အခန်း (၃-၄)

အခန်း (၃) အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းလော၊ မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းက ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်သာ ဖြစ်၏

ဝမ်လောင်၏ အမှုက အလွန်လျင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပြီးသွားသောကြောင့် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

မူလက တစ်ညလုံး ကြာမြင့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုက ဆယ်မိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထွက်ဆိုချက် မှတ်တမ်းတင်ခြင်းကပင် အလွန် ချောမွေ့သွားခဲ့၏။ ဝမ်လောင်မှာ သူ စာရေးသည်က နှေးသွားပါက ချူးရှန့် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာမည်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သောကြောင့် သူ၏ လက်ရေးက လက်ရေးလှ ကျင့်နေသော မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

မွန်းလွဲ နှစ်နာရီ။

လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်ကို သူ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ ခေါ်လိုက်ပြီး အရပ်ဝတ်တစ်စုံ ပစ်ပေးလိုက်၏။

“ဒါကို လဲဝတ်လိုက်...”

“ကပ္ပတိန် တာဝန်တစ်ခုခု ရှိလို့လား...”

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွား၏။

“အေး မကြာသေးခင်က မီးရထားဘူတာရုံနားမှာ ခါးပိုက်နှိုက်မှုတွေ ခဏခဏဖြစ်နေလို့ ပြည်သူတွေက အများကြီး တိုင်ကြားနေကြတယ် အထက်ကနေပြီး ကြွက်လိုက်ပွဲလို့ အမည်ပေးထားတဲ့ အထူး နှိမ်နင်းရေး စစ်ဆင်ရေးတစ်ခု လုပ်ဖို့ ငါတို့ကို အမိန့်ပေးထားတယ်...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက စကားရပ်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပုံရသည်။

“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ခုလို ခါးပိုက်နှိုက် နှိမ်နင်းရေး တာဝန်မျိုးအတွက်ဆိုရင် သာမန်ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ လူအုပ်ထဲမှာ ရောနှောသွားနိုင်တဲ့ အရပ်ဝတ်ရဲအရာရှိတွေ လိုအပ်တယ် ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပုံစံကတော့...”

၎င်းက အလွန်ထင်ရှားလွန်းနေ၏။

အလွန်မျက်စိကျစရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုပုံစံဖြင့်သာ မီးရထားဘူတာရုံတွင် ရပ်နေပါက သူခိုးများကို ဆိုထားနှင့်ဦး ခရီးသည်များကပင် သူ့ကို ရှောင်ရှားရန် လမ်းလွှဲသွားကြလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒါပေမဲ့လည်း...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

“မနက်က မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး မင်းကို တစ်ခါလောက် စမ်းလုပ်ကြည့်ခွင့်ပေးဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်ကို နည်းနည်းလျှော့ပါ ပြည်သူတွေကို မလန့်စေနဲ့...”

“နားလည်ပါပြီ တာဝန်ပြီးမြောက်စေရမယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်...”

ချူးရှန့်က အလေးပြုလိုက်ပြီး အဝတ်အစားလဲရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်။

ကျန်းချန် မီးရထားဘူတာရုံ အရှေ့ဘက်ရင်ပြင်။

လူအုပ်ကြီးက ပြည့်ကျပ်နေပြီး ပခုံးချင်း ပွတ်တိုက်မိနေကြ၏။

ချူးရှန့်က ပွပွရောင်းရောင်း ခဲရောင်ဟူဒီ တစ်ထည်နှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်တစ်လုံးကို ဆောင်းထားကာ သူ၏ တည်ရှိမှုကို လျှော့ချနိုင်ရန်အတွက် ဦးထုပ်အနားကွပ်ကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ချထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ၁.၉ မီတာကျော်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေချိန်၌ ကြက်အုပ်ထဲမှ ဗျိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သတိမပြုမိရန် ခက်ခဲလှ၏။

တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ကျန်းချန်၏ အသံက နားကြပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သတိထားပါ လူစုခွဲပြီး နေရာယူထားကြ ပစ်မှတ်ကို တွေ့ရင်တောင် လှုပ်ရှားဖို့ မလောကြနဲ့ သက်သေအထောက်အထား အပြည့်အစုံရအောင် အရင်လုပ်ပါ...”

“ပထမအဖွဲ့ နားလည်ပါပြီ...”

“ဒုတိယအဖွဲ့ နားလည်ပါပြီ...”

