အခန်း (၁၃-၁၄)

အခန်း(၁၃) ကလေးလေး... ဦးလေးက လူသားစားတဲ့ဘီလူးကြီး မဟုတ်ပါဘူး...

လူအများ၏ အမြင်တွင် ချူးရှန့်၏ “အလွန်အမင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော” ပုံရိပ်ကို တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် ကပ္ပတိန်လျိုကျန့်ကျွင်းက အများကြီး ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရ၏။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ မေတ္တာတရားကို အကောင်းဆုံး ဖော်ပြနိုင်ပြီး ပြည်သူလူထုနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်စေမည့် တာဝန်တစ်ခုကို ချူးရှန့်အား ပေးအပ်ရန် သူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူငယ်တန်းကျောင်း လုံခြုံရေး ကင်းလှည့်သည့် တာဝန်ပင် ဖြစ်၏။

“ချူးရှန့်... ကလေးတွေက နိုင်ငံရဲ့ ပန်းပွင့်လေးတွေပဲ... အဖြူစင်ဆုံးနဲ့ အသန့်ရှင်းဆုံးလေ... သူငယ်တန်းကျောင်းတံခါးဝမှာ သွားစောင့်ပြီး ကလေးတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးရင်း မင်းရဲ့ နူးညံ့တဲ့ဘက်ကို ပြသလိုက်ပါ... ကလေးတွေက မင်းကို သဘောကျသရွေ့ မိဘတွေဆီမှာလည်း မင်းရဲ့ နာမည်ကောင်းက သဘာဝကျကျ တက်လာမှာပါ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်၏ ပခုံးကို အလေးအနက် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

ချူးရှန့်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

“တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်မယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်... ကလေးတွေ နွေဦးရာသီရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရအောင် ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါ့မယ်…”

ထို့ကြောင့် ညနေ ၄ နာရီ ၃၀ မိနစ် အချိန်တွင် ကျန်းချန် အမှတ်(၁) သူငယ်တန်းကျောင်း၏ ဝင်ပေါက်၌ ဖြစ်၏။

၎င်းက ကျောင်းဆင်းချိန် အလွန်စည်ကားသော အချိန်ဖြစ်ပြီး ကျောင်းတံခါးဝတွင် ကလေးများကို လာကြိုသော မိဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဇိမ်ခံကားများနှင့် လျှပ်စစ်စက်ဘီးများက လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေကြသည်။

ချူးရှန့်က သူ၏ အသပ်ရပ်ဆုံး ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်များကို ရိတ်ထားကာ ပင်မဝင်ပေါက်၏ တစ်ဖက်တွင် ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လေထုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ ဆူညံစည်ကားနေသင့်သော သူငယ်တန်းကျောင်း ဝင်ပေါက်က ယနေ့တွင်တော့ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

ကလေးများကို ခေါ်ပြီးနောက် မိဘများက ပုံမှန်လိုမျိုး စုရုံးကာ စကားပြောမနေကြချေ။ ၎င်းအစား လန့်နေသော ယုန်များကဲ့သို့ ကလေးများကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားကြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တံခါးဝမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားကြရင်း သူတို့၏ မျက်လုံးများက ချူးရှန့် ရှိနေသော နေရာကို သတိထား၍ ကြည့်နေကြသည်။

“မေမေ... ဟိုဦးလေးကြီးက အကြီးကြီးပဲနော်…”

“ရှူး... စကားမပြောနဲ့... အဲဒါ... အဲဒါ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းလေ…”

မိခင်တစ်ဦးက သူမ၏ ကလေးပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ တုန်ယင်နေသော အသံက သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖော်ပြနေ၏။

သူငယ်တန်း ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သော အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လုံခြုံရေးကင်းတဲထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူမ၏ လက်ထဲတွင် အချက်ပေးစက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာဖြင့် သူမက လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းအား မေးလိုက်၏။

“အဘိုးကြီးလီ... ဒီလူက ရုံးခွဲကနေ လွှတ်လိုက်တဲ့ ရဲအရာရှိဆိုတာ သေချာရဲ့လား... ဒါမှမဟုတ် စိတ်တ္တဇဆေးရုံကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့လူများလား…”

