အခန်း (၇၇၇-၇၇၈)

အခန်း (၇၇၇) တန်ခိုးအာနုဘော် ကြီးမားလှပေသည် ၊ အစွမ်းသတ္တိ အနန္တ ၊ မိစ္ဆာကြီး ၊ ရှေးဟောင်းလူရိုင်းမျိုးနွယ်စု

မှန်ထဲရှိ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်းပင် အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် ကန်းသွားတော့သည်။ ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာမှာလည်း ပို၍ ကြည့်ရဆိုးလာကာ သွေးပုပ်ရောင်များ တက်လာပြီး ခရမ်းပုပ်ရောင်အထိ ပြောင်းလဲလာသည်။

သို့သော်လည်း...

စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ရှိနေသော ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် ကျန်းလင်းတို့မှာမူ မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ...

မှန်ထဲရှိ ထိုနှစ်ယောက်၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်သည့် နည်းလမ်းများမှာ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာတော့သည်။ ကျန်းလင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း

"ငါတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနေမှာပေါ့"

ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းလင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကျောက်ရှောင်မန်ကလည်း ထိုစကားကို အလွန်ပင် လက်ခံသည့် အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။

ထိုစဉ်...

ကြေးနီမှန်ဟောင်းထဲရှိ ကျန်းလင်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့မှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် အစော်ကားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားသွားရပုံပေါ်ပြီး လီယန်ချူးတို့ သုံးယောက်ကို အငြိုးအတေးအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

"ဟမ်..."

လီယန်ချူး၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာခက်ထန်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် လျှပ်စီးတိမ်တောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ဂွပ်

သူ၏ ဝိညာဉ်ထံမှ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးမီးလျှံ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြေးနီမှန်ဟောင်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထင်ကျန်သွားပြီး မှန်ထဲရှိ ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် ကျန်းလင်းတို့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ ကြေးနီမှန်ကို ဝန်းရံလျက် မြူခိုးများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နံရံများနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေခဲမှုန်များ ပေါ်လာပြီး အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ ဤကြေးနီမှန်သည် အစပိုင်းတွင် လီယန်ချူး၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားနေဟန်ရှိသည်။

မှန်ထဲတွင် ထူးခြားထက်မြက်သည့် အရှိန်အဝါရှိပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တာအိုဆရာ၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။

ဒိုင်း

ထိုပုံရိပ် ပေါ်လာရုံရှိသေး... ကြေးနီမှန်ဟောင်းကြီးမှာ ဟိန်းခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဆေးခန်း

ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး၏ နောက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက ၎င်းကို ဆေးဖော်စပ်ခန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အမျိုးမျိုးသော ဆေးဘက်ဝင် အပင်များကို ဆေးဖိုကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ မီးအရှိန်ကို အသေအချာ ထိန်းချုပ်နေရင်း ချွေးများ လိမ့်နေအောင် ထွက်နေသည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ နည်းပညာ အလွန်မြင့်မားသည့် အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဆေးပင်များ၏ အဆီအနှစ်ကို ထုတ်ယူခြင်း၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ဆေးထည့်ရမည်၊ မည်မျှ ပမာဏ ထည့်ရမည် စသည်တို့မှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ရှိသည်။

လီယန်ချူး၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းဆေးဖိုကဲ့သို့ မည်သည့် စည်းကမ်းမျှမရှိဘဲ ဖော်စပ်သည့် နည်းလမ်းမျိုးမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုသည် ဆေးဖော်စပ်မှုတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူသည် နဝယိုမြက် များကို ဆေးဖိုထဲသို့ တစ်ပင်ချင်း ထည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေပြီး ချွေးများလည်း စိုရွှဲနေသည်။ သူ ဖော်စပ်နေသည်မှာ ဗဟူဆေးလုံး မဟုတ်ဘဲ ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး ဖြစ်သည်။

ဤဆေးနည်းမှာ ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုသည် ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတစ်ခုအတွင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော နတ်ဆေးပင် ဖြစ်သည်။

"ရတော့မယ်... ရတော့မယ်... ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး ရတော့မယ် "

ယန်ပိုင်ချွမ်းသည် အသက်ကို အောင့်ထားသည်။ ဤခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံးကို 'ထိုသူ' ထံသို့ ဆက်သနိုင်လျှင် ဤကျင်းရွှေမြို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ယန်ပိုင်ချွမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုများ ပြင်းထန်နေပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ရူးသွပ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဆေးလုံး ထွက်ခါနီး အချိန်အတိအကျတွင်မူ...

ဝုန်း

ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှ အလွန်ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများမှာ အိမ်ကြီးအတွင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး အဆောက်အအုံများ ပြိုကျကာ ကျောက်စများ လွင့်စင်ကုန်သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသဖြင့် ဆေးဖိုကြီးမှာပင် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ပိုင်ချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။

"ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး "

သူသည် ဆေးဖိုကို တည်ငြိမ်စေရန် မန္တန်များကို အလျင်အမြန် ထုတ်သုံးလိုက်သော်လည်း ခုနက ခံလိုက်ရသော တုန်ခါမှုကြောင့် ဆေးဖိုအတွင်းရှိ ဆေးပင်များမှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေကြတော့သည်။

ဗုန်း

ဆေးဖိုထဲမှ အနက်ရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုမှာ ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်ခါနီးမှ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းကြောင့် ဆေးဆရာ ယန်ပိုင်ချွမ်းမှာ ဒေါသကြောင့် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များပင် ထောင်ထသွားပြီး

"ယီးပဲ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ "

ဟု ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်တော့သည်။

ထိုစဉ် အပြာရောင် မြူခိုးတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ပြည့်ဖြိုးလှပသော ရင့်ကျက်သောအမျိုးသမီး... လီယန်ချူးကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည့် ဖုန်းသခင်မပင် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး ပျက်စီးသွားပြီ"

ယန်ပိုင်ချွမ်းက သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းသခင်မက မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်သည်။ အနက်ရောင် မီးခိုးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသော ဆေးဖိုကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ခုနက တုန်ခါမှုက ဘာလဲ "

ယန်ပိုင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။ အိမ်ကြီးအတွင်းတွင် တားမြစ်ချက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါလျက် ဤကဲ့သို့ လေလှိုင်းများက ဆေးခန်းထဲအထိ မည်သို့ ရောက်လာနိုင်သနည်း။

ဖုန်းသခင်မက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ခုနက ကျွန်မ အဲဒီ သံစားသားရဲကို စောင့်ကြည့်နေတာ၊ ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိပါဘူး"

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အံ့သြစွာ ဆိုသည်။

"ဒါဆို ခုနက တာအိုဆရာလေးလား"

"ဘယ်တာအိုဆရာလဲ၊ ဘယ်က သံစားသားရဲလဲ"