“ချူးရှန့် နားလည်ပါပြီ...”

ချူးရှန့်က သတင်းစာတဲ တစ်ခုဘေးတွင် ရပ်နေရင်း သတင်းစာ ဖတ်နေဟန်ဆောင်ကာ တကယ်တမ်းတွင်မူ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

သူ၏ မြင်ကွင်းက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စည်ကားနေသော လူအုပ်ကြီးက အမည်းရောင် အဖြူရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် အရိပ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအနည်းငယ်သာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေကြ၏။

အများစုမှာ အရောင်ဖျော့ဖျော့ မီးခိုးရောင်များဖြစ်ကြပြီး ၎င်းက အသေးစား ခိုးယူမှုများ သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်များကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

ရံဖန်ရံခါတွင် မီးခိုးရင့်ရောင်တစ်ခု ပါလာတတ်ပြီး ၎င်းက အလေ့အထဖြစ်နေသော သူခိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်က လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကို အလျင်အမြန် စကင်ဖတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်က ဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကျရောက်သွား၏။

ထိုနေရာတွင် အနက်ရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက အိတ်များစွာ သယ်ဆောင်လာသည့် ကျေးလက်ဒေသမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားနေသည်။

ချူးရှန့်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဤအမျိုးသား၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ အပြစ်တန်ဖိုးက မီးခိုးရောင် မဟုတ်ချေ။

၎င်းက အနီရောင် ဖြစ်နေ၏။

တောက်ပြောင်ပြီး ယိုဖိတ်နေသော သွေးနီရောင်ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းက လူသတ်မှုတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။

ထို့အပြင် တစ်မှုတည်း မဟုတ်ပေ။

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးအိမ်များက ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။

သူက သာမန်ခါးပိုက်နှိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ပုန်းကွယ်နေသော ငါးကြီးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေ၏။

ထိုအမျိုးသား၏ နည်းစနစ်က အလွန် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သံညှပ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အမျိုးသမီးက လမ်းမေးရန် လှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် နှိုက်လိုက်၏။

“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သတိထားပါ ထွက်ပေါက်သုံးက အနက်ရောင်ဂျာကင်နဲ့ အမျိုးသားက တော်တော်လေး သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်...”

ချူးရှန့်က နားကြပ်ကိုဖိကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ သူ့ကို မလန့်စေနဲ့ သူ အောင်မြင်သွားတဲ့အထိစောင့်ပါ ဟေး ချူးရှန့် မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ...”

ကျန်းချန်၏ အသံမဆုံးမီမှာပင် ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်၏။

မည်သည့် လျှို့ဝှက်စစ်ဆင်ရေးကိုမျှ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

လူ့အသက်များကို သတ်ဖြတ်ထားသော အသည်းအသန် ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်က မီးရထားဘူတာရုံကဲ့သို့ လူစည်ကားသော နေရာမျိုးတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းက အချိန်ကိုက် ဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူလှသည်။

အကယ်၍ သူသာ လူမိသွားပြီး အသည်းအသန်ဖြင့် ဓားစာခံများ ဖမ်းသွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူ့ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သောအင်အားဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးထိန်းချုပ်ရမည် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က အရှိန်အပြည့်ဖြင့် စတင်မောင်းနှင်လာသော အကြီးစား တင့်ကားတစ်စီးကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးကို ထိုးဖောက်ကာ အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားထံသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခရီးသည်များမှာ ရိုင်းစိုင်းသော လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းနောက်တွင် ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ကြရ၏။

အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ညှပ်လိုက်ရုံသာရှိသေးပြီး ဆွဲပင်မထုတ်ရသေးမီမှာပင် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိပ်တန်း သားရဲတစ်ကောင်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွား၏။

၎င်းက နယ်စပ်တောတောင်များထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ရင်း သူ သွေးထိုးလာခဲ့ရသည့် အလိုအလျောက် သိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူက ခေါင်းကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်က သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုမျက်နှာက ကြွက်သားများဖြင့် တင်းမာနေပြီး အမာရွတ်များက တွန့်လိမ်နေကာ ထိုမျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အာဏာရှင်ဆန်မှု မီးတောက်များဖြင့် တောက်လောင်နေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချူးရှန့်က အာရုံအပြည့်အဝ စူးစိုက်ထားပြီး သူ၏ အဒရီနယ်လင်းများ မြင့်တက်နေကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ထိန်းချုပ်မှုက လုံးဝ ကျရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ဤအနီရောင်အမည်ရှိ လူဆိုးကို ဖမ်းမိပါက ဆုကြေးမည်မျှ ရမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။

သို့သော်လည်း အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းက သူ၏ အသက်ကိုယူရန် ရန်သူမှ စေလွှတ်လိုက်သည့် ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

“သေစမ်း...”