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း အဘိုးကြီးလီမှာလည်း ချွေးများ စီးကျနေ၏။

“ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် သက်သေခံကတ်ပြားကို စစ်ပြီးပါပြီ... အစစ်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ တကယ်ကို နည်းနည်း... ကလေးတွေအတွက် နည်းနည်းတော့ စိန်ခေါ်မှု ဖြစ်နေတယ်…”

ချူးရှန့်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း မိဘများက သူ့ကို ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ရှောင်ဖယ်နေကြသည့် သဘောထားကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

*ငါ မတ်မတ် မရပ်ထားလို့များလား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ အပြုံးက မတောက်ပလို့များလား…*

သူက သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ချိန်ညှိရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ဖြတ်သန်းသွားသော ကလေးတိုင်းကို ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြရန် အားထုတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ ပြုံးလိုက်တိုင်း ကလေးများက မိဘများ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းကို ချက်ချင်း ဝှက်ထားလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်လုံးလေးများမှာ တုန်ယင်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ် မထင်မှတ်ထားသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ပန်းရောင် ကျောချည်စကတ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဂတ်ငွေ့မီးပုံးပျံ ဘောလုံးလေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အသက် ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ခုန်ပေါက်ကာ ထွက်လာခဲ့၏။ သူမက တက်ကြွပြီး ရွှင်လန်းသော စရိုက်ရှိသည့် သူငယ်တန်း အကြီးတန်း ကျောင်းသူလေး ထို့ထို့ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် လေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွား၏။ တော်တော့် လက်ချော်သွားပြီး ပါးလွှာသော ကြိုးလေးက သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“ငါ့ ပျော်ရွှင်နေသောဆိတ်ကလေး…”

ထို့ထို့က လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသော ဘောလုံးလေးကို ကြည့်ကာ အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်လိုက်၏။

ဘောလုံးလေးက အဝေးသို့ ပျံမသွားခဲ့ပေ။ ၎င်းအစား ကျောင်းတံခါးအနီးရှိ မြေပြင်မှ နှစ်မီတာခွဲခန့် အကွာအဝေးတွင်ရှိသော ညောင်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်ဘက် ကိုင်းတက်တစ်ခုတွင် ငြိသွားခဲ့သည်။

ထို့ထို့၏ မျက်လုံးလေးများက စိုးရိမ်မှုကြောင့် နီရဲလာ၏။ သူမက ခြေဖျားထောက်ကာ ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ မီနိုင်ခဲ့ချေ။

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ ဤသည်က မင်းရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကို ပြသဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။

သူက လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ ၁.၉၂ မီတာရှိသော အရပ်နှင့် မျောက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှည်လျားသော လက်တံများဖြင့် သူက ခုန်ရန်ပင် မလိုခဲ့ချေ။ သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ချိတ်နေသော ဘောလုံးကို အလွယ်တကူ ယူလိုက်နိုင်သည်။

“ရော့... ကလေးလေး... ဒီဟာကို ယူထားပြီး ထပ်မလွတ်သွားစေနဲ့တော့နော်…”

ချူးရှန့်က ဘောလုံးကို ကိုင်ထားရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကာ သူ၏ အမြင်အာရုံမျဉ်းကို ထို့ထို့လေးနှင့် တစ်ပြေးညီဖြစ်အောင် ကြိုးစားလိုက်၏။ သူ အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အကြင်နာဆုံးဟု ထင်မှတ်ထားသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဘောလုံးကို တော်တော့်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝင်လုဆဲ နေရောင်ခြည်က ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေ၏။

သို့သော်လည်း ထို့ထို့လေး အမြင်တွင်တော့ ဧရာမအရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက သူမအပေါ် လွှမ်းမိုးနေသည်။ အမာရွတ်များနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ထို “လူသန်ကြီး” က ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်အောင် လှောင်ပြုံး ပြုံးနေပြီး သူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော မျက်လုံးများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကာ သားကောင်ကို သွေးဆောင်ရန် အသုံးပြုနေသည့်အလား ဘောလုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထား၏။