ယန်ပိုင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး မေးသည်။

ဖုန်းသခင်မက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်ရာ ယန်ပိုင်ချွမ်းက သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ

"ဒီလို အချိန်မျိုးမှာ ပြင်ပလူကို အထဲခေါ်လာရအောင် မင်း ရူးနေတာလား "

ဟု အော်လိုက်သည်။

ဖုန်းသခင်မက ခေါင်းခါပြသည်။

"အဲဒီ သားသတ်သမားက လူကို လမ်းပြလိုက်တာ၊ ကျန်းလင်း ဒီမှာရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်လို့"

"အမင်္ဂလာပဲ"

ယန်ပိုင်ချွမ်း အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံးမှာ အောင်မြင်ခါနီးမှ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းမှာ ထိုသားသတ်သမားကြောင့် ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်မ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဖုန်းသခင်မက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မလိုတော့ဘူး"

အေးစက်စက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဖုန်းသခင်မနှင့် ယန်ပိုင်ချွမ်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားပြီး တည်ငြိမ်အေးစက်သော အမူအရာရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တာအိုဆရာလေး မင်း သေချင်နေတာပဲ"

"မင်းက ကျင်းရွှေမြို့မှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့"

ယန်ပိုင်ချွမ်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံတွင် ကျင်းရွှေမြို့တစ်ခုလုံးမှာ နိုးထလာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤအိမ်ကြီးသာမက ပန်းပဲဆိုင်၊ အပ်ချုပ်ဆိုင်၊ နာရေးစက္ကူဆိုင်၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာ၊ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းများ အားလုံးမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ မူလက သေနေသော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေရာမှ ယခုအခါတွင်မူ တားမြစ်ချက်များ ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ကျင်းရွှေမြို့အတွင်းရှိ တားမြစ်ချက်များကြောင့် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးနှင့် အဖိုးအိုမှာ ဝိညာဉ်များ မဟုတ်ဘဲ လူသားစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနိုင်သည်။ ဤအချက်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းလှသည်။ ကျင်းရွှေမြို့မှာ ဝိညာဉ်ရွာ တစ်ခုဆိုလျှင် လီယန်ချူး နားလည်နိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ လူသားများစွာ ရှိနေလျှင်မူ ဤနေရာမှာ တကယ်တမ်း မည်သည့်နေရာ ဖြစ်သနည်း။

ဆံပင်ဖြူအဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေသည်။ သူသည် မည်သည့် စကားမှ ပြန်မပြောဘဲ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံး၊ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတို့မှ အပြာရောင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ခဏချင်းပင် လီယန်ချူးထံသို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် ဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ အသုံးပြုသော မီးမှာ အပြာရောင် နတ်မီးလျှံ ဟု အမည်ရပြီး အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

မီးလျှံများမှာ ခဏချင်းပင် လီယန်ချူးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ လီယန်ချူးသည် သူ၏ မီးထိန်းချုပ်ပုံကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပါးစပ်မှ မီးတန်းတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝူး

သရဲ၊ နတ်၊ လူ သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ သည် ထိုအပြာရောင် နတ်မီးလျှံကို ခဏချင်းပင် ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ဆံပင်ဖြူအဖိုးအို၏ ရုပ်ကလာပ်နှင့် ဝိညာဉ်ပါမကျန် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာကျသွားအောင် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

ဖုန်းသခင်မ : "………………"

သူမ၏ လက်ထဲတွင် စက္ကူမီးအိမ်ဖြူ ပေါ်လာပြီး ဆံပင်နက်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ယင်ဓာတ် များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။ သူမ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်ရုံရှိသေး... ဟိုဘက်တွင် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ယန်ပိုင်ချွမ်းမှာ ဆေးဆရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နတ်မီးလျှံမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ တစ်ကြိမ် လောင်ကျွမ်းခံရလျှင် မည်သို့မျှ ငြှိမ်းသတ်၍ မရဘဲ လူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ ပြာကျစေနိုင်သည်။ သို့သော် ဤတာအိုဆရာလေး၏ မီးလျှံက သူ့ကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစအနမကျန် ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လီယန်ချူးသည် ဆံပင်များ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး လက်ထဲရှိ စက္ကူမီးအိမ်မှ အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ

"ဒီကျင်းရွှေမြို့က တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

အရှိန်အဝါကို အထွတ်ထိပ်သို့ မြှင့်တင်ထားသော ဖုန်းသခင်မမှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူမ၏ အစွမ်းပြမှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာရမလား ဝမ်းနည်းရမလား မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

ယခုအခါ သူမ၏ ဆံပင်များမှာ နောက်သို့ လွင့်နေပြီး လက်ထဲမှ မီးအိမ်မှာလည်း အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်ဓာတ်များမှာ မြွေနက်ကြီးများကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေရာ သူမမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

လေးမှာ တင်ထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ပစ်ရန်သာ ရှိတော့သော်လည်း... ဖုန်းသခင်မမှာ ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် အခြေအနေကို နားလည်သူဖြစ်သည်။

သူမသည် စက္ကူမီးအိမ်မှ အလင်းကို ချက်ချင်း ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ယင်ဓာတ်များကိုလည်း ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ လေထဲတွင် ဝဲနေသော ဆံပင်များမှာလည်း နူးညံ့သွားကာ နောက်ကျောသို့ ပြန်ကျလာတော့သည်။ သူမက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်

"လီတာအိုဆရာ... ကျွန်မ ပြောတာကို နားထောင်ပါဦး၊ ကိစ္စက ဒီလိုပါ"

ဟု ဆိုသည်။

အမူအရာ ပြောင်းလဲပုံမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့လှသည်။

"ဒီကျင်းရွှေမြို့က လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လောကထဲမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်တာပါ။ အစကတော့ ဝိညာဉ်ရွာလို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် နောက်တော့ အထဲမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတာကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ တချို့က ဒါဟာ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလို့ ပြောကြသလို၊ တချို့ကလည်း ဒီမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီး တစ်ပါးကို ချိတ်ပိတ်ထားတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။"

"ဒီမြို့ထဲက အိမ်တိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေပြီး၊ နေရာအနှံ့က ရောက်လာကြတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ အားလုံးက ကျင်းရွှေမြို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေဖို့ ရောက်လာကြတာပါ။"

"ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၃၀) က ကျင်းရွှေမြို့ဟာ ရုတ်တရက် ချိတ်ပိတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အဲဒီအချိန်က မြို့ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးဟာ အထဲမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့တယ်။ ဘယ်သူမှ အပြင်ထွက်လို့ မရတော့ဘူး "

"ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျင်းရွှေမြို့က လောကထဲကို ပြန်ပေါ်လာပြီး အပြင်လောကနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရလာပေမယ့် မြို့ထဲကနေ အပြင်ကိုတော့ ထွက်လို့ မရသေးပါဘူး "

