အခန်း (၇-၈)
Vol. 1 Ch. 7-8
အခန်း(၇) ကျွန်တော် ဝန်ခံပါ့မယ်... ငယ်ငယ်တုန်းက ချောင်းကြည့်ခဲ့တာတွေကိုပါ ဝန်ခံပါ့မယ်
နန့်ချန်ခရိုင်ဗျူရို၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း အမှတ်(၁)။
ဤနေရာသည် များသောအားဖြင့် ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်ကောင်များကို ထိန်းသိမ်းရန် သီးသန့်ထားရှိသော နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။ နံရံများကို အသံလုံရေမြှုပ်များဖြင့် ကာရံထားပြီး မီးရောင်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖြူလျက်ရှိကာ တစ်ခုတည်းသော ပရိဘောဂများမှာ သံစားပွဲတစ်လုံးနှင့် ကြမ်းပြင်တွင် စွဲကပ်ထားသော သံကုလားထိုင်တစ်လုံးသာ ဖြစ်လေသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျိုချန်က စစ်ဆေးမေးမြန်းခံရသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ မတ်မတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်များကို စားပွဲပေါ်တွင် လက်ထိတ်ခတ်ထားကာ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ဆရာမ၏ မေးခွန်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြောင့်တန်းနေ၏။
သူ၏ မျက်လုံးများက တံခါးဆီသို့ အချိန်ရတိုင်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ဝေ့ဝဲကြည့်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်လေသည်။
အဓိကစစ်ဆေးမေးမြန်းသူမှာ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ ဝါရင့်အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်သူ ကပ္ပတိန် လျိုကျန့်ကျွင်း ကိုယ်တိုင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် မှတ်တမ်းယူရန်အတွက် ရှောင်ကျောက်အမည်ရှိ လူငယ်အမျိုးသမီး ရဲအရာရှိတစ်ဦး ရှိနေ၏။
လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ ရေနွေးဘူးကို ချလိုက်ရုံသာရှိသေးပြီး ဂန္ထဝင်စကားစုဖြစ်သည့် “ဝန်ခံလျှင် သက်ညှာစွာ စဉ်းစားပေးမည်” ဟူသော စကားကို ပြောရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ခင်မှာပဲ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လျိုချန်က အရင် စကားစပြောလာခဲ့သည်။
“ရဲအရာရှိကြီး... မှတ်တမ်းအတွက် စက္ကူ လုံလောက်ရဲ့လား...”
လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။
“ဘာ...”
“စက္ကူ လုံလောက်ရဲ့လားလို့ မေးတာပါ... ကျွန်တော့်မှာ ဝန်ခံစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်... စာမျက်နှာ ဒါဇင်နဲ့ချီပြီး ကြာနိုင်တယ်...”
လျိုချန်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။
“အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့... စလိုက်ကြရအောင်... ကျွန်တော်က လျိုချန်ပါ... အမျိုးသား... အသက် ၃၈ နှစ်... ယွင်ပြည်နယ်ကပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြို့မှာ လောင်းကစားအကြွေး ပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိသားစု သုံးယောက်ကို သတ်ခဲ့ပြီးတော့ ထွက်ပြေးခဲ့ပါတယ်...”
လျိုကျန့်ကျွင်းနှင့် မှတ်တမ်းရေးသူ ရှောင်ကျောက်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
ဤသည်က အနည်းငယ် တက်ကြွလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဤသူသည် တကယ်ပင် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတရားခံ ဟုတ်ပါရဲ့လား။ ဘာကြောင့်များ သူက နှစ်ကုန် အကျဉ်းချုပ် အစီရင်ခံစာ လာပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသနည်း။
“အဟမ်း... သဘောထားကောင်းတယ်...”
အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လျိုကျန့်ကျွင်းက ချက်ချင်းပင် ဟန်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်၏။
“ဒီအမှုကလွဲပြီး တခြားဘာရှိသေးလဲ...”
“ရှိပါတယ်... ရှိတယ်... ရှိတယ်... ရှိတယ်...”
လျိုချန်က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ဝန်ခံပါ့မယ်... ရဲအရာရှိကြီးကို ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... တံခါးကို သေချာပိတ်ထားပေးလို့ ရမလား... သော့နှစ်ချောင်းလောက် ထပ်ခတ်ပေးထားပါလား...”
