အခန်း (၁၇-၁၈)

အခန်း(၁၇) မြေအောက် လောင်းကစားရုံ၏ ကင်းစောင့်များ

မစ်ရှင်ကို လက်ခံပြီးနောက် ချူးရှန့်က သူ၏ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

စနစ်မှ ပေးအပ်သော တည်နေရာပြ အချက်အလက်များအရ မြေအောက် လောင်းကစားရုံသည် မြို့တောင်ပိုင်း ဆင်ခြေဖုံးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံတစ်ခုတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုနေရာရှိ မြေပြင်အနေအထားက ရှုပ်ထွေးပြီး ပေါင်းပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားကာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးလှသဖြင့် တရားမဝင် လုပ်ငန်းများအတွက် တကယ့်ကို ပြီးပြည့်စုံသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။

မထွက်ခွာမီက လျိုကျန့်ကျွင်းသည် ချူးရှန့်အား လျှို့ဝှက်ကင်မရာများနှင့် အသံဖမ်းစက်များကဲ့သို့သော အသွင်ယူ ကိရိယာအစုံအလင်ကို ထောက်ပံ့ပေးရန် မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချူးရှန့်က အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီး ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကိရိယာများအားလုံးက အပိုများသာဖြစ်သည်ဟု လျိုကျန့်ကျွင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

ချူးရှန့်သည် သူ၏ ရဲဝတ်စုံကို ချွတ်ကာ ညစျေးတန်း ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဝယ်လာသော တောက်ပသည့် အနီရောင် ပန်းပွင့်ပုံ ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူက အောက်ဆုံး ကြယ်သီးနှစ်လုံးကိုသာ တပ်ထားသဖြင့် သူ၏ ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ရင်အုပ်ကြွက်သားများနှင့် အွန်လိုင်းမှ ဝယ်ယူထားသည့် ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကို ဖော်ပြနေ၏။ တကယ်တမ်းတွင် ၎င်းက ရွှေရောင်ဆိုးထားသော ပလတ်စတစ်သာ ဖြစ်သည်။

သူ၏လူမိုက်ကဲ့သို့သောအငွေ့အသက်ကို ပိုမို သိသာစေရန်အတွက် သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းတွင် ခြိမ်းခြောက်နေပုံရသော နဂါးပြာပုံ တစ်ခါသုံး တက်တူးစတစ်ကာတစ်ခုကိုပင် ကပ်ထားသေး၏။ အနီးကပ် သေချာစွာ ကြည့်လျှင် ၎င်းက အစွန်းများပင် ကွာကျနေသော စတစ်ကာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိသာသော်လည်း ပျမ်းမျှလူတစ်ယောက်၏ ပေါင်တံထက်ပင် ပို၍တုတ်သော ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းပေါ်တွင်မူ ထူးဆန်းစွာပင် အစစ်အမှန်ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်ကို ဖန်တီးပေးနေတော့သည်။

သူက ပွယောင်းသော အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်နှင့် အနက်ရောင် စစ်ဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသော ချူးရှန့်မှာ သရုပ်ဆောင်ရန်ပင် မလိုအပ်တော့ချေ။ သူသည် မြေအောက်လောက၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ လူမိုက်ဂိုဏ်း၏ ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင်၊ အနည်းငယ် သဘောထားကွဲလွဲမှု ရှိရုံဖြင့် လူများကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ကာ ခွေးစာကျွေးမည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်နေတော့၏။

“ကပ္ပတိန်... ဒီပုံစံက အဆင်ပြေရဲ့လား…”

ချူးရှန့်က သူ၏ ပုံစံသည် အစစ်အမှန်နှင့် မတူမည်ကို စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်ကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ နေကာမျက်မှန် တစ်လက်လောက် ထပ်ဝယ်သင့်သလား…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ရဲအသိစိတ်က အော်ဟစ်နေကာ သူ၏ ရှေ့ရှိ လူကို လက်ထိပ်ခတ်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

“မလိုပါဘူး... တကယ် မလိုပါဘူး…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်း ဒီပုံစံနဲ့ အပြင်ကို ထွက်သွားတာကိုတောင် မင်းကို ဖမ်းဖို့ ရဲကို ဘယ်သူမှ ဖုန်းမဆက်ဘူးဆိုရင် ဒါက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေး ကျရှုံးမှုပဲ... ဘေးကင်းရေးက ပထမဆိုတာ မှတ်ထားပါ... အခြေအနေကို နားလည်သွားတာနဲ့ အချက်ပြလိုက်…”

