော ထိုက်ဖိန်ကျင့်စဉ် ကိုလည်း မထုတ်သုံးနိုင်သလို မန္တန်များကိုလည်း အသုံးပြု၍ မရပေ။ သူမသည် အကူအညီမဲ့နေသော သာမန်မိန်းကလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်များ ကင်းမဲ့နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အေးစက်သော လေများ တိုက်ခတ်နေပြီး ဝိညာဉ်များ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေသံများ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားသော တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ဆင်းလာသည်။

သူမ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း ဖြစ်နေသည်။ ထိုလက်ချောင်းမှ တစ်ဆင့် ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမကို လာဖမ်းတော့သည်။

အသက်ရှူကျပ်စေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးက ကျန်းလင်းကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သူမကို လက်ဝါးထဲတွင် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"အားးးးး"

ကျန်းလင်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

"ကျန်းလင်း... မနိုးသေးဘူးလား"

အသံတစ်ခုက ဟိန်းထွက်လာရာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကျန်းလင်း ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး၏ မျက်နှာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"လီ... လီတာအိုဆရာ"

သူမသည် ရှေ့မှ တာအိုဆရာကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

"ငါပါပဲ"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကျန်းလင်းသည် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ရှေ့မှ လီတာအိုဆရာမှာ သူမ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်နေဦးတော့၊ သူမကို ဤအိပ်မက်ထဲမှ မနိုးထစေရန်သာ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူမသည် လီယန်ချူး၏ ခြေထောက်ကို ပြေးဖက်ကာ တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ ဤသို့ လုပ်မှသာ လုံခြုံမှု အနည်းငယ် ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

လီယန်ချူး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ကာ

"ကျန်းမိန်းကလေး... ဒီလိုလုပ်တာ မသင့်တော်ဘူးထင်တယ်၊ ဘေးမှာ လူရှိသေးတယ်လေ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အနေအထားမှာ အလွန်ပင် အားနာစရာ ကောင်းလှသည်။

ကျန်းလင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးနားတွင် ကျောက်ရှောင်မန် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ရှောင်မန် : "…………"

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဟု လီယန်ချူးက မေးသည်။

"ကျွန်မ... နဝယိုမြက်ကို ယူလာပြီး ယန်ဆရာကြီးကို ပေးပြီးတဲ့နောက် ခဏ အိပ်ပျော်သွားတာပါ။ နိုးလာတော့ တိတ်ဆိတ်နေလို့ ဆေးလုံးပြီးပြီလား သွားကြည့်ရင်း ဖုန်းသခင်မနဲ့ တွေ့တာ။ သူမနဲ့အတူ နောက်ဆောင်ကို သွားရင်း ဝိညာဉ်တံတိုင်းနဲ့ တိုးပြီး လမ်းမဆုံးနိုင် ဖြစ်နေတုန်း တစ်ခုခုက ဖမ်းခေါ်သွားလို့ သတိလစ်သွားတာပါ"

ဟု ကျန်းလင်းက ပြန်ပြောပြသည်။

"အဲဒီ ဖုန်းသခင်မမှာ ပြဿနာရှိတယ်"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ကျန်းလင်း၏ ကိုယ်လေး တုန်သွားပြီး

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဖုန်းသခင်မက လူကောင်းပါ၊ ဝိညာဉ်တံတိုင်းနဲ့ တိုးတုန်းက သူမလည်း အရမ်းကြောက်နေတာ"

ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာ"

ဟု ကျောက်ရှောင်မန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ငုံ့ကြည့်ကာ

"အရင်ဆုံး ထလိုက်ပါဦး" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းလင်းသည် အသက်ရှူသံများပင် ထွက်ပေါ်နေပြီး ဤအနေအထားမှာ စကားပြောရန် မသင့်တော်ချေ။ ကျန်းလင်းမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး အလျင်အမြန် ထလိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ လက်မှ စိမ်းပြာရောင် အလင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကျန်းလင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ကိုယ်ထဲတွင် အလင်းများ ပြည့်နှက်သွားကာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားသဖြင့် မသိမသာ ညည်းတွားလိုက်မိကြသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ၏ အလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။

ထိုအခါမှသာ ကျန်းလင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့သည် ယခင်က ဖုန်းသခင်မမှာ မည်မျှအထိ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

"ဒါက ဖျားယောင်းမန္တန်လား"

ဟု ကျန်းလင်းက ကြောက်လန့်တကြား မေးသည်။

"သာမန် ဖျားယောင်းမန္တန်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ခံစားမှုကို နှိုးဆွပေးတာ"

ဟု လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

ယခင်က သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ နည်းလမ်းများကို သိရှိရန် တမင်တကာ မခုခံဘဲ ခံစားကြည့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ အလွန်အားနည်းသော တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမန္တန်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမူ သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းလင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး သူမသည် ယခုအခါ ကျောက်ခန်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်နေကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ဒီနေရာက..."

လီယန်ချူးက လွင့်မျောနေသော အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ညွှန်ပြကာ

"ဒီအရာကပဲ ငါ့ကို ဖမ်းဆွဲလာတာပေါ့"

ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများ : "…………"

ထိုမြူခိုးများသည် ကျောက်နံရံ တစ်နေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဝင်သွားသည်။ လီယန်ချူး သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ကြေးနီမှန် တစ်ချပ် ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အချင်းဝက် တစ်မီတာခန့် ရှိပြီး မှန်သားမှာ မှိန်နေသဖြင့် ယခင်က သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အနက်ရောင် မြူခိုးများ ကြေးနီမှန်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ မှန်မျက်နှာပြင်မှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခါသွားပြီးနောက် လူပုံရိပ်များကို ထင်ဟပ်လာစေသည်။ ကျန်းလင်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဆွဲထုတ်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျကာ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ရုပ်ကလာပ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ရှူး

နောက်တစ်စက္ကူတွင် ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် ကျန်းလင်းတို့၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိန်းချုပ်၍ မရဘဲ ကြေးနီမှန်ဟောင်းကြီးဆီသို့ ပျံထွက်သွားကြသည်။ ကြေးနီမှန်ထဲတွင်လည်း ကျန်းလင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူတို့ ဆွဲထုတ်ခံရသည့် အမူအရာနှင့် မတူဘဲ မှန်ထဲမှ ပုံရိပ်များမှာ လီယန်ချူးတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေကြသည်။ ထိုအပြုံးများမှာ ဤပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ အလွန်ပင် အေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝူး ဝူး ဝူး

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်မှ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာပြီး စိမ်းပြာရောင် အလင်းတန်းများက ကျန်းလင်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအဆင့် ရှိသော ရတနာဖြစ်သည့် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်းပြား ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအလင်းတန်းအတွင်းတွင် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျန်းလင်း၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် စီးဝင်သွားသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြေးနီမှန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ကြေးနီမှန်ထဲရှိ ကျန်းလင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။

မှန်ထဲမှ ကျောက်ရှောင်မန်က သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် ပြန်ထိုးရန် ကြိုးစားနေသလို၊ ဘေးမှ ကျန်းလင်းကလည်း သူမ၏ လည်ပင်းကို သူမဘာသာ ပြန်ညှစ်နေတော့သည်။