အခန်း (၁၁-၁၂)

အခန်း(၁၁) လူငယ်လေး... ဒါက မင်းအတွက် ပိုက်ဆံအိတ်ပါ... ငါ့ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့…

ချူးရှန့်သည် သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော အနက်ရောင်အရပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လမ်းပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း လျှောက်သွားနေ၏။ လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ့ကို နေ့တစ်ဝက်ခန့် အနားယူပြီး စိတ်အခြေအနေကို ချိန်ညှိရန် အထူးတလည် မှာကြားထားသော်လည်း ချူးရှန့်ကမူ ရဲအရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် အနားယူချိန်၌ပင် အကူအညီလိုအပ်နေသူများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့်အတွက် လမ်းများပေါ်တွင် လှည့်လည်သွားလာသင့်သည်ဟု ခံစားနေမိသည်။

သူက ကောင်းမှုကုသိုလ်များ ပိုလုပ်ပြီး သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ကို ပိုပြသနိုင်သရွေ့ လူများက သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အပြင်ပန်းသွင်ပြင်ကို ကျော်လွန်၍ သူ၏ တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နှလုံးသားကို တစ်နေ့နေ့တွင် မြင်တွေ့လာလိမ့်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထား၏။

ယနေ့အတွက် ငါ၏ ရည်မှန်းချက်က ကောင်းမှုတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး ငါ့အပေါ် လူတွေထားရှိတဲ့ အစွဲအလမ်းတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ... ချူးရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

လူစည်ကားသော လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ အခွင့်အရေးက ပေါ်လာတော့၏။

မီးစိမ်းမှ မီးနီသို့ ပြောင်းတော့မည့်အချိန်တွင် လူကူးမျဉ်းကျား၏ တစ်ဖက်စွန်း၌ ဆံပင်ဖြူများ အပြည့်ရှိသော အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သည့် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးသည် လေးလံသော စျေးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။ သူမက အသက် ခုနစ်ဆယ်ခန့်ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရပြီး ရိုးရှင်းသော ပန်းပွင့်ပုံရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ စာဖတ်မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထား၏။ သူမသည် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော ကားများကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေပြီး လှမ်းတော့မည့် သူမ၏ ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရာ လမ်းကူးရန် အထင်အရှား ကြောက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်။

ဤသည်က သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို လမ်းကူးရန် ကူညီပေးရမည့် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချူးရှန့်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ သူက အင်္ကျီကော်လာကို သပ်ရပ်အောင်ပြင်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

အဘွားအို လန့်မသွားစေရန်အတွက် ချူးရှန့်က တမင်တကာ ခြေလှမ်းများကို နှေးလိုက်ပြီး ကျန်းချန် ရဲတက္ကသိုလ်၏ ကျင့်ဝတ်သင်တန်းတွင် ဆရာသင်ပေးခဲ့သော “ဖော်ရွေသောအပြုံး” ကို အသည်းအသန် ပြန်လည်မှတ်သတိရလိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ဆယ့်ငါးဒီဂရီ အထက်သို့ ကွေးတက်နေရမည်၊ မျက်လုံးများက နူးညံ့နေရမည်ဖြစ်ပြီး သွားရှစ်ချောင်း ပေါ်နေရမည်။

သို့သော်လည်း သီအိုရီနှင့် လက်တွေ့ကြားတွင် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော ကွာဟချက် ရှိနေတတ်ပေသည်။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာတွင် အလွန်ထင်ရှားသော ကြွက်သားလိုင်းများရှိနေပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးပေါ်မှ နက်ရှိုင်းသော အမာရွတ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အတင်းအကျပ် ပြုံးရန် ကြိုးစားချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများက ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်သွားခြင်းကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားသော်လည်း သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော မျက်လုံးများအပြင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော လက်မောင်းကြွက်သားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ထိုမျက်နှာအမူအရာက တခြားသူများအမြင်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့် တူမနေခဲ့ချေ။

၎င်းက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြစ်နေ၏။

၎င်းက သားကောင်ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သော စိတ်ဖောက်ပြန်နေသည့် လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မရသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အပြုံးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

အဘွားလီမှာ ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေ၏။ သူမက မနက်ခင်းစျေးတွင် လတ်ဆတ်သော လျှော့စျေး ကြက်ဥအချို့ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး အိမ်ရောက်လျှင် မြေးဖြစ်သူအတွက် ကောင်းမွန်သော ဟင်းတစ်ခွက် ချက်ပြုတ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သို့သော်လည်း လမ်းဆုံတွင် ကားများ အလွန်များပြားနေပြီး ပို့ဆောင်ရေးဆိုင်ကယ်များကလည်း ရမ်းကားစွာ မောင်းနှင်နေကြသဖြင့် သူမ၏ ရင်ကို တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေစေသည်။

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နေရောင်ခြည် ဖုံးကွယ်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဧရာမအရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးလာပြီး ယခင်က ဆူညံနေခဲ့သော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဟွန်းသံများကလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

