အခန်း (၁၅-၁၆)

အခန်း(၁၅) ၁၁၀ ကို ဖုန်းဆက်သင့်သလား... လူသတ်သမားနဲ့ တူတဲ့လူတစ်ယောက် ငါ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတယ်…

အင်တာနက်ကဖေးများကို ဝင်ရောက်စီးနင်းမှုက မနက် ၃ နာရီကျော်မှ ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်က သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲငင်ကာ သူ ငှားရမ်းထားသော အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားကြောင့် ဗျူရိုရှိ အဆောင်ကုတင်က သက်သောင့်သက်သာ မရှိသဖြင့် သူက အပြင်တွင် အခန်းငှားနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဤလမ်းက အတော်လေး ခေါင်ပြီး လမ်းမီးများက မှိန်ပျပျဖြစ်နေကာ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဖြိုချရန် သတ်မှတ်ထားသော လူနေအိမ်အဟောင်းများရှိနေပြီး လမ်းသွယ်များက ရှုပ်ထွေးပွေလီလှသည်။

ချူးရှန့်က လမ်းသွယ်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ရှေ့မှနေ၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။

“လုနေလို့... ကယ်ကြပါဦး…”

ချူးရှန့်၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မီတာတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင် အမျိုးသမီး လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အရိပ်မည်းတစ်ခုက လမ်းဆုံတစ်ခုမှနေ၍ ထွက်လာပြီး ချူးရှန့်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းသွယ်ထဲသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။

ထိုလုယက်သူမှာ ကံမကောင်းခဲ့ချေ။ သူ၏ အထိတ်တလန့် ဖြစ်မှုထဲတွင် သူက လမ်းကို မမြင်ဘဲ ဤလမ်းပိတ်ထဲသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း... ရဲပဲ…”

ချူးရှန့်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့၏။

လုယက်သူက ထပ်တလဲလဲ ပြစ်မှုကျူးလွန်နေကျသူဖြစ်ပြီး သွက်လက်မြန်ဆန်လှသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သူ့နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအကြည့်တစ်ချက်က သူ၏ တစ်သက်တာတွင် မေ့ဖျောက်၍မရနိုင်တော့ချေ။

မှိန်ပျပျ လမ်းမီးရောင်အောက်တွင် ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုက သူ၏ ဆီသို့ ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာနေသည်။ လေးလံသော ခြေသံများက အရှိန်လွန်နေသော တင့်ကားကြီးတစ်စီးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေ၏။

ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်က ထိုမျက်နှာပင်ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် အလွန်မြန်မြန် ပြေးလာခဲ့သဖြင့် အသက်ရှူကြပ်နေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာက ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်နေပြီး လေကို ရှူသွင်းရန်အတွက် ပါးစပ်ကို ဟထားကာ သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေပြီး လုယက်သူအပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသည်။ လုယက်သူ၏ အမြင်တွင် ဤသည်က ရဲတစ်ဦး၏ ဖမ်းဆီးမှု မဟုတ်တော့ဘဲ သားကောင်ကို အမဲလိုက်နေသော အလွန်ဆာလောင်နေသည့် ဝက်ဝံညိုကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒါက ဘယ်လိုဘီလူးကြီးလဲ…”

လုယက်သူမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ယခင်က မပြေးနိုင်တော့သော သူ၏ ခြေထောက်များက ရုတ်တရက် အင်အားများ ရရှိလာပြီး ရူးသွပ်စွာ အရှိန်တင်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းသွယ်တစ်ခုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“မပြေးနဲ့…”

ချူးရှန့်က အလျော့မပေးဘဲ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝင်္ကပါကဲ့သို့သော လမ်းသွယ်များထဲတွင် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေခဲ့ကြသည်။