ချိတ်ပိတ်ခံထားရတာလား... လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၃၀) ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နယ်မြေလား၊ ကျင်းရွှေမြို့ကနေ အပြင်ထွက်လို့ မရဘူးလား"

ဟု ဆိုသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်ခက်ထန်လာကာ

"ဒါဆိုရင် လော့ဟွန်းတောင်ထဲမှာ နဝယိုမြက် ရှိတာကို မင်းက ဘယ်လို သိနေတာလဲ"

"ဒါက မြို့ထဲက ဗေဒင်ဆရာ ပြောတာပါ။ သူက ဟောကိန်းထုတ်တာ အရမ်းတော်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ကျင်းရွှေမြို့ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာ ဒီမိန်းကလေးက မှားဝင်လာတာပါ။ ဗေဒင်ဆရာက သူမမှာ ကံအကျိုးပေး ကောင်းတာကြောင့် နဝယိုမြက်ကို သွားယူနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တွက်ချက်ပေးခဲ့တာပါ"

"ဗေဒင်ဆရာ လား"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

"နဝယိုမြက်ကို ဘာအတွက် ယူတာလဲ"

"နဝယိုမြက်က ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံး ဖော်စပ်လို့ ရတယ်။ အဲဒီဆေးလုံးကို စာသင်ကျောင်းက ဆရာကြီးထံ ဆက်သနိုင်ရင် ကျင်းရွှေမြို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်လိမ့်မယ်"

လီယန်ချူးက လေးနက်သော အသံဖြင့်

"ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံးကော ဘယ်မှာလဲ"

ဟု မေးသည်။

ကျင်းရွှေမြို့ တစ်ခုတည်းကပင် ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ဖော်စပ်တာ ပျက်စီးသွားပြီ"

အမျိုးသမီးက ဆေးဖိုကြီးကို ညွှန်ပြသည်။

လီယန်ချူး : "…………"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်"

အမျိုးသမီး၏ နှုတ်ခမ်းမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားသည်။ 'ခုနက ရှင် လုပ်လိုက်တဲ့ တုန်ခါမှုကြောင့် မဟုတ်လား' ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

"ခရမ်းရောင်ယင်ဆေးလုံးကို တခြား ဘယ်သူ ဖော်စပ်နိုင်သေးလဲ" လီယန်ချူးက မေးသည်။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါကာ

"ယန်ပိုင်ချွမ်း တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူက ဆေးဆရာဖြစ်သလို သူ့လက်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းဆေးနည်းတွေ အများကြီး ရှိတာ"

လီယန်ချူးသည် ခုနက ယန်ပိုင်ချွမ်း ရှိခဲ့သော နေရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။ နောက်တစ်ခါကျလျှင် လက်ကို ဤမျှအထိ မပြင်းထန်စေရန် ဆင်ခြင်ရမည်၊ တစ်ခါတည်းနှင့် ဘာမှ မကျန်အောင် လောင်ကျွမ်းသွားသည် မဟုတ်ပါလား။

သူသည် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ

"ဒါဆိုရင် ကျင်းရွှေမြို့သားတွေမှာ ဘာရောဂါမှ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

ဟု ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျန်းလင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက မန္တန်သုံးပြီး ကျန်းမိန်းကလေးကို လှည့်စားခဲ့တာပါ"

ကျန်းလင်းက ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ

"ကောင်မယုတ် " ဟု ဆဲရေးလိုက်သည်။

"သူမက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ၊ သူမကို ကျင်းရွှေမြို့သားတွေ ရောဂါဖြစ်နေတယ်လို့ ယုံကြည်အောင် မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"

လီယန်ချူးက အနည်းငယ် သိချင်စိတ် ဖြစ်မိသည်။ ဤအမျိုးသမီးက လူ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြင်ဆင်နိုင်သနည်း။

အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"ကျွန်မရဲ့ မန္တန်က လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာ ရှိတဲ့ ခံစားချက်ကို နှိုးဆွပေးတာပါ။ လှည့်စားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့"

"ကျန်းမိန်းကလေးက ဒီကနေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း လူတွေကို ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ကျင်းရွှေမြို့ကို ပြန်လာခဲ့တာပါ"

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

"ဆိုလိုတာက ကျန်းလင်းမှာ လူတွေကို ကယ်တင်ချင်တဲ့ စိတ်မရှိခဲ့ရင် မင်းရဲ့ မန္တန်က သူမကို လှည့်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား"

"မှန်ပါတယ်"

ကျန်းလင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်တင်းမာနေပြီး မျက်ဝန်းများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေသည်။

"ဟိုမှန်ကကော ဘာလဲ" လီယန်ချူးက မေးသည်။

အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"အဲဒီ ကြေးနီမှန်က ဒီအိမ်ကြီးမှာ မူလကတည်းက ရှိနေတဲ့ အရာပါ။ လူတွေကို ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲကို ဆွဲသွင်းနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။"

"အဲဒီမှန်က မိစ္ဆာဖြစ်နေပြီ၊ သူ့ရဲ့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံရရင် အပြင်ကို ပြန်ထွက်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ အမျိုးမျိုးသော ကြောက်လန့်မှုတွေကြားမှာ သေဆုံးသွားရမှာပါ"

အမျိုးသမီးနှင့် ထိုအဖိုးအိုမှာ ဤအိမ်ကြီးကို သိမ်းပိုက်ထားသဖြင့် အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို အသေအချာ လေ့လာထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဗေဒင်ဆရာနဲ့ ဆရာကြီးက ဘယ်မှာလဲ"

လီယန်ချူးက မေးသည်။

အမျိုးသမီးက သံသယဖြစ်ဖွယ် မေးလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... ရှင် အကုန်မေးပြီးရင် ကျွန်မကို သတ်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူးက ပြုံးစိစိဖြင့်

"မင်း လောင်းကြေးထပ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

အမျိုးသမီးက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မြူဆွယ်သည့် အပြုံးဖြင့်

"ကျွန်မ တာအိုဆရာရဲ့ ဘေးမှာ နေပြီး အလုပ်အကျွေး ပြုစုပေးလို့ ရပါတယ်၊ တချို့ ကိစ္စတွေမှာ ကျွန်မက မိန်းကလေးငယ်လေးတွေထက် ပိုတော်ပါတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူး၏ တန်ခိုးအရှိန်အဝါကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူမသည် မန္တန်များကို အသုံးမပြုဝံ့သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် ပြောဆိုခြင်းမှာ အလွန်ပင် ညို့ယူနိုင်စွမ်း ရှိလှသည်။ ထိုသို့ ပြောရင်း သူမသည် ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ရာ ရင်ဘတ်ဟိုက်နေသော နေရာမှ ဖြူဖွေးလှပသော အသားစိုင်များမှာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"တာအိုဆရာ... ကျင်းရွှေမြို့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဒီနေရာဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတစ်ပါး ကျဆုံးခဲ့တဲ့ နေရာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျင်းရွှေမြို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်ရင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နိုင်ပါတယ်။"

