အခန်း (၉-၁၀)
Vol. 1 Ch. 9-10
အခန်း(၉) အဲ့ရဲတုတ်က သူ့လက်ထဲမှာ သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းနဲ့ တူနေတယ်
အဝစားပြီးနောက် ကျေနပ်သွားသော ချူးရှန့်က သူ၏ စူထွက်နေသော ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လျိုကျန့်ကျွင်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူ၏ တစ်ကိုယ်ရေသုံး ရဲအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူရန် ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာဌာနဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်၏။
ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာဌာနသည် ရုံးအဆောက်အအုံ၏ မြေအောက်အထပ်တွင် ရှိလေသည်။ မီးရောင်က မှိန်ပျပျဖြစ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော သားရေနှင့် စက်ဆီနံ့များက ပြည့်နှက်နေ၏။
တာဝန်ခံအဘိုးကြီးကျန်းသည် အသက်ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ဝါရင့်ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူ၏ အကြီးမားဆုံး ဝါသနာမှာ ရဲအသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းတိုင်းကို သူ၏ လက်ဖမိုးကဲ့သို့ အလွတ်ရနေလေသည်။ သို့သော် သူ၌ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိ၏။ ၎င်းမှာ သူက ကပ်စေးနှဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူသစ်များက ပစ္စည်းလာထုတ်သည့်အခါတိုင်း သူက ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ အလဟဿဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမြဲတမ်း ဆင်ခြေပေးကာ အသစ်များအစား အဟောင်းများကိုသာ ထုတ်ပေးလေ့ရှိလေသည်။
“အဘိုးကြီးကျန်း... ကျွန်တော် ပစ္စည်းလာထုတ်တာပါ...”
ချူးရှန့်က ကောင်တာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲကို ခေါက်လိုက်၏။
အဘိုးကြီးကျန်းက ဖတ်မှန်ကို တပ်ထားပြီး စကားပြောစက်တစ်လုံးကို ပြုပြင်နေလေသည်။ သူက ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။
“ဖောင်ကို အဲဒီမှာတင်ထားပြီး စောင့်နေလိုက်...”
ထိုဂရုမစိုက်သော အမူအရာက သူက ချူးရှန့်ကို အလေးမထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။
ချူးရှန့်ကလည်း ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။ သူက လျိုကျန့်ကျွင်း လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော တောင်းဆိုလွှာဖောင်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်၏။
သူ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူ၏ ကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကြီးက အပေါ်မှ မီးရောင်ကို ကွယ်သွားစေပြီး ဧရာမအရိပ်ကြီးတစ်ခုက အဘိုးကြီးကျန်းကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။
အဘိုးကြီးကျန်းက အလင်းရောင် မှိန်ကျသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အပူချိန်မှာလည်း အနည်းငယ် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။
အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသဖြင့် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မီးရောင်ကို မကွယ်ထားနဲ့ဟု ဆူပူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ချက်ချင်း တစ်ဆို့သွားခဲ့လေသည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ သံမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဧရာမ အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို အပေါ်မှနေ၍ ငုံ့ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ထိုမျက်နှာက မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် အလွန်တရာ ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်နေပုံရပြီး ကြွက်သားများက တင်းမာနေကာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အကြည့်များ ရှိနေလေသည်။
အဘိုးကြီးကျန်း၏ လက်ထဲရှိ ဝက်အူလှည့်မှာ စားပွဲပေါ်သို့ ချွင်ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။
“မင်း... မင်းက ဘယ်တပ်ဖွဲ့ကလဲ...”
အဘိုးကြီးကျန်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး သူက အလိုအလျောက်ပင် အနောက်သို့ ဆုတ်သွားမိ၏။
“အဆောက်အအုံဖျက်သိမ်းရေး ဌာနကလား... ဒါမှမဟုတ် အကြွေးတောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီကလား... မင်း အခန်းမှားလာတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒီနေရာက ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကွ...”