“နားလည်ပါပြီ…”

…

နေ့လယ် သုံးနာရီ အချိန်ဖြစ်ပြီး နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ဖြာကျနေ၏။

စွန့်ပစ်ထားသော ချည်မျှင်နှင့် အထည်စက်ရုံ၏ တံခါးဝတွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လောင်းကစားရုံအတွက် ကင်းစောင့်နေကြသော လူမိုက်နှစ်ဦးက အရိပ်ထဲတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။

“ဟေး... မင်း ကြားပြီးပြီလား... မကြာသေးခင်က မြို့တောင်ပိုင်းမှာ အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမ တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်တဲ့... သူက မြေအောက်လောကက ငါတို့လို လူတွေကိုပဲ အထူးပစ်မှတ်ထား ဖမ်းဆီးနေတာတဲ့လေ... သူက အသက်ဝင်နေတဲ့ ဝက်ဝံနက်ကြီး တစ်ကောင်နဲ့ တူတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူမိုက်က မီးခိုးကွင်းများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“တောက်... အားလုံးက အပိုတွေ ပြောနေကြတာပါ…”

အခြား ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူမိုက်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ အထင်အမြင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရဲတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းတမ်းနိုင်မှာမို့လို့လဲ... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုလုံထက် ပိုကြမ်းနိုင်ပါ့မလား... ငါတို့ရဲ့ အစ်ကိုလုံက ဖရဲသီးခွဲတဲ့ ဓားနှစ်လက်နဲ့ တောင်ဘက်လမ်းကနေ မြောက်ဘက်လမ်းအထိ ခုတ်ထစ် ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ လူစားမျိုးကွ…”

“ဟုတ်တယ်... အဲဒါက အဲဒီသတ္တိကြောင်တဲ့ ကောင်တွေ သူတို့ မျက်နှာပျက်မှာစိုးလို့ လုပ်ကြံပြောထားတဲ့ ဆင်ခြေတစ်ခုဖြစ်ဖို့ များပါတယ်…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အဝေးမှနေ၍ လေးလံသော ခြေသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

၎င်းက ကျောက်စရစ်ခဲ လမ်းပေါ်သို့ စစ်ဖိနပ်များဖြင့် နင်းလျှောက်လာသော အသံဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက တည်ငြိမ်ကာ အားပါပြီး ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ရှိနေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးက မသိစိတ်အလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နေရောင်ကို ကျောပေးထားလျက် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လျှောက်လာနေ၏။ သူ၏ အနီရောင် ပန်းပွင့်ပုံ ရှပ်အင်္ကျီက နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေပြီး သူ၏ လည်ပင်းရှိ ရွှေဆွဲကြိုးတုတ်တုတ်ကြီးကလည်း အရောင်လက်နေသည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းနှင့်အတူ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကြွက်သားလိုင်းများက ရေးရေးမျှ ပေါ်လာပြီး ဘယ်ဘက်လက်မောင်းရှိ နဂါးပြာ တက်တူးကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရစေ၏။

အကြောက်စရာအကောင်းဆုံးက ထိုမျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်နှာက ထူထဲသော အသားစိုင် ကြွက်သားများဖြင့် တင်းမာနေပြီး ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးပေါ်မှ အမာရွတ်က ကင်းခြေများတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။ ပုရွက်ဆိတ်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသည့်အလား သူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အသွင်ရှိသည်။ သူက အလွန်မောက်မာစွာဖြင့် လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ပခုံးများကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်း၍ လျှောက်လာခဲ့၏။ လူတိုင်းကို အထင်အမြင်သေးနေသည့် သူ၏ အငွေ့အသက်က ဒါဇင်နှင့်ချီသော မီတာအကွာအဝေးမှပင် လူများကို အသက်ရှူကျပ်သွားစေနိုင်သည်။

ကင်းစောင့်နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆေးလိပ်တိုများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစေမိတော့၏။

“သောက်... သောက်ကျိုးနည်း…”