"ကျွန်မ ဒီမြို့မှာ နေလာတာ ကြာပါပြီ၊ ကျွန်မက တာအိုဆရာအတွက် လမ်းပြပေးမယ်ဆိုရင် မြို့ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရယူဖို့ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

ဤအမျိုးသမီးမှာ လူ၏ စိတ်ကို လှည့်စားလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အရာက လူကို ပို၍ ဆွဲဆောင်နိုင်သည်ကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာကြီးလား"

လီယန်ချူးက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားက ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်တီးနိုင်သလို၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကနေ နယ်မြေတစ်ခုကိုတောင် ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါတယ်။ ဒီနေရာဟာ အဲဒီအဆင့်ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီမြို့ထဲမှာ ရှေးဟောင်း တားမြစ်ချက်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ကျွန်မက တာအိုဆရာရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် အခက်အခဲတွေ အများကြီး လျော့နည်းသွားပါလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူးက ရုတ်တရက် မေးသည်။

"ငါ တစ်ခု နားမလည်တာ ရှိတယ်၊ ကျန်းလင်းက ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားပြီးမှ ပြန်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် ငါကော အဲဒီလို လုပ်လို့ရမလား"

အမျိုးသမီးက တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။

"တာအိုဆရာက ကျင်းရွှေမြို့မှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရသူ မဟုတ်တာကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ထွက်သွားလို့ ရပါတယ်"

လီယန်ချူးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ကောင်းပြီ"

ထိုစကားအဆုံးတွင်...

ရှူး

သူသည် ဓားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် လွှဲခုတ်လိုက်သည်။

ဓားအလင်း လွင့်ပျံသွားပြီးနောက်...

အမျိုးသမီး၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ထက်မြက်မှုမှာ ဝိညာဉ်နှင့် ရုပ်ခန္ဓာကို တစ်ပြိုင်တည်း ချေမှုန်းနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အမျိုးသမီးမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူးက လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်ရာ သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံက အမျိုးသမီး၏ အလောင်းကို အစအနမကျန် လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

ကျန်းလင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး

"လီတာအိုဆရာ... ဒါ ဘာလို့လဲ" ဟု မေးမိသည်။

လီယန်ချူးက ဆိုသည်။

"ဒီလိုလူမျိုးက လိမ်တာကို ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ ကျွမ်းကျင်နေတာ။ သူမ စကားကို ယုံပြီး မြို့ထဲမှာ ပတ်နေရင် သူမရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ကျသွားနိုင်တယ်။ ဓားနဲ့ တစ်ချက်တည်း သတ်လိုက်တာက အရှင်းဆုံးပဲ"

ကျန်းလင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေဟန် ရှိသည်။ လီတာအိုဆရာ၏ ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူမ လေးစားမိသွားသည်။

တကယ်ကို တော်ပါပေတယ်

လီယန်ချူးက

"ဒီမြို့မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ပဲ ရှိရှိ ငါတို့ ဂရုစိုက်စရာ မလိုဘူး၊ အခုပဲ ဒီကနေ ထွက်ကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

မည်သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကြီး၏ အမွေအနှစ်ကိုမျှ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။ အကယ်၍ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမွေအနှစ်ဆိုလျှင် သူ အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားကောင်း စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်၊ သို့သော် မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အမွေအနှစ်ကို ရှာဖွေနေစရာ ဘာအကြောင်းရှိသနည်း။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ကျင်းရွှေမြို့ တစ်ခုလုံးမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စွမ်းအင်များမှာလည်း ဟန်ချက်ပျက်နေသည်။

လီယန်ချူးသည် ဆီစိမ်စက္ကူထီးကို ကိုင်ကာ ကျန်းလင်းနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ဆီစိမ်စက္ကူထီးထဲသို့ ဝင်ပုန်းနေတော့သည်။

'ကံကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံဆိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်လို့ မရနိုင်ဘူး'

လီတာအိုဆရာပင် ဤမြို့မှ ထွက်မသွားနိုင်လျှင် ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကျောက်ရှောင်မန် ခံစားနေရသည်။

လီယန်ချူး ခြံဝင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သံစားသားရဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ မမြင်ရသော ရန်သူကို ဟိန်းဟောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

သံစားသားရဲက

"အေးစိမ့်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေက ဒီနေရာကို ချောင်းကြည့်နေကြတယ်" ဟု ဆိုသည်။

သူသည် ယင်ယန်ဓာတ် နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များကို အလွန်ပင် အာရုံခံလွယ်သည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းညိတ်ကာ

"အရင်ဆုံး ဒီမြို့ကနေ ထွက်ကြစို့" ဟု ဆိုသည်။

သူ့တွင် ခရမ်းရောင်ရွှေဓာတ်နှင့် မီးနတ်ဘုရား၏ အစွမ်းများ ရှိနေသည်။ ဤနှစ်မျိုးလုံးမှာ နတ်ဘုရားများ၏ အမွေအနှစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ပြင် ထောင်ယွမ်ရှန်း ရှိ အဝါရောင်အလံကိုလည်း သူ ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ အမွေအနှစ်များမှာ သူ့အတွက် မလိုချေ။ သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မြို့ကြီးမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ...

အရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ခါနေသည်။

သံစားသားရဲက

"လီတာအိုဆရာ... လူတွေ အများကြီး ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတယ်၊ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ထွက်သွားဖို့ မလွယ်ဘူး ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူးက ပြုံးလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်တာပေါ့"

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မှော်လွန်းပျံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လှေငယ်တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့ အဖွဲ့သားအားလုံး လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

ရှူး

လှေငယ်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ သို့သော် မီတာ အနည်းငယ်မျှ မြင့်တက်သွားရုံရှိသေး... ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များက ထိုယာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားတော့သည်။

ဤယာဉ်သည် ပျံသန်းနေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ထည်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် မန္တန်များကြောင့် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှေ့သို့ ဆက်မသွားနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူးတို့ အဖွဲ့ ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။

"တကယ်ပဲ... ထင်ထားသလောက် မလွယ်ဘူး"

ထိုစဉ် လမ်းမပေါ်တွင် ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ဤအမျိုးသမီး၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ လူများနှင့် မတူပေ။ သူမသည် အင်္ကျီတိုနှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြံ့ခိုင်လှပသော ပေါင်တံများနှင့် ဝမ်းဗိုက်သားများကို ဖော်ပြထားသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးမှာ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ရိုင်းစိုင်းသော အလှတရားများ ရှိနေသည်။