ထိုစဉ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ လေးလံသော အသံလုံတံခါးကြီးက ပွင့်ဟသွားခဲ့၏။
ကျွီ…
လျိုချန်၏ နားထဲတွင်တော့ ဤအသံက ငရဲတံခါးကြီး ပွင့်သွားသည့် ဟိန်းဟောက်သံနှင့် တူနေလေသည်။
သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ လည်ပင်းက သံချေးတက်နေသော ဂီယာတစ်ခုကဲ့သို့ ခက်ခဲစွာဖြင့် လှည့်လာခဲ့၏။
ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။
ချူးရှန့်က သူ၏ အရပ်ဘက်အဝတ်အစားများကို ပြန်လဲထားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ထိုတင်းကျပ်နေသော အမည်းရောင်တီရှပ်လေးမှာ အစွန်အဖျားအထိ ဆန့်ထွက်နေလေသည်။ သူက လက်ထဲတွင် စတီးရေနွေးဘူးကြီးတစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်နှာသစ်ထားကာစ စိုစွတ်မှု အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက... ပို၍ပင် ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်နေပုံရ၏။
“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် လာထိုင်ပြီး လေ့လာမလို့ပါ...”
ချူးရှန့်က ဩရှရှနှင့် ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
လျိုကျန့်ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ဟိုဘက်မှာ ထိုင်... ပြီးတော့ အသံမထွက်စေနဲ့...”
ချူးရှန့်က လိမ္မာရေးခြားရှိစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လေ့လာသူများအတွက် သီးသန့်ထားရှိသော ထောင့်ရှိ သစ်သားကုလားထိုင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူ ထိုင်ချလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သနားစရာ ကုလားထိုင်လေးမှာ နာကျင်စွာဖြင့် “ကျွီ... ခရက်...” ဟူသော အသံကို ထွက်ပေါ်လာစေပြီး ဝန်ပိသွားကာ အချိန်မရွေး ပြိုကျသွားနိုင်သည့်အလား ရှိနေလေသည်။
ဤပြတ်သားသောအသံက လျိုချန်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်၏။
သူက ချူးရှန့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထိုတောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားကြီးက ထိုကုလားထိုင်ကို ချေမွပစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ သူ၏ ခေါင်းကိုလည်း ရုတ်တရက် လာရောက်ချေမွပစ်မည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
ချူးရှန့်က လျိုချန်ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက သူ၏ ရေနွေးဘူးကြီးကို ဖွင့်လိုက်၏။
“ဂလု... ဂလု...”
ချူးရှန့်က ခေါင်းကို မော့ကာ သောက်လိုက်သည်။
သူက အလွန်ရေဆာနေသောကြောင့် အလွန်မြန်ဆန်စွာ သောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်စိမှာ လေးလံသော မျိုချသံများနှင့်အတူ အထက်အောက် လှုပ်ရှားနေလေသည်။
တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲတွင် အသံက အဆုံးအစမရှိ ပိုမိုကျယ်လောင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
လျိုချန်၏ မျက်ဆန်များက ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားရသည်။ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ၎င်းက ရေသောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သွေးဆာနေသော သားရဲတစ်ကောင်က သူ၏ သားကောင်ထံမှ သွေးများကို မျိုချနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုလှုပ်ရှားနေသော လည်စိက စွမ်းအားနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။
ရုတ်တရက် ချူးရှန့်၏ မျက်မှောင်က အနည်းငယ် ကုပ်သွား၏။
အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းက ရေက အနည်းငယ် ပူနေပြီး သူ၏ လျှာကို အပူဟပ်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လျိုချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုမျက်မှောင်ကုပ်မှုက သေမင်း၏ အချက်ပြမှု တစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။
*နတ်ဆိုးကြီးက မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီပဲ…*
*သူက ငါ့ကို ဝန်ခံတာ နှေးလွန်းတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ... ငါ မြန်မြန်မလုပ်ရင် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ပါတော့မယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြနေတာပဲ…*
“အား...”
လျိုချန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ ရှောင်ကျောက်ကို အလွန်အမင်း လန့်သွားစေပြီး သူမ၏ လက်များက ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ ကီးဘုတ်ကို ရိုက်ခွဲမိလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားရ၏။
“ကျွန်တော့်မှာ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော် မပြီးသေးဘူး... မလုပ်ပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မလုပ်ပါနဲ့...”