လုယက်သူက နယ်မြေကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ဖြတ်ချနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သူ မည်သည့် ထောင့်ကို ချိုးသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မည်သည့် နံရံကို တက်သည်ဖြစ်စေ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ခြေသံများက အမြဲတမ်း သူ၏ အနောက်တွင်ရှိနေပြီး ပို၍ နီးကပ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် သူ ထိတ်လန့်သွားတော့၏။

ထိုဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်က သေမင်းက သင့်ကျောပြင်အနောက်မှ အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ဟောဟဲ…ဟောဟဲ”

လုယက်သူက အဆုတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား အလွန်မြန်မြန် ပြေးနေစဉ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်က သူနှင့် ဆယ်မီတာပင် မကွာဝေးတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လရောင်အောက်တွင် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ စီးကျလာသော ချွေးပေါက်များနှင့် မည်သူ့ကိုမဆို မျိုချတော့မည့်အလား ကြမ်းတမ်းသော မျက်လုံးများကို သူ မြင်တွေ့နိုင်နေသေးသည်။

လုယက်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့လေပြီ။

ဤဘီလူးကြီး၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပါက သူ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံရမည်မှာ သေချာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

လွန်ကဲသော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လုယက်သူက သူ၏ ဘိုးဘေးများကိုပင် ဆန့်ကျင်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

သူ ပြေးနေရင်း သူ့လက်များက တုန်ယင်နေကာ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ တစ်သက်တာတွင် အခေါ်ချင်ဆုံးဖြစ်သော နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်၏။ ၁၁၀ ပင်ဖြစ်သည်။

“ဟယ်လို... ၁၁၀ လား... ကယ်ကြပါဦး... ကျေးဇူးပြုပြီး လာကယ်ကြပါဦး…”

လုယက်သူက သူ၏ ဖုန်းထဲသို့ ငိုယိုအော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အရေးပေါ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု စင်တာမှ အော်ပရေတာမှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

“ဟယ်လို... ခင်ဗျား ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့နေရတာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ လိပ်စာက ဘာလဲ…”

“ကျွန်တော် မြို့ဟောင်းက ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံ အနောက်ဘက် လမ်းသွယ်ထဲမှာပါ... စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကွင်းဆက်လူသတ်သမားတစ်ယောက် ကျွန်တော့်ကို လိုက်ဖမ်းနေတယ်... သူက ကြောက်စရာကြီး... ဝက်ဝံနက် မိစ္ဆာတစ်ကောင်လိုပဲ... သူ ကျွန်တော့်ကို သတ်တော့မယ်…’

လုယက်သူက ငိုယိုကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေ၏။

“ကျွန်တော် အိတ်တစ်လုံး ခိုးလာတာပါ... ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဖမ်းခံပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းဖို့ ရဲတွေကို လွှတ်ပေးပါ... သူ့ရဲ့ ဖမ်းဆီးခံရတာထက်စာရင် ထောင်ထဲကိုပဲ သွားပါရစေ…”

အော်ပရေတာမှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။

လုယက်သူတစ်ဦးက အကူအညီတောင်းဖို့ ရဲကို ဖုန်းဆက်တယ်ပေါ့လေ။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် အဖမ်းခံမယ်တဲ့လား။ ဤသည်က ဘယ်လို လုပ်ရပ်မျိုးလဲ။

“လူကြီးမင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ... ခင်ဗျားက လုယက်မှု သံသယရှိသူဆိုတာ သေချာရဲ့လား…”

“ကျွန်တော်ပါ... ကျွန်တော်ပါပဲ... ခုလေးတင် အယ်လ်ဗွီအိတ်တစ်လုံး လုလာတာပါ... အိတ်က ကျွန်တော့် လက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... မြန်မြန် လာခဲ့ကြပါ... သူ မှီလာတော့မယ်... အား…”

လုယက်သူက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်၏ လက်ကြီးက သူ၏ ကျောပြင်ကို ဖမ်းဆုပ်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကာ ဖုန်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး အစွမ်းကုန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ်လမ်းသွယ်၏ ဝင်ပေါက်တွင် အနီနှင့် အပြာရောင် ရဲကားမီးများက တောက်ပလာခဲ့၏။

