အခန်း (၅-၆)
Vol. 1 Ch. 5-6
အခန်း (၅) စနိုက်ပါသမား ပစ်မှတ်လော့ခ်ချလိုက်ပြီလော၊ ထိုအရာက လူသား တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် တစ်ကောင်လော
ကျန်းချန်မီးရထားဘူတာရုံ ရင်ပြင်၏ အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေထုက အလွန်အမင်း တင်းမာနေခဲ့၏။
အနက်ရောင် အထူးတပ်ဖွဲ့ သံချပ်ကာကား သုံးစီးက လမ်းဆုံကို တြိဂံပုံစံ ပိတ်ဆို့ထားသည်။ တံခါးများ အပြည့်အဝ မပွင့်သေးမီမှာပင် လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက အနက်ရောင် ဒီရေလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လိမ့်ဆင်းလာပြီး အသာစီးရသော နေရာများကို အလျင်အမြန် နေရာယူလိုက်ကြ၏။
အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ဒိုင်းများက သံမဏိတံတိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားပြီး အနက်ရောင် အမျိုးအစား ၉၅ တိုက်ခိုက်ရေးရိုင်ဖယ်များ၏ ပြောင်းဝအားလုံးက အပြင်ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်ထားကာ မျက်လုံးများအားလုံးက ရင်ပြင်၏ ဗဟိုချက်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေသော ပုံရိပ်ထံသို့ စူးစိုက်နေကြသည်။
အမြင့်တစ်နေရာတွင် သိမ်းငှက်မျက်လုံးဟု အမည်ရသော စနိုက်ပါသမားက နေရာယူပြီးဖြစ်၏။
သူ၏ စွမ်းအားမြင့် မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ အမြင်အာရုံက မီတာရာပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ချူးရှန့်၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ခိုင်မာစွာ လော့ခ်ချထားလိုက်သည်။
စနိုက်ပါသမား၏ နဖူးမှ ချွေးများ စီးကျလာပြီး ခလုတ်အိမ်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွား၏။
“သိမ်းငှက်ဆီ သတင်းပို့ပါတယ် ပစ်မှတ်ကို လော့ခ်ချထားပါပြီ...”
ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော စနိုက်ပါသမား၏ အသံက အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေပုံရ၏။
“ပစ်မှတ်က အင်မတန်ကြီးမားတယ်.. ခန့်မှန်းခြေ အရပ် ၁.၉မီတာကျော်ရှိပြီး ကြွက်သားတွေက အရမ်းဖွံ့ဖြိုးနေတယ်.. မျက်နှာအသွင်အပြင်က ကြမ်းကြုတ်တယ် ..အရမ်းကို ကြမ်းကြုတ်လွန်းတယ်… လက်နက်ကြီးတွေ သယ်ဆောင်ထားတယ်လို့ သံသယရှိရတယ် ဒါမှမဟုတ် သူက လူသားခန္ဓာကိုယ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားတဲ့ စူပါစစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်...”
မှန်ပြောင်းမှတစ်ဆင့် ထိုမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်မှာပင် စနိုက်ပါသမားက သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် စိမ့်တက်သွားသော ရှင်းပြ၍မရသည့် အေးစက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းက လူတစ်ယောက်တွင် ရှိသင့်သော မျက်နှာအမူအရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ဖျက်ဆီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် သန့်စင်ပြီး ရှေးကျသော အာဏာရှင်ဆန်သည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။
အထူးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျီချန်က သံချပ်ကာကားတစ်စီး၏ နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူ၏ စကားပြောစက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ မျက်မှောင်များက နက်ရှိုင်းစွာ ကြုတ်နေ၏။
သူ လက်ခံရရှိခဲ့သော အရေးပေါ် သတင်းပို့ချက်က အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။ မီးရထားဘူတာရုံ ရင်ပြင်တွင် အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး အရပ်နှစ်မီတာရှိသော လူမိုက်ကြီးတစ်ယောက်က လမ်းမပေါ်တွင် ဓားစာခံ တစ်ဦးအား အလွန်ရက်စက်သော နည်းလမ်းများဖြင့် သတ်ဖြတ်နေကာ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လူအချို့မှာ သတိလစ်လုမတတ် ကြောက်လန့်နေကြပြီဟူ၍ ဖြစ်၏။
ကျီချန်က ခေါင်းပြူထွက်လိုက်ပြီး မှန်ပြောင်းဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ ခြေအောက်တွင် လူတစ်ယောက် ပျော့ခွေနေပြီး အနီးအနားတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော လူအတော်များများ ရပ်နေကာ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသော ဓားစာခံများနှင့် တူနေသည့် လူ့ဘီလူးကြီးတစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။
“တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သတိထား ပစ်မှတ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ် ထပ်ပြောမယ် ပစ်မှတ်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်...”