အဘွားလီက မသိစိတ်အလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။

မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်က သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရပ်ရှည်သော ဧရာမ လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ၁.၉၂ မီတာရှိသော သူ၏ အရပ်အမောင်းက အရပ် ၁.၅ မီတာခန့်သာရှိသည့် အဘွားလီအတွက် ကျော်လွှား၍မရနိုင်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေတော့သည်။

နေရောင်ကို ကျောပေးထားသဖြင့် အဘွားလီအနေဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပခုံးကြီးများနှင့် သူမကို “လှောင်ပြုံး ပြုံးပြ” နေသည့် ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရ၏။

အမာရွတ်က နေရောင်အောက်တွင် အသက်ဝင်နေပုံရပြီး ကင်းခြေများတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသည်။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရမ္မက် တောက်လောင်မှုတစ်ခုက တောက်ပနေ၏။

“အဘွား... လမ်းကူးမလို့လား…”

ချူးရှန့်က သူ၏ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ထားပြီး သူ အနူးညံ့ဆုံးဟု ထင်မှတ်ထားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ရင်အုပ်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံက ဝက်ဝံညိုကြီးတစ်ကောင် ဟိန်းဟောက်နေသည့်အလား ထွက်ပေါ်လာကာ အသက်ရှူကျပ်စေမည့် ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

အဘွားလီမှာ အေးခဲသွားပြီး သူမလက်ထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းတောင်းပင် ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

ပြီးခဲ့သည့်ညက သူမ ကြည့်ရှုခဲ့သော မှုခင်းသတင်းက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွား၏။ နေရာတစ်ခု၌ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများဖြင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို အထူး ပစ်မှတ်ထားသည့် ကွင်းဆက် လုယက်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြောင်း၊ သူက ပိုက်ဆံများကို လုယူရုံသာမက….။

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ…”

အဘွားလီ၏ အသံက တုန်ယင်နေပြီး ခြေထောက်များ အားပျော့သွားကာ မသိစိတ်အလျောက် နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

အဘွားအို ယိမ်းယိုင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချူးရှန့်မှာ စိုးရိမ်သွားကာ ယပ်တောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော သူ၏ လက်ကြီးကို အလျင်အမြန် ဆန့်တန်း၍ အဘွားလီ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်၏။

“ချော်မလဲသွားအောင် သတိထားပါ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါမယ်…”

ချူးရှန့်၏ မူလရည်ရွယ်ချက်က သူမကို တွဲကူရန်ဖြစ်သော်လည်း သူက အမှတ် ၉၅ မှတ်ရှိသော သူ၏ ခွန်အားတန်ဖိုးကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဘွားလီ၏ ခံစားချက်အရ သူ၏ ဖမ်းဆုပ်မှုက ဧရာမ သံညှပ်ကြီးတစ်ခုဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းက လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော အင်အားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးသွားပြီ…။

အဘွားလီ၏ နှလုံးသားက အောက်ခြေထိ ထိုးကျသွားပြီး လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤသူက စေတနာကောင်းရှိသူ တစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ ဤသည်က နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပြန်ပေးဆွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ လုယက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့…”

အဘွားလီမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာကာ သူမ၏ အသံက စူးရှပြီး ပုံပျက်သွားတော့သည်။

လွန်ကဲသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမက အသက်ရှင်လိုသော ဆန္ဒကို အံ့မခန်း ထုတ်ဖော်လိုက်၏။ လွတ်နေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော ခေတ်ဟောင်း ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တုန်တုန်ယင်ယင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် နားရွက်မှ ရွှေနားကပ်များကို အသည်းအသန် ဖြုတ်ချရန် ကြိုးစားတော့သည်။

“လူငယ်လေး... မဟုတ်ဘူး... သူရဲကောင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး... ဒါက ငါ့မှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံအကုန်ပဲ... အားလုံး ဒီမှာ ရှိ ..ရှိပါတယ်…”

အဘွားလီက သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ယခုလေးတင် ဖြုတ်ထားသော ရွှေနားကပ်တစ်ဖက်ကို ချူးရှန့်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ငိုယိုကာ အော်ပြောလိုက်၏။

“ခြင်းတောင်းထဲမှာ ခုနကမှ ဝယ်လာတဲ့ ကြက်ဥတွေ ရှိသေးတယ်... အဲဒါတွေပါ ယူသွားလိုက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကိုတော့ အန္တရာယ် မပေးပါနဲ့... ငါ့မြေးလေး ကျောင်းမဆင်းသေးလို့ပါ…”

ချူးရှန့်မှာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် ရွှေနားကပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

တစ်ခဏမျှ လေထုက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ကမန်းကတန်း သွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း မြင်တွေ့နေရသည့် မြင်ကွင်းက ဤသို့ဖြစ်၏။ ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် တောင့်တင်းသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက လမ်းဆုံတွင် သနားစရာ အဘွားအိုတစ်ဦး၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခုရှိနေကာ အဘွားအိုကမူ ငိုယို၍ သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို ပေးအပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဘုရားရေ…ဒါက နေ့ခင်းကြောင်တောင် လုယက်မှုပဲ…”