ကင်းလှည့်ရဲကားတစ်စီးက အနီးအနားသို့ တိုက်ဆိုင်စွာ စေလွှတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဲကားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယက်သူက သူ၏ အဖေအရင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လမ်းသွယ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာကာ ရဲကား၏ ကားခေါင်းပိုင်းပေါ်သို့ သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အင်အားများကို အသုံးပြု၍ ခုန်တက်လိုက်၏။

“အရာရှိကြီး... ကယ်ပါဦး... ကျွန်တော့်ကို လက်ထိပ်ခတ်ပေးပါ... ကားထဲကို ဝင်ခွင့်ပြုပါ…”

လုယက်သူက ကားပြတင်းပေါက်ကို ထုကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကားထဲရှိ ရဲအရာရှိနှစ်ဦးမှာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ လက်များကို အလိုအလျောက် ဆန့်တန်းကာ လက်ထိပ်ခတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ရဲအရာရှိများက ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လုယက်သူကို လက်ထိပ်ခတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် သူက ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ နောက်ခန်းသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို အလျင်အမြန် သော့ခတ်လိုက်ကာ ထိုင်ခုံအောက်တွင် ကွေးကွေးလေး နေရင်း တုန်ယင်နေတော့သည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…”

ရဲအရာရှိများမှာ တွေဝေသွားကြ၏။

ထိုစဉ် လမ်းသွယ်ထဲမှ လေးလံသော ခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

ချူးရှန့်က ချွေးများ ရွှဲနစ်နေကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ပြေးထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများက ရေစိုကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေပြီး အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းနေတော့သည်။

“ဟား... ဟား... ဒီခွေးကောင်က တကယ်ကို မြန်မြန် ပြေးနိုင်တာပဲ…”

ချူးရှန့်က နံရံကို မှီကာ ရဲကားကို ကြည့်၍ မေးလိုက်၏။

“သူတို့... သူတို့ကို ဖမ်းမိသွားပြီလား…”

ကားထဲရှိ ရဲအရာရှိများက သေချာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို မှတ်မိသွားကြသည်။

“ဟေး... ဒါက ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ချူးရှန့် မဟုတ်လား…”

ရဲအရာရှိများက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကြ၏။

“ဟား ဟား ဟား... အဲဒီစိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကွင်းဆက်လူသတ်သမားဆိုတာ မင်းကိုး…”

‘ဘယ်က စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ ကွင်းဆက်လူသတ်သမားလဲ…”

ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးသွားတော့သည်။

“ဒီကောင်လေးက ဝက်ဝံနက်မိစ္ဆာလို ရုပ်ရည်မျိုးနဲ့ စိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ယောက် သူ့ကို လိုက်ဖမ်းနေတယ်ဆိုပြီး အခုလေးတင် ရဲကို ဖုန်းဆက်သွားတာလေ... သူက ငိုယိုပြီး အကာအကွယ်ရဖို့ သူ့ကိုယ်သူ အဖမ်းခံပါ့မယ်လို့ တောင်းပန်နေတာ... မင်းက သူ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာကိုး…”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကားထဲရှိ လုယက်သူက သူ၏ ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် မော့ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

လုယက်သူက ချူးရှန့် ကားအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ သူ၏ ရှေ့တွင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ငိုသံပါကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အရာရှိကြီး... ကားမောင်းပါတော့... ကျွန်တော့်ကို အချုပ်ခန်းထဲ ခေါ်သွားပေးပါ... ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်တောင် မနေချင်တော့ဘူး…”

ချူးရှန့်က လေထဲတွင် တွေဝေစွာဖြင့် ရပ်နေခဲ့၏။

*ငါက... လူဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ အဲဒီလောက်တောင် တူနေလို့လား…*

သူက သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်လောက်အောင် ရယ်မောနေကြသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်လေတော့သည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်က ရှည်လျားပြီး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခရီးစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပုံ ရပေသည်။

အခန်း(၁၆) ချူးရှန့်... မင်း အပြုံးလေး ဘာလို့ လေ့ကျင့်မကြည့်ရတာလဲ...