လျိုချန်က ရူးသွပ်သွားပုံရပြီး သူ၏ စကားလုံးများက စက်သေနတ်တစ်လက်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
“အဲဒီလူသတ်မှုအပြင် ကျွန်တော် မူးယစ်ဆေးဝါးတွေလည်း ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခဲ့ဖူးတယ်... မြို့တောင်ဘက်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စက်ရုံရဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ဘိန်းဖြူ နှစ်ကီလိုဂရမ် မြှုပ်ထားတယ်... ကျွန်တော်နဲ့ ဆက်သွယ်တဲ့သူက ‘မျက်လုံးတစ်ဖက်နဂါး’ ပါ... သူ့ဖုန်းနံပါတ်က ၁၃၈ XXXXX ပါ... ပြီးတော့ ရှိသေးတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်က ရတနာဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လုယက်ခဲ့ဖူးတယ်... ရွှေတွေကို အကုန်လုံး အရည်ကျိုပြီးတော့ မှောင်ခိုဈေးက အဘိုးကြီးဝမ်ဆီကို ရောင်းခဲ့တယ်...”
“ရှိသေးတယ်လား...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ဤတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အချက်အလက် ပမာဏကြောင့် ဆွံ့အသွားပြီး စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။
“ရှိတယ်... သေချာပေါက် ရှိသေးတယ်...”
လျိုချန်က ငိုယိုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“သူ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်သရွေ့... ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ပြောပြပါ့မယ်...”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြို့မှာ ဘေးအိမ်က မုဆိုးမဝမ် ရေချိုးနေတာကို ချောင်းကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်... ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ်...”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က လမ်းဖြတ်သွားရင်းနဲ့ မိလ္လာကျင်းအဖုံးကို ခိုးခဲ့လို့ လူတစ်ယောက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်... ကျွန်တော် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပါတယ်...”
“ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော် ဘတ်စ်ကားခ မပေးခဲ့ဘူး... ကားခကို ရှောင်ပြေးခဲ့တယ်...”
“ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက မူကြိုကလေးတွေဆီက သကြားလုံးတွေကို ခိုးခဲ့တယ်...”
လျိုချန်က အမှန်တကယ်ပင် အရာအားလုံးကို ဖွင့်ချနေတော့၏။ ၎င်းက ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှုဖြစ်စေ၊ သာမန် ပြစ်မှုဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာ ကျရှုံးမှုဖြစ်စေ သူ မှတ်မိနိုင်သမျှ မကောင်းမှုမှန်သမျှကို အကုန်လုံး ထုတ်ပြောပြနေလေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူ၌ အတွေးတစ်ချက်တည်းသာ ရှိတော့၏။ ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ ဖြစ်နိုင်သမျှ အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်အောင်လုပ်ရန်နှင့် ပြစ်မှုများကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ပြောပြရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးမှာ သူ့အနေဖြင့် ချက်ချင်း သေဒဏ် သို့မဟုတ် ထောင်ဒဏ် တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျခံရရန်ပင် ဖြစ်၏။ ဤအခန်းထဲမှ ထွက်ခွာပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသားထံမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးနိုင်ရန်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို သူ လုပ်မည်ဖြစ်သည်။
ရှောင်ကျောက်၏ လက်ချောင်းများက ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ၎င်းတို့က မှုန်ဝါးသွားသည်အထိ မြန်ဆန်လွန်းနေကာ သူမ၏ နဖူးတွင်လည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေလေသည်။
“ဖြည်းဖြည်း... ဖြည်းဖြည်း ဝန်ခံစမ်းပါ...”
ရှောင်ကျောက်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ငါ ရိုက်တာ မမီတော့ဘူး... နင်က ဝန်ခံနေတာ မဟုတ်ဘူး... သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို ရွတ်ပြနေတာပဲ...”