“လွန်လွန်းနေပြီ... ဒီနေရာက မြို့လယ်ခေါင်ကြီးနော်…”

“ဟိုဘက်ကို မသွားကြနဲ့... ဟိုလူ့ရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်ဦး... သူက လူတစ်ယောက်ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်နိုင်တယ်…”

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း မည်သူကမျှ ရှေ့ထွက်၍ သူ့ကို တားဆီးရန် မရဲဝံ့ကြချေ။ လူတိုင်းက ချူးရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရွယ်အစားနှင့် အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ရဲတင်းသော လူငယ်အနည်းငယ်ကသာ အဝေးတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ဓာတ်ပုံများနှင့် ဗီဒီယိုများ ရိုက်ကူးရန် သူတို့၏ ဖုန်းများကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ ခေါင်းစဉ်များကိုပင် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြ၏။

တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာသတင်း... ကျန်းချန်မြို့ လမ်းမများပေါ်တွင် ဧရာမလုယက်သူကြီး ပေါ်လာပြီး သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို လမ်းပေါ်၌ ခြိမ်းခြောက် ငွေတောင်း…။

ချူးရှန့်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပူလောင်နေသော အာလူးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရသည်ထက်ပင် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ မရှိဖြစ်နေမိသည်။

“အဘွား... အဘွား နားလည်မှုလွဲနေပြီ... ကျွန်တော် အဘွားဆီက မလုပါဘူး…”

ချူးရှန့်မှာ ချွေးများ သံယိုကျလာကာ အဘွားလီ၏ လက်ထဲသို့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ထည့်ပေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က အဘွား လမ်းကူးတာကို ကူညီပေးချင်ရုံပါ…”

“ငါ နားမထောင်ဘူး... ငါ နားမထောင်ဘူး…”

အဘွားလီက မယူရဲဘဲ ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။

“ငါ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီပဲ... ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါတော့... ငါ ရဲမတိုင်ပါဘူး... ငါ လုံးဝ ရဲမတိုင်ပါဘူး…”

အဘွားလီ၏ အမြင်တွင် ထိုလုယက်သူက ပိုက်ဆံများ အလွန်နည်းလွန်းသည်ဟု ထင်သွားသောကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဤသည်က သူမကို သတ်တော့မည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်တကား။

“ကျွန်တော်က တကယ် လူကောင်းပါဆို…”

ချူးရှန့်မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာ၏။ သူက ဘာကြောင့် ဤကိစ္စကို ရှင်းလင်းအောင် မပြောနိုင်ရသနည်း။

ထိုစဉ် စူးရှသော ပီပီမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ လူသန်ကြီး... မင်းလက်တွေကို မြှောက်ထားစမ်း…”

အနီးအနားတွင် တာဝန်ကျနေသော ယာဉ်ထိန်းရဲတစ်ဦးက ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများကို မြင်သွားပြီး ပီပီမှုတ်ကာ ပြေးလာခဲ့၏။

ထိုယာဉ်ထိန်းရဲက လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ အနီးသို့ ပြေးလာပြီးချိန်တွင် လူကြီး၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။ သူက အရှိန်ကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ့ခြေထောက်နှင့်သူ ခလုတ်တိုက်မိလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ဘုရားရေ... ဒီရုပ်ရည်သွင်ပြင်က... ထောင်က လွတ်လာတဲ့ အဆင့်အေအဆင့် ဝရမ်းပြေးတရားခံ တစ်ယောက်များလား…”

ယာဉ်ထိန်းရဲ၏ လက်က မသိစိတ်အလျောက် သူ၏ ခါးရှိ နံပါတ်တုတ်ဆီသို့ ရောက်သွားသော်လည်း သူ၏ ပေါင်တံများထက်ပင် ပိုတုတ်နေသော ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း တာဝန်အရ သူက အတင်းအကျပ် အော်ပြောလိုက်သည်။

“အဘွားအိုကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း... လက်တွေကို ခေါင်းနောက်မှာထားပြီး ဒူးထောက်လိုက်…”

ချူးရှန့်က ရဲရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့က တစ်ဖက်တည်းပါ... ကျွန်တော်က နန့်ချန်ခရိုင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ကပါ…”

ချူးရှန့်က အဘွားလီကို လွှတ်ပေးကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ သက်သေခံကတ်ပြားကို ထုတ်ယူရင်း အော်ပြောလိုက်၏။

အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည့် လုပ်ရပ်က ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးကို လန့်သွားစေပြီး အားလုံးက ခြေသုံးလှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ အချို့ကပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

“သူ သေနတ် ထုတ်တော့မယ်…”

ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိကလည်း တင်းမာနေပြီး အကူအညီတောင်းရန်ပင် နီးစပ်သွားခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ရဲလက်မှတ်ကို ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်သောအခါမှသာ ရဲအရာရှိ၏ သက်သေခံကတ်ပြားက ပေါ်လာတော့၏။

ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိက စာရွက်စာတမ်းများကို သတိထား၍ ယူလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံနှင့် တံဆိပ်တုံးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကာ ချူးရှန့်၏ “ဓားပြကဲ့သို့သော” မျက်နှာကို ကြည့်၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အတည်ပြုလိုက်သည်။

“သူက တကယ်ပဲ ရဲတစ်ယောက်လား…”

ယာဉ်ထိန်းရဲ၏ မျက်လုံးများက တဆတ်ဆတ် တုန်သွား၏။

“ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ချူးရှန့်တဲ့လား…”

“အစစ်အမှန်ပါ…”

ချူးရှန့်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က အဘွားအိုတစ်ယောက်ကို လမ်းကူးဖို့ ကူညီပေးချင်ရုံလေးပါ... ဒါပေမဲ့…”

နားလည်မှုလွဲခြင်းများ ရှင်းလင်းသွားခဲ့လေပြီ။

ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိမှာ ရယ်လည်းရယ်ချင်သလို ဒေါသလည်းထွက်သွားကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ချူးရှန့်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြောက်လွန်၍ အကြောသေနေသော အဘွားလီကို လှည့်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

“အဘွား.. အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါက နားလည်မှုလွဲသွားတာပါ... သူက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ပါ... သူက အန်တီ့ကို လုယက်ဖို့မဟုတ်ဘဲ လမ်းကူးဖို့ ကူညီပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ…”

အဘွားလီမှာ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ချူးရှန့်ကို မျက်စိမှေး၍ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယာဉ်ထိန်းရဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူလိုက်၏။

“ရဲ... ရဲ…”

အဘွားလီက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီး သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေသော အခြေအနေမှနေ၍ သူမ၏ မျက်နှာက အရောင်အသွေး အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သည်။

သူမ ဘေးကင်းသွားပြီဟု သေချာသွားသည်နှင့် အဘွားအိုက သူမ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရရှိသွားတော့၏။

သူမက ချူးရှန့်ကို လက်ညိုးထိုးကာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ညည်းညူပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ခေတ် ရဲအရာရှိတွေရဲ့ စံနှုန်းတွေက အဲ့လောက်တောင် မြင့်မားနေတာလား... အလုပ်ခေါ်တဲ့အခါမှာ လူသတ်သမားနဲ့ မတူတဲ့လူတွေကို မလိုချင်ဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေများ ရှိနေလို့လား…”

“မင်းက ငါ့ကို သေမတတ် လန့်သွားစေတာပဲ... အန္တရာယ်တစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်လာပြီး နောက်တစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားပြီလို့ ငါထင်လိုက်တာ... လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ ဒီရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ဆိုရင်... နောင်ကျရင် မင်း ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ မလုပ်သင့်ဘူး... မင်းက လူတစ်ယောက်ကို အဝေးကို ပို့လိုက်မိသလိုမျိုး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…”

အဘွားလီက သူမကိုယ်သူမ ရေရွတ်ရင်း စျေးခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ယာဉ်ထိန်းရဲ၏ အကူအညီဖြင့် လမ်းကို အလျင်အမြန် ကူးသွားခဲ့သည်။ ချူးရှန့်က သူမကို ထပ်မံ၍ “ကူညီ” ရန် လိုက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။

ချူးရှန့်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း အဘွားလီ၏ ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်လေး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိကာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဓားတစ်ချောင်း ထိုးစိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ကြည့်ရှုနေသူများ လူစုကွဲသွားကြပြီး ချူးရှန့်ကို လက်ညိုးထိုးကာ တီးတိုးပြောဆိုရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများနှင့် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြ၏။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်က အဘွားလီကို ပြင်းထန်သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများ ရရှိစေခဲ့ကြောင်းကို ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၂၀၀...]

[ဒင်... ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် စုပေါင်း နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းတစ်ခုကို ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၃၀၀...]

စနစ်၏ အသိပေးချက်အသံက အနာပေါ် ဒုတ်ကျသကဲ့သို့ အချိန်ကိုက်ပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

*ငါက တကယ်ကို အဘွားအိုတစ်ယောက် လမ်းကူးတာကို ကူညီပေးချင်ရုံလေးပါ…*

အခန်း(၁၂) အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့... ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖမ်းခံပါ့မယ်…

ညအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းချန်မြို့၏ ညပိုင်းဘဝက စတင်လာတော့၏။

မြို့တောင်ပိုင်းရှိ အသားကင်လမ်းတန်းတွင် မီးခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဘီယာပုလင်းချင်း တိုက်သံများနှင့် အရက်သောက်ကစားဝိုင်းများမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းက နေ့စဉ်ဘဝ၏ အရသာအရှိဆုံး နေရာတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း ရာဇဝတ်မှု အများဆုံး ဖြစ်ပွားလေ့ရှိသော ဒေသလည်း ဖြစ်၏။