ဤသည်က ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲမှ ကလေးစားသည့် ဘီလူးများ၏ ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထို့ထို့လေးမှာ တစ်စက္ကန့်ခန့် ဆွံ့အသွား၏။ ထို့နောက် သူမ၏ နုနယ်သော နှလုံးသားလေးက ခံနိုင်ရည်မရှိသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းပိုးလိုက်ရသည်။

“ဝါး…”

ရင်ကွဲလုမတတ် ငိုယိုသံတစ်ခုက ကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အသံပမာဏမှာ လမ်းမပေါ်ရှိ ကားဟွန်းသံများကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားလောက်အောင် မြင့်မားလှ၏။

“ဘီလူးကြီး... ဘီလူးကြီး... မေမေ ကယ်ပါဦး... ဘီလူးကြီးက သမီးကို စားတော့မယ်... ဝါး…”

ထို့ထို့လေးက ငိုယိုကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ဘောလုံးကိုပင် စွန့်လွှတ်ကာ လွန်ကဲသော အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ထိုငိုသံက အချက်ပြမီးကျည်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

အစကတည်းက ကြောက်လန့်နေကြသော အခြားကလေးများက ထို့ထို့လေးက ဘီလူးကြီး လူစားတော့မယ်ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရပြီး ချူးရှန့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တကယ့်ကို ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကွင်းဆက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဝါး... သမီးလည်း အစားခံရတော့မယ်…”

“မေမေ ပြေး... ဘီလူးကြီး လာနေပြီ…”

“ဝါး... သား မသေချင်သေးဘူး…’

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူငယ်တန်းကျောင်း ဝင်ပေါက်တစ်ခုလုံးသည် နားကွဲမတတ် ငိုယိုသံများဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားကာ ကလေးငယ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ငိုယိုလာကြသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ ခေတ္တမျှ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိဘများကလည်း အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြ၏။ အချို့က သူတို့၏ ကလေးများကို ပွေ့ချီကာ ပြေးကြပြီး အချို့ကမူ သူတို့၏ နေကာထီးများကိုပင် ဆွဲယူကာ ချူးရှန့်အား သတိထား၍ ချိန်ရွယ်ထားကြပြီး ဤ “ဘီလူးကြီး” ကို မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်မှာ ပျော်ရွှင်သောဆိတ်ကလေး ဘောလုံးကို ကိုင်ထားရင်း နေရာမှာပင် အေးခဲကာ ရပ်နေမိ၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်း တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

*ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ငါ ဘာလုပ်လိုက်လို့လဲ... ငါက ဘောလုံးလေး ယူပေးဖို့ ကူညီပေးရုံလေးပါ…*

ရှုပ်ထွေးနေသော ငိုသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လူအုပ်ထဲမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပုံမှန်မဟုတ်သော ပြင်းထန်မှုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူက သာမန်ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားကာ ထိုကလေးမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေ၏။ သူက မူလက ဆူညံပွက်လောရိုက်နေစဉ်အတွင်း တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်စဉ် သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြတ်သန်းကြည့်မိသွားရာ ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ချူးရှန့်က ဘယ်သူ စတင် ငိုယိုခဲ့သည်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် လိုက်ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုအကြည့်တစ်ချက်က သေမင်း၏ အကြည့်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သူက ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများထဲမှ အနီရောင်အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အလောင်းကောင်တောင်တန်းများနှင့် သွေးပင်လယ်ကြီး၏ စိတ်ကူးယဉ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုပါ မြင်ယောင်သွားခဲ့၏။

*အဲဒီ ဘီလူးကြီး ငါ့ကို ကြည့်နေတယ်... သူ ငါ့ကို မြင်သွားပြီ... ငါက လူကုန်ကူးသူဆိုတာ သူ သိနေတယ်... သူ ငါ့ကို သတိပေးနေတာပဲ…*

ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ မြစ်ဖျားခံလာသော ထိုကြောက်ရွံ့မှုက လူကုန်ကူးသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များက ခေါက်ဆွဲဖတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို လုံးဝ မထောက်ပံ့နိုင်တော့ချေ။