ကျန်းချန်မြို့ နန့်ချန်ခရိုင် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ အကြီးအကဲရုံးခန်းအတွင်း၌ဖြစ်၏။

မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများမှတစ်ဆင့် စားပွဲပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းသော မနက်ခင်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်သော်လည်း ရုံးခွဲ အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာက အိုးမဲသုတ်ထားသည့်အလား မည်းမှောင်နေ၏။ သူ၏ စားပွဲပေါ်တွင် မြို့တော်ဝန်၏ တိုက်ရိုက်ဖုန်းလိုင်းမှ ပေးပို့လာသော တိုင်ကြားစာများနှင့် ပရင့်ထုတ်ထားသော ဖောင်ပုံစံများက မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပြိုကျလာနိုင်သည့် တောင်ပူစာလေးတစ်ခုကဲ့သို့ အထပ်လိုက် ရှိနေသည်။

ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ စားပွဲရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေပြီး အမှားလုပ်ထားသော ကျောင်းသားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ ခြေချောင်းများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းများ ရေးဆွဲနေ၏။

“လျိုကျန့်ကျွင်း... ဒီဟာကို ကြည့်စမ်း... မင်းမျက်စိနဲ့မင်း သေချာ ကြည့်လိုက်စမ်း…”

အကြီးအကဲက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုကာ တိုင်ကြားစာအပုံကို လက်ညိုးထိုး၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

“ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... မင်းတို့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က အလုပ်သင်အရာရှိ ချူးရှန့်အကြောင်း တိုင်ကြားစာတွေက ငါ့ရဲ့ စာတိုက်ပုံးထဲကနေတောင် လျှံကျနေပြီကွ…”

အကြီးအကဲက စာတစ်စောင်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အသံထွက်ဖတ်ပြလိုက်၏။

“ဒီတစ်စောင်က နိုင်ငံခြားသား မစ္စတာဝမ် ဆီကပဲ... သူက လမ်းပေါ်မှာ ခွေးကျောင်းနေတုန်း အရပ်ဝတ် ရဲတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်တဲ့... အဲဒီရဲက သူ့ခွေးကို တစ်ချက်ပဲ ကြည့်လိုက်တာ သူ့ရဲ့ မျိုးသန့် ဟက်စကီးခွေးလေးက အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သုံးရက်တိတိ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြနေတယ်တဲ့... အခုဆို သူစိမ်းတွေကို မြင်တာနဲ့ သေးတွေ ပါချနေပြီတဲ့လေ... အဲဒီရဲက တရားမဝင် ဇီဝလက်နက် တစ်မျိုးမျိုး သုံးထားတယ်လို့ သူက သံသယရှိနေတယ်…”

အကြီးအကဲက စာကို စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ပရင့်ထုတ်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။

“ပြီးတော့ ဒီဟာ... သူငယ်တန်းကျောင်း တစ်ကျောင်းက ကလေးမိဘတွေက စုပေါင်းပြီး တိုင်ကြားထားတယ်... ကျောင်းလုံခြုံရေးအတွက် ငါတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ အရာရှိတွေက ရဲအရာရှိတွေ မဟုတ်ဘဲ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေထားတဲ့ ထောင်ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ကွင်းဆက်လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်နေတယ်တဲ့... သူတို့ အရမ်းကြောက်သွားလို့ ကလေးတွေတောင် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ပြီး ညဘက်တွေမှာ ကယ်ပါဦးလို့ အော်ဟစ်နေကြတယ်တဲ့... သူတို့က ရဲတပ်ဖွဲ့ဆီကနေ ရှင်းလင်းချက် တောင်းနေကြတယ်…”