ကျီချန်က လိုင်းထဲတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“စနိုက်ပါ အချိန်မရွေး ပစ်ခတ်ဖို့ အသင့်ပြင်ထား တိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ ဝင်စီးဖို့ပြင်ထား…. ဓားစာခံတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ငါတို့ သေချာပေါက် ကာကွယ်ရမယ်...”
ရင်ပြင်၏ ဗဟိုချက်တွင်။
ချူးရှန့်က အဝေးမှ အနက်ရောင် သေနတ်ပြောင်းဝ အတန်းများနှင့် တလက်လက် တောက်ပနေသော အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် ရဲကားမီးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ လုံးဝ ခံစားချက်မကောင်းဖြစ်သွား၏။
ဤသည်က အနည်းငယ် လွန်မနေဘူးလော။
စောစောက ဒေသခံ ရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများ ရောက်လာခြင်းက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခု အထူးတပ်ဖွဲ့ပါ ရောက်လာခဲ့ပြီလော။ ထို့အပြင် ထိုဟန်ပန်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့က အကြမ်းဖက်မှု နှိမ်နင်းရေး စံနှုန်းများကို အပြည့်အဝ လိုက်နာနေကြခြင်း ဖြစ်၏။
“မ... မပစ်ကြပါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ရဲတစ်ယောက်ပါ...”
ချူးရှန့်က အလိုအလျောက်ပင် ရှင်းပြချင်သွားခဲ့သည်။
သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် သူက ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် လက်နှိုက်လိုက်ပြီး အပူတောင် မဟပ်ရသေးသော ရဲလက်မှတ်ကို ဆွဲထုတ်ချင်သွား၏။
“မကောင်းတော့ဘူး ပစ်မှတ်က လှုပ်ရှားနေပြီ...”
အဝေးမှ ကျီချန်၏ မျက်လုံးအိမ်များက ရုတ်ချည်း ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
“သူ လက်နက် ယူနေတယ် အဲဒါက အဝေးထိန်းခလုတ် ဒါမှမဟုတ် လက်ပစ်ဗုံး ဖြစ်နိုင်တယ် စနိုက်ပါ အသင့်ပြင်ထား...”
“မလုပ်နဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မပစ်ကြနဲ့...”
ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေခဲ့သော ဒုကပ္ပတိန်ကျန်းချန်က နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာခဲ့၏။
အဝေးမှ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို ကြည့်ရင်း သူတို့သာ မတားဆီးပါက ဆိုးရွားသော ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်လာမည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ သူတို့က ကိုယ့်လူကိုယ်သာ သတ်မိသွားပါက ကျန်းချန် ရဲတပ်ဖွဲ့သည် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ကျန်းချန်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ ချူးရှန့်၏ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ချူးရှန့်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ အလင်းပြန် အင်္ကျီကို အသည်းအသန် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။
“ကျီချန် ငါက ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ကျန်းချန်ပါ မပစ်ကြနဲ့ နားလည်မှုလွဲနေတာပါ ကြီးမားတဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းပါ...”
ကျန်းချန်က အသံအက်ကွဲသည်အထိ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူက ငါတို့ တပ်ဖွဲ့က အလုပ်သင်အရာရှိအသစ်ပါ… ငါတို့လူပါ သူက တကယ့်ကို ငါတို့လူပါ...”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင် ကွပ်ကဲရေးယာဉ်တစ်စီးက အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်လာပြီး ပိတ်ဆို့ထားသည့် ဧရိယာအပြင်ဘက်တွင် စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် လျိုကျန့်ကျွင်းက ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အထူးတပ်ဖွဲ့ထံသို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ကျီချန် မင်းလူတွေကို သေနတ်ချခိုင်းလိုက် အဲဒါ ငါ့စစ်သားကွ မင်း ငါ့ကိုပါ သတ်ချင်နေတာလား...”
ကျီချန်မှာ ဆွံ့အသွားခဲ့၏။
စနိုက်ပါသမားလည်း ဆွံ့အသွားသည်။
လှုပ်ရှားရန် အသင့်ဖြစ်နေသော အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး ဆွံ့အသွားကြ၏။
ကျီချန်က သူ၏ မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျန်းချန် နောက်တွင် ကွယ်နေသော ဧရာမသားရဲကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အ... အလုပ်သင်...”