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူမိုက်က ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို နတ်ဆိုးမျိုးလဲ…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမိုက်လုပ်လာခဲ့သော အတွေ့အကြုံများအရ လျင်မြန်စွာ ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

“ဖောက်သည်ကြီး တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်လိုက်စမ်း... သူက သေချာပေါက် လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ဖူးတဲ့ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကြီးတစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူ ငါတို့ကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်လိုက်... သူက ငါတို့ကို အရေးတောင် မစိုက်ဘူး... အဲ့တာက တကယ့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အမူအကျင့်ပဲ…”

ချူးရှန့်၏ အမြင်တွင် ဤကင်းစောင့်နှစ်ဦး၏ ခေါင်းပေါ်၌ အနီရောင် ပြစ်မှုတန်ဖိုးများ ရှိနေသဖြင့် သူတို့က လူကောင်းများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။

ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မစ်ရှင်ကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလျက် ချူးရှန့်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

၁.၉၂ မီတာ မြင့်မားသော ဤလူကြီး၏ အရိပ်အောက်တွင် ကင်းစောင့်နှစ်ဦးက အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“အစ်... အစ်ကိုကြီး…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူက အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ချက်ချင်း တပ်ဆင်လိုက်၏။ သူက ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ခါးညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မဖောက်ရသေးသော ကျုံးဟွာ ဆေးလိပ်ဘူးကို ဆွဲထုတ်ကာ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက... မျက်နှာစိမ်းပါလား... ဒ္နယ်မြေကို လာတာ ပထမဆုံး အကြိမ်လား... ဘယ်ဂိုဏ်းကပါလဲ…”

ဤသည်က စမ်းသပ်မှုတစ်ခု၊ စစ်ဆေးမှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က လမ်းဘေးစကားများ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ကုဒ်များကို ဘာတစ်ခုမျှ မသိခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ကပ္ပတိန်လျို ပြောခဲ့သော စကားကို သူ မှတ်မိနေသည်။

*စကားကို နည်းနည်းပြောပြီး မိုက်တဲ့ပုံစံကို ပိုလုပ်ပြ*

ထို့ကြောင့် ချူးရှန့်က ဆေးလိပ်ဘူးကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး ယူရန် မကြိုးစားခဲ့ချေ။ သူက မေးစေ့ကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းထဲမှနေ၍ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဟ၍ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်၏။

“ထွက်သွားစမ်း…”

သူ၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး ဩရှရှဖြစ်ကာ စိတ်မရှည်မှုများ ရောယှက်နေသည်။

ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကင်းစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် တုန်ယင်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပို၍ပင် ကြီးမားသော အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဤသည်က ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ပင် ဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့် တံခါးစောင့်တစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရန် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်သလို ဤမျှအခြေခံကျသော မေးခွန်းတစ်ခုကို ဖြေရန်လည်း အရေးစိုက်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤဂရုမစိုက်မှု၊ ဤလွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်တတ်သော သဘောထားက တကယ့်ကို မိုက်လွန်းနေတော့၏။

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ကျွန်တော် မမြင်လိုက်မိပါဘူး... ထွက်သွားပါ့မယ်... ထွက်သွားပါ့မယ်…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက ဤလူမိုက်ကြီး ဒေါသထွက်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ၏ ဆေးလိပ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူမိုက်က အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး အုတ်ဟောင်းပုံ၏ အနောက်တွင် စမ်းသပ်ရှာဖွေကာ အလွန်လျှို့ဝှက်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါခင်ဗျာ... ဒီနေ့ နေရာက တော်တော်လေး စည်ကားပြီး အစ်ကိုလုံလည်း ရှိပါတယ်... အစ်ကိုကြီး သေချာပေါက် ပျော်ရွှင်ရမှာပါ…”

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူကြီးက ခေါင်းညွတ်ကာ ကျေးဇူးပြု၍ဟူသော စံသတ်မှတ်ချက် အမူအရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာက သူ၏ အဖေအရင်းကို ကြိုဆိုနေသည်ထက်ပင် ပို၍ ရိုသေနေသေးတော့သည်။

ချူးရှန့်မှာ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။

*ဒါက ရက်စက်တဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ်ရဲ့ စွမ်းအားပဲလား... လက်မှတ်တောင် ဝယ်ဖို့ မလိုဘူးပေါ့လေ…*