“အဆိုးရွားဆုံးက ဒီဟာပဲ…”

အကြီးအကဲက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးကတ်ပြားကို တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

“နိုင်ငံသားတစ်ယောက်က အင်တာနက်ကဖေးတစ်ခုမှာ လက်နက်ကိုင် လူမိုက်တစ်ယောက် ဆက်ကြေးကောက်နေပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကီးဘုတ်မြိုချဖို့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနေတာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ ရဲကို တိုင်ကြားလာတယ်... ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက ချူးရှန့်က သက်သေခံကတ်ပြားတွေကို ပုံမှန် ဝင်စစ်နေတာ ဖြစ်နေတယ်တဲ့လေ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... ဒီဟာက... ဒီဟာက နားလည်မှုလွဲတာပါ... ချူးရှန့်အကြောင်း အကြီးအကဲ သိသားပဲ... သူက စံပြနိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပါ... ရဲတက္ကသိုလ်က ထူးချွန်ကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သဘောလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့... နည်းနည်း ထူးခြားပြီး... ပုံမှန်နဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွဲလွဲနေတာ မှန်ပါတယ်…”

“နည်းနည်းတဲ့လား…”

အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွား၏။

“အဲဒါ နည်းနည်းပဲလား... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ပြည်နယ်ခေါင်းဆောင်တွေ စစ်ဆေးရေးလာတုန်းက စင်္ကြံလမ်းမှာ ချူးရှန့်နဲ့ဆုံပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ သေနတ်တောင် ထုတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြတာလေ... ကျန့်ကျွင်း... ချူးရှန့်က အရည်အချင်းရှိပြီး အလားအလာကောင်းတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရဲအရာရှိတွေက ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းတွေဖြစ်ပြီး ငါတို့ရဲ့ ပုံရိပ်ကလည်း အရမ်းအရေးကြီးတယ်... ပြန်သွားပြီး သူနဲ့ သေချာ စကားပြောလိုက်ပါ... သူ့ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်နေပုံရတဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို လျှော့ချပြီး အချိန်တိုင်း ရွာတစ်ရွာလုံးကို သတ်ဖြတ်တော့မယ့်ပုံစံမျိုး လုပ်မနေဖို့ သူ့ကို ပြောလိုက်…”

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြီး သူ့ကို ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလေးပြုကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလာခဲ့တော့သည်။

ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်နေရာတွင်ထိုင်ကာ အစီရင်ခံစာကို ကြိုးစားပမ်းစား ရေးသားနေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဤအချိန်တွင် ချူးရှန့်သည် သပ်ရပ်သော ရဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မတ်မတ် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ ၁.၉၂ မီတာရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ထိုင်ခုံမှာ ကျဉ်းကျပ်နေပုံရသည်။ သူက စကားလုံးများကို စဉ်းစားနေသည့်အလား မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသော်လည်း မြင်တွေ့ရသူများအတွက်မူ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အလွန်ရဲတင်းသော လုယက်မှုတစ်ခုကို စီစဉ်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေ၏။ သူ၏ ယပ်တောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လက်ဖြင့် ကိုင်ထားသော ဘောပင်လေးမှာပင် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကျိုးပဲ့သွားနိုင်မည့် သွားကြားထိုးတံလေးတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။

“ချူးရှန့်... ငါ့ရုံးခန်းထဲ ခဏလာခဲ့ဦး…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါ်လိုက်၏။

ချူးရှန့်က ချက်ချင်း ဘောပင်ကို ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပတိန်…”

ထိုအော်ဟစ်သံက အလွန်ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ရုံးခန်း ပြတင်းပေါက်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေပြီး အနီးအနားတွင် ရေသောက်နေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အချို့မှာ သီးပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်သွားကြ၏။

ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်ကို တံခါးပိတ်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ချူးရှန့်... မကြာသေးခင်က အလုပ်တွေ ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား…”