ချူးရှန့်က သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရဲသက်သေခံကတ်ပြား နံပါတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ချူးရှန့်ပါ... ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က လူသစ်ပါ... ကပ္ပတိန်လျိုက ကျွန်တော့်ကို ပစ္စည်းလာထုတ်ခိုင်းလို့ပါ...”
“ရာ... ရာဇဝတ်ရဲတပ်ဖွဲ့လား...”
အဘိုးကြီးကျန်းက သူ၏ ဖတ်မှန်ကို ချွတ်၍ သုတ်လိုက်ပြီး တောင်းဆိုလွှာဖောင်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းက လျိုကျန့်ကျွင်း၏ လက်ရေး အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
“ဘုရားရေ... အခုခေတ် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဝင်ခွင့်သတ်မှတ်ချက်က အဲ့လောက်တောင် ထူးခြားနေတာလား...”
အဘိုးကြီးကျန်းက သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း သူ ဆက်၍ မနှောင့်နှေးရဲတော့ချေ။ ဤလူသန်ကြီးက ဒေါသကြီးမည့်ပုံပေါ်၏။ သူက စိတ်တိုလာပြီး မိမိ၏ အရိုးဟောင်းများကို ချိုးဖဲ့ပစ်လိုက်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။
“စောင့်နေ... ငါ သွားယူပေးမယ်...”
အဘိုးကြီးကျန်းက လှည့်ကာ ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ပစ္စည်းတစ်ပုံကို ယူဆောင်လာခဲ့၏။ ဘက်စုံသုံး ခါးပတ်၊ လက်ထိတ်၊ မျက်ရည်ယိုဗုံး စပရေး၊ အလင်းအားပြင်း လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၊ ခေါက်ရိုးဆန့် ရဲတုတ်နှင့် ကျည်ကာအင်္ကျီတို့ပင် ဖြစ်သည်။
“စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်... အကုန်လုံးက စံသတ်မှတ်ထားတဲ့ အရွယ်အစားတွေချည်းပဲ...”
ပြောရင်း အဘိုးကြီးကျန်းက ပစ္စည်းများကို စားပွဲပေါ်တွင် ပုံထားလိုက်၏။
ချူးရှန့်က အကြီးဆုံးအရွယ်အစားဟု တံဆိပ်တပ်ထားသော ကျည်ကာအင်္ကျီကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝတ်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“ဗြိ...”
သူ လုံးဝ ဝတ်မပြီးခင်မှာပင် ကပ်ခွာမှာ ဝန်ပိသွားသကဲ့သို့ အသံထွက်လာခဲ့၏။ ချူးရှန့်၏ ရင်အုပ်ကြွက်သားများက ဖွံ့ဖြိုးလွန်းနေပြီး သူ၏ ကျောပြင်ကြွက်သားများကလည်း တံခါးချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းလေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အတော်လေး ကြီးမားသော ဤကျည်ကာအင်္ကျီမှာ သူ၏ အပေါ်တွင်မူ တင်းကျပ်နေသော အင်္ကျီလက်ပြတ်တစ်ထည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အမျိုးသမီးများ ဝတ်ဆင်သော ခါးစည်းအင်္ကျီနှင့်ပင် အနည်းငယ် တူနေလေသည်။
ကြယ်သီးများကို လုံးဝ တပ်၍ မရနိုင်ဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးရှိ ကပ်ခွာများမှာ သူ၏ ဗိုက်တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ချူးရှန့်က ခပ်ပြင်းပြင်းလေး အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ဖြောက်…”
ကြယ်သီးတစ်လုံးက ပြုတ်ထွက်သွားပြီး အဘိုးကြီးကျန်း၏ နဖူးကို သွားမှန်ကာ အနီရောင်အရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
အဘိုးကြီးကျန်း... “...”
ချူးရှန့်က အနေရခက်စွာဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။
“အဲဒါက... နည်းနည်း ကျပ်နေတယ်...”