အနက်ရောင် ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ပြီး သံညှပ်နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်နှစ်ခုစလုံး သူ၏ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။

သူက အလိုအလျောက်ပင် ခေါက်ဓားတစ်ချောင်း ဝှက်ထားသော သူ၏ ဂျာကင်အင်္ကျီထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဓားရိုးကို သူ ထိလိုက်ရုံရှိသေးချိန်တွင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုက သူ၏ လည်ပင်းကို သံညှပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်နေ၏။

“မြေကြီးပေါ် ဝပ်လိုက်စမ်း...”

ချူးရှန့်က မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အင်အားသုံးကာ ပေါင်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ရှိသော အနက်ရောင် ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားကို ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် မြှောက်ချီလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်၏။

ဘုန်း…။

မြေကြီးက ခဏတာမျှ တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားမှာ ဆောင့်ချခံလိုက်ရသဖြင့် မူးဝေသွား၏။ သူ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်မှာပင် ချူးရှန့်၏ အရွယ်အစား လေးဆယ့်ခြောက်ရှိသော ခြေထောက်က သူ၏ ကျောပေါ်သို့ နင်းထားပြီး ဖြစ်နေသည်။

ဂျွတ်…။

အရိုးကျိုးသွားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ရှိ၏။

“အား...”

အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားက ဝက်အသတ်ခံရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မလှုပ်နဲ့ ရဲတွေ...”

ချူးရှန့်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်၏။

သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ရဲ ဟူသော စကားလုံးကြောင့် သက်သာရာ မရသွားခဲ့ကြချေ။ ယင်းအစား သူတို့က အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြသဖြင့် အချင်း မီတာနှစ်ဆယ်ရှိသော စက်ဝိုင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

“လူသတ်နေတယ် လူမိုက်ဂိုဏ်းက လူသတ်နေတယ်...”

“ပြေးကြ အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ...”

“ဟိုလူက အရမ်းကြမ်းတမ်းလွန်းတယ် ဂိုဏ်းချင်းချနေတာ ဖြစ်ရမယ်...”

ချူးရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုများက တောင့်တင်းသွား၏။

သူ၏ ခြေအောက်တွင် အမြှုပ်တစီစီ ထွက်နေသော အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထိတ်လန့်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကင်းလှည့်နေသော ရထားရဲအရာရှိနှစ်ဦးက သူတို့၏ နံပါတ်တုတ်များကို စိုးရိမ်တကြီး ဆွဲထုတ်ကာ အကူအညီ ခေါ်နေကြသည်ကိုပင် သူ မြင်လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်က သူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

“နားလည်မှုလွဲနေတာပါ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ လူပါပဲ...”

ချူးရှန့်မှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင်ဘဲ သူ၏ ရဲလက်မှတ်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းချန်က အရပ်ဝတ်ရဲအရာရှိ အတော်များများနှင့်အတူ အမောတကော ပြေးလာခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများကလည်း တုန်လှုပ်သွား၏။

သူက အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားကို ဖမ်းချုပ်ရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ လက်ထိပ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အားလုံး မထိတ်လန့်ကြပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းနေတာပါ သူက ကျွန်တော်တို့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က အာ... အထူးအမျိုးအစား ရဲအရာရှိပါ...”

အနက်ရောင်ဂျာကင်နှင့် အမျိုးသားက နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူနိုင်သွား၏။ ကျန်းချန်က သူ့ကို လက်ထိပ်ခတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အမှန်တကယ်ပင် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိမင်း ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကိုသာ ခေါ်သွားပေးပါ...”

“ဟိုလူက လူမဟုတ်ဘူး ခုနက သူ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က လမ်းမပေါ်မှာတင် ကျွန်တော့်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲချင်နေတာ သေချာတယ်...”

“ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ် ကျွန်တော်က အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးလျိုချန်ပါ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ယွင်ပြည်နယ်မှာ မိသားစု သုံးယောက်ကို ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တာပါ ကျွန်တော် အကုန် ဝန်ခံပါတယ် ကျွန်တော့်ကိုသာ သူ့လက်ထဲ မရောက်ပါစေနဲ့...”