သူက သူ၏ အေးစက်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်လေးမျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လျှို့ဝှက်တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

မှိန်ပျပျ လင်းနေသော စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ချူးရှန့်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကင်းစောင့်နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ကျောပြင်များ လုံးဝ ချွေးရွှဲနေကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ချနိုင်ကြတော့၏။

“ဘုရားရေ... ငါ့ကို သေမတတ် လန့်သွားစေတာပဲ…”

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူက သူ၏ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“အဲ့လူက တကယ်ဘယ်သူလဲ... ခုနက သူ ငါ့ကို ကြည့်သွားတဲ့ ပုံစံက ငါ သေနေပြီလို့တောင် ခံစားလိုက်ရတာ…”

“စပ်စုမနေစမ်းပါနဲ့…”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သူ့လို အဆင့်အတန်းမျိုးရှိတဲ့လူက နယ်စပ်ဘက်က ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ဖြစ်မှာ သေချာတယ်... သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပြီး ပြဿနာ မရှာမိစေနဲ့... ငါတို့ဆီကို ဧည့်သည်တော်ကြီး တစ်ယောက် ရောက်လာပြီဆိုတာကိုအတွင်းက ညီအစ်ကိုတွေကို မြန်မြန် ပြောပြထားပြီး အားလုံးကို အကောင်းဆုံး နေကြဖို့ ပြောထားလိုက်…”

ပြောနေရင်း အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလူက စကားပြောစက်ကို ထုတ်ကာ သူ၏ အသံကို နှိမ့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဟယ်လို... ဧည့်ကြိုကောင်တာလား... အထူး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ယောက် ဝင်သွားတယ်... အင်္ကျီအနီနဲ့ ရွှေဆွဲကြိုးကို ဝတ်ထားပြီး အရမ်း ရက်စက်မယ့်ပုံပဲ... ဟုတ်တယ်... သူ့ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြားကို စစ်ဖို့ မလိုဘူး... အဲဒီလို လူမျိုးကို ဘယ်သူက စစ်ရဲမှာလဲ... သူ့အတွက် နေရာတစ်နေရာ ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးထားလိုက်…”

စင်္ကြံလမ်းတွင် သူ၏ အနောက်မှ တံခါး ပိတ်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

ထိုအပြုံးက မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် အထူးတလည် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

“ဒီလျှို့ဝှက် မစ်ရှင်က ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုရိုးရှင်းနေတာပဲ…”

ချူးရှန့်က သူ၏ လည်ပင်းရှိ ရွှေဆွဲကြိုးတုတ်တုတ်ကြီးကို စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ရင်း မြေအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့၏။

ရှေ့တွင် ဆူညံသံများနှင့် လောင်းကစားကြွေပြားချင်း တိုက်သံများကို သဲ့သဲ့ ကြားနေရသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်များက ပိုမို အားကောင်းလာနေတော့၏။

အခန်း(၁၈) အစ်ကိုကြီး... ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်ပါ...

မှောင်မိုက်စိုစွတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လေးလံသော အသံလုံတံခါးနှစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ဆေးလိပ်နံ့၊ ချွေးနံ့နှင့် တန်ဖိုးပေါစား ရေမွှေးနံ့များ ရောနှောနေသော လေဟောင်းလေပုပ်နံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

ရှေ့တွင် စတုရန်းမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်ကာ မီးခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြေအောက်ခန်းမကြီး တစ်ခုရှိနေသည်။ လောင်းကစားစားပွဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဟိုတစ်ကွက် သည်တစ်ကွက် စီစဉ်ထားပြီး ဘက်ကရက်နှင့် တက္ကဆက် ဟိုးဒမ်းမှသည် ဖဲရိုက်ခြင်းအထိ အရာအားလုံး ရှိနေ၏။ လောင်းကစားသမား ရာပေါင်းများစွာက စားပွဲများကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး အချို့က ပြုံးရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြကာ အချို့ကမူ သွေးရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေကြသည်။ နေရာတစ်ခုလုံးက လိုအင်ဆန္ဒများနှင့် ရူးသွပ်မှု အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ဤသည်က ကျန်းချန်မြို့၏ အကြီးဆုံးသော မြေအောက် ဒုစရိုက်နယ်မြေပင် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ဝင်ရန် မလောသေးဘဲ လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်ကာ အခန်းတစ်ခုလုံးကို စူးရှသော အမြင်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်၏။

လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် - ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်က အလိုအလျောက် ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ခန်းမကြီးထဲတွင် ဆူညံနေသော်လည်း ချူးရှန့် ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးအနီးရှိ စားပွဲများမှ လူများက တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ကျောပြင်နောက်မှ အပူချိန် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်မြင်မရသော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုက သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသော ဘဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စကားပြောနေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

ဤတိတ်ဆိတ်မှုက ကူးစက်တတ်ပုံရပြီး ခန်းမ၏ အတွင်းပိုင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ပင် မကြာမီ တစ်ချိန်က စည်ကားနေခဲ့သော လောင်းကစားရုံမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ စလော့စက်များကသာ မမောမပန်းနိုင်သော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အသံများကို ဆက်လက် မြည်နေကြပြီး အထူးတလည် နားခါးစရာ ကောင်းနေတော့သည်။

မျက်လုံးအားလုံးက တံခါးဝရှိ အင်္ကျီအနီဝတ် ဧရာမလူကြီးဆီသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။

ချူးရှန့်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ စစ်ဖိနပ်များဖြင့် လှေကားထစ်များပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်…။

ခြေသံများက ခန်းမထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးရန် အလိုအလျောက် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ကြရာ ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းပြီး ခြိမ်းခြောက်တတ်သော လူမိုက်များမှာ ယခုအခါ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုသည်သည် ကစားနေကာ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်၍ မေးခွန်းထုတ်ရန် မရဲဝံ့ကြတော့ချေ။

သူတို့အားလုံးက အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော လူမိုက်များဖြစ်သဖြင့် အကဲခတ်ကောင်းကြသည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ဤလူက မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လူသတ်မည့်သူမျိုးနှင့်တူနေပြီး မည်သူမဆို သူ့ဆီသို့ သွားပါက ဒုက္ခကို ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤအချိန်တွင် ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အထူး လောင်းကစားစားပွဲတစ်ခု၌ လောင်းကစားရုံမန်နေဂျာ အစ်ကိုလုံက ဖောက်သည်ကြီးအချို့နှင့်အတူ တက္ကဆက် ဟိုးဒမ်းကို ကစားနေခဲ့၏။

အစ်ကိုလုံသည် အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးကြီးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ဆံပင်ကို နောက်သို့ သပ်တင်ထားပြီး အတော်လေး လေးစားဖွယ်ကောင်းပုံ ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ တြိဂံပုံ မျက်လုံးများက တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပါးနပ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် တောက်ပသွားတတ်ကာ သူသည် လည်ပတ်ပြီး ပါးနပ်သော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေ၏။

တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အစ်ကိုလုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ လူတိုင်းက ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ…”

ထို့နောက် သူ့ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာနေသော ချူးရှန့်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အစ်ကိုလုံ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။

ဤမြေအောက်လောကမှ ဒေသခံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အစ်ကိုလုံက သူ့ကိုယ်သူ ရက်စက်သူများ အလုံအလောက် မြင်ဖူးသည်ဟု သတ်မှတ်ထားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် လှည့်၍ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်မှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အရပ်အမောင်း၊ ထိုရုပ်ဆိုးသော အမာရွတ်နှင့် အနည်းငယ် အတုဖြစ်နေသော်လည်း ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ထိုရွှေဆွဲကြိုးပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က တကယ်တမ်းတွင် အစ်ကိုလုံ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပြစ်မှုတန်ဖိုးကို လေ့လာရန် ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်ကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လွန်ကဲသော အန္တရာယ်ကို ကိုယ်စားပြုသည့် နက်ရှိုင်းသော အနီရင့်ရောင် ဖြစ်နေ၏။

သို့သော်လည်း အစ်ကိုလုံ၏ အမြင်တွင် ထိုအကြည့်က “ဒီနေ့ ငါ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဘူး... လူတစ်ယောက်အပေါ် ဒေါသပုံချချင်နေတာ... ဒါကြောင့် အဲဒီလူက မင်းပဲ...” ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“ဒီ... ဒီက အစ်ကို…”