အဘိုးကြီးကျန်းက သူ၏ နဖူးကို ကိုင်ထားရင်း ပုံပျက်သွားသော ကျည်ကာအင်္ကျီကို ကြည့်ကာ ရင်နာနေမိသည်။ သို့သော် ၎င်းက မပြီးသေးချေ။
ထို့နောက် ချူးရှန့်က စံသတ်မှတ်ထားသော ခေါက်ရိုးဆန့် ရဲတုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။
ရဲတုတ်မှာ စံသတ်မှတ်ထားသော အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး လက်ကိုင်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ လက်အတွက် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူးရှန့်၏ ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ကြီးများအတွက်မူ ၎င်းက သေးငယ်လွန်းနေ၏။
သူက ရဲတုတ်၏ လက်ကိုင်ကို သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ကိုင်ထားလေသည်။
ချူးရှန့်က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခါလိုက်သည်။
ရွှစ်…
ရဲတုတ်က ရှည်ထွက်သွား၏။
သို့သော် အရှည်မှာမူ... မည်သို့ပင်ကြည့်စေကာမူ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရယ်စရာကောင်းနေလေသည်။ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော ဧရာမလူကြီးတစ်ယောက်က ကလေးကစားစရာ ရဲတုတ်လေးကို ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကုပ်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ သွားကြားထိုးတံကို အထင်သေးမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဤအရာက ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း အာနိသင် ရှိပါမည်လော။ သူသာ ထိုခက်ထန်သော လူဆိုးများနှင့် တွေ့ဆုံရပါက သူတို့ကို မရိုက်ရသေးခင်မှာပင် သူတို့က ရယ်မောရင်း သေဆုံးသွားလောက်ပေသည်။
[ဒင်... ယာယီမစ်ရှင် ပေါ်ထွက်လာပါသည်။ ထောက်ပံ့ရေး တာဝန်ခံကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး သီးသန့်အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ရယူပါ...]
စနစ်၏ အသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ အကြည့်များက ပိုမို ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ သူက ခေါင်းမော့ကာ အဘိုးကြီးကျန်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရဲတုတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။
“ဘန်း…”
သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။
“အဘိုးကြီးကျန်း...”
ချူးရှန့်၏ အသံမှာ နိမ့်ဆင်းနေပြီး ဖိအားပေးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။
“ဒါက... ပေါ့လွန်းတယ်... ကျွန်တော် မသယ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က ပစ္စည်းကောင်းတွေနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား...”
အဘိုးကြီးကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤအကြည့်နှင့် လေသံက ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်နေမှုတစ်ခုမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူက ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေမိလသည်။
*အဘိုးကြီး... ဒီအမှိုက်တွေနဲ့ ငါ့ကို လာမလှည့်စားနဲ့... အစစ်အမှန် ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် ဒီသွားကြားထိုးတံနဲ့ မင်းကို ထိုးသတ်ပစ်မယ်…*
အဘိုးကြီးကျန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ နားထင်မှ ချွေးအေးများ စီးကျလာခဲ့၏။
“မဟုတ်ပါဘူး... ငါ အဲဒီလို သဘောပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး...”
အဘိုးကြီးကျန်းက သူ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
“မင်းအတွက် အခုချက်ချင်း လဲပေးပါ့မယ်... အကောင်းဆုံးဟာ... အလေးဆုံးဟာကို ထုတ်ပေးပါ့မယ်…”
ဤလူသန်ကြီးက အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။ ထိုအကြည့်က လူတစ်ယောက်ကို စားပစ်ချင်နေသည့်အလားပင် ဖြစ်၏။
အဘိုးကြီးကျန်းက ဘာကိုမျှ ထပ်မဖုံးကွယ်ရဲတော့ချေ။ သူက လှည့်ကာ ဂိုဒေါင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး ဖုန်တက်နေသော သေတ္တာပုံများကြားတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေတော့သည်။
၎င်းတို့မှာ သူ၏ တန်ဖိုးထားရသော ပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတပ်ဖွဲ့မှ လေးလံလွန်းခြင်း၊ ရှည်လျားလွန်းခြင်းနှင့် သေစေနိုင်လောက်အောင် အန္တရာယ်များလွန်းခြင်းတို့ကြောင့် အသုံးမပြုတော့ဘဲ ဖယ်ရှားထားခဲ့သော စမ်းသပ်ထုတ်ကုန် အသုတ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
ခဏအကြာတွင် အဘိုးကြီးကျန်းက မောဟိုက်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး အမည်းရောင် အဝတ်အိတ်အရှည်ကြီး တစ်လုံးကို ဆွဲယူလာခဲ့၏။
“ဒီမှာ... ဒီမှာ... ဒါကို ယူလိုက်...”