ကျန်းချန်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့၏။

လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲနေသော ရထားရဲအရာရှိများလည်း ဆွံ့အသွားကြသည်။

ချူးရှန့်သည်လည်း ဆွံ့အသွား၏။

အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်လော။

ဤသည်က ဒဏ္ဍာရီလာ တစ်ခုဝယ် တစ်ခုလက်ဆောင် ဆိုသည်မျိုးလော။

မူလက သူက သူခိုးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူသတ်သမားတစ်ယောက်ကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်လော။

[ဒင်... ပိုင်ရှင့်အနေဖြင့် အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ကို လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့အား ဖျောက်ဖျက်၍မရသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိစေခဲ့ကြောင်းကို စနစ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်...]

[ဆုကြေး - ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး အမှတ် တစ်ထောင်...]

[ဆုကြေးစွမ်းရည် - ဂရန်းမာစတာအဆင့် ဖမ်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ်...]

[ဆုကြေး အရည်အသွေးအမှတ်များ - ခွန်အား +၅ ၊ သွက်လက်မှု +၅...]

ချူးရှန့်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအားများ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ရဲကားပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရချိန်၌ပင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်ကြောင်းပြန် ကြည့်နေသေးသော လျိုချန်ကိုကြည့်ရင်း သူက သူ၏ နှာခေါင်းကို မတတ်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ငါက တကယ့်ကို ပြည်သူတွေကို အလုပ်အကျွေးပြုတဲ့ ရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ...”

သူ၏ အလုပ်အကျွေးပြုပုံက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလွန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

နေဝင်သွားချိန်တွင် ချူးရှန့်၏ အရိပ်က အလွန် ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထွက်နေခဲ့သည်။

မီးရထားဘူတာရုံ၏ ဒဏ္ဍာရီက ဤနေ့မှစ၍ ပျံ့နှံ့လာခဲ့တော့၏။

နန့်ချန်ခရိုင် ရဲဌာနခွဲသို့ အသက်ရှင်နေသည့် ယာမတစ်ပါး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျစေနိုင်ကြောင်းနှင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ခွေးများပင် ပါးနှစ်ချက် အချခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း... အိုး မဟုတ်ပေ၊ ခွေးများက သူတို့၏ အမြီးကို ကုပ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြရကြောင်း ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၄) ရဲအရာရှိ…

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရောင်ဝါက ကျန်းချန် မီးရထားဘူတာရုံ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထုတ်ပေးထား၏။ မူလက ဆူညံကာ စည်ကားနေသော ရင်ပြင်က ယခုအခါတွင်မူ ထူးဆန်းသော လဟာပြင် အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ချူးရှန့် ဗဟိုပြုထားသည့် မီတာသုံးဆယ် အချင်းဝက်အတွင်း မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ အဝေးတွင် ရပ်ကြည့်နေကြသော ထိတ်လန့်နေသည့် လူအုပ်ကြီးက စက်ဝိုင်းသဏ္ဌာန် ရစ်ဝိုင်းနေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းထားသော ကိုယ်ဟန်ကို ထိန်းထားဆဲဖြစ်သည်။ ထို မာနထောင်လွှားလှသော အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးလျိုချန်မှာ ယခုအခါ လမ်းကြိတ်စက်ဖြင့် ကြိတ်ခံထားရသော ဖားပြုတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ပူလောင်နေသော ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများနှင့် ဖိကပ်နေကာ ခြေလက်များက အနည်းငယ်တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်၏။

ချပ်… ချပ်…

လူအုပ်ကြီးထံမှ ဓာတ်ပုံရိုက်ကူးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခေတ်မီ စမတ်ဖုန်းများ၏ ကင်မရာ အရည်အသွေးက အလွန်မြင့်မားလှ၏။ ဤမျှဝေးကွာသော နေရာမှပင် ချူးရှန့်၏ ကြမ်းကြုတ်ပြီး ပုံပျက်နေသော မျက်နှာနှင့် သူ၏ ခြေအောက်တွင် အမြှုပ်တစီစီ ထွက်နေသော သနားစရာကောင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရိုက်ကူးနိုင်ကြသည်။

“ဘုရားရေ သူတို့ တကယ်ကြီး ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ကျောပိုးအိတ် လွယ်ထားသော ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်၏ လက်များက တုန်ရီနေပြီး သူ၏ ဖုန်းစခရင်ပေါ်ရှိ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု မှတ်ချက်များက ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီ ဖြစ်၏။

“ဒါက သေချာပေါက် ဂိုဏ်းစတားတွေ သတ်ဖြတ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းပဲ ဟိုလူ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကြွက်သားတွေနဲ့ မျက်လုံးတွေက လူကို စားမတတ် ကြမ်းကြုတ်နေတာပဲ သူ့ခြေအောက်က ကောင်က တစ်ဖက်ဂိုဏ်းက တပည့်ဖြစ်ရမယ်...”