ကျီချန်က သူ၏ လောကအမြင်ကြီး ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
သူက အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်၏။ မည်ကဲ့သို့သော ကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားများကို သူ မမြင်ဖူးခဲ့သနည်း။ သို့သော်လည်း ပြည်နယ်အသင်းမှ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်ရေး နည်းပြပင်လျှင် သူ၏ ရှေ့မှလူနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ညီလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူ ကျိန်တွယ်ရဲသည်။
ဤသည်က ရဲလော။ ထိုရုပ်ရည်မျိုးဖြင့်ဆိုပါက ဗီလိန် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နေရာတွင် သရုပ်ဆောင်ရန် မိတ်ကပ်ပင်လိုမည်မဟုတ်ပေ။
“လက်နက်ချကြ ထပ်ပြောမယ် လက်နက်ချကြ...”
ကျီချန်က သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လျိုကျန့်ကျွင်း ကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် မှားယွင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူက နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သေနတ်များ ပြန်သိမ်းရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။
နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။
ကျီချန်က ချူးရှန့်ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ သူ ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဤ အလုပ်သင်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။
အနီးကပ် လေ့လာကြည့်သောအခါ ထိုဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်က ပို၍ပင် အားကောင်းနေခဲ့သည်။
ချူးရှန့်က သံမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ အရိပ်က ကျီချန်ကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံထား၏။ ချူးရှန့်က ယခုအခါ လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး အပြစ်ကင်းစင်ပုံပေါက်ရန် တတ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားနေသော်လည်း ကျီချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းက အိမ်မွေးကြောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသော တောရိုင်းသားရဲတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေပြီး ပို၍ပင် ရင်တုန်စရာ ကောင်းနေခဲ့သည်။
“မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော်က ရထားရဲ အထူးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျီချန်ပါ...”
ကျီချန်က သူ၏ မျက်နှာကို အနည်းငယ် ပြန်လည်ဆယ်ယူနိုင်ရန် ကြိုးစားရင်း လက်ကမ်းပေးလိုက်၏။
“မင်္ဂလာပါ ကပ္ပတိန်ကျီ ကျွန်တော်က နန့်ချန်ခရိုင် ရဲဌာနခွဲက အလုပ်သင်အရာရှိ ချူးရှန့်ပါ...”
ချူးရှန့်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အလျင်အမြန် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကျီချန်၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆွဲခါနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူတို့၏ လက်များ ထိတွေ့သွား၏။
မူလက ကျီချန်သည် ဤကောင်လေး၏ စွမ်းရည်ကို စမ်းသပ်ရန် အားအနည်းငယ် သုံးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ အားပြုလိုက်သည်နှင့် မာကျောသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
ထို့နောက် ဖော်ရွေမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ပြသရန်အတွက် ချူးရှန့်က အလိုအလျောက်ပင် ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အောင်မလေး...”
ကျီချန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ဝက်သည်းရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်က ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ တွန့်လိမ်သွားခဲ့၏။
မည်မျှကြီးမားသော ခွန်အားနည်း။
ဤဆုပ်ကိုင်မှုက ဟိုက်ဒရောလစ် ညှပ်ကလစ်တစ်ခုနှင့် လုံးဝ တူနေ၏။ နောက်စက္ကန့်တွင် အစအနများအဖြစ် ကျိုးကြေသွားတော့မည့်အလား သူ၏ လက်အရိုးများမှ ညည်းညူသံများကို ကျီချန် ခံစားလိုက်ရသည်။
ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ချူးရှန့်က လတ်တလောတွင် ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို အသုံးပြုထားပြီး ကျီချန်ကို အကျင့်ပါနေသလို စကင်ဖတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျီချန်က ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အပြစ်တန်ဖိုး မရှိသော်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက် ပါလာသော ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများ၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ကျီချန်က အမှန်တကယ်ပင် ခဏတာ တွေဝေသွားမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ရှေးဟောင်း တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်
တစ်ကောင်က သူ့ထံသို့ သွေးစွန်းနေသော ပါးစပ်ကြီး ဖွင့်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ရှိပြီး ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အလိုအလျောက် သိစိတ်မှလာသော တုန်လှုပ်ဖွယ် ခံစားချက်က သူ၏ ကျောပြင်ကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေသည်။
*ဒီကောင်လေး... သူက ဘာတွေစားပြီး ကြီးပြင်းလာတာလဲ…*
*နန့်ချန်ခရိုင် ရဲဌာနခွဲက ဒီမိစ္ဆာကြီးကို ဘယ်ကနေ တူးဖော်လာတာလဲ…*
“အင်း... ရဲဘော် ချူးရှန့် ခွန်အားကောင်းသားပဲ...”