သူမသည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် ထက်မြက်သော ကျောက်ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမထံမှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်ရှိ အုတ်ခဲများမှာ ကွဲအက်သွားရသည်မှာ သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

"တာအိုဆရာလေး... မင်းက ဟိုအိမ်ကြီးထဲက အောက်တန်းစား တစ်စုံကို သတ်လိုက်တာလား"

ထိုရိုင်းစိုင်းသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ပထမဆုံး ထွက်လာပြီး တားဆီးမည့်သူမှာ ဤကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းသော အလှတရားရှိသည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ ဘာမှ ပြန်မပြောရသေးခင်မှာပင် လမ်းမပေါ်သို့ သူမနှင့် အလားတူ ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိုင်းအမျိုးသားအချို့ ထပ်မံ ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့မှာ အရပ်အမောင်း မြင့်မားပြီး ထွားကျိုင်းကြကာ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကျောက်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း တက်တူး များ ရှိနေပြီး လီယန်ချူးကို ရန်လိုသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

အခန်း (၇၇၈) မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်

ဤလူရိုင်းမျိုးနွယ်စုဝင်များ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော လူသတ်ငွေ့ များက လမ်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျင်းရွှေမြို့၏ တားမြစ်ချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟသွားပြီး အငွေ့အသက် အမျိုးမျိုး ပေါ်ထွက်လာသည်။

လီယန်ချူးက မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အလောင်းပုပ်နံ့၊ လူသတ်ငွေ့နှင့် အငြိုးအတေး အာဃာတ အငွေ့အသက်များ ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်း ကြေးနီရထားလုံးတစ်စီး ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းကို မောင်းနှင်နေသူမှာ လူမဟုတ်ဘဲ မြေခွေးနီတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်။ မြေခွေးနီမှာ လူ့အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တန်ဖိုးကြီး လက်ဝတ်ရတနာများကို ဆင်မြန်းထားရာ ရှေးကျသောအသွင်နှင့်အတူ မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါ တစ်မျိုးလည်း ရှိနေသည်။

"ဒီလူသားက ငါ့အတွက်ပဲ"

မြေခွေးနီက လူ့စကားကို ပြောဆိုလိုက်သည်။

အင်္ကျီတို၊ ဘောင်းဘီတို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားစိုင်များ ဖော်ထားသော လူရိုင်းအမျိုးသမီးက ၎င်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"ဒီလူကို ငါ အရင်မျက်စိကျထားတာ" ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူမ၏ ဘေးနားရှိ ထွားကျိုင်းသန်မာသော လူရိုင်းစစ်သည်အချို့မှာ လီယန်ချူးထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ မန္တန်တက်တူးများမှ အလင်းရောင်များ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော ဖိအားများကို ပေးစွမ်းနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းလက်နက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်မတတ် ပြင်းထန်သော လူသတ်ငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲများကို သတ်ခဲ့ဖူးသနည်းမသိ၊ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသူများမှာ အသက်ရှင်နေသော လူသားများမဟုတ်ဘဲ လူသားအလောင်းများကို ပြုလုပ်ထားသည့် ရုပ်သေးရုပ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ အောက်လမ်း စုန်းအတတ်ပညာ၏ ရလဒ်များပင်။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ထိုထွားကျိုင်းသော လူရိုင်းစစ်သည်များမှာ ဦးစွာ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လီယန်ချူးထံသို့ ပြေးဝင်လာရာ ၎င်းမှာ ရှေးဦးကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးများ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင်။ သူတို့သည် ပါးစပ်မှလည်း လီယန်ချူး နားမလည်နိုင်သော လူရိုင်းဘာသာစကားများဖြင့် အော်ဟစ်နေကြပြီး ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း စစ်သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့တက်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအင်မှာ ထိုထွားကျိုင်းလှသော လူရိုင်းစစ်သည်များကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရစရာမရှိအောင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

လူရိုင်းအမျိုးသမီး : "…………"

ကြေးနီရထားလုံးမှ မြေခွေးနီ : "…………"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းပင်။

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းတို့လောက်နဲ့များ..."

သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ထိုကြေးနီရထားလုံးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

လက်ဖဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရုံဖြင့် မြေခွေးနီမှာ သွေးမြူများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဤကြေးနီရထားလုံးမှာမူ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူးကို ရထားပေါ်တွင် ချုပ်နှောင်ထားရန် ကြိုးစားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ တကယ့်အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာပစ္စည်းမှာ မြေခွေးနီမဟုတ်ဘဲ ဤရထားလုံးကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေဟန်ရှိသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသွားပြီး ထိုကြေးနီရထားလုံးကို တိုက်ရိုက်ပင် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ရှူး

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ခဏအတွင်း ထိုကြေးနီရထားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်အနှံ့ မီးလျှံများကြားတွင် လီယန်ချူးက ထိုလူရိုင်းအမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်

လူရိုင်းအမျိုးသမီးမှာ နှလုံးခုန်မြန်လာပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိသည်။ သူမသည် ပါးစပ်မှ ရှေးဟောင်းမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ သူမလက်ထဲရှိ ကျောက်ဓားကြီးအတွင်းမှ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင်အရိပ်မှာ ခေါင်းနှစ်လုံးရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအရိပ်မှာ လုံးဝ ပေါ်မလာသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူးက လက်ဖဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း

ကျောက်ဓားအတွင်းမှ အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးနှင့် ထိုလူရိုင်းအမျိုးသမီးမှာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူထုတ်ဖော်လိုက်သော ပြင်းထန်လှသည့် စွမ်းအင်များကြောင့် ကျင်းရွှေမြို့အတွင်းရှိ အခြားသော အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာကြသည်။

ကျန်းလင်းမှာ လီယန်ချူး၏ နောက်ကွယ်တွင် မျက်လုံးပြူးကာ အံ့သြနေမိသည်။

"မြို့ထဲကနေ အရင်ထွက်မယ်ဆို၊ အခုတော့ တကယ်ကြီး တိုက်နေပြီပဲ "

ခုနက လူရိုင်းအမျိုးသမီးနှင့် စစ်သည်များထံမှ လူသတ်ငွေ့မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ သူမသာ ဆိုလျှင် ထိုက်ဖိန်ကျမ်း ကို တတ်မြောက်ထားလျှင်ပင် ထိုသူများကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ကျန်းလင်း တွေးနေမိသည်။

ထိုကြေးနီရထားလုံးနှင့် မြေခွေးနီမှာလည်း အလွန်ပင် ထူးဆန်းမိစ္ဆာဆန်လှသည်။ သို့သော် ဤမျှအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာများမှာ လီတာအိုဆရာ၏ လက်အောက်တွင်မူ သစ်ပင်ခြောက်များ ကျိုးပဲ့သကဲ့သို့ အလွယ်တကူပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။