“အရမ်းရိုက်စိုင်းလွန်းတယ် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို ရဲတွေ ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ...”

“လွှင့်နေတဲ့လူရေ မြန်မြန်ပြေး နှုတ်ပိတ်မခံရစေနဲ့ ခုနက သူ့အကြည့် ဝှေ့ယမ်းသွားတုန်းက စခရင်ကနေတောင် ငါ့ပေါင်ကြားထဲ စိမ့်သွားတယ်...”

ချူးရှန့်၏ အကြားအာရုံက ကောင်းမွန်လှ၏။ ထိုဆွေးနွေးပြောဆိုသံများက လေနှင့်အတူ သူ့နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး မူလကတည်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေသော သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပို၍ ဆိုးရွားသွားစေသည်။

သူ၏ ခြေအောက်ရှိ လျိုချန်ကို သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

*ဒါက ဘယ်လို ရှုပ်ထွေးမှုကြီးလဲ…*

*ငါက ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖမ်းနေတာပါ ဘာလို့ အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်နေတဲ့ ပုံပေါက်နေရတာလဲ…*

“ဟေး သေဟန်မဆောင်နဲ့...”

ချူးရှန့်က လျိုချန် အနည်းငယ် နိုးလာစေရန် ခြေဖျားဖြင့် သူ၏ နံရိုးများကို ဖွဖွလေး ကန်လိုက်သည်။

“ထစမ်း ငါနဲ့အတူ စခန်းကို လိုက်ခဲ့...”

ဤကန်ချက်တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် အားမသုံးခဲ့ကြောင်း ချူးရှန့်က ကျိန်တွယ်ရဲ၏။ အိပ်ရာထနောက်ကျနေသော အခန်းဖော်ကို နှိုးသကဲ့သို့ သူက အားကိုပင် လျှော့ထားခဲ့သေးသည်။

သို့သော်လည်း လျိုချန်၏ အမြင်တွင်မူ ဤသည်က သေမင်း၏ ဖိတ်ခေါ်မှုပင် ဖြစ်နေ၏။

ယခုလေးတင် ပခုံးကျော် ပစ်ပေါက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မူးဝေနေသော လျိုချန်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။ သူက ရုန်းကန်ကာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလင်းရောင်ကို ကျောခိုင်းထားပြီး ဆင်းသက်လာသော နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ချူးရှန့်ကိုပင် ဖြစ်၏။

ထိုမျက်နှာက အရိပ်ထဲတွင် ပို၍ ထင်ရှားနေပြီး သူ၏ သိမ်မွေ့သော မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲနှင့်အတူ အမာရွတ်က တွန့်လိမ်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် လူသားဆန်သော ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှမရှိဘဲ အသက်ကို ဂရုမစိုက်မှုသာ ရှိနေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ထိုသို့သာ လျိုချန် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော့်ကို မ... မသတ်ပါနဲ့...”

လျိုချန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး နွေးထွေးသော အရည်တစ်ပိုက်က ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာခဲ့၏။

မီးခိုးရင့်ရောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆီးနံ့ဆိုးဆိုးရွားရွားနှင့်အတူ ရေကွက်တစ်ခုက အလျင်အမြန် ပြန့်နှံ့သွားသည်။

နယ်စပ်တောတောင်များထဲတွင် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် သုံးရက်သုံးညတိုင် ကြွက်နှင့်ကြောင် ကစားခဲ့ဖူးသော ကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည့် သိက္ခာရှိသော အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်က အမှန်တကယ်ပင် သေးထွက်ကျသည်အထိ ကြောက်လန့်သွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက်ပင် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ရွံရှာစွာဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် သန့်ရှင်းမှု မရှိရတာလဲ...”