လျိုကျန့်ကျွင်းမှာလည်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားရလေသည်။
သူက တစ်သက်လုံး အမှုများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းလာခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရဲများက သံသယရှိသူတစ်ဦး၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ရန် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကြိုးစားရလေ့ရှိ၏။ ယနေ့တွင်မူ သံသယရှိသူက ရဲများကို အတင်းအကျပ် ခွံ့ကျွေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ လုံလုံလောက်လောက် မရမည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။
ထောင့်တွင်မူ ချူးရှန့်က ရေသောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။
ဤစစ်ဆေးမေးမြန်းမှုက ချောမွေ့လွန်းနေသည်။ တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲများထဲကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဉာဏ်စမ်းတိုက်ပွဲများ မရှိခဲ့ချေ။
ထို့ကြောင့် သူက ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။
သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်ကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုဧရာမ အရိပ်ကြီးက စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းအပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးသွားပြန်၏။
ချူးရှန့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဝန်ခံမှုက အခြားတစ်ယောက်ကို မကျေနပ်စေသေးဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု လျိုချန်က ထင်လိုက်သည်။
“ဒီဘက်ကို မလာပါနဲ့... အဘိုး... ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်တော့်မှာ တကယ် ဘာမှ မကျန်တော့ပါဘူး... ကျွန်တော် သေးခံဝတ်တုန်းက အိပ်ရာထဲ သေးပန်းချတဲ့ အကြောင်းတောင် ပြောပြခဲ့ပြီးပြီလေ...”
လျိုချန်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း ကုလားထိုင်၏ စားပွဲအောက်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းကာ ခေါင်းကိုပိုက်၍ ကြောက်လန့်နေသော ငုံးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေတော့၏။
ချူးရှန့်က ရပ်တန့်သွားပြီး နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အိမ်သာသွားချင်ရုံတင်ပါ...”
ချူးရှန့်က အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။
“အိမ်သာလား... ကောင်းတာပေါ့... ကျေးဇူးပြုပြီး သွားပါ... အခုပဲ သွားလိုက်ပါ... အောင့်မထားပါနဲ့...”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျိုချန်က ဘုရားသခင်ထံမှ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချူးရှန့်ကို ဦးချကန်တော့ချင်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားလေသည်။
ချူးရှန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်သွားတော့၏။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကြီးက တံခါးအနောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲရှိ လေဖိအားမှာ ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားလေသည်။
လျိုချန်က စားပွဲအောက်မှ တွားသွားထွက်လာပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားကာ အသက်လုရှူနေရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မြစ်ထဲမှ ဆယ်ယူလာခါစကဲ့သို့ ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။
“ဟူး... ငါ အသက်ရှင်ပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ငါ အသက်ရှင်ပြီ...”
သူက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ လက်ထဲရှိ ထူထဲသော မှတ်တမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော လျိုချန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ပြီး တစ်ရှိုက် ရှိုက်သွင်းလိုက်မိသည်။
“ဆယ်မိနစ်အတွင်း...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ဆေးလိပ်ငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ပြည်နယ်တွေ အများကြီးပါဝင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကွင်းဆက် လူသတ်မှု၊ မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု၊ ရတနာဆိုင် လုယက်မှုအပြင် မိလ္လာကျင်းအဖုံး ခိုးယူမှုနဲ့ ချောင်းကြည့်မှုတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ...”
“အဲဒီကောင်လေး ချူးရှန့်ရဲ့ မျက်နှာက လိမ်ညာမှုဖော်ထုတ်စက်ထက်တောင် ပိုပြီး ထိရောက်သေးတယ်... သူက လက်တွေ့မှာတော့ အကြောင်းတရားနဲ့ အကျိုးတရားကို ဖြစ်ပေါ်စေတဲ့ လက်နက်တစ်ခုပါပဲ...”
ရှောင်ကျောက်က သူမ၏ နာကျင်နေသော လက်ကောက်ဝတ်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော အကြောက်တရားဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ကပ္ပတိန်လျို... နောက်ဆို ချူးရှန့်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲကို အဝင်မခံပါနဲ့တော့... သံသယရှိသူ အရူးမဖြစ်ခင် ကျွန်မအရင် ရူးသွားမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ထက်မြက်သော အရောင်အဝါတစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
“မလုပ်ပါဘူး... အခုကစပြီး အဲဒီ ခေါင်းမာတဲ့သူတွေ အကုန်လုံးကို ချူးရှန့်ဆီ လွှဲပေးရမယ်... သူက ငါတို့ နန့်ချန်ခရိုင်ဗျူရိုရဲ့ ရတနာလေးပဲ...”
ထိုစဉ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲမှ ထွက်လာခါစ ချူးရှန့်က နှာချေလိုက်၏။
“ဘယ်သူက ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ...”