အဘိုးကြီးကျန်းက အဝတ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဇစ်ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
အနက်ရောင် တောက်လောင်နေပြီး စင်တီမီတာ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှည်လျားကာ အလွန်ရှည်ပြီး အလွန်လေးလံသော အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတုတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ရဲတုတ်၏ ကိုယ်ထည်မှာ ချော်မလဲစေရန် အရာများဖြင့် ထူထဲနေပြီး ထိပ်ဖျားတွင် မှန်ခွဲရန်အတွက် တန်စတင် သံမဏိခေါင်းတစ်ခုပင် ပါရှိသေးသည်။ ၎င်းက ခေတ်မီ သံဆူးကြိမ်လုံးကြီး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေလေသည်။
“ဒါက အရင်တုန်းက အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတပ်ဖွဲ့က သုံးခဲ့တာ... အဲဒါက သံမဏိအစစ်ဖြစ်ပြီး အလေးချိန် ၂.၉ ကီလိုဂရမ် ရှိတယ်...”
အဘိုးကြီးကျန်းက တံတွေးကို မျိုချလိုက်၏။
“သာမန်လူတွေက အဲဒါကို လုံးဝ ဝှေ့ယမ်းလို့ မရဘူး... ဒီမှာ ကြည့်ပါဦး...”
ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားလေသည်။
သူက လက်ဆန့်တန်းကာ ထူထဲသော အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတုတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ ၎င်းက လေးလံမှုကို ခံစားရပြီး သူ၏ လက်ဝါးနှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်လေသည်။
“ဝှစ်…”
ချူးရှန့်က ၎င်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ လေကို ခွဲထွက်သွားသော တုံးတိတိအသံကြီးတစ်ခုက လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အဘိုးကြီးကျန်း၏ ဆံပင်များကို ရှုပ်ပွသွားစေသည့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်ကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။
“ပစ္စည်းကောင်းပဲ...”
ချူးရှန့်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
သို့သော် အဘိုးကြီးကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤအပြုံးနှင့် ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သံတုတ်ကြီး ပေါင်းစပ်သွားမှုက သူ့ကို လူ့ဘုံသို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူနေစေလေသည်။
ဤသည်က ကင်းလှည့်သွားမည့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် မည်သို့လုပ် တူနေမည်နည်း။ ၎င်းက နယ်မြေရှင်းလင်းရန် သွားမည့် ထိပ်တန်းလူဆိုးဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးနှင့် ရှင်းလင်းစွာ တူနေလေသည်။ ဤအရာဖြင့်သာ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်မိပါက အရိုးများ အစအနဖြစ်သွားအောင် ကျိုးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။
“ပြီး... ပြီးတော့ ဒါလေးပါ...”
ဤနတ်ဘုရားကြီးကို ဖယ်ရှားပစ်ရန်အတွက် အဘိုးကြီးကျန်းက အလွန်ကြီးမားသော နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ၎င်းမှာ အထူးတပ်ဖွဲ့၏ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော နိုင်ငံခြားသား နည်းပြအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အပိုပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။
ချူးရှန့်က နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတုတ်ကြီးကို သူ၏ ကျောဘက်ရှိ အပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ နေကာမျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သည်။
ယခုအခါတွင် သူက မှန်ရှေ့၌ ရပ်နေ၏။
အမည်းရောင် နည်းဗျူဟာသုံးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖောင်းကြွနေသော ကြွက်သားများ၊ ကျောပြင်ပေါ်ရှိ ဧရာမ သံတုတ်ကြီး၊ ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် နေကာမျက်မှန်တို့နှင့်အတူ... သို့သော် လျှံကျနေသော လူသတ်လိုသည့် အရောင်အဝါများကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။
[ဒင်... သီးသန့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ရရှိသွားသည့်အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း သိသိသာသာ တိုးလာပါသည်...]