“ကပ္ပတိန်ကို အစီရင်ခံပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်းကို အဆင်ပြေပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ လေထုက အရမ်းကောင်းပြီး လူတိုင်းကလည်း အရမ်း တက်ကြွနေကြတယ်လို့ ထင်ပါတယ်…”

ချူးရှန့်က ရိုးသားစွာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

လျိုကျန့်ကျွင်း၏ နှုတ်ခမ်းများက တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။

*အဲဒါက တက်ကြွနေတာတဲ့လား... မင်းကြောင့် သူတို့တွေ အပျင်းမထူရဲလောက်အောင် ကြောက်နေကြတာလေ…*

“အဟမ်း... မင်း အသားကျသွားမှာပါ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး လိုရင်းကို ရောက်သွား၏။

“အင်း... ချူးရှန့်... မကြာသေးခင်က ဗျူရိုကို မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ တုံ့ပြန်ချက်အချို့ ရောက်လာတယ်... အင်း... တုံ့ပြန်ချက်တွေပေါ့... ပြည်သူလူထုက မင်းမှာ အရမ်းလေးနက်တဲ့ အလုပ်သဘောထား ရှိတယ်လို့ဆိုကြပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ထိန်းချုပ်မှုကိုတော့ နည်းနည်း တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့လိုအပ်နေတယ်တဲ့…”

ချူးရှန့်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အသားစိုင်များ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် မျက်နှာတည်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး... အမြဲတမ်း အရမ်းကို စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့တာပါ…”

“အဲဒါက ပြဿနာပဲ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက အံဆွဲထဲမှ မှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ကာ ချူးရှန့်အား ကမ်းပေးလိုက်၏။

“မင်းကိုယ်မင်း ကြည့်လိုက်စမ်း... မင်းက စိတ်အားထက်သန်မှုလို့ ခေါ်တဲ့အရာကို တခြားလူတွေက လူသတ်ချင်စိတ်လို့ မြင်ကောင်းမြင်နိုင်တယ်လေ... ရဲအရာရှိတွေအနေနဲ့ ငါတို့က ရင်းနှီးဖော်ရွေဖို့ လိုအပ်ပြီး ပြည်သူလူထုကို နွေဦးလေညင်းလေး ခံစားရသလိုမျိုးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်... မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် နွေဦးလေညင်းကို မေ့ထားလိုက်တော့... အဲဒါက သဲမုန်တိုင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ဆိုက်ဘေးရီးယားက လေအေးလှိုင်းနဲ့ ပိုတူနေတယ်…”

ချူးရှန့်က မှန်ထဲတွင် သူကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးပေါ်မှ အမာရွတ်က ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းကာ စူးရှနေပြီး တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းများက ရက်စက်သော အသွင်ကို ဖော်ပြနေသည်။ တကယ်တော့ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ တူမနေခဲ့ချေ။

“ဒါဆို… ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ…”

ချူးရှန့်က အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“ပြုံးလေ... ပိုပြီး ပြုံးပြရမယ်…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်ပေးလိုက်သည်။

“ဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ... ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာကို မရိုက်ရက်ဘူးတဲ့... ပြည်သူလူထုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေကို ကွေးတက်နေအောင်လုပ်ပြီး မျက်လုံးတွေကို နူးညံ့အောင် ကြိုးစားကြည့်... လာ... မှန်ရှေ့မှာ လေ့ကျင့်ကြည့်ရအောင်... လေယာဉ်မယ်တွေလိုမျိုး ကျွမ်းကျင်တဲ့ အပြုံးတုကို မြင်ယောင်ကြည့်... သွားရှစ်ချောင်း ပေါ်နေတဲ့ အပြုံးမျိုးလေ…”

ချူးရှန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သူက ပါးစပ်တစ်ဝိုက်ရှိ ကြွက်သားများကို အလုပ်လုပ်စေရန်နှင့် သူ၏ အကြည့်များကို နူးညံ့စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း စနစ်က ခွန်အား အမှတ်များကို အလွန်အကျွံ ခွဲဝေပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အနည်းငယ် လွဲချော်နေခဲ့၏။