သူက သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။
“ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ... စားသောက်ခန်းမကို သွားစားမှပါ...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက စားသောက်ခန်းမထဲ၌ နောက်ထပ် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ဆိုသည်ကို လုံးဝ သိမနေခဲ့ပေ။
အခန်း(၈) အဲ့လူ ရောက်လာပြီ... ကိုယ့်လင်ပန်းကိုယ်ကိုင်ပြီး ထွက်ပြေးကြတော့
နေ့လယ် ၁၂ နာရီ၊ နန့်ချန်ခရိုင်ဗျူရို စားသောက်ခန်းမ။
ဤအချိန်သည် တစ်နေ့တာ၏ အလုပ်အရှုပ်ဆုံး အချိန်ဖြစ်၏။ မနက်ခင်းအလုပ်များကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသော ရဲအရာရှိများသည် ဤနေရာတွင် စုဝေးကာ အစားအသောက်အတွက် တန်းစီရင်း မနက်ပိုင်းက အမှုကိစ္စများနှင့် အတင်းအဖျင်းများကို ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။
လေထုထဲတွင် ဝက်သားနီချက်၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့များနှင့် ဆူညံနေသော စကားပြောသံများက ပြည့်နှက်နေ၏။
“နင်တို့ ကြားပြီးပြီလား... ဒီနေ့မနက် ဖမ်းမိတဲ့ အဆင့်အေ ဝရမ်းပြေးက ငိုယိုပြီးတော့တောင် အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်တဲ့လေ...”
“တကယ်ကြီးလား... အဲဒါ သွေးအေးလူသတ်သမား လျိုချန်လေ...”
“တကယ်ပြောတာ... ငါတို့ ဗျူရိုက အလုပ်သင်အသစ်လေးကြောင့်လို့ ကြားတယ်... သူက အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမနဲ့ တူတယ်တဲ့... တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဲ့လူက ကြောက်လန့်ပြီး သေးတောင် ထွက်ကျသွားတယ်လို့ ပြောကြတယ်...”
“ငါလည်း အဲ့အကြောင်း ကြားတယ်... သူ့နာမည်က ချူးရှန့်ထင်တယ်... ငါတို့ ဗျူရိုက ဘယ်တုန်းကများ ခုလောက် ကြမ်းတမ်းတဲ့သူကို အလုပ်ခန့်လိုက်တာလဲ...”
လူတိုင်းက တီးတိုးဆွေးနွေးနေကြစဉ် စားသောက်ခန်းမ အဝင်ဝရှိ အလင်းရောင်က ရုတ်တရက် မှိန်ကျသွားခဲ့၏။
ဆူညံနေခဲ့သော စားသောက်ခန်းမမှာ မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ခုဖြင့် အသံပိတ်ခလုတ်ကို နှိပ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ အသံအားလုံးက ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တူများနှင့် လင်ပန်းများ ရိုက်ခတ်မိသော တချွင်ချွင်မြည်သံလေးများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။
လူတိုင်း၏ အကြည့်များက အဝင်ဝဆီသို့ စုဆုံသွားကြသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက ထိုနေရာတွင် ရပ်နေ၏။
အရပ် ၁.၉၂ မီတာကျော် မြင့်မားပြီး သူက တံခါးဘောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလုနီးပါး ရှိနေလေသည်။ သူ၏ အမည်းရောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများမှာ ထင်ရှားသော ကြွက်သားများအပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဆန့်ထွက်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်နေပြီး ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးရိုးပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ တောက်ပနေသော စားသောက်ခန်းမ မီးရောင်အောက်တွင် အလွန်တရာ အကျည်းတန်နေပုံပေါ်လေသည်။
ချူးရှန့်က တံခါးဝတွင်ရပ်ကာ သူ၏ အကြည့်များဖြင့် စားသောက်ခန်းမကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။
အမှန်တကယ်တော့ သူက လွတ်နေသော ခုံတစ်ခုံကို ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့ မည်သည့် ဟင်းလျာကောင်းများ ရနိုင်သနည်းဟု ကြည့်ရှုနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် လူအုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုအကြည့်က သူ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေကို စစ်ဆေးနေခြင်းနှင့်ပင် တူနေလေသည်။
၎င်းက သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်၏ အကြည့်မျိုးဖြစ်၏။ ၎င်းက ဆက်ကြေးလာကောက်သော လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အရောင်အဝါမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။
“ဂလု…”
တစ်နေရာရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။
ချူးရှန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းကာ ဟင်းခူးပေးသော ကောင်တာဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။
အံ့ဖွယ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။
မူလက ပြည့်ကျပ်နေသော တန်းစီနေသည့် လူတန်းကြီးမှာ သူ လျှောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မိုးဇက်က ပင်လယ်နီကို နှစ်ခြမ်းခွဲလိုက်သကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ကွဲထွက်သွားကြလေသည်။
တန်းစီနေကြသော အရာရှိများမှာ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ ခက်ထန်သော အမျိုးသားများဖြစ်စေ၊ သန်းခေါင်စာရင်းဌာနမှ မိန်းကလေးငယ်များဖြစ်စေ အားလုံးက သူတို့၏ လင်ပန်းများကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ အချို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ အစားအသောက်များကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ကာ နံရံတစ်လျှောက် ကပ်၍ ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်... လမ်းလေးနည်းနည်း ဖယ်ပေးကြပါဦး...”