ကျီချန်က စူးရှသော နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ငိုရသည်ထက် ဆိုးရွားပုံပေါ်သော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မသိမသာ ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ သူ့ကျောနောက်တွင် ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းနေလိုက်၏။
“ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကပ္ပတိန်ကျီ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ခွန်အားကြီးတာပါ...”
ချူးရှန့်က ရိုးသားဖြူစင်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဖြူဖွေးနေသော သွားတစ်တန်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။
ကျီချန်က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်၏၊ ဤသည်က ခွန်အားကောင်းရုံသာလော။ ဤသည်က လူသား လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လျိုကျန့်ကျွင်းကလည်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကျီချန်တစ်ယောက် အလွန်ရှုံးနိမ့်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ထူးဆန်းစွာ ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
“ကဲ ဒီနေရာမှာ အရူးမလုပ်နေနဲ့တော့...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“အခုတာဝန်မှာ မင်း အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ် အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်ကို ဖမ်းနိုင်ခဲ့တယ် ပြန်ရောက်ရင် မင်းအတွက် မှတ်တမ်းကောင်းတစ်ခု ရေးပေးမယ်...”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကပ္ပတိန်...”
ချူးရှန့်က သတိဆွဲကာ အလေးပြုလိုက်၏။
“ကဲ အကျဉ်းသားကို ကားပေါ်တင်ပြီး ဆုတ်ခွာကြမယ်...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ကျန်းချန် ထူပေးထားပြီးဖြစ်သော လျိုချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံး၌ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သော လျိုချန်မှာ ချူးရှန့် ရဲကားဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ပြန်လည် ထကြွလာခဲ့၏။
“ကျွန်တော် အဲဒီကားပေါ် မတက်ဘူး...”
လျိုချန်က အထူးတပ်ဖွဲ့ သံချပ်ကာကား၏ တံခါးလက်ကိုင်ကို သူ၏ လက်သည်းများ ကျိုးလုနီးပါး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူနဲ့ ကားတစ်စီးတည်း စီးရမယ့်အစား သေလိုက်ပါတော့မယ် အဲဒါက နိဗ္ဗာန်ယာဉ်ပဲ အဲဒါက ငရဲပြည်ကိုသွားတဲ့ ရထားပဲ...”
“အရာရှိတို့ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော့်ကို အထူးတပ်ဖွဲ့ကားပေါ်မှာ ထိုင်ခွင့်ပြုပါ ကျွန်တော့်ကို အမိုးပေါ်မှာ ကြိုးနဲ့ တွဲလျောင်းတုတ်ထားရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်...”
“သူနဲ့ ဝေးဝေးမှာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော် ဘာမဆိုလုပ်ပါ့မယ်...”
မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်တတ်သော အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေး တစ်ယောက်က ယခုအခါ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်ရှိအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ရာဇဝတ်ရဲများ အားလုံး နက်ရှိုင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြ၏။
ကျီချန်က လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြစ်ကင်းစင်ပုံရသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။
စောစောက မပစ်ခတ်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ ဘဝတွင် ချမှတ်ခဲ့ဖူးသမျှ အမှန်ကန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။
အကယ်၍ သူတို့သာ အမှန်တကယ် စတင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပါက မည်သူနိုင်မည် ရှုံးမည်ဆိုသည်ကို အမှန်တကယ် မသေချာလှပေ။
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ သူ့ကို အထူးတပ်ဖွဲ့ကားထဲ ပစ်ထည့်လိုက် ကျန်းချန် မင်း အစောင့်အဖြစ် လိုက်သွားလိုက်...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက မတတ်သာစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“ချူးရှန့် မင်း ငါ့ကားပေါ် လိုက်ခဲ့...”
“ဟုတ်ကဲ့...”
ဥဩသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ ယာဉ်တန်းက မီးရထားဘူတာရုံမှ တဖြည်းဖြည်း မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လေထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော စောင့်ကြည့်နေသူ လူအုပ်ကြီးသာ ရင်ပြင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အင်တာနက်ပေါ်တွင် ခေါင်းစီးသတင်း တစ်ခုက တောမီးလောင်သကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်…
“တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာသတင်း... ကျန်းချန်တွင် လူသား တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးမှာ မျက်ရည်ကျသည်အထိ ကြောက်လန့်ကာ ထောင်ကျခံရန် တောင်းပန်…”
အခန်း(၆) သူ ကားထဲတွင်ရှိနေချိန် လေထုမှာ အေးခဲသွား၏
မီးရထားဘူတာရုံ ရင်ပြင်ရှိ ဖမ်းဆီးမှုက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများက ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်၏။ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ သံချပ်ကာယာဉ်များက ဟိန်းဟောက်ကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုနေကြသည့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ၏ စကားသံများနှင့် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် ဖြစ်သွားစေသည့် လူကြိုက်များသော ဗီဒီယိုတိုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
နန့်ချန်ခရိုင်ဗျူရိုသို့ အပြန်လမ်းတွင် ရိုးရှင်းသော ရဲကားတစ်စီးက ညနေခင်း ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကြား၌ တရွေ့ရွေ့ဖြင့် သွားလာနေ၏။
ကားက အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် သာမန်ရိုးကျဖြစ်ပုံရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ကား၏ ကိုယ်ထည်မှာ ညာဘက်အနောက်သို့ ထူးဆန်းစွာ စောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ ၎င်းက ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဖိချထားခံရသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
ကားအတွင်းရှိ လေထုမှာ အစစ်အမှန် အရာဝတ္ထုတစ်ခုအဖြစ် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူရခက်ခဲစေမည့် ဖိနှိပ်မှုလေထုတစ်ခုကို ဖန်တီးထားလေသည်။
ယာဉ်မောင်းခုံတွင် လူငယ်အရာရှိတစ်ဦးက စတီယာရင်ကို အလွန်အာရုံစူးစိုက်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်ဝါးများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေကာ နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။ ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင်မူ ဒုကပ္ပတိန် ကျန်းချန် ထိုင်နေပြီး သူက နောက်ဘက်ထိုင်ခုံမှ ထွက်ပေါ်လာနေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားနယ်ပယ်တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်လိုသည့်အလား တံခါးကို ကပ်ဖိထားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
နောက်ဘက်ထိုင်ခုံကမူ... ငရဲဘုံ၏ ပုံစံငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်နေလေသည်။
အလျင်စလို တပ်ဖြန့်မှုများနှင့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကလည်း အပြည့်အကျပ် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလာကြသည့် အချက်များကြောင့် မူလက သုံးယောက်ထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဤနောက်ဘက်ထိုင်ခုံတွင် လူနှစ်ယောက်သာ ကျပ်သိပ်စွာ ထိုင်နေရ၏။
ချူးရှန့်နှင့် အဆင့်အေအဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတရားခံ လျိုချန်တို့ပင် ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် တရားခံတစ်ဦးကို ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို အန္တရာယ်ပြုခြင်းများမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ အစောင့်အရှောက်အဖြစ် လိုက်ပါရမည်ဖြစ်၏။ သို့သော် ယနေ့ကမူ အထူးကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်နေပေသည်။ ချူးရှန့်၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကြောင့် သူတစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် လူနှစ်ယောက်ခွဲစာ နေရာကို ယူထားပြီးဖြစ်၏။
ဤသို့ဖြင့် လျိုချန်၏ အဖြစ်ဆိုးက စတင်လာခဲ့လေသည်။
သူက ညာဘက်တံခါးနှင့် ချူးရှန့်၏ တောင်တမျှ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကြားတွင် ညှပ်နေပြီး အလုံးလေးတစ်ခုသဖွယ် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေကာ သူ၏ ပါးပြင်က အေးစက်နေသော မှန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်ထားရပြီး သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များမှာ ဖိအားကြောင့် ပုံပျက်နေ၏။
သို့သော် ၎င်းက မျှော်လင့်ချက် အမဲ့ဆုံးသော အပိုင်း မဟုတ်သေးပေ။
သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်အမဲ့ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ သူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော၊ အမည်ခံအားဖြင့်သာ ရဲအရာရှိဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင်မူ နတ်ဆိုးဘုရားတစ်ပါးနှင့်တူသော အမျိုးသားက အသက်ရှူကျပ်စေမည့် အပူရှိန်နှင့် ဖိအားများကို တစ်ခါတစ်ရံ ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။
အမှန်တကယ်တော့ ချူးရှန့်မှာလည်း အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့နေမိလေသည်။
ဤကားဟောင်းလေးအတွင်းရှိ နေရာမှာ သေးငယ်လွန်းလှ၏။ သူ၏ ရှည်လျားသော ခြေတံများကို လုံးဝ ဆန့်ထုတ်၍ မရနိုင်ဘဲ သက်သောင့်သက်သာမရှိစွာဖြင့် ကွေးထားရပေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန်အတွက် သူက ကိုယ်နေဟန်ထားကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများက ညာဘက်သို့ ရှောင်လွှဲ၍မရစွာဖြင့် ဖိမိသွားလေသည်။
“ဝါးးး...”
ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် လျိုချန်က လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဆတ်ကနဲ တုန်တက်သွားပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ လည်ချောင်းထဲမှ ဖိနှိပ်ထားသော ငိုသံတချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
ချူးရှန့်က ခေါင်းလှည့်၍ ထောင့်ဘက်တွင် တုန်ယင်နေသော လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အပြစ်ရှိစိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ဤကောင်လေးက လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ယခုအခါတွင် ဖမ်းဆီးခံထားရပြီ မဟုတ်ပါလား။ ပြည်သူ့ရဲအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုများကို ပြသရမည်ဖြစ်၏။ သနားစရာကောင်းလှသော ကောင်လေးကို ကြည့်စမ်းပါ။ သူက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများကလည်း ပြာနှမ်းနေလေသည်။ သူတို့ ရဲစခန်းသို့ မရောက်မီမှာပင် သူက ကြောက်လန့်ပြီး သေဆုံးသွားနိုင်ချေရှိ၏။
ဤသို့တွေးမိပြီးနောက် ချူးရှန့်က အနေရခက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေသော လေထုကို ဖြေလျှော့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူက အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး သူထင်ထားသည့် ခင်မင်ရင်းနှီးစရာကောင်းသော အိမ်နီးချင်းအစ်ကိုကြီးတစ်ဦး၏ လေသံမျိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“အမ်း... မင်း ဗိုက်ဆာနေပြီလား...”
သို့သော် ဤသို့ ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်သော စကားများက ကျပ်သိပ်နေသည့် အလုံပိတ်ကားခန်းလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ချူးရှန့်၏ သဘာဝအတိုင်း ဩရှရှနှင့် နိမ့်ဆင်းနေသော အသံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လျိုချန်အတွက်မူ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။
၎င်းက ငရဲဘုံ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် တီးတိုးသံတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
၎င်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အစာမစားမီ နောက်ဆုံးပေးလာသော ရာဇသံတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။
ရုပ်ရှင်များထဲတွင် သစ္စာဖောက်များကို ရှင်းလင်းလေ့ရှိသည့် လူဆိုးဂိုဏ်းများ၏ ပုံရိပ်များက လျိုချန်၏ စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်လာခဲ့၏။ ပထမဦးစွာ သူတို့က သင့်ကို ဗိုက်ဆာသလားဟု မေးလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သင့်ကို ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်တစ်ခု ကျွေးမွေးမည်။ ၎င်းက ဒဏ္ဍာရီလာ နောက်ဆုံးစားသောက်ရသော အစာပင်ဖြစ်ပေသည်။
ဤအစားအစာကို စားပြီးသည်နှင့် သူတို့က သူ့ကို ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရှိ မြေရိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ကြမည်လော။
“ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာပါဘူး... ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာပါဘူး... ကျွန်တော် မစားတော့ပါဘူး...”
လျိုချန်က သူ၏ ခေါင်းကို ရူးသွပ်စွာ ခါရမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ သွားများက တခေါက်ခေါက် ရိုက်ခတ်သွားကာ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။
“ရဲအရာရှိကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် နောက်ဆုံးထမင်း မစားချင်ပါဘူး... ကျွန်တော် အသက်ရှင်ချင်သေးတယ် ပြီးတော့ ဥပဒေအရ စစ်ဆေးတာကိုပဲ ခံယူပါ့မယ်...”
ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်လိမ်သွား၏။
မင်းဗိုက်ဆာနေသလားဟုသာ ငါမေးလိုက်မိခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက မည်သို့လုပ်၍ နောက်ဆုံးထမင်း ဖြစ်သွားရသနည်း။ ယခုခေတ် ရာဇဝတ်ကောင်များက ဤမျှလောက်ပင် စိတ်ကူးဉာဏ် ကွန့်မြူးနိုင်ကြသည်လော။
“အများကြီး လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့... ငါက ရဲတစ်ယောက်လေ... မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်မှာလဲ...”
ချူးရှန့်က ရှင်းပြရန် ကြိုးစားရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“မင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကိုတွေ့လို့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်ရုံတင်ပါ...”
စကားပြောမည် ဟုတ်လား။
လျိုချန်မှာ ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက် မဲ့သွားရလေသည်။
ငရဲမင်းနှင့် စကားပြောရမည်လော။ သူ၏ မွေးဇာတာအကြောင်း သို့မဟုတ် နောက်ဘဝတွင် ဝက် သို့မဟုတ် ခွေးအဖြစ် ဝင်စားမည်ဆိုသည့်အကြောင်းများလော။
ထိုစဉ် ယာဉ်ကြောမှာ အချိန်ကြာမြင့်သော မီးနီတစ်ခု၌ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။
ကိုယ်ပိုင်ကားတစ်စီးက ရဲကား၏ ညာဘက်တွင် လာရပ်သွားသည်။ နောက်ဘက်တွင် ပြတင်းပေါက် ဖွင့်ထားပြီး အသက်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က အာထရာမန် အရုပ်လေးကို ကိုင်လျက် အပြင်သို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူ ထမင်းမစားချင်ကြောင်း ပြောရင်း ငိုယိုနေ၏။
“သား မစားချင်ဘူး... သား KFC ပဲ စားချင်တယ်... ဝါး...”