အစ်ကိုလုံမှာလည်း လောကကြီးကို မြင်ဖူးထားသူဖြစ်ရာ သူက သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖိနှိပ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တောင့်တင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်၏။

“မျက်နှာစိမ်းပါလား... ဘယ်က နတ်ဘုရားကများ ကျွန်တော့်ရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ နေရာလေးကို ကြွလာတာလဲ မသိဘူး…”

ချူးရှန့်က လောင်းကစားစားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အစ်ကိုလုံကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ စောင့်နေခဲ့၏။ စနစ်က အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကို ပေးလာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး အစ်ကိုလုံ သူ့ဖာသာသူ လွန်ကဲစွာ တွေးတောလာမည့် အချိန်ကိုလည်း စောင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤတိတ်ဆိတ်မှုက အစ်ကိုလုံအတွက်တော့ နာကျင်ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်တိုင်းက အဆုံးမရှိ ဆွဲဆန့်ခံနေရပြီး သူ၏ နားထင်များမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာ၏။

*ရန်သူတွေက ငါတို့ တံခါးကို လာခေါက်တာများလား... ဒါမှမဟုတ် အထက်က သူဌေးက စာရင်းတွေစစ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ ရှင်းလင်းရေးသမား တွေများလား…*

မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများက အစ်ကိုလုံ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူ ပိုတွေးလေ ပိုကြောက်လေ ဖြစ်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အစ်ကိုလုံက ထိုဖိအားကို ဆက်လက် ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ချေ။

ဤထိုင်ခုံသည် လောင်းကစားရုံ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အစ်ကိုလုံ သို့မဟုတ် နောက်ကွယ်မှ သူဌေးအတွက်သာ ဖယ်ချန်ထားလေ့ရှိသည်။

ချူးရှန့်က အားနာမနေတော့ဘဲ ဩဇာအာဏာ အငွေ့အသက်ဖြင့် ထိုင်လိုက်၏။ သူ၏ ၁.၉၂ မီတာရှိသော ခန္ဓာကိုယ်က ထိုင်ခုံကို နောက်သို့ မှီလိုက်ရာ အလေးချိန်ကြောင့် ထိုင်ခုံမှာ ဂျွတ်ခနဲ အသံမည်သွားတော့သည်။

“ဖဲဝေလိုက်…”

ချူးရှန့်က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်၏။

ဖဲဝေသူမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ လက်များက ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေသဖြင့် ပါကင်ဆန် ရောဂါသည် တစ်ဦးနှင့် တူနေကာ ဖဲချပ်များကိုပင် ခက်ခဲစွာ ကိုင်ထားရသည်။

လောင်းကစားမှုက ဆက်လက် ပြုလုပ်လေ၏။

ချူးရှန့်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လောင်းကစားသမားများမှာ အလွန်အမင်း ကံမကောင်းခဲ့ကြချေ။ သူတို့က မူလက ပိုက်ဆံနိုင်ရန် လိုလားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဤစားပွဲမှ အသက်ရှင်လျက် မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်ကိုသာ တွေးတောနေကြတော့သည်။

ချူးရှန့်က တက္ကဆက် ဟိုးဒမ်း၏ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမျှ မသိခဲ့ချေ။ သူက သူ၏ ဖဲချပ်များကို တစ်ချက်လေးမျှပင် မကြည့်ဘဲ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြွေပြားများကို ပစ်ချလိုက်၏။

“လိုက်မယ်…”

စကားဝှက်အရ ဤသည်ကို အကန်းလိုက်ခြင်းဟု ခေါ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လွန်ကဲသော ယုံကြည်မှု သို့မဟုတ် လွန်ကဲသော မဆင်မခြင် ပြုမူမှုကို ညွှန်ပြလေ့ရှိသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ရှိ ကစားသမားမှာ ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်တပ်ထားသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသည့် ဖဲပွင့်တူအစဉ်လိုက်ကို ကိုင်ထား၏။ သို့သော်လည်း သူက ချူးရှန့်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ချူးရှန့်က သေနေသော ငါးမျက်လုံးများကဲ့သို့ ထိုအကြည့်များဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ သူ၏ လက်ကို စိုက်ကြည့်နေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသား၏ နှလုံးမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

*သူက ငါ့လက်ကို ကြည့်နေတာလား... ငါသာ နိုင်သွားရင် ငါ့လက်က ပြတ်သွားမလား မသိဘူး…*

“ကျွန်... ကျွန်တော် သေတယ်…”

ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားက သူ၏ ဖဲပွင့်တူအစဉ်လိုက် ကို စွန့်ပစ်ထားသော ဖဲပုံထဲသို့ မဆိုင်းမတွ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ချွေးအေးများကို သုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

နောက်ကစားသမားက အေနှစ်ပွင့် ရရှိထားပြီး ၎င်းကလည်း ကောင်းမွန်သော ဖဲတစ်စုံ ဖြစ်သည်။ သူက ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အင်အားများ ပြည့်နှက်နေသော ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းကြွက်သားများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပိန်လှီသော လက်မောင်းများနှင့် ခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်၏။

“ကျွန်တော်လည်း သေတယ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ကံက အရမ်းကောင်းနေတယ်... ကျွန်တော် မလိုက်တော့ဘူး…”

တစ်ပတ်လည်ပြီးနောက် လူတိုင်း သေသွားကြသည်။

ချူးရှန့်က ဤအချီကို ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင်ပင် နိုင်သွားခဲ့၏။ သူက ဖဲချပ်များကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ မတူညီသော ပွင့်များဖြစ်သည့် ၂၊ ၅၊ ၇ ဆိုသော အနိမ့်ဆုံး အဆင့်ရှိသည့် ဖဲများကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် နာရီဝက်အတွင်းတွင် လောင်းကစား သမိုင်းတွင် အလွန်လွန်ကဲဆုံးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့၏။

ချူးရှန့် မည်မျှ ဆိုးရွားသော ဖဲများကို ရရှိသည်ဖြစ်စေ သူ၏ ကြွေပြားများကို ပစ်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သို့မဟုတ် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြားလူတိုင်းက ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖဲသေပေးလိုက်ကြသည်။ အချို့လူများက ကေ သုံးပွင့် ရရှိပြီးနောက်တွင်ပင် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ဖဲများကို ပစ်ချလိုက်ကြပြီး ပြောဆိုကြသေး၏။

“ကျွတ်... ဒီနေ့ ကံဆိုးလိုက်တာ... နောက်ထပ် ဖဲဆိုးတစ်ခုပဲ…”

ချူးရှန့်၏ ရှေ့ရှိ ကြွေပြားများက ပိုပို၍ မြင့်တက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် တောင်ငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အစ်ကိုလုံက ဘေးတွင် ရပ်ကာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော နှလုံးသားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။ ဤသည်က လောင်းကစား မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ဓားပြတိုက်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူက ဤမျှ ရဲတင်းစွာနှင့် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အင်အားဖြင့် လုယက်နေသဖြင့် အစ်ကိုလုံက စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောရဲခဲ့ချေ။

“အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဒီနေ့ တကယ့်ကို ကံကောင်းနေတာပဲ…”

အစ်ကိုလုံက ပြုံးကာ ဆေးပြင်းလိပ် တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် မီးညှိပေးလိုက်၏။

ချူးရှန့်က ဆေးပြင်းလိပ်ကို ယူကာ အားပါးတရ တစ်ဖွာ ဖွာလိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးများ သီးသွားသဖြင့် ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။

“အဟွတ်…”

ဤချောင်းဆိုးသံက အစ်ကိုလုံကို အလွန် လန့်သွားစေသဖြင့် သူက ဒူးထောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

“ဒီဆေးလိပ်က မကောင်းဘူး…”

ချူးရှန့်က ဆေးပြင်းလိပ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူက ဝန်းရံနေသော လှုပ်ရှားမှုများကို အကဲခတ်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့ပါ... ဒ္ဆေးလိပ်က ဈေးပေါလွန်းပါတယ်... သူဌေးရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ…”

အစ်ကိုလုံက တန်ဖိုးကြီး ကျူးဘား ဆေးပြင်းလိပ်ဘူးကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ အလျင်အမြန် ပစ်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မြန်မြန်... ငါ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားတဲ့ ဘူးကို သွားယူစမ်း…”

ချူးရှန့်က အစ်ကိုလုံ၏ ဖားယားမှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက လောင်းကစားစားပွဲပေါ်တွင် စည်းချက်ကျကျ ခေါက်နေ၏။

တောက်... တောက်... တောက