“ကွပ်ကဲရေးစင်တာမှ နန့်ချန်ခရိုင် ရုံးခွဲကို ခေါ်နေပါတယ်... ရှင်းဖူလမ်းပေါ်က အစားအသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အုပ်စုဖွဲ့ ရန်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်... အလုပ်လက်မဲ့ လူအုပ်စုနှစ်စုက လက်နက်တွေ ကိုင်ဆောင်ပြီး ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြတာပါ... အခြေအနေက ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်... ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပေးပါ…”

စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် အရေးပေါ် ညွှန်ကြားချက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် ကင်းလှည့်နေသော ရဲကားအတွင်း၌ ချူးရှန့်သည် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ ကျန့်ပင်း (တရုတ်ပန်ကိတ်)တစ်ခုကို ဝါးစားနေ၏။ သူ၏ ပုံမှန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်သော အရန်ရဲအရာရှိ ရှောင်လီက ကားမောင်းနေသည်။

“အစ်ကိုချူး... ရှင်းဖူလမ်းမှာ ရန်ပွဲတစ်ခု ထပ်ဖြစ်နေပြန်ပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်ကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်... နှစ်ဖက်ပေါင်းရင် လူနှစ်ဆယ် သုံးဆယ်လောက် ရှိတယ်တဲ့…”

ရှောင်လီက ရဲဥဩသံကို ဖွင့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အကူအညီကို စောင့်ရမလား…”

ချူးရှန့်က ပါးစပ်ထဲမှ ပန်ကိတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“မလိုပါဘူး... အဲ့လောက် ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် အကူအညီလိုနေရင် ငါတို့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့အတွက် ရှက်စရာကောင်းနေမှာပေါ့... တိုက်ရိုက်ပဲ သွားလိုက်ကြတာပေါ့…”

မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရဲကားသည် ရှင်းဖူလမ်း အစားအသောက်ဆိုင်တန်းများ၏ လမ်းထောင့်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။

ကားပေါ်မှ မဆင်းရသေးမီမှာပင် ရှေ့မှ ဆူညံနေသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ဖန်ကွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအချိန်တွင် အစားအသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်၌ လူအုပ်စုနှစ်စုသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြ၏။

ဘယ်ဘက်တွင်တော့ လူတစ်စုသည် တူညီသော အနက်ရောင် တီရှပ်အကျပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး တက်တူးများ အပြည့်ရှိသော လက်မောင်းများကို ဖော်ပြထားကြသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အစ်ကိုဟောက်နန်ဟု လူသိများသည့် သံပိုက်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဆံပင်ရှည်ရှည်နှင့် လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် လူမိုက်ရုပ်ရှင်များမှ မြင်ကွင်းများကို အတုခိုးရသည်ကို နှစ်သက်သော နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည့် ဒေသခံ အနိုင်ကျင့်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက သစ္စာရှိကာ အချည်းနှီး ဂုဏ်မောက်တတ်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်ကို အလွန်ဂရုစိုက်လေ့ရှိ၏။

ညာဘက်ရှိ အုပ်စုတွင် အနီးအနား ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ပြဿနာရှာတတ်သူ အချို့ ပါဝင်သည်။ သူတို့က ဂေါ်ပြားများနှင့် အုတ်ခဲများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသွင်အပြင်များရှိနေကာ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူ၍ရမည့်သူများ မဟုတ်ကြချေ။

“ဟောက်နန်... ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူးနော်... မင်း ငါ့ညီကို ထိရဲရင် ဒီနေ့ မင်းခေါင်းကို ခွဲပစ်မယ်…”

ညာဘက်မှ ကတုံးနှင့် လူသန်ကြီးက ဂေါ်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“သွားသေလိုက်စမ်း... နန့်ချန်ရဲ့ ဒီနယ်မြေမှာ ငါ ဟောက်နန်ကို ဘယ်သူမှ မစိန်ခေါ်ရဲဘူးကွ... ညီအစ်ကိုတို့... သူတို့ကို အသေသာရိုက်…”

ဟောက်နန်က သူ၏ ဆံပင်ရှည်များကို နောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူဆီသို့ သံပိုက်လုံးဖြင့် အားကုန် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

ဝန်းရံနေသော စားသုံးသူများမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာပင် မပြရဲကြတော့ဘဲ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း ကောင်တာနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေ၏။ စောစောရောက်ရှိနေသော ရဲအရာရှိ အနည်းငယ်သာလျှင် အလယ်တွင် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ရုန်းကန်နေကြရပြီး အော်ဟစ်နေရသဖြင့် အသံများပင် ဩနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့ကို လုံးဝ နားမထောင်ကြပေ။

နှစ်ဖက်စလုံးက ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်တော့မည့် အချိန်မှာပင် သွေးထွက်သံယို ပဋိပက္ခတစ်ခုက ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်တော့ချေ။

ထိုစဉ် လူအုပ်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းနေသော တိမ်မည်းများကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုက လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဖယ်လိုက်ကြစမ်း…”