မှန်ထဲရှိ မျက်နှာက ပထမဆုံး ထူးဆန်းစွာ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်က ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်သွားကာ တောက်ပနေသော ဖြူဖွေးသည့် သွားနှစ်တန်း ပေါ်လာတော့သည်။ လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ကျဉ်းမြောင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော မျက်လုံးများက လွန်ကဲသော အားများကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းများအဖြစ်သာ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူ မပြုံးသည့်အချိန်တွင် သွေးအေးလူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်ဆိုပါက ယခု သူ ပြုံးလိုက်သောအခါတွင်မူ အလောင်းတစ်လောင်းကို ယခုလေးတင် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ထားပြီး သားကောင်၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော အစိတ်အပိုင်းများကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေသည့် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော လူသားစား ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ထိုမကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များက မှန်ဘောင်ထဲမှပင် လျှံကျလာလုမတတ် ဖြစ်နေ၏။

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်၏ အပြုံးကိုကြည့်ပြီး သူ၏ ခြေဖဝါးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ စိမ့်တက်သွားကာ သူ၏ နှလုံးမှာတစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မသိစိတ်အလျောက် အံဆွဲထဲရှိ နှလုံးဆေးလုံးများကို လှမ်းယူလိုက်၏။

“ရပ်... ရပ်... ရပ်... ရပ်လိုက်တော့…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ရပ်ဟု အော်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။

ထိုစဉ် ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မည်သူကမျှ ပြန်မဖြေနိုင်မီမှာပင် အလုပ်စဝင်ခါစဖြစ်သော လူငယ်အမျိုးသမီး စာရေးမလေးတစ်ဦးက စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့၏။

“ကပ္ပတိန်လျို... ဒီဟာက ဗျူရိုက အခုလေးတင် ထုတ်ပြန်လိုက်တဲ့…”

စာရေးမလေး စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးမီ ချူးရှန့်က မှန်ရှေ့တွင် သူ၏ အပြုံးကို လေ့ကျင့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချူးရှန့်က တံခါးပေါက်ကို ကျောပေးထား၏။ အသံကြားသောအခါ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လေ့ကျင့်မှု ရလဒ်များကို ပြသရန်အတွက် သူက ထို လူသားစားမည့် လှောင်ပြုံးကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး စာရေးမလေးကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ အနူးညံ့ဆုံးဟု ထင်မှတ်ထားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မင်္ဂလာပါ... ရှောင်လျို…”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

စာရေးမလေး၏ အမြင်တွင် နှစ်မီတာနီးပါး မြင့်မားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဧရာမလူကြီးက ဖြူဖွေးသော သွားများ ပေါ်နေအောင် ပြုံးဖြီးနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သွေးဆာနေသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေကာ “မင်္ဂလာပါ... ငါ့ရဲ့ နေ့လယ်စာလေး... “ဟု ပြောနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

“အား…”

စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရဲစခန်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်၏။

စာရေးမလေး၏ စာရွက်စာတမ်းများက ဝုန်း ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူမက လန့်နေသော သမင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်ကာ ငိုယိုအော်ဟစ်ရင်း ရုံးခန်းထဲမှ လုယက် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

“ကယ်ပါဦး... ကပ္ပတိန်လျို... ချူးရှန့်က ကျွန်မကို စားတော့မယ်... ဝါး…”

ရုံးခန်းအတွင်း၌ ချူးရှန့်က ထိုအပြုံးကို တောင့်တင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားရင်း လျိုကျန့်ကျွင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကပ္ပတိန်.. ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုံးက သဘာဝ မကျလို့လား…”

တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လျိုကျန့်ကျွင်းက နှလုံးဆေးပုလင်း၏ အဖုံးကို ဖွင့်ကာ ဆေးနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူက အားနည်းစွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“ချူးရှန့်... ထားလိုက်ပါတော့... ငါ ပြောခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ပါ…”