ဘုတ်…။

မိဘများအားလုံးက သူတို့၏ ကလေးများကို ကာကွယ်ကာ နောက်ဆုတ်နေကြချိန်တွင် ဤသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။

သူက ရင်ခွင်ထဲတွင် သတိလစ်နေသော ကလေးကို မြေပြင်ပေါ်၌ ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခေါင်းကို လက်များဖြင့်အုပ်ကာ ချူးရှန့်၏ ရှေ့တွင် မှောက်ချလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ သူ၏ ပေါင်ကြားတွင် ချွေးများပင် ရွှဲနစ်နေတော့သည်။

“ငါ့ကို မစားပါနဲ့... ငါ့ကို မစားပါနဲ့…”

လူကုန်ကူးသူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ငါ မှားသွားပါပြီ... ငါက လူကုန်ကူးသူပါ... ဒီကလေးကို ငါ ခုလေးတင် ခိုးလာတာပါ... ငါ့မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ဖမ်းပါ... ထောင်ထဲကို ခေါ်သွားပါ... ဘီလူးတွေ အစားခံရတာမျိုး ငါ မလိုချင်ဘူး…”

ဤအော်ဟစ်သံက ဝန်းရံနေသော မိဘများနှင့် ယခုလေးတင် ပြေးထွက်လာသော သူငယ်တန်းကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပါ ဆွံ့အသွားစေသည်။

ငိုယိုသံများက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားပြီး လူတိုင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ချူးရှန့်သည်လည်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တုန်ယင်နေသော အမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆေးခတ်ခံထားရသဖြင့် သတိလစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားသော ကလေးကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ထူထပ်သော အမည်းရောင် အပြစ်တန်ဖိုးက အခြေအနေကို သူ့အား ချက်ချင်း နားလည်သွားစေသည်။

သူက တကယ်ပဲ လူကုန်ကူးသူလား...။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာက မှောင်မိုက်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်က တစ်ဖန် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။

လူကုန်ကူးသူမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းကို ထပ်တလဲလဲ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။

“တကယ်ပါ... လုံးဝ အမှန်ပါပဲ... ငါ့အိတ်ကပ်ထဲမှာ အိပ်ဆေးတွေ ရှိနေသေးတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရဲအရာရှိကြီး... ငါ့ကို လက်ထိပ်မြန်မြန် ခတ်ပေးပါ... ဒီနေရာက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ်…”

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် အရန်ရဲကားများ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ “ဘေးကင်း” သွားပြီဟု စိတ်သက်သာရာရကာ ငိုယိုနေသော လူကုန်ကူးသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ချူးရှန့်ကမူ ကျောင်းအုပ်ကြီးနှင့် မိဘများ၏ အလွန် ရှုပ်ထွေးလှသော အကြည့်များကြားတွင် လူအုပ်ကြီးထဲမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာလာခဲ့၏။ ထိုအကြည့်များက ကျေးဇူးတင်မှုများနှင့်အတူ နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောယှက်နေသော အကြည့်များပင် ဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ချူးရှန့်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာကိုင်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အရာရှိချူး... အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့... ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးအတွက် နောက်တစ်ခါကျရင်... နောက်တစ်ခါကျရင် ကျေးဇူးပြုပြီး တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ယောက်ကို လွှတ်ပေးပါနော်…”

ချူးရှန့်က သူ မပေးရသေးသော လက်ထဲရှိ ပျော်ရွှင်သောဆိတ်ကလေး ဘောလုံးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ယနေ့ခေတ်မှာ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ။

အခန်း(၁၄) သက်သေခံကတ်ပြား စစ်ဆေးခြင်းတဲ့လား...