ချူးရှန့်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင်တော့ ၎င်းက ထွက်သွားကြစမ်း ငါ့လမ်းကို လာမပိတ်နဲ့ ဟု ကြားနေရလေသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချူးရှန့်၏ ရှေ့တွင် ဟင်းခူးပေးသော ကောင်တာဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားနိုင်သည့် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
ကောင်တာအနောက်ဘက်တွင်မူ ဟင်းခူးပေးသူ အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်တစ်ယောက်က ရှေ့မှလူကို ဟင်းခူးပေးရန် ပြင်နေလေသည်။ သူမက စားသောက်ခန်းမထဲတွင် သူမ၏ ပါကင်ဆန်ရောဂါကြောင့် နာမည်ကြီး၏။ အသားခူးပေးတိုင်း သူမ၏ လက်က သုံးကြိမ်ခန့် တုန်ရီသွားလေ့ရှိပြီး ဇွန်းတစ်ဝက်ခန့်ကို အောက်သို့ ပြန်ကျသွားစေကာ အာလူးများသာ ကျန်ရစ်စေလေ့ရှိသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမက ကောင်တာရှေ့၌ ရပ်နေသော ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်၏ လက်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားလေသည်။
၎င်းက သူမ၏ အကျင့်ပါနေသော တုန်ယင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် တုန်ယင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟောင်ကောင်ရုပ်ရှင်များထဲ၌ လူဆိုးဂိုဏ်းများက နေရာများကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြသည့် ပုံရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤကြီးမားသော ကိုယ်ထည်၊ ဤကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်... ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အသားမလုံလောက်ခဲ့ဟု ထင်သောကြောင့် သူက လက်စားချေရန် လာခဲ့ခြင်းများလော။
“အဒေါ်... ဝက်သားနီချက် တစ်ပွဲလောက် ပေးပါ...”
ချူးရှန့်က သူထင်ထားသည့် ခင်မင်ရင်းနှီးစရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။
အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်၏ နှလုံးမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။
ထိုအပြုံးက အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။ ၎င်းက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
သူမသာ အပြည့်အမောက် မထည့်ပေးပါက သူက ဤစတီးလင်ပန်းဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ခွဲပစ်မည်လော။ သို့မဟုတ် စားသောက်ခန်းမ တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်လော။
“ပေး... ပေးပါ့မယ်... အစ်ကိုကြီး...”
အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း သူမ လက်ထဲရှိ ဟင်းခူးဇွန်းကြီးမှာမူ ဂဟေဆော်ထားသည့်အလား ထိုင်ရှန်းတောင်ကြီးကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားခဲ့၏။
ဟင်းရည်များနှင့် အသားများ ရွှဲနစ်နေသော ဝက်သားနီချက် ဇွန်းကြီးတစ်ဇွန်းမှာ အာလူးတစ်ဖတ်မျှပင်မပါဘဲ ချူးရှန့်၏ လင်ပန်းပေါ်သို့ ပုံကျသွားလေသည်။
“ထပ်ယူဦးမလား... မလောက်ရင် ရှိသေးတယ်... တစ်အိုးလုံး ယူလိုက်ပါလား...”