လျိုကျန့်ကျွင်း၏ မျက်နှာက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။

“မင်းက အခုကစပြီး မျက်နှာတည်တည်နဲ့ပဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်... မျက်နှာတည်ထားရင် မင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ယောက်နဲ့ တူကောင်းတူနိုင်ပေမဲ့ မင်း ပြုံးလိုက်တဲ့အခါကျတော့... မင်းက တကယ့်ကို စိတ်ဖောက်ပြန်နေတဲ့ သောက်ရူး တစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်…”

ချူးရှန့်၏ အပြုံးက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားပြီး သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပတိန်…”

ချူးရှန့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေချိန်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

[ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ “နျူကလီးယား မေတ္တာရှင် အပြုံး” ကြောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ပြင်းထန်သော ထိခိုက်မှု ဖြစ်စေခဲ့ကြောင်း ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၁၀၀...]

[ဒင်... မစ်ရှင်အသစ် ပေါ်ထွက်လာပါပြီ... မြေအောက် လောင်းကစားရုံသို့ စိမ့်ဝင်ဝင်ရောက်ပါ။]

[မစ်ရှင်ဖော်ပြချက် - စနစ်၏ ထောက်လှမ်းမှုများအရ စီရင်စုနယ်မြေအတွင်း စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံတစ်ခုရှိ မြေအောက်တွင် အလွန်မြင့်မားသော ပြစ်မှုတန်ဖိုးရှိသည့် ကြီးမားသော လောင်းကစားရုံတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ၎င်း၏ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို သေချာစွာ သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ပိုင်ရှင်အား လျှို့ဝှက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ရန် တောင်းဆိုအပ်ပါသည်။]

[မစ်ရှင်အရိပ်အမြွက် - ဤမစ်ရှင်သည် စိမ့်ဝင်ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အလွန်အားကောင်းသော ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ကျွမ်းကျင်မှုများ လိုအပ်ပါသည်။ ပိုင်ရှင်အနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပုံဖော်၍ သရုပ်ဆောင်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။]

စနစ်၏ အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယခင်က မှေးမှိန်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပလာတော့၏။

“မိမိကိုယ်ကို ပုံဖော်ရမယ်... အဲဒါက ငါ့ရဲ့ အားသာချက်ပဲလေ…”

“ကပ္ပတိန်..”

ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက လျိုကျန့်ကျွင်းအပေါ် တင်းကျပ်စွာ စူးစိုက်သွား၏။

“ပြုံးတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး ဆိုမှတော့ အန္တရာယ်အများဆုံး မစ်ရှင်ကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်... ဖြိုခွင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်သေးတဲ့ အဲဒီမြေအောက် လောင်းကစားရုံကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ကျွန်တော် လျှောက်ထားချင်ပါတယ်…”

လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုများကို ပြသလိုသော ဆန္ဒများ အပြည့်ရှိနေသည့် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဤသည်က ထက်မြက်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။

“မင်းက လျှို့ဝှက် အသွင်ယူချင်တာလား…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“အဲဒီလောင်းကစားရုံကို ငါတို့ စောင့်ကြည့်နေတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ လုံခြုံရေးက တင်းကျပ်ပြီး မျက်နှာစိမ်းတွေ ဝင်ဖို့က ခက်ခဲတယ်... မင်း... ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား…”

ချူးရှန့်က ရင်ကော့ကာ ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ကပ္ပတိန်.. ကျွန်တော့်ရဲ့ဒီရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ရပ်နေတာနဲ့တင် ကျွန်တော့်ကို ရဲလို့ ဘယ်သူက သံသယဝင်ရဲမှာလဲ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်ကို သုံးစက္ကန့်ခန့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လေးလံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ရဲကလွဲရင် မင်းကို ဝရမ်းပြေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူကမှ သံသယဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ခွင့်ပြုတယ်…”