[လက်ရှိ အခြေအနေ - လူဆိုး၏ ပြီးပြည့်စုံသောပုံစံ...]
[အကဲဖြတ်ချက် - လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရုံဖြင့် ဘာမျှလုပ်စရာမလိုပါ... ဖြတ်သွားဖြတ်လာများက အလိုအလျောက် ရဲကို ဖုန်းဆက်တိုင်ကြားကြပါလိမ့်မည်...]
ချူးရှန့်က မှန်ထဲရှိ သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကော်လာကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
“ကျေးဇူးပဲ အဘိုးကြီးကျန်း... ဒီအသုံးအဆောင်တွေကို ကျွန်တော် တကယ် သဘောကျတယ်...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူးရှန့်က ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာဌာနထဲမှ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။
အဘိုးကြီးကျန်းက သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ချူးရှန့် ထွက်ခွာသွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
“နန့်ချန်ခရိုင်ထဲက ရာဇဝတ်ကောင်တွေ... မင်းတို့ ကံကောင်းကြပါစေ... အသက်ရှင်နေတဲ့ ယာမ ထွက်လာပြီကွ…”
အခန်း(၁၀) လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ ခါးပိုက်နှိုက်များ ညတွင်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လက်မှတ်များဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြသည်
မွန်းလွဲ သုံးနာရီအချိန်၊ နေရောင်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေ၏။
ကျန်းချန်မြို့၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းလျှောက်စျေးတန်းဖြစ်သော ကျုံးရှန်းလမ်းတွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဤနေရာက စျေးဝယ်သူများအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခါးပိုက်နှိုက်များအတွက်တော့ ကစားကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအချိန်သည် ခါးပိုက်နှိုက်များအတွက် အလုပ်လုပ်ရန်အကောင်းဆုံး အချိန်ဖြစ်လေသည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အခြေအနေများက အနည်းငယ် လွဲချော်နေ၏။
ချူးရှန့်က အရန်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူ၏ ပထမဆုံး ကင်းလှည့်မစ်ရှင်ကို စတင်ခဲ့သည်။
အရန်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်လီနှင့် ရှောင်ဝမ်တို့သည် လတ်တလောတွင် ချူးရှန့်၏အနောက် နှစ်မီတာအကွာမှ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်စွာဖြင့် လိုက်ပါလာကြ၏။ သူတို့က သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသူများနှင့် တူနေလေသည်။
ရှေ့မှလျှောက်လာသော ချူးရှန့်သည် အလွန်ကြီးမားသော နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရှည်လျားသော အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ရဲတုတ်ကြီးကို သူ၏ ကျောတွင် လွယ်ထား၏။ နေကာမျက်မှန်ဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ သွက်လက်ပြီး အားပါသော ခြေလှမ်းများနှင့်အတူ သူ၏ ၁.၉ မီတာကျော် မြင့်မားသော အရပ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြွက်သားများ ပေါင်းစပ်သွားမှုက သူ့ကို ရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူစေခဲ့ချေ။ ယင်းအစား သူက ထောင်ဖောက်ပြေးလာသည့် လူဆိုးဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် သူ၏ ပိုင်နက်ကို စစ်ဆေးနေသည့် မြေအောက်လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေလေသည်။
“ချူး... အစ်ကိုချူး... ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းလောက် ဖြည်းဖြည်း သွားကြမလား...”
အရန်ရဲအရာရှိ ရှောင်လီက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။
“ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ ကျွန်တော်တို့ကို ကြည့်နေတဲ့ပုံစံက... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်...”