ဆက်ကြေးကောက်သည့် ဂိုဏ်းဟု သူတို့ ထင်မှတ်သွားကြခြင်း။

ညဉ့်နက်ပိုင်း နံနက်တစ်နာရီအချိန်ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်မြို့၏ လမ်းမများပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း လူသူကင်းမဲ့လာသော်လည်း အချို့သော နေရာများအတွက်မူ ညပိုင်းဘဝက ယခုမှ စတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ဒေသအသီးသီးတွင် ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့သော အွန်လိုင်း ဝရမ်းပြေးအချို့ကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် နန့်ချန်ခရိုင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ၎င်းတို့၏ စီရင်စုနယ်မြေအတွင်းရှိ အင်တာနက်ကဖေးကြီး အချို့ကို ရှောင်တခင် ဝင်ရောက်စစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။

“ကျီဆု အင်တာနက်ကဖေး” သည် ထိုနယ်မြေတွင် အကြီးဆုံးနှင့် အရှုပ်ထွေးဆုံးသော အင်တာနက်ကဖေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လူပေါင်းစုံ ရောနှောနေပြီး မီးခိုးငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ “ပညာရှင်” အမျိုးအစားစုံလင်စွာ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

“စတင်လှုပ်ရှားကြ…”

လျိုကျန့်ကျွင်း၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အရပ်ဝတ် ရဲအရာရှိအချို့က ရှေ့ပေါက်နှင့် နောက်ပေါက်များကို လျင်မြန်စွာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ချူးရှန့်က အဓိက ကစားသမားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပင်မဝင်ပေါက်မှ ဝင်ရောက်စီးနင်းရန် တာဝန်ယူရ၏။

သူက အင်တာနက်ကဖေး၏ လေးလံသော မှန်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူက မကြာသေးမီက သူ၏ ခွန်အား အရည်အသွေးအပေါ်တွင် အမှတ်များ အလွန်အမင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး စိတ်အခြေအနေ အနည်းငယ် ကျဆင်းနေသောကြောင့် သူ၏ တွန်းအားကို ကောင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဂျွတ်... ဝုန်း…။

အင်တာနက်ကဖေး တံခါး၏ ဟိုက်ဒရောလစ် တံခါးပိတ်တံမှာ ကျိုးထွက်သွားပြီး မှန်တံခါးက နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိကာ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ တံခါးဘောင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့၏။

ထိုကျယ်လောင်သော အသံကြီးက အင်တာနက်ကဖေးအတွင်းရှိ ဆူညံနေသော ဂိမ်းအသံများနှင့် ကီးဘုတ်ရိုက်သံများကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်က စည်ကားနေခဲ့သော အင်တာနက်ကဖေးမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မျက်လုံးပေါင်းရာချီက တံခါးဝဆီသို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ဧရာမအရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့၏။

အင်တာနက်ကဖေးသည် ကွန်ပျူတာ ဖန်သားပြင်များမှ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ အပြာရောင် အလင်းတန်းများသာရှိပြီး မှိန်ပျပျ လင်းထိန်နေသည်။ ချူးရှန့်သည် အလင်းရောင်ကို ကျောပေးကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပြီး အသက်ရှင်သန်ရန် လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည့် သက်ပြင်းချသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နံရံကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ သူက အနက်ရောင် နည်းဗျူဟာသုံး အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တုတ်ခိုင်သော အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး နံပါတ်တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ ကြွက်သားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာက အပြာရောင် အလင်းအောက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

“အားလုံးပဲ... ကိုယ်လုပ်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း... သက်သေခံကတ်ပြားတွေ ထုတ်ပြကြ…”

ချူးရှန့်က ခွန်အားများကို စုစည်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ထိုအသံက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား အင်တာနက်ကဖေး၏ အလုံပိတ် နေရာလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူများ၏ နားစည်များကို နာကျင်သွားစေသည်။

တံခါးအနီးရှိ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးတွင် ထိုင်နေသူမှာ ဆံပင်ရွှေရောင်ဆိုးထားပြီး လက်မောင်းများတွင် တက်တူးများ အပြည့်ရှိသည့် “အားလုံ” ဟု လူသိများသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူသည် အင်တာနက်ကဖေးအတွင်းရှိ ဒေသခံ အနိုင်ကျင့်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မူလတန်းကျောင်းသားများကို အနှောင့်အယှက်ပေးကာ ၎င်းတို့၏ အင်တာနက်ကြေးများကို လုယူလေ့ရှိပြီး သူ့ကိုယ်သူ လူမိုက်တစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်သည်။

တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အားလုံသည် အရေးကြီးသော အုပ်စုဖွဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု၏ အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားကာ အဆုံးသတ် တိုက်ကွက် လွဲချော်သွားပြီး ဖန်သားပြင်မှာ အမည်းနှင့် အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

‘တောက်... ဘယ်ကောင်က အသက်မရှင်ချင်တော့တာလဲ... အစ်ကိုလုံရဲ့ နယ်မြေမှာ ပြဿနာ လာရှာရဲတယ်ပေါ့လေ…”

ဒေါသထွက်သွားသော အားလုံက သူ၏ နားကြပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲပေါ်မှ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို ဆွဲယူကာ လှည့်၍ ရန်ဖြစ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“ဘယ်ကောင်က မျက်လုံးကန်းနေတာလဲ…”

စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီ အားလုံက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ နှစ်မီတာပင် မကွာဝေးချေ။

အားလုံက ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရ၏။

တကယ့်ကို ဘယ်လို မျက်နှာကြီးလဲ။ စုတ်ပြဲနေသော အသားစများ၊ မညီညာသော အမာရွတ်များနှင့် လူ့အသက်ကို အမှိုက်သရိုက်သဖွယ် သဘောထားသည့် အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အကြည့်များက ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လက်မောင်းထက်ပင် ပို၍တုတ်နေသော ထိုသံတုတ်ကြီးလည်း ပါသေး၏။

ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို ကိုင်ထားသော အားလုံ၏ လက်မှာ လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး နေရာမှာပင် အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ဦးနှောက်က ခေတ္တမျှ အေးခဲသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် အလုပ်လုပ်လာကာ ကောက်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

*ဒါက ရဲတွေ ဝင်ဖမ်းတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ရဲတွေက ဒီလောက်မရမ်းကား ကြဘူး... ဒါက ဆက်ကြေးကောက်ဖို့အတွက် နေရာကို ရှင်းလင်းနေတဲ့ လူမိုက်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဆိုတာ အသိအသာပဲ…. အဲဒါကလည်း ရက်စက်ပြီး သွေးအေးတဲ့ လူမိုက်မျိုးပဲ…*

အားလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် “သက်သေခံကတ်ပြားတွေ ထုတ်ပြကြ” ဟူသော စကားလုံးများက “ပိုက်ဆံတွေ ပေးမလား... မင်းအသက်ကို ပေးမလား...” ဟူ၍ အလိုအလျောက် ဘာသာပြန်ဆိုပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

*အစ်ကို... အစ်ကိုကြီး…*

အားလုံ၏ လည်စေ့က ခက်ခဲစွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ခြေထောက်များက ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်လာတော့၏။

ချူးရှန့်က ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို ကိုင်ထားသော ကောင်လေးကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ကျဉ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ... ရဲအရာရှိကို တိုက်ခိုက်မလို့လား…”

ဤခြေလှမ်းက အားလုံ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို လုံးဝ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ် အစ်ကိုကြီးရယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ကျွန်တော် မသိလိုက်လို့ပါ…”

အားလုံမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ သူက တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကို ပြသရန်နှင့် ဤလူမိုက် ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ဒေါသကို ငြိမ်သက်စေရန်အတွက် သူက အင်တာနက်ကဖေးအတွင်းရှိ လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေမည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

သူက လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီးနောက် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကီးဘုတ်ပေါ်မှ ခလုတ်အချို့ကို ခွာယူကာ မဆိုင်းမတွပင် ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေ၏။

“ဝါး... ကျွန်တော် စားပါ့မယ်... အခုပဲ စားပါ့မယ်... ကျွန်တော် ဗီဒီယိုဂိမ်း ကစားတာကို စွန့်လွှတ်ပါပြီ... အင်တာနက် စွဲလမ်းတာကိုလည်း ဖြတ်ပါပြီ…”