နက်ရှိုင်းပြီး ဩရှရှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍မရနိုင်သော ဩဇာအာဏာ အငွေ့အသက်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မိုးဇက်က ပင်လယ်နီကို ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးက နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး သူတို့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

ချူးရှန့်က လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူက ကြွက်သားများကြောင့် တင်းကျပ်နေသော ထိုအနက်ရောင်တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲပင်ဖြစ်၏။ ကားထဲတွင် အနည်းငယ် ပူနေသောကြောင့် သူက ရဲဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသဖြင့် လမ်းမီးရောင်အောက်၌ သူ၏ ကတုံးဆံပင်တိုနှင့် ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးပေါ်မှ အထူးတလည် ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော အမာရွတ်ကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤအချိန်တွင် ၁.၉၂ မီတာ မြင့်ပြီး ကီလိုဂရမ် ၁၁၀ အလေးချိန်ရှိသော သူက အလေးချိန်ခံနိုင်သော အုတ်နံရံထူထူကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ မှိန်ပျပျ လမ်းမီးရောင်က သူ၏ အနောက်မှနေ၍ ထိုးကျနေပြီး သူ၏ ဧရာမ အရိပ်ကြီးကို ရှည်လျားကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ကျက်ထားကာ နှစ်ဖက် ရန်ပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုကို တိုက်ရိုက် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော ဟောက်နန်က သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက မသိစိတ်အလျောက် ခေါင်းလှည့်လိုက်မိပြီး သေလူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလား အေးစက်ကာ နက်ရှိုင်းလှသော ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

အစ်ကိုဟောက်နန်၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။

လမ်းမများပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့ပြီး သူက သူ့ကိုယ်သူ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားကာ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော လူကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးကြောင်း သူ ကျိန်တွယ်ရဲပေ၏။

ထိုကိုယ်ခန္ဓာ... ထိုအမာရွတ်များ... ထိုမျက်လုံးများ...။

ဤသူက လူမဟုတ်ဘူး... ဤသည်က ငရဲပြည်ကနေ တက်လာသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်တာ ထင်ရှားလွန်းသည်။

ဟောက်နန်၏ ရင့်ကျက်မှုမရှိသေးသော ဦးနှောက်က ရူးသွပ်နေသည့်အလား ချက်ချင်း အလုပ်လုပ်လာပြီး တီဟွာဟုခေါ်သော လွန်ကဲစွာ တွေးတောခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်နေတော့သည်။

*ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... သူက ရဲဝတ်စုံ ဝတ်မထားဘူးဆိုတော့ ရဲမဟုတ်တာ သေချာတယ်…*

*သူရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကြည့်ရရင် မြေအောက်လောကရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် အတော်ဆုံး လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်မှာ သေချာတယ်... ဒါမှမဟုတ် ဒဏ္ဍာရီလာ ထိပ်တန်း လက်မရွံ့လူမိုက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်…*

*ဟိုဘက်က ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်သမားတွေက အပြင်ကနေ အကူအညီ ငှားလာတာများလား…*

*သွားပြီ... သူတို့က အဲဒီလို လူကြမ်းကြီးကိုတောင် ငှားနိုင်ခဲ့တာလား... အဲဒါက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်လိုက်မလဲ…*

“ဒါက…”

အစ်ကိုဟောက်နန်၏ အသံက တုန်ယင်လာပြီး သူ၏ မောက်မာမှုများမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က ဟောက်နန်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။ သူက ယနေ့ညတွင် အနည်းငယ် ပူအိုက်သည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ရဲဦးထုပ်ကို အသုံးပြု၍ ယပ်ခပ်လိုက်သည်။

ရွှီး... ရွှီး…

ဤရိုးရှင်းသော လုပ်ရပ်က အစ်ကိုဟောက်နန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ မတူညီသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ဧရာမ လူကြီးက လက်ကို မြှောက်ကာ အမည်းရောင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုက... တိုက်ခိုက်မှု မစတင်မီ သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေခြင်းလော... သို့မဟုတ် ရက်စက်သော အချက်ပြမှု တစ်ခုခုများလော...။

ဒေါင်…။

အစ်ကိုဟောက်နန်၏ လက်ထဲရှိ သံပိုက်လုံးမှာ ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။

ထိုအသံက ပထမဆုံး ပြိုလဲသွားသော ဒိုမီနိုတုံးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ တပည့်များကလည်း သူတို့၏ ကိုင်တွယ်ထားမှုများကို လွှတ်ချလိုက်ကြရာ ဘီယာပုလင်းများနှင့် သစ်သားတုတ်များက မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးသို့ ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျသွားကြသည်။

တစ်ဖက်ရှိ ကတုံးနှင့် လူသန်ကြီးသည်လည်း ချူးရှန့်၏ အငွေ့အသက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ဂေါ်ပြားမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။ သူက အစ်ကိုဟောက်နန်ကဲ့သို့ လွန်ကဲစွာ တွေးတောတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ အသိစိတ်က သူ့ကို ပြောနေခဲ့သည်။