ကျင်းရွှေမြို့၏ အရှိန်အဝါ ဖိနှိပ်မှုများကြောင့် လီယန်ချူးမှာ သူ၏ အစွမ်းများကို အကုန်မထုတ်သေးပေ။ သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဝေ့ကြည့်ကာ

"မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က အမှိုက်တွေ... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ပုန်းအောင်းပြီး အသက်ဆက်နေကြတာတောင် လမ်းပိတ်ရဲသေးတယ်ပေါ့ "

သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ဘုန်း

ရှေ့မှ လမ်းကြားထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်ပြန်သည်။ ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ လူရိုးဖြင့် လုပ်ထားသော အလံဖြူ ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေသော်လည်း သူ ဘာမှ မလုပ်ရသေးခင်မှာပင် ပြာကျသွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူး၏ စကားများက ကျင်းရွှေမြို့တွင် နှစ်ပေါင်း (၃၀) ကြာ ပိတ်မိနေသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့သည် ဤမြို့တွင် ပိတ်မမိခင်က တစ်ခေတ်တစ်ခါက နာမည်ကျော်ခဲ့သော၊ လူအများ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ် များ ဖြစ်ကြသည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

အရှိန်အဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာကြသည်။ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းများတွင် မန္တန်အလင်းများ လင်းလက်သွားပြီး ကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာငွေ့၊ လူသတ်ငွေ့နှင့် တစ္ဆေငွေ့များမှာ တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ကျင်းရွှေမြို့၏ ထူးခြားသော နယ်မြေအရှိန်အဝါကြောင့် ၎င်းတို့မှာ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေကြသည်။

သံစားသားရဲမှာ အန္တရာယ်ကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ဤမျှများပြားသော အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ယခု သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် တူညီနေရုံသာမက အချို့သော အရှိန်အဝါများမှာ သူ့ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။

သို့သော် နောက်ထပ် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သံစားသားရဲကို ပို၍ပင် အံ့သြသွားစေသည်။

သိုးခေါင်းနှင့် ကျားကိုယ်ထည်ရှိသော ထူးဆန်းသည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာသော်လည်း ခေါင်းပြူရုံရှိသေး... လီယန်ချူး၏ ကန်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားသည်။ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းရှိသော အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဓားမြှောင်နှစ်လက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။ ဓားအလင်းမှာ ပေပေါင်းရာချီ ရှည်လျားသွားပြီး ထူးဆန်းသော အနီရောင်အလင်းများဖြင့် ထက်မြက်လှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရပြန်သည်။

လီယန်ချူးမှာ လမ်းတစ်လျှောက် တိုက်ခိုက်လာရာတွင် အလောင်းတစ်လောင်းမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိပေ။ အားလုံးမှာ ပြာကျ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်သာ။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ရဲ့ ကျင်းရွှေမြို့က ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ ငါ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့ "

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို ကောင်းကင်ယံအထိ မြင့်တက်စေကာ လက်ဖဝါးကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ကျင်းရွှေမြို့ရှိ အိမ်ခြေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ပြိုကျသွားပြီး တွင်းကြီးတစ်တွင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ တိုက်ခိုက်လာသော မိစ္ဆာအပေါင်းတို့မှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သံစားသားရဲ : "……"

ကျန်းလင်း : "…………"

လီယန်ချူး၏ ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခါနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသဖြင့် မည်သူမျှ ရှေ့သို့ မတိုးရဲတော့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ လီယန်ချူးမှာ သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ချေ။

ဘာမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်နေရာက ငါ့ကို ထွက်ခွင့်မပေးဘူးဆိုရင်တော့ ဖျက်ဆီးပစ်ရုံပဲ ရှိတာပေါ့။

လီယန်ချူးမှာ နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ဤကျင်းရွှေမြို့မှာ သာမန်မြို့လေးနှင့် တူသော်လည်း တားမြစ်ချက်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး မြေပြင်၊ နံရံနှင့် အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် အစီအရင်များ ရှိနေသည်။

ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် အခန်းတစ်ခန်းကို ပျက်စီးအောင် လုပ်နိုင်ရန် မသေချာသော်လည်း လီယန်ချူး၏ လက်အောက်တွင်မူ အိမ်ခြေပေါင်းများစွာမှာ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြာကျသွားရသည်။

ထိုအရပ်ရှည်ရှည် သားသတ်သမားမှာ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်ရာ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် လူခေါင်းပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာ ဝဲပျံနေသည်။ သူသည် လီယန်ချူး၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း

"အမင်္ဂလာပဲ... အမင်္ဂလာပဲ ဘယ်မျက်စိမပါတဲ့ ကောင်က ဒီနတ်ဆိုးကြီးကို သွားဆွလိုက်တာလဲ "

သားသတ်သမားမှာ ခြေဦးတည့်ရာ ထွက်ပြေးသော်လည်း သိပ်မဝေးခင်မှာပင် သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူး မှုတ်ထုတ်လိုက်သော မီးလျှံမှာ ကျင်းရွှေမြို့၏ တားမြစ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ကာ ပုန်းအောင်းနေသော မိစ္ဆာများကိုသာမက အဆောက်အအုံများကိုပါ အမြစ်ပြတ် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

သားသတ်သမား သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူသည် မူလက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အပြုံးဖြင့် အလိုက်သင့် ဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း အခြားသော မျက်စိမပါသူများကြောင့် သူပါ ရောပြီး သေဆုံးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

လီယန်ချူးမှာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်၊ ခြေဖြင့် ကန်လိုက်လုပ်ရင်း သူ၏ ပြင်းထန်သော ရုပ်ခန္ဓာစွမ်းအားဖြင့် ကျင်းရွှေမြို့၏ အိမ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ အထဲရှိ မိစ္ဆာများလည်း အသတ်ခံရသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ် (၃၀) က မှားယွင်းရောက်ရှိလာသော မိစ္ဆာများသာမက ကျင်းရွှေမြို့၏ မူလထူးဆန်းသော ဖြစ်တည်မှုများမှာလည်း လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပျက်စီးကုန်သည်။

စာသင်ကျောင်းမှ ဆရာတစ်ဦးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့လျက် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော နေရာကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ လက်အုပ်ချီပြီး

"ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့် ကျောက်ရှန်... ဘိုးဘွားနတ်မင်းကို ပင့်ဖိတ်ပါတယ် "

ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

အမွှေးတိုင်မှ မီးခိုးများမှာ ကောင်းကင်သို့ တက်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မျက်နှာထား တင်းမာခက်ထန်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခေါင်းတွင် ရွှေသရဖူ ဆောင်းထားကာ နဂါးဝတ်ရုံ ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ယင်ဓာတ် ပါဝင်နေသည်။