ကလေး၏ ငိုသံမှာ စူးရှကျယ်လောင်လွန်းလှပြီး အံ့မခန်းနိုင်သော အသံအကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။
ချူးရှန့်က အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး ကလေးဆိုးနေသည့် ထိုကောင်လေးကို မှန်နှစ်ချပ်ကို ဖြတ်သန်း၍ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
သူတို့၏ အကြည့်များက လေထဲ၌ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။
အချိန်မှာ နေဝင်ဆည်းဆာဖြစ်ပြီး လမ်းမီးများကလည်း မှိန်ပျပျဖြစ်နေ၏။ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာတစ်ဝက်ခန့်မှာ အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုမူ လမ်းမီးရောင်က လင်းလက်နေစေသည်။ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်က တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသော မီးရောင်အောက်တွင် အလွန်တရာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပုံပေါ်ပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက အဆုံးအစမရှိသည့် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။
ကောင်လေး၏ ငိုသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။
၎င်းက မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် လာညှစ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး အသံများအားလုံး အနောက်သို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့လေသည်။
တစ်စက္ကန့်။
နှစ်စက္ကန့်။
ကောင်လေး၏ လက်ထဲရှိ အာထရာမန် အရုပ်လေးမှာ “ချောက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
သူက ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားကာ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး လောကတွင် အကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ရှိနေ၏။ မွေးရာပါ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို မည်သို့ ငိုရမည်ကိုပင် မေ့သွားစေခဲ့ပြီး ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားစေသည်။
“ဘာလို့ ငိုတာ ရပ်သွားရတာလဲ...”
ယာဉ်မောင်းခုံတွင် ရှိနေသော ဖခင်ဖြစ်သူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကလေး၏ အကြည့်များနောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်၏။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဖခင်ဖြစ်သူက ကြောက်လန့်တကြား အသက်ရှိုက်လိုက်မိပြီး တံခါးလော့ခ်များကို ချက်ချင်းချကာ လျှပ်စီးလက်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်လိုက်တော့သည်။
“သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒါက ဟန်နီဘယ်လ်ကို သယ်ဆောင်လာတဲ့ အကျဉ်းကားကြီးလား...”
ကားအတွင်းမှ တိုးညင်းသော အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် မီးနီနှင့် ရှေ့ရှိ ကားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ယာဉ်မောင်းက ရဲကားနှင့် ဝေးရာသို့ သွားနိုင်ရန်အတွက် အခြား ယာဉ်ကြောတစ်ခုဆီသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကွေ့ဆင်းသွားတော့သည်။
ချူးရှန့်... “...”
*ငါက တစ်ချက်လောက်လေး လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံတင်ပါ... ငါက တကယ်ကြီးကို အဲဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား…*
ချူးရှန့်က စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး သူ၏ “ကားကြုံစီးဖော်” ထံမှ နှစ်သိမ့်မှုတချို့ကို ရှာဖွေရန်အတွက် လျိုချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“မြင်တယ်မလား... အဲဒီကလေးက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... လူတွေကို နှုတ်တောင် မဆက်ဘဲနဲ့ စိုက်ကြည့်နေတာ...”
ချူးရှန့်က ညည်းတွားပြောဆိုလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ တုံ့ပြန်လာခြင်း မရှိချေ။
ချူးရှန့်က သေသေချာချာ ထပ်ကြည့်လိုက်၏။ လျိုချန်မှာ ထောင့်ဘက်တွင် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေပြီး မျက်ဆန်များ လန်နေကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ သူက သိသိသာသာပင် သတိလစ် မေ့မြောသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤသူသည် နယ်စပ်တောတွင်း၌ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သုံးရက်နှင့် သုံးညတိုင်တိုင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အလွန်အမင်းကြံ့ခိုင်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတရားခံတစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။
သူက ချူးရှန့်၏ သက်ပြင်းချသံနှင့် ကလေးကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သည့် “အကြွင်းအကျန် အငွေ့အသက်များ” ပေါင်းစပ်သွားမှုကြောင့် ကြောက်လန့်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
“ဒုကပ္ပတိန်... တရားခံ သတိလစ်သွားပြီဗျ...”