ချူးရှန့် မကျေနပ်မည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေသည့် အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်က ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချူးရှန့်က တောင်လိုပုံနေသော ဝက်သားနီချက်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရ၏။
ကျောင်းစားသောက်ခန်းမတုန်းက အဒေါ်များ၏ လက်များမှာ ဆန်ခါများကဲ့သို့ တုန်ယင်နေလေ့ရှိသည်။ ဘာကြောင့်များ ဤအဒေါ်က ယနေ့တွင် ဤမျှ သဘောကောင်းနေရသနည်း။
“လောက်ပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်... အဒေါ်က တကယ့် လူကောင်းပါပဲ...”
ချူးရှန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လူကောင်းဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဒေါ်ဝမ်တာ့ရှောက်၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားရလေသည်။ ၎င်းက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်၏ အသိအမှတ်ပြုမှုတစ်ခုလော။ ယခုမှစ၍ သူမက ဤရပ်ကွက်တွင် ခေါင်းမော့ကာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီလော။
ချူးရှန့်က သူ၏ လျှံကျနေသော လင်ပန်းကိုကိုင်ကာ နေရာရှာရန် လှည့်လိုက်၏။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် စားသောက်ခန်းမမှာ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသနေလေသည်။
ချူးရှန့်ကို ဗဟိုပြု၍ စားပွဲနှစ်လုံးစာ အကွာအဝေးအတွင်း မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။
ထိုနေရာတွင် ထိုင်စားနေခဲ့ကြသော လူများမှာ သူတို့၏ လင်ပန်းများကို ယူကာ ထောင့်များဆီသို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါကလည်း မတ်တတ်ရပ်လျက်သာ စားသောက်နေကြလေသည်။
ချူးရှန့်မှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရ၏။
“ငါက တကယ်ကြီးကို အဲဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား... ငါ့မှာ ပလိပ်ရောဂါ ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ…”
သူက အနီးဆုံး လွတ်နေသော စားပွဲတစ်လုံးကိုသာ ရှာဖွေပြီး ထိုင်ချလိုက်ရတော့သည်။
သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လူသစ် အမျိုးသမီးရဲအရာရှိ ရှောင်လျို ဖြတ်သွားလေသည်။ သူမက ရေညှိနှင့် ကြက်ဥဟင်းချို တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားပြီး ဖုန်းကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေကာ ထူးဆန်းနေသော လေထုကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။
သူမက ချူးရှန့်၏ ဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝက်သားနီချက်ကို ဝါးစားနေသည့် ချူးရှန့်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့၏။
ထိုပါးစပ်ကြီးက အဆီတုံးတစ်ခုကို ကိုက်ဖြဲနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ဆီအနီရောင်များ ပေကျံနေကာ သူ၏ အကြည့်များက ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်နေလေသည်။
“အား...”
ရှောင်လျိုက တိုတောင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမ၏ လက်က ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပူလောင်နေသော ဟင်းချိုပန်းကန်မှ ဟင်းရည်များ ဖိတ်စင်ကျသွားလေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အများစုမှာ သူမ၏ စကတ်ပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ချူးရှန့်၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မ... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်...”
ရှောင်လျို၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြူရော်သွား၏။ အပူကိုပင် လျစ်လျူရှုကာ သူမက ချူးရှန့်၏ ဖိနပ်ကို သုတ်ပေးရန် အပြေးအလွှား ကြိုးစားသော်လည်း အနီးသို့ မကပ်ရဲဘဲ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။
*ပြီးပြီ... အကုန်ပြီးသွားပြီ... ဒီ
သေမင်းတမန်ကြယ်ကို ငါ ရန်စမိသွားပြီ... ငါ အရိုက်ခံရပြီး သေရတော့မလား…*
ချူးရှန့်က တူကို အမြန်ချလိုက်ပြီး တစ်ရှူးအချို့ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။
“ရပါတယ်... ရပါတယ်... ကျွန်တော် အပူမဟပ်သွားပါဘူး... ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား...”
ချူးရှန့်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး သူမ၏ စကတ်ပေါ်ရှိ ဟင်းချိုစွန်းထင်းမှုများကို ကူသုတ်ပေးရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူ လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်လျိုက အမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီး ဆုတ်သွားလေသည်။
“ကျွန်မ အပူမလောင်ပါဘူး... အဆင်ပြေပါတယ်... အသက်ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်လျိုက သူမ၏ ဟင်းချိုပန်းကန်ကိုပင် မယူတော့ဘဲ မျက်နှာကိုအုပ်ကာ စားသောက်ခန်းမထဲမှ ငိုယိုလျက် ပြေးထွက်သွားတော့၏။
ချူးရှန့်... “...”