"ငါ့ကို ဘာကိစ္စ ခေါ်တာလဲ" ဟု ထိုသူက အေးစက်စွာ မေးသည်။

"ဘိုးဘွားကို တင်ပြရရင်... အခု လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ကျင်းရွှေမြို့ထဲမှာ သောင်းကျန်းနေပြီး မြို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖျက်ပြီး လူသတ်နေပါတယ်။ ဘိုးဘွားအနေနဲ့ နှိမ်နင်းပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

နဂါးဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက အဝေးက မီးလျှံများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

"တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ် က ဒီမြို့ထဲကို မှားဝင်လာတာလား၊ မထူးဆန်းပါဘူး"

"ဟို ယင်ယန်ဆရာ ကော ဒီကိစ္စကို မကိုင်တွယ်ဘူးလား"

စာသင်ဆရာက ခေါင်းခါကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်

"ဘိုးဘွားသာ အခု မနှိမ်နင်းရင် ကျင်းရွှေမြို့ကတော့ ပျက်စီးသွားပါတော့မယ်"

နဂါးဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရပြီ"

ထိုအမျိုးသားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စာသင်ဆရာ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ စာသင်ဆရာ၏ ကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝုန်း

ကျင်းရွှေမြို့၏ ကောင်းကင်ယံတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ စာသင်ဆရာမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထက်မြက်လာကာ အရှိန်အဝါမှာလည်း နက်ရှိုင်းသွားသည်။

"တတိယအဆင့်"

"သူက ဘယ်လိုလုပ် တတိယအဆင့် ဖြစ်နေတာလဲ"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက စာသင်ဆရာ မဟုတ်တော့ဘူး "

ကျင်းရွှေမြို့အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့လက်ထဲတွင် ကျင်းရွှေမြို့၏ ထူးခြားသော မိစ္ဆာပစ္စည်း များ ရှိနေကြသော်လည်း ယခု ပေါ်ထွက်လာသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုအရာများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ရှူး ရှူး ရှူး

ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တည်းခိုခန်းမှ ခြေတစ်ဖက်ပြတ် သူဌေး၊ ကခုန်ခန်းမှ အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီး၊ ကြီးမားသော ဓားကို ကိုင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ဦးပြည်းကြီး၊ နှင့် ယောင်္ကျားလား မိန်းမလား ခွဲမရအောင် လှပသော လူငယ်လေး... အစရှိသူတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကို မော့ကြည့်ရင်း ကျင်းရွှေမြို့၏ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားနေကြရသည်။

သာမန်အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးတွင်မူ...

ယင်ယန်ဆရာ မှာ ခြံထဲတွင် ရပ်နေရင်း ကောင်းကင်မှ စာသင်ဆရာကို ကြည့်ကာ

"နောက်ဆုံးတော့လည်း မအောင့်နိုင်တော့ဘူးပေါ့လေ"

ဟု ဆိုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံရှိ စာသင်ဆရာကို သူ၏ ဘိုးဘွားဝိညာဉ်က ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ကို စိုးမိုးထားသူမှာ စာသင်ဆရာ ကျောက်ရှန် မဟုတ်တော့ဘဲ ထိုဘိုးဘွားသာ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရန်အတွက် စာသင်ဆရာ၏ သက်တမ်းကို ပေးဆပ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘယ်က မျိုးဆက်သစ်လဲ၊ ဒေါသကလည်း ကြီးလှချည်လား၊ ကျင်းရွှေမြို့ကို အကုန်ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာလား"

ထိုအသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး တစ်မြို့လုံးကို တုန်ခါစေသည်။ သို့သော် မြို့၏ အချို့သော သေဆုံးနေသည့် နေရာများသို့မူ ထိုအသံမှာ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ လီယန်ချူးက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"စကားတွေ လျှော့ပြောစမ်း "

သူသည် လက်ဖဝါးဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော ဖော်မပြနိုင်သည့် စွမ်းအားများမှာ ကြီးမားလှသော လက်ဖဝါးကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာသင်ဆရာမှာ လီယန်ချူး၏ ဤမျှ ပြတ်သားရိုင်းစိုင်းသော တိုက်ခိုက်ပုံကို မကျင့်သားရသေးသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူလည်း ပြန်လည် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

လက်ဖဝါးကြီး နှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကြောင့် စာသင်ဆရာ၏ ပုံရိပ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ မခိုင်ခံ့တော့ပေ။ သူ မျက်စိတစ်ချက် ဝေသွားစဉ်မှာပင် လီယန်ချူးမှာ ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ။

ချွင်

ဓားအလင်း တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် စာသင်ဆရာ၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။ သွေးများမှာ ပန်းထွက်ကုန်သည်။

တစ်မြို့လုံးရှိ မိစ္ဆာများနှင့် သရဲများမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်ရှိသော စာသင်ဆရာမှာ လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် အသတ်ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အောက်တွင် ရှိနေသော ယင်ယန်ဆရာမှာလည်း ကြောင်သွားကာ

"ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ဒီလောက်တောင် အားကောင်းတာလား "

သူသည် မသိကိန်းများကို တွက်ချက်ကာ ယနေ့တိုက်ပွဲကို လမ်းစဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူး၏ လက်ကို ငှားပြီး စာသင်ဆရာ၏ နောက်ကွယ်မှလူကို နှိမ်နင်းရန် (ကျားကို သုံးပြီး ဝံပုလွေကို သတ်ရန်) ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ယခု ဤကျားမှာ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းနေသည်။

ရှပ်

ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး နဂါးဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသား ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် လီယန်ချူးကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း

"မင်းက တကယ်တမ်း ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူးက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ထိုသူ မသေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ရှပ်

ဓားအလင်း လွန်သွားသည်နှင့် ထိုလျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူမှာ ပြာကျ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ပင်။ လီယန်ချူး၏ ဤဓားချက်မှာ တစ်မြို့လုံးရှိ မိစ္ဆာများကို မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ် တစ်ဦးမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူးသည် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ အေးစက်စွာ ရပ်နေသည်။ ထိုစာသင်ဆရာကို သတ်ရသည်မှာ မခက်ခဲပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် ငှားရမ်းထားသော စွမ်းအားသာ ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်က ယန်ဝိညာဥ် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အတုအယောင် တတိယအဆင့်မှာ သူ၏ ရှေ့တွင် မည်သို့မျှ မခံနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်မှာ ထိုသူကို သတ်ပြီးနောက်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ကို ခံစားရခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်ပွား လား"

လီယန်ချူးက ကျင်းရွှေမြို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမြို့လေးထဲတွင် ယန်ဝိညာဥ် အဆင့်ရှိသူ၏ ကိုယ်ပွား ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ကျင်းရွှေမြို့က ထင်ထားတာထက် ပိုနက်နဲတာပဲ... ဒါပေမယ့် ဒါအကုန်ပဲလေ"