ချူးရှန့်က နှာသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လျိုချန်၏ နားထဲတွင်မူ ဤညည်းညူသံက သေဒဏ်မကျမီ နောက်ဆုံး အရှက်ခွဲခြင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် အစ်ကိုကြီး အဘိုး ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ်...”

လျိုချန်က မပီမသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အသားက ချဉ်တယ် မအရသာဘူး ကျွန်တော့်မှာ အေအိုင်ဒီအက်စ်ရှိတယ် ဘီပိုးလည်း ရှိတယ် ကျွန်တော့်ကို မစားပါနဲ့...”

ချူးရှန့် “...”

*ဘယ်သူက မင်းကို စားနေလို့လဲ ငါက ရဲအရာရှိကွ လူသားစားတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး…*

လျိုချန်၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကိုကြည့်ရင်း ချူးရှန့်၏ ဖြောင့်မတ်ပြီး သန့်စင်သော နှလုံးသားက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ပြည်သူ့ရဲအရာရှိ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သံသယရှိသူများနှင့်ပင် ယဉ်ကျေးစွာ ဥပဒေစိုးမိုးရေးကို သတိပြုရမည်ဖြစ်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဤသို့ ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ထားခြင်းက နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းပြရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချူးရှန့်က သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ပျော့ပျောင်းအောင် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားလိုက်သည်။ မှန်ရှေ့တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော စံပြ အပြုံး တစ်ခုကို ပေါ်လွင်စေရန် သူက ပါးစပ်ထောင့်များကို အတင်း ဆွဲချဲလိုက်၏။

“မကြောက်ပါနဲ့ ငါက လူကောင်းပါ...”

ချူးရှန့်က စကားပြောနေရင်း ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ လျိုချန်ကို မြေပြင်မှ ထူပေးလိုသဖြင့် ထန်းရွက်ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းနေသော ထိုလက်ကြီးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း လျိုချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤအပြုံးက အသက်လာနှုတ်သည့် ကလဲ့စားချေမည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ထက် အဆတစ်ရာ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့၏။

၎င်းက အစာမစားမီ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ ကျေနပ်နေသော အပြုံးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ ဝက်သားကို ကြည့်နေသော သားသတ်သမားတစ်ဦး၏ ဝမ်းမြောက်နေသော အပြုံးပင် ဖြစ်၏။

“အား...”

လျိုချန်က အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာခံနေရသကဲ့သို့ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်၏ လက်က သူ၏ ပခုံးကို ထိလုနီးပါး အခိုက်အတန့်တွင် လျိုချန်က အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အသက်ရှင်လိုစိတ်ဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ထိတ်လန့်နေသော ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခြေရောလက်ပါ သုံး၍ နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးလေသည်။

“အနားမလာနဲ့ ခင်ဗျား အနားကိုမလာနဲ့...”

လျိုချန်က နောက်ဆုတ်သွားရင်း မြေပြင်မှ သဲနှင့် ဖုန်များကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ချူးရှန့်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပုံရ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီး၏ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းက ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

“ကြည့်စမ်း ဟိုလူကြီး လှုပ်ရှားတော့မယ်...”

“အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတယ် အဲဒီလူက သေးထွက်ကျတဲ့အထိ ကြောက်လန့်နေပြီး သနားဖို့ တောင်းပန်နေတုန်းပဲ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူကြီးက တကယ်ကို ပြုံးနေတုန်းပဲ သူက တကယ့်ကို စိတ်ရောဂါသည်ပဲ...”

“ရဲခေါ်ကြ ရဲ မြန်မြန်ခေါ်ကြ နောက်ကျသွားရင် လူသေလိမ့်မယ်...”

စိတ်အားထက်သန်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မခံရပ်နိုင်တော့ဘဲ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကောင်လေး လူတွေကို ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ ချန်ထားပေးသင့်တယ် ဒီလိုလုပ်တာက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်...”

ချူးရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုက လေထဲတွင် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ကမ်းပေးထားသော လက်က အလွန်အနေရခက်နေပုံရ၏။

သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသော လူအုပ်ကြီးကို သူ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေးဖြစ်ကာ တုန်ရီနေသော လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ရင်ထဲမှ နာကြည်းမှုက တုံအာထက်ပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းနေခဲ့၏။

*ငါ့လည်ပင်းမှာ ရဲလက်မှတ်ကို ဆွဲထားတယ်လေ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ နိုင်ငံတော်တံဆိပ်ကို မင်းတို့တွေ မမြင်ကြဘူးလား…*

ထိုစဉ်အလျင်စလို ခြေသံများက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်၏။

“ချူးရှန့် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီလား...”

ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ ဒုကုပ္ပတိန် ကျန်းချန်က အရပ်ဝတ်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမောတကော ပြေးလာခဲ့သည်။

ကျန်းချန်က တောက်ပနေသော လက်ထိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးများ စီးကျနေ၏။ သူက လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲရန်နှင့် အကူအညီ ခေါ်ရန် နောက်ချန်နေခဲ့သောကြောင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချန်၏ လက်ထဲရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့ အသုံးအဆောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုချန်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအကြည့်က သဲကန္တာရထဲတွင် ရေငတ်သေတော့မည့်သူ တစ်ယောက်က ရေခဲစိမ်ကိုလာတစ်ပုလင်းကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရေနစ်နေသူတစ်ယောက်က နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“အရာရှိ အရာရှိ ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး...”

ကျန်းချန် အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်မီ လျိုချန်က အမှန်တကယ်ပင် တွားသွားကာ ရုန်းကန်လာပြီး ကျန်းချန်၏ ပေါင်ကို ဖက်ထားကာ လွှတ်မပေးတော့ချေ။

“ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ် ကျွန်တော် ဝရမ်းပြေးပါ ကျွန်တော်က လျိုချန်ပါ...”

လျိုချန်က ကျန်းချန် မကြားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သူ၏ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် လူသတ်ခဲ့ပါတယ် ကျွန်တော် လုယက်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ် ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ် ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန် ဖမ်းပေးပါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန် ဖမ်းပေးပါ...”

ဤသို့ ခုန်အုပ်ခံလိုက်ရမှုကြောင့် ကျန်းချန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး လက်ထဲတွင် လက်ထိပ်များကို ကိုင်ထားရင်း နေရာမှာပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့၏။

ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဖမ်းဆီးမှုကို ခုခံသူများ၊ ထွက်ပြေးသူများ၊ အရူးဟန်ဆောင်သူများနှင့် ဓားဖြင့် ရဲများကို တိုက်ခိုက်သူများကိုပင် သူ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ရဲများကို တောင်းပန်သည့် ဤကဲ့သို့သော သူမျိုးကိုမူ သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ဤဟန်ပန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူက ရဲစခန်းထဲသို့ဝင်ရန် အလွန် စိတ်လောနေပုံရ၏။

“မင်း... မင်းက လျိုချန်လား...”

ကျန်းချန်က အနည်းငယ် မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက ဝရမ်းပြေးစာရင်းပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံနှင့် တူသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှ လူတွင် နှပ်များနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ပေါင်ကြားကလည်း စိုရွှဲနေကာ ထိုကြမ်းကြုတ်ပြီး ကောက်ကျစ်သော လူမိုက်နှင့် ဆက်စပ်ကြည့်ရန် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှ၏။

“ကျွန်တော်ပါ ကျွန်တော် လျိုချန်ပါ အစစ်ပါ...”

ကျန်းချန် မယုံမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လျိုချန်က သူ၏ မျက်နှာကို အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

“ဒီမှဲ့ကို ကြည့်ပါ ဒီမျက်ခုံးမွေးတွေကို ကြည့်ပါ အရာရှိ ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန် လက်ထိပ်ခတ်ပေးပါ ဥပဒေရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ဖို့ ထောင်ထဲ သွားချင်ပါတယ် အဲဒါက ကျွန်တော့် အိမ်ပါ...”

စကားပြောနေရင်း လျိုချန်က အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ လက်များကို ဖြောင့်တန်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပူးကပ်ကာ ကျန်းချန်၏ ရှေ့တွင် မြင့်မြင့် မြှောက်ထားပေးလိုက်၏။

ထိုမျက်လုံးများက တောင့်တမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ‘မြန်မြန် လက်ထိပ်ခတ်လိုက် ငါ့ကို လက်ထိပ်မခတ်ရင် မင်း ငါ့ကို အထင်သေးတာပဲ’ ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းချန်က လျိုချန်၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို လက်ထိပ်များဖြင့် ချပ်ကနဲ အလိုအလျောက်ပင် ခတ်လိုက်၏။

သော့ခတ်လိုက်သော စူးရှသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေသွားပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့် ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လာခဲ့၏။

“ကောင်းတယ်... နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းသွားပြီ...”