*ငါက သူ့ကို တစ်ရှူးလေး ကမ်းပေးချင်ရုံတင်ပါ…*
*အသက်ချမ်းသာပေးတယ် ဆိုတာက သောက်ကျိုးနည်း ဘာကြီးလဲ…*
ချူးရှန့်က လေထဲတွင် တန်းလန်းဖြစ်နေသော တစ်ရှူးကိုကြည့်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအချိန် စားသောက်ခန်းမ၏ ဒုတိယထပ်ရှိ လက်ရန်းအနီးတွင်...
ဗျူရိုအကြီးအကဲက လျိုကျန့်ကျွင်းနှင့်အတူ စစ်ဆေးရေးတစ်ခုအတွက် လိုက်ပါလာပြီး အောက်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် မြင်တွေ့သွားခဲ့၏။
အကြီးအကဲမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စားသောက်ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟို၌ ဟင်းလင်းပြင်ဇုန်တစ်ခု ဝန်းရံလျက် အထီးကျန်စွာ ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။
“ကျန့်ကျွင်း...”
“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် ရှိပါတယ်...”
“ဒီလူငယ်လေးက... သူ့ရဲ့ အရောင်အဝါက အရမ်းကို ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ငါတို့ဗျူရိုရဲ့ အစားအသောက်စရိတ်တွေ အနာဂတ်မှာ တက်လာနိုင်တယ်...”
လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ ဆွံ့အသွားရ၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
“ဝမ် သူ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ အသားပမာဏကို ကြည့်စမ်း... အဲဒါက လူသုံးယောက်စာပဲ...”
အကြီးအကဲက ချူးရှန့်၏ လင်ပန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ကြောက်လန့်သွားတဲ့ ပြည်သူတွေနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို နှစ်သိမ့်ဖို့အတွက် ငါတို့က နှလုံးဆေးတွေ ကြိုတင်ဝယ်ထားရလိမ့်မယ်...”
လျိုကျန့်ကျွင်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။
“အကြီးအကဲရယ်... ကျွန်တော့်ကို မနောက်ပါနဲ့တော့... ဒါပေမဲ့ အဲ့ကောင်လေးက တကယ့်ကို အရည်အချင်းရှိတာပါ... ဒီနေ့မနက်က အမှုအကြောင်း အကြီးအကဲလည်း သိပြီးသားပဲ... အဲ့လောက် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းက... သူက မွေးရာပါ ရာဇဝတ်မှုစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး တစ်ယောက်ပါပဲ...”
အကြီးအကဲက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချီးကျူးလေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။
“သေချာအသုံးချတတ်ရင် သူက ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်လက်ပဲ... အသုံးချတာ မှားယွင်းသွားရင်တော့ သူက အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... မင်း သူ့ကို ပိုပြီး လမ်းညွှန်ပေးဖို့ လိုတယ်... သူ့ကိုယ်သူ တကယ် းအသက်ရှင်နေတဲ့ယာမလို့ မထင်သွားစေနဲ့...”
“နားလည်ပါပြီ...”
အောက်ထပ်တွင်မူ ချူးရှန့်က သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို အစာစားချင်စိတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝက်သားနီချက်များကို ပါးစပ်အပြည့် ဝါးမြိုစားသောက်နေတော့၏။
[ဒင်... ပိုင်ရှင်က စားသောက်ခန်းမအတွင်း လူအများကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်စေကြောင်း ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၃၀၀...]
[ဒင်... ဘွဲ့အမည် ရရှိပါသည်။ စားသောက်ခန်းမ၏ အရှင်သခင်... တပ်ဆင်ထားသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု - အစားအသောက်ယူရာတွင် အသားပမာဏ ၁၀၀% တိုးလာမည်... မည်သူကမျှ စားပွဲလာမခွဲရဲပါ...]
ဝက်သားနီချက်ကို ဝါးစားနေစဉ် စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေသည်။
*အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဝက်သားနီချက် မစားရတော့မှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ စားသောက်နေတုန်း အနှောင့်အယှက်ပေးခံရမှာကိုလည်း ပူစရာမလိုတော့ဘူး…*
အထီးကျန်ခြင်းဆိုသည်ကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတို့၏ ဟန်ပန်တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။