ချူးရှန့်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ပြင်တပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။
သူ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ မူလက လူစည်ကားနေသော လမ်းလျှောက်စျေးတန်းတွင် ကျယ်ဝန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ဇုန်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာခဲ့၏။
ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော လူငယ်စုံတွဲများမှာ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသဖြင့် တစ်ယောက်လက်တစ်ယောက် ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ကြပြီး တရားမဝင်သော အစောပိုင်း အချစ်ရေးတစ်ခုအဖြစ် အထင်လွဲခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သူတို့၏ ဖုန်းများကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေကြလေသည်။
ကလေးများနှင့် မိဘများကလည်း သူတို့၏ ကလေးများ၏ မျက်လုံးများနှင့် ပါးစပ်များကို အုပ်ထားကာ “မကြည့်နဲ့... မကြည့်နဲ့... ဘီလူးကြီးက ကလေးတွေကို စားတတ်တယ်...” ဟု တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အမြန် ဖြတ်လျှောက်သွားကြ၏။
လမ်းဘေးရှိ လေခွေးများပင်လျှင် ချူးရှန့် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးကုပ်ကာ တအီအီမြည်ရင်း အမှိုက်ပုံးများ အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းသွားကြလေသည်။
“ဒါက ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းရဲ့ ခံစားချက်ပဲလား...”
ချူးရှန့်က တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို ဖွင့်လိုက်၏။
သူ၏အမြင်အာရုံက အမည်း၊ အဖြူနှင့် မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ် နောက်တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ရေဒါတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ချူးရှန့်က လူအုပ်ထဲရှိ မသင်္ကာဖွယ် လူတိုင်းကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။
ထိုအချိန် လမ်းလျှောက်စျေးတန်းပေါ်ရှိ နို့လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ ရှေ့တွင်”ကြွက်” ဟု နာမည်ပြောင်ရထားသော ကျန်းချန်မြို့၏ ခါးပိုက်နှိုက်လောကမှ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဂျက်က အသစ်စုဆောင်းထားသော တပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပစ်မှတ်များကို ရှာဖွေနေလေသည်။
ဂျက်သည် ဝါရင့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို လေ့လာစောင့်ကြည့်တတ်၏။ သူက လူများကို ဖတ်ရှုခြင်းနှင့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံခြင်းတို့တွင် အတော်ဆုံးဖြစ်ပြီး အရပ်ဝတ် ရဲအရာရှိတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သိရှိကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။
“ဆရာ... ဟို LV အိတ်နဲ့ ကောင်မလေးကို ဘယ်လိုထင်လဲ...”
တပည့်တစ်ဦးက တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“မလောနဲ့... အနီးအနားမှာ ရဲတွေရှိမရှိ အရင် စစ်ဆေးရမယ်...”
ဂျက်က မျက်စိမှေးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
ရုတ်တရက် သူ၏ နှလုံးသားက ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားလေသည်။
ခေါင်းမှနေ၍ ခြေဖျားအထိ ရေခဲရေတစ်ပုံးလောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများကို ထသွားစေခဲ့၏။
၎င်းက သဘာဝရန်သူနှင့် ကြုံတွေ့ရသော သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။
ဂျက်က လမ်းလျှောက်စျေးတန်း၏ အဝင်ဝဆီသို့ ခေါင်းကို ဆတ်ကနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
သံမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရောင်အဝါတွင် သွေးနံ့များနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မီတာငါးဆယ် အကွာအဝေးမှပင် ခံစားသိရှိနိုင်လေသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ကျောပေါ်ရှိ ထူထဲသော သံတုတ်ကြီးက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။
“သောက်ကျိုးနည်း...”
ဂျက်က အသက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏ နို့လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လွတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ “ဖောက်” ဟူသော အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ကျကွဲသွားလေသည်။
“ဆရာ... အဲဒါ ရဲလား... သူက ရဲအင်္ကျီ ဝတ်ထားသလိုပဲနော်...”
တပည့်ဖြစ်သူက မိုက်မဲစွာ မေးလိုက်သည်။
“ရဲဖြစ်ရမှာလား...”