လျိုချန်က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များက သူ၏ မျက်လုံးထောင့်များမှ စီးကျလာခဲ့သည်။

ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသရွေ့ ထို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသားတိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်က သူ့အပေါ် အလွယ်တကူ လက်ချနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထောင်များတွင် မြင့်မားသော တံတိုင်းများ၊ သံခြံစည်းရိုးများနှင့် ထောင်စောင့်များ ရှိပေသည်။ ၎င်းက မည်မျှ လိုလားဖွယ်ကောင်းသော ဘေးကင်းသည့် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုဖြစ်သနည်း။

ဤမြင်ကွင်းကို ကျန်းချန်က ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနီးတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည့် ချူးရှန့်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

“ချူးရှန့်... မင်း သူ့ကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...”

ကျန်းချန်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ဘယ်လိုများ ခြောက်လှန့်လိုက်တာလဲ...”

ချူးရှန့်က သူ၏ လက်များကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကြည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဒုကပ္ပတိန် ကျွန်တော် ကျိန်ရဲပါတယ် ကျွန်တော် တကယ် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါဘူး ကျွန်တော် သူ့ကို တစ်ခါ ပစ်ပေါက်လိုက်ရုံပဲ ပြီးတော့ သူ့ကို ထူပေးပြီး စိတ်တည်ငြိမ်သွားအောင် ရေတစ်ခွက်လောက် တိုက်ချင်တာ...”

“မပြောပါနဲ့...”

မြေပြင်ပေါ်ရှိ လျိုချန်ခမျာ ရေတစ်ခွက်ဆိုသော စကားလုံးများကြောင့် တုန်ရီသွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ရေမဆာဘူး ကျွန်တော် ရေမသောက်ဘူး အရာရှိ ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန် ခေါ်သွားပါ အခုပဲ သွားပါ...”

ကျန်းချန်၏ ပါးစပ်ထောင့်များက တွန့်လိမ်သွားခဲ့၏။

၎င်းက ဖမ်းဆီးမှု မြင်ကွင်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အကြီးစား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကုထုံး အစီအစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကုထုံး အမျိုးအစား ဖြစ်၏။

ထိုစဉ် ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် သာယာသော စနစ်၏ အသိပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး လျိုချန်အား အောင်မြင်စွာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ထာဝရ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိစေခဲ့ကြောင်းကို စနစ်မှ ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်...]

[ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး အမှတ် တစ်ထောင်...]

[အပိုဆုကြေး ရရှိပါသည်- လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်အဆင့်တက်သွားပါပြီ (လက်ရှိအဆင့် - အလယ်အလတ်အဆင့်)...]

[အလယ်အလတ်အဆင့် ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက် အကျိုးသက်ရောက်မှု -

ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ကို သင် စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေနိုင်ပြီး အလောင်းကောင်များ တောင်လိုပုံနေကာ သွေးပင်လယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရမည့် အခွင့်အရေး သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိပါသည်...]

ချူးရှန့်မှာ ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ ဤဆုကြေးက အချိန်ကိုက်ပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း…

ဝီ… ဝီ…ဝီ…

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော ဥဩဆွဲသံများက အဝေးမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤအသံက သာမန် ရဲကားများထံမှ မဟုတ်ဘဲ အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး သံချပ်ကာကားများ၏ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် လေးလံသော ဟိန်းဟောက်သံများ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းနောက်တွင် ဘရိတ်အုပ်သံများနှင့် အသံချဲ့စက်မှ အသံများက မီးရထားဘူတာရုံ၏ အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“အထဲကလူတွေ နားထောင်ကြ မင်းတို့ကို ဝန်းရံထားပြီးပြီ လက်နက်တွေကိုချလိုက် ချက်ချင်း လက်နက်ချစမ်း...”

ကျန်းချန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒုက္ခပဲ ပြည်သူတွေက အကြမ်းဖက်သမားလို့ ခုနက သတင်းပေးလိုက်တာ အဲ့ဒါက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကို ဆွဲဆောင်သွားတာပဲ...”

ချူးရှန့်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“အကြမ်းဖက်သမား... သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ပြောနေတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား...”

ကျန်းချန်က ချူးရှန့်၏ သံမျှော်စင်ကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်ရစ်နေသေးသော ‘ဖိအား’ ကို ကြည့်ကာ မတတ်သာစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လိုထင်လို့လဲ…”