ချူးရှန့်က အထိတ်တလန့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
ကျန်းချန်က နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ကာ ရှုပ်ထွေးနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရပါတယ်... သူ သတိလစ်သွားတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်... ငါတို့အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာတာပေါ့... ချူးရှန့်... မင်း... မင်းလည်း မျက်လုံးမှိတ်ပြီး နားလိုက်ပါတော့... အပြင်ဘက်ကို လိုက်မကြည့်နေနဲ့တော့... မင်းကြောင့် ယာဉ်တိုက်မှုတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်...”
ချူးရှန့်က မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကိုပါ မှိတ်လိုက်လေသည်။
ကားအတွင်းရှိ လေဖိအားမှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာခဲ့၏။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ရဲကားက နန့်ချန်ခရိုင်ဗျူရို၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ကားက ရပ်တောင် မရပ်ရသေးမီမှာပင် ယခင်က သတိလစ် မေ့မြောနေခဲ့သော လျိုချန်က ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည့် အလောင်းတစ်လောင်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်စွာ ဖွင့်လိုက်၏။
ကားတံခါး ပွင့်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူက အံ့မခန်းနိုင်သော အလားအလာများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ကူညီပေးရန် ကြိုးစားနေသည့် ချူးရှန့်ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ကားထဲမှနေ၍ လေးဖက်ထောက်လျက် တွားသွားထွက်ပြေးတော့သည်။
“စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းက ဘယ်မှာလဲ... မြန်မြန်လုပ်ပါ... စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြကြစမ်းပါ...”
လျိုချန်က ခြံဝင်းအတွင်း၌ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးလွှားကာ အော်ဟစ်နေ၏။ သူက စစ်ဆေးမေးမြန်းခံယူရန် သွားမည့်သူနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ဒေါ်လာငါးသန်းတန် ဆုကြေးငွေကို သွားရောက် ထုတ်ယူမည့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော ရဲအရာရှိများအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။
လူများက ဖမ်းဆီးမှုကို ခုခံကြခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးဆိုးများကဲ့သို့ ပြုမူကြခြင်းများကို သူတို့ မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း တရားခံတစ်ဦးက စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းဆီသို့ ယခုကဲ့သို့ အပြေးအလွှား သွားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟိုဘက်မှာ... လမ်းအဆုံးရောက်ရင် ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့လိုက်...”
ရဲအရာရှိတစ်ဦးက အလိုအလျောက်ပင် လမ်းညွှန်ပြလိုက်၏။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲအရာရှိကြီး... လူကောင်းတွေ ဘဝမှာ အေးချမ်းကြပါစေဗျာ...”
လျိုချန်က မျက်ရည်ကျမတတ် ဝမ်းသာသွားပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းရှိရာ ရုံးအဆောက်အအုံ အတွင်းသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းက လောကတွင် တစ်ခုတည်းသော ဘေးကင်းလုံခြုံသည့် အိမ်လေးတစ်ခုဖြစ်နေသည့်အလား ထိုထူထဲသော သံတံခါးကြီးများနှင့် ခိုင်မာလှသော လက်ထိတ်များကသာ သူ့အတွက် လုံခြုံမှု အနည်းငယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်၏။
ချူးရှန့်က ကားအနီးတွင် ရပ်နေရင်း လျိုချန် ပြေးထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိလေသည်။
“အခုခေတ် ရာဇဝတ်ကောင်တွေက ဒီလောက်တောင်မှ အသိဉာဏ်တွေ ပွင့်လင်းနေကြတာလား...”
ကျန်းချန်က ခရီးသည်ထိုင်ခုံမှ ဆင်းလာပြီး ချူးရှန့်၏ ပခုံးကိုပုတ်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ချူးရှန့်... မင်းများ သူ့ကို ဒီလောက်တောင် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာအောင် အတင်းအကျပ် တွန်းအားပေးလိုက်တာများလား...”
ချူးရှန့်က အပြစ်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ပါဘူး... သူ ဗိုက်ဆာနေသလားလို့တောင် မေးလိုက်ပါသေးတယ်...”
ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်လိမ်သွားရ၏။ သူက ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲ၌သာ လျိုချန်အတွက် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထွန်းညှိပေးလိုက်တော့သည်။
ဤသည်မှာ ရဲတပ်ဖွဲ့သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ပူးပေါင်းပါဝင်မှု အကောင်းဆုံး၊ အတက်ကြွဆုံးနှင့် ထောင်ထဲသို့ အသွားချင်ဆုံးသော တရားခံတစ်ဦးပင် ဖြစ်လောက်ပေသည်။