ဂျက်က သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ နဖူးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေ၏။
“အဲ့လိုပုံစံမျိုးရှိတဲ့ ရဲကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား... အဲ့တာက မြစ်ကူးနဂါးကွ... မြို့ပြင်က လာတဲ့ မြေအောက်လောကရဲ့ ထိပ်တန်း လက်မရွံ့လူမိုက်ပဲ... သူက နယ်မြေရှင်းလင်းဖို့ ရောက်လာတာကွ...”
ဂျက်၏ စိတ်ထဲတွင် လူမရေမတွက်နိုင်အောင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးပြီး လက်တွင် သွေးစွန်းနေသော ထိပ်တန်း လူဆိုးများသာ ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရောင်အဝါမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု ထင်မြင်နေလေသည်။
*ရဲ ဟုတ်လား... ရယ်စရာတွေ လာမပြောစမ်းနဲ့... ရဲတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြမ်းကြုတ်နိုင်ရမှာလဲ…*
“နယ်မြေရှင်းလင်းမယ်... ဆရာ... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ...”
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ပြေးရမှာပေါ့...”
ဂျက်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် အော်လိုက်၏။
“အဲ့လိုရက်စက်တဲ့ကောင်က နယ်မြေရှင်းလင်းပြီဆိုရင် တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို အသေရိုက်မှာပဲ... သူ့ကျောပေါ်က ရဲတုတ်ကြီးကို မမြင်ဘူးလား... ၎င်းက ခြေထောက်တွေ ရိုက်ချိုးဖို့ကွ...”
ထိုအချိန် ချူးရှန့်၏ အကြည့်များက ဝေ့ဝဲလာခဲ့သည်။
နေကာမျက်မှန် တပ်ထားသော်လည်း ဂျက်က တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ကြီး တစ်ကောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
[ဒင်... ဝါရင့် ခါးပိုက်နှိုက် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထံမှ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုကို ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၅၀၀...]
ချူးရှန့်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး အဝေးရှိ မီးခိုးရောင်အင်္ကျီဝတ် အမျိုးသား၏ အထက်ရှိ ပြစ်မှုတန်ဖိုးအရောင်မှာ အတော်လေး ရင့်နေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားလေသည်။
သူက ထိုနေရာသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်၏။
နတ်ဆိုးကြီးက လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျက်မှာ သွေးပျက်မတတ် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။
သူက ဖုန်းကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန် မြေအောက်လောက တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်သည့် “ကျန်းချန် လက်မှုပညာရှင်များ ဖလှယ်ရေးဂရု” အမည်ရှိ WeChat ဂရုတစ်ခုဆီသို့ အသံမက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေးပို့လိုက်၏။
“လေတွေ တိုက်နေပြီ... ပြေးကြတော့... သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီ... ရဲတွေ မဟုတ်ဘူး... သူက သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားကြီးကွ... အားလုံးပဲ ကျန်းချန်မြို့ကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြတော့... မသေချင်ရင် ပြေးကြ...”
မက်ဆေ့ချ် ပို့ပြီးနောက် ဂျက်က သူ ယခုလေးတင် ခိုးလာသော ပိုက်ဆံအိတ်ကိုပင် အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး တပည့်များကို ဆွဲခေါ်ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးတော့၏။
“ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလို့လဲ ဆရာ...”