လီယန်ချူးက လေထဲတွင် ဓားဖြင့် စက်ဝိုင်းပုံ တစ်ချက်ဆွဲလိုက်သည်။

ချွင်

ဓားအလင်းမှာ သူ၏ ရှေ့မှ အိမ်များကို အကုန် ဖြိုချဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ တားမြစ်ချက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီး အိမ်များ ပြိုကျကုန်သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မိစ္ဆာများမှာ ဘာမှမသိလိုက်ရဘဲ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကုန်ကြသည်။

ကျန်းလင်း : "………………"

လီတာအိုဆရာက တိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ သိသော်လည်း ဤမျှအထိ တိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယင်ယန်ဆရာမှာ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး

"ဒါ... ဒါကတော့ အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ"

"ဒါက ကျားကို သုံးပြီး ဝံပုလွေသတ်တာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါက ရှေးဦးကမ္ဘာဦး နတ်ဆိုးကြီး ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ "

ဝုန်း ဝုန်း

တားမြစ်ချက်ရှိသော အိမ်များ ပျက်စီးသွားသည်နှင့်အမျှ ကျင်းရွှေမြို့၏ စိတ်အာရုံ ဖိနှိပ်မှုများလည်း လျော့နည်းလာသည်။

လီယန်ချူးက အရှိန်အဝါကြည့်ခြင်း အတတ်ကို သုံးပြီး ကြည့်လိုက်ရာ မြို့၏ အမှောင်ထုထဲတွင် နားလည်ရခက်သော အငွေ့အသက်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓလည်းမဟုတ်၊ တာအိုလည်းမဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်းမဟုတ်၊ သရဲလည်းမဟုတ်ဘဲ အမင်္ဂလာ အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်မြို့လုံး၏ မြင်ကွင်းမှာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ၊ ထူးဆန်းသော ဖြစ်တည်မှုများ အားလုံးကို သူ မြင်နေရသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ် (၃၀) က အမှန်တရားကျင့်ကြံသူအချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း ဤမျှကြာမြင့်သော အချိန်တွင်မူ ထိုသူများမှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်။

"အညစ်အကြေးတွေ စုဝေးရာနေရာပဲ၊ အကုန်လုံးက မိစ္ဆာတွေချည်းပဲ... သတ်ပစ်ရမယ် "

လီယန်ချူး၏ အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး ဓားအလင်းများက နေရာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ကျင်းရွှေမြို့ကြီးမှာ ခဏချင်းအတွင်း တစ်ဝက်ခန့် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။ မိစ္ဆာများမှာလည်း ပြန်လည် မခုခံရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးကြသော်လည်း မြို့၏ အကာအကွယ် တားမြစ်ချက်များကြောင့် အပြင်သို့ ထွက်မရဘဲ သေဆုံးကုန်ကြသည်။

ယင်ယန်ဆရာ၏ အကာအကွယ်များလည်း ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ မိစ္ဆာပစ္စည်းများလည်း ကွဲအက်ကုန်သည်။

သူ၏ ဒူးနှစ်ဖက်မှာလည်း ဓားအရှိန်ကြောင့် ပြတ်ထွက်သွားကာ သွေးများ စိုရွှဲနေသည်။ သူသည် မန္တန်သုံးကာ သူ၏ ဝိညာဥ် ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ငရဲပြည်မှ တရားသူကြီး ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

မျက်နှာမှာ ဖြူစင်ပြီး မုတ်ဆိတ်မရှိဘဲ လက်တစ်ဖက်တွင် ကလောင်တံ၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် ကို ကိုင်ထားကာ အနီရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် လီယန်ချူး၏ ဓားအလင်းကို ရှောင်ရင်း မြို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

"ဒီတာအိုဆရာလေးက လူသတ်ချင်စိတ် ဒီလောက်ပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ကျင်းရွှေမြို့ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေတာပဲ "

သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ရောက်သောအခါ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို လှန်လိုက်ပြီး

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၊ ယင်ယန်မတည်ငြိမ်၊ အမိန့်တော်အတိုင်း... ဝိညာဉ်များ ပြန်လာစေ "

ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ မန္တန်ကြောင့် အမှောင်ထုထဲမှ အငွေ့အသက်များ နိုးထလာပြီး မျက်လုံးများ ဖြူဖျော့နေကာ သူငယ်အိမ်မရှိသော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လောကကြီးက လက်မခံနိုင်သော အမင်္ဂလာ အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး

"လောကပြင်ပ မိစ္ဆာ "

ထိုသူများ၏ မျက်လုံးနှင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို ကြည့်ပြီး လီယန်ချူး ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် လောကပြင်ပ မိစ္ဆာများ ပုန်းအောင်းနေခြင်းပင်။

"သတ္တိရှိလှချည်လား "

သူသည် လက်ထဲမှ ကျန့်ကျောင်းဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းမှာ မိုးကြိုးကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ ထိုမိစ္ဆာများကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း နှိမ်နင်းလိုက်သည်။ ယင်ယန်ဆရာ၏ တရားသူကြီးပုံရိပ်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူသည် ထိုအမင်္ဂလာသတ္တဝါများကို သုံးပြီး လီယန်ချူးကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရလဒ်က ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

လီယန်ချူးက ထိုတရားသူကြီးပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ဓားဖြင့် ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်။ တရားသူကြီးမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို ခုခံရန် အသုံးပြုသော်လည်း လီယန်ချူးက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို ဓားထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းမှာ တစ်စစီ ကွဲအက်သွားပြီး တရားသူကြီးပုံရိပ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မင်းတို့အားလုံးက မိစ္ဆာတွေပဲ... သေသင့်တယ် "

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မြစ်ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး တစ်မြို့လုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။ မိစ္ဆာများမှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရဘဲ မီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ကျင်းရွှေမြို့ကြီးမှာ လုံးဝ ပြာကျသွားပြီး ဘာမှမကျန်တော့ပေ။ အောက်တန်းကျသော ကြံစည်မှုများ၊ ကောက်ကျစ်သော စိတ်ထားများ အားလုံးမှာ လီယန်ချူး၏ လုံးဝဥဿုံ စွမ်းအားများရှေ့တွင် ပျက်စီးသွားရသည်။

ဝုန်း ဝုန်း

အဆောက်အအုံများနှင့် မိစ္ဆာများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခုနက အသတ်ခံလိုက်ရသော ကိုယ်ပွား၏ အရှင်သခင်... နဂါးဝတ်ရုံနှင့် အမျိုးသား ပြန်လည် ပေါ်လာပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာနေပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြွေနက်ကြီးများကဲ့သို့ အနက်ရောင် လေလှိုင်းများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေတော့သည်။