*ဒီလူကြီးကို မဆွမိစေနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်း ဆိုးဆိုးရွားရွား သေရလိမ့်မယ်…*

မြင်ကွင်းမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်လေးကမှ ထိပ်တိုက် တွေ့နေကြသော အုပ်စုနှစ်စုသည် ယခုအခါ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ကြက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက နောက်သို့ ဆုတ်ကာ ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။

ချူးရှန့်က လူအုပ်ကြီးကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ တိတ်သွားကြတာလဲ... ခုနက တော်တော်လေး ဆူညံနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား…”

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်၏။

“ဘယ်သူက တာဝန်ခံလဲ…”

ချူးရှန့်က မေးလိုက်သည်။

ထိုခြေလှမ်းနှင့်အတူ အစ်ကိုဟောက်နန်၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားပြီး သူက ဒူးထောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ ဖိအားများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသာ စကားတစ်ခွန်း မှားပြောလိုက်မိပါက သဲအိတ်တစ်ခုခန့် ကြီးမားသော တစ်ဖက်လူ၏ လက်သီးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့မည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

“အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး... နားလည်မှုလွဲတာပါ... အားလုံးက နားလည်မှုလွဲတာပါဗျာ…”

ဟောက်နန်က လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ဖားယားနေသော အပြုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထား၏။ သူက လက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က... ကျွန်တော်တို့က အပျော်သဘော ယှဉ်ပြိုင်ချင်ရုံလေးပါ... တကယ် ရန်ဖြစ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး... တကယ်ပါဗျာ…”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က နောက်နေကြတာပါ…”

တစ်ဖက်မှ ကတုံးနှင့် လူကလည်း ဤခြိမ်းခြောက်နေသော ပုံရိပ်၏ ပစ်မှတ်ထားခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ပြန်တော့မှာပါ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်တော့မှာပါ…”

အုပ်စုနှစ်စုသည် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားကြပြီး ထွက်ပြေးရန် လှည့်လိုက်ကြသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း…”

ချူးရှန့်က စကားနှစ်ခွန်းကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားနှစ်ခွန်းက မကျယ်လောင်သော်လည်း မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည့်အလား လူတိုင်း၏ ခြေလှမ်းများကို နေရာမှာပင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားစေသည်။

“ပြေးမယ်... ဘယ်ကို ပြေးမှာလဲ…”

ဟောက်နန်က သူ၏ ခြေထောက်များထဲသို့ ခဲရည်များ လောင်းထည့်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

‘ပြီးသွားပြီ... ဒီနေ့တော့ ငါ ဒီနေရာမှာ သေရတော့မှာပဲ…”

ချူးရှန့်က ကွင်းလယ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ ခါးအောက်ပိုင်းမှ တောက်ပနေသော ငွေရောင်လက်ထိပ်များကို ထုတ်ယူကာ လက်ထဲတွင် လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့မှာ ခွန်အားတွေ အများကြီး ရှိနေမှတော့ ငါနဲ့အတူ စခန်းကိုပြန်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်သောက်ရင်း သေချာ စကားပြောကြတာပေါ့…”

ချူးရှန့်က ပြောနေရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရဲလက်မှတ်ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ပြသလိုက်၏။

“ငါက နန့်ချန်ခရိုင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ကပဲ... အားလုံးပဲ... လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြစမ်း…”

ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရပြီး ရဲလက်မှတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အစ်ကိုဟောက်နန်နှင့် ကတုံးလူသန်ကြီးတို့မှာ လုံးဝ မကြောက်ရွံ့တော့ဘဲ အစားထိုးအနေဖြင့် သူတို့က ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်ကြသည်။

ထိုခံစားချက်က ရေနစ်နေသူတစ်ဦး ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲကိုင်မိသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

*သူတို့က ရဲအရာရှိတွေပဲ…*

*အဲ့ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ... တကယ့် ရဲတစ်ယောက်က လူတွေကို အဲ့လောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ့်ရဲတစ်ယောက်က ဥပဒေကို လိုက်နာရမှာလေ…*

*ထောင်ကျတာကတောင် ဒီလူဘီလူးကြီး ရဲ့ ကွပ်မျက်တာကို ခံရတာထက် အဆပေါင်း သန်းချီပြီး ပိုကောင်းသေးတယ်…*

“ရဲပဲ... ကျေးဇူးတင်လိုက်တာဗျာ... ရဲအရာရှိကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး…”

ဟောက်နန်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူဖြစ်ပြီး သူက ငိုယို၍ပင် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ရင်ကွဲလုမတတ် ပြီးပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ သူက လက်များဖြင့် ခေါင်းကို အုပ်ကာ ဘုတ်ခနဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာက စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုမှ စစ်သားတစ်ဦးထက်ပင် ပို၍ ပြီးပြည့်စုံနေသေးတော့သည်။

“ကျွန်တော် အပြစ်လုပ်ထားပါတယ်... ကျွန်တော် ပြဿနာရှာခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခုပဲ ဖမ်းလိုက်ပါ…”