မာကျောသော ပလတ်စတစ် ကီးဘုတ်ခလုတ်များကို ဝါးနေသဖြင့် ဂျွတ်ဂျွတ်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေစဉ် အားလုံက ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ငိုယိုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေ၏။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့နော်... ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်…”

ချူးရှန့်မှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ တက်ကြွနေသော လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် တောင်းပန်သည့် အနေဖြင့် ကီးဘုတ်ကို မြိုချနေခြင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့၏။

*ငါက မင်းတို့ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြားကိုပဲ တောင်းတာလေ... မင်းက ဘာလို့ ကီးဘုတ်ကို စားနေရတာလဲ... ဒီနေ့ခေတ် အင်တာနက် စွဲလမ်းသူတွေအားလုံးက အဲ့လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းကြတာလား…*

သို့သော်လည်း ဤမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။

အားလုံ၏ လုပ်ရပ်က အချက်ပြမှုတစ်ခုနှင့် တူနေခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်တတ်သော အစ်ကိုလုံပင် ကီးဘုတ်ကို မြိုချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အင်တာနက်ကဖေးအတွင်းရှိ အခြားလူများမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြ၏။

“မြန်မြန်... သက်သေခံကတ်ပြားကို ထုတ်ထား... ပိုက်ဆံအိတ်ကိုလည်း ထုတ်ထားလေ…”

“စကားမပြောနဲ့... ခေါင်းကို အုပ်ထား... ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်…”

“ဝါး... မေမေ... သား အိမ်ပြန်ချင်တယ်…”

ဒေါက်ခနဲ၊ ဒိုင်းခနဲ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အွန်လိုင်းပေါ်ရှိ လူရာပေါင်းများစွာသည် ဂိမ်းကစားနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဇာတ်လမ်း ကြည့်နေသည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ခြေချောင်းများကို ကလော်နေသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။ သူတို့က သက်သေခံကတ်ပြားများ၊ ပိုက်ဆံအိတ်များနှင့် ဖုန်းများကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ကြပြီးနောက် လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာ လူသွားလမ်းပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာချို့တဲ့သူ အချို့ကမူ စားပွဲအောက်သို့ပင် တွားသွားဝင်ရောက်သွားကြပြီး ဖင်တုံးများသာ အပြင်သို့ ထွက်နေကာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြတော့၏။

ကွန်ပျူတာ ပန်ကာများ၏ အသံမှလွဲ၍ အင်တာနက်ကဖေးတစ်ခုလုံးတွင် လူသားတစ်ဦး၏ အသံမျှပင် မကြားရတော့ချေ။

တည်ငြိမ်တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုမှာ အတင်းကြပ်ဆုံးသော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု အစီအစဉ်များထက်ပင် ပို၍ လွန်ကဲနေသေးသည်။

ချူးရှန့်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စုပြုံနေကြသော ငုံးများကို ကြည့်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ငါက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ပါ... ပုံမှန် စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်နေရုံပါပဲ... မင်းတို့ အဲ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဖို့ မလိုပါဘူး…”

သူက ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သူကမျှ မယုံကြည်ကြချေ။

လူတိုင်းက ဤသည်ကို လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကြီး၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားဟု ထင်နေကြပြီး ယုံကြည်ရဲသူ မည်သူမဆို နောက်ထပ် ကီးဘုတ် မြိုချရမည့်သူ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်မှာ သေချာလှ၏။

ချူးရှန့်မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို ဖွင့်ကာ ခေါင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ကြီးကို စကင်ဖတ် ကြည့်ရှုလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သီးသန့်အခန်း၏ ထောင့်တစ်ခုတွင် အနီရင့်ရောင် “အလင်းစက်” သုံးခုကို သူ တွေ့ရှိလိုက်၏။

လူသုံးဦးက ထောင့်တွင် စုပြုံနေကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေကာ ခေါင်းကိုပင် မမော့ရဲကြချေ။

ချူးရှန့်က တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ၏ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူသုံးဦးမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာကြ၏။

“ခေါင်းမော့လိုက်စမ်း…”

ချူးရှန့်က သီးသန့်အခန်း၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။