“ဘူတာရုံကို သွားမယ်... မတ်တတ်ရပ်လက်မှတ်တွေ ဝယ်မယ်... ဘေးမြို့ကို သွားပြီး ပုန်းနေကြမယ်... ကျန်းချန်က ငါတို့ဆက်နေလို့ရတဲ့နေရာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းလျှောက်စျေးတန်း၏ အခြား ထောင့်များတွင်လည်း အလုပ်လုပ်နေဆဲ သို့မဟုတ် အလုပ်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော သူခိုးအများအပြားကလည်း မက်ဆေ့ချ်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ကြပြီး သို့မဟုတ်ပါကလည်း ချူးရှန့်၏ ပုံရိပ်ကို အဝေးမှ မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။
ဖိအားခံစားချက်က အလွန်ပင် အစစ်အမှန် ဖြစ်နေလေသည်။
သူခိုးတစ်ဦးက လူတစ်ယောက်၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်နေစဉ် ချူးရှန့် လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ၏ လက်မှာ အပြင်းအထန် တုန်ယင်သွားပြီး ပိုက်ဆံခိုးမည့်အစား သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖုန်းကို ထိုသူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ မှားယွင်းစွာ ထည့်မိသွားကာ လှည့်၍ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ငွေတောင်းခံလွှာအတုများ ရောင်းချသူ နောက်တစ်ဦးကလည်း ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ကျောပိုးအိတ်တစ်အိတ်စာရှိသော ငွေတောင်းခံလွှာ အတုများကို ရေဆိုးမြောင်းထဲသို့ သွန်ချပစ်လိုက်လေသည်။
ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာပင်။
လျှို့ဝှက်သော ရေစီးကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည့် ကျုံးရှန်းလမ်း လမ်းလျှောက်စျေးတန်းမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ငြိမ်းချမ်းသွားခဲ့၏။
ခါးပိုက်နှိုက်များ၊ လိမ်လည်သူများနှင့် မှောင်ခိုသမားများအားလုံးမှာ နေရောင်နှင့် ထိတွေ့သွားသော သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။
ချူးရှန့်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျှောက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ထူးဆန်းတယ်... ခုနက အနီရောင် နာမည်တချို့ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသားပဲ... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကုန်ပျောက်သွားကြတာလဲ...”
သူက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများ ပေါ်လွင်လာခဲ့၏။
သူ၏ အနောက်မှ အရန်ရဲအရာရှိ ရှောင်လီက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
“အစ်ကိုချူး... သူတို့က အစ်ကို့ကို ကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားကြတာများလား...”
ချူးရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။
“ငါက တကယ်ကြီးကို အဲ့လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား... ငါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးကို သိမ်မွေ့တဲ့သူပါ...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို သက်သေပြရန်အတွက် လမ်းဘေးတွင် ပူဖောင်းရောင်းနေသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို သူက ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဝါး... မေမေ... ဘီလူးကြီး လာနေတယ်...”
ကောင်မလေး၏ လက်ထဲရှိ ပူဖောင်းများအားလုံး လွင့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ ငိုသံက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။
ချူးရှန့်... “...”
တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားသောအခါ တပ်ဖွဲ့က ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ကျုံးရှန်းလမ်း ရဲစခန်း၏ စခန်းမှူးက ယနေ့အတွက် တပ်ဖြန့်မှု မှတ်တမ်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျွတ်ထွက်မတတ်ပင် ဖြစ်သွားရလေသည်။
“သုညဟုတ်လား... ဒီနေ့ ခါးပိုက်နှိုက် အစီရင်ခံစာ အရေအတွက်က သုညလား...”
စခန်းမှူးက ဒေတာများကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။
“အဲ့နေရာက ကျုံးရှန်းလမ်းလေ... ပုံမှန်ဆို တစ်နေ့ကို အမှုပေါင်း တစ်ဒါဇင်လောက်တော့ အနည်းဆုံး ရှိတယ်... ဒီနေ့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... သူခိုးတွေ စုပေါင်းပြီး အားလပ်ရက် ယူသွားကြတာလား...”
သူ့ဘေးရှိ နည်းပြအရာရှိက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူတို့ အားလပ်ရက် ယူသွားတာ မဟုတ်ဘူး... အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမရဲ့ ရှင်းလင်းမှုကို ခံလိုက်ရတာ... အဲ့သူခိုးတွေ ညတွင်းချင်း ဘေးမြို့ကို ရထားလက်မှတ် ဝယ်သွားကြတယ်လို့ ကြားတယ်... မတ်တတ်ရပ်လက်မှတ်တွေတောင် ကုန်သွားတယ်တဲ့...”
စခန်းမှူးက ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
“ဒီအသွင်အပြင်က... သူက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားထားတဲ့ အရည်အချင်းပဲ... ငါတို့ ကျန်းချန်ရဲ့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိသွားပြီ…”