ဟောက်နန်၏ တပည့်များက သူတို့၏ သူဌေး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း လိုက်လုပ်ကြပြီး သူတို့ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားပါက ချူးရှန့်က သူတို့ကို ပုန်ကန်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု နားလည်မှုလွဲသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ ခေါင်းကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ လုယက်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြ၏။

တစ်ဖက်မှ ကတုံးနှင့် လူသန်ကြီးများကလည်း နောက်ဆုတ်နေမည် မဟုတ်ချေ။ သူတို့က ဂေါ်ပြားများကို ပစ်ချကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖမ်းခံပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့လည်း စခန်းကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်…”

လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်လေးကမှ ဤမျှ မောက်မာနေခဲ့ကြသော လူမိုက်ဂိုဏ်းနှစ်ခုသည် ယခုအခါ ကစားကွင်းတွင် တစ်တန်းတည်း ထိုင်နေကြသော လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်စုနှင့် တူနေတော့၏။

အစပိုင်းကတည်းက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေခဲ့သော ဒေသခံရဲစခန်းမှ ရဲအရာရှိများမှာမူ ဆွံ့အသွားကြသည်။

ဇာတ်ကွက် အလှည့်အပြောင်းက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်တကား။ လွန်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်လေးကမှ သူတို့အားလုံး အော်ဟစ်ပြီး ရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဤလူကြီး တစ်ချက်လေးပင် မလှုပ်ရှားရသေးမီမှာ ဘာကြောင့် သူတို့အားလုံး ဒူးထောက်သွားရသနည်း။

“ထကြ... တန်းစီပြီး ကားပေါ်တက်…”

ချူးရှန့်က လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော ရဲကားကို လက်ညိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

ထို့နောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များက ပို၍ပင် ယုံနိုင်စရာ မရှိဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရဲကားက တစ်စီးသာရှိပြီး ဤမျှလောက် လူအများကြီး မဆံ့နိုင်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

သို့သော်လည်း ရဲကားထဲသို့ တိုးဝင်နိုင်ရန်အတွက် လူမိုက်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းတိုက်ကာ ကန့်သတ်ထားသော ထိုင်ခုံများအတွက် လုယက်နေကြတော့သည်။

“ငါ့ကို အရင်သွားခွင့်ပေး... ငါက ခေါင်းဆောင်ကွ... ငါ့မှာ ဦးစားပေး အခွင့်အရေးရှိတယ်…”

အစ်ကိုဟောက်နန်က ကားတံခါးကို တွယ်ဖက်ထားပြီး လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေ၏။

“လမ်းဖယ်စမ်း... ငါ ခုနက အုတ်ခဲကို ကိုင်ထားတာ... ငါလည်း အရင်သွားရမယ်…”

ကတုံးနှင့် လူသန်ကြီးက ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ချူးရှန့်က ကားတံခါးအပြင်ဘက်တွင် လက်ပိုက်ကာ သူတို့ကို စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိသွားကြ၏။ သူ၏ အကြည့်များက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး ရဲကားအတွင်းရှိ ပြတင်းပေါက် သံတိုင်များ၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ သူတို့က ဘေးကင်းမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ကို ခံစားနိုင်ကြသည်။

“မတွန်းကြနဲ့တော့... မဆံ့ရင် လမ်းလျှောက်သွားကြ…”

ချူးရှန့်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အစ်ကိုဟောက်နန်နှင့် အဓိက အဖွဲ့ဝင်အချို့က သူတို့ ဆန္ဒရှိသည့်အတိုင်း ရဲကားထဲသို့ တိုးဝင်သွားနိုင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ရှိနေကြသည်။ ကျန်ရစ်သော တပည့်များကမူ ချူးရှန့်၏ အစောင့်အရှောက် အောက်တွင် ကား၏နောက်မှ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လိုက်ပါသွားကြပြီး နှစ်တန်းစီကာ အနီးနားရှိ ရဲစခန်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားကြတော့၏။

ဤအံ့မခန်း မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသော လမ်းဘေး အသားကင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယနေ့ခေတ်မှာ လူမိုက်တွေကတောင် ဤမျှ ယဉ်ကျေးပြီး သဘောကောင်းနေကြတာလား။

[ဒင်... လက်နက်ကိုင် ရန်ပွဲဖြစ်နေသူ နှစ်စုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ရဲထံ အဖမ်းခံလာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၆၀၀...]

ချူးရှန့်က အုပ်စု၏ နောက်ဆုံးမှ လျှောက်လာရင်း သူ၏ ရှေ့တွင် ငုံးများကဲ့သို့ နာခံမှုရှိနေသော လူမိုက်အုပ်စုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

*ငါက အဲဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတာလား... ငါက သက်သေခံကတ်ပြားကို ပြလိုက်တော့ ဘာလို့ သူတို့က အဲဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြတာလဲ…*

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ အောင်မြင်မှုများနှင့် ကျော်ကြားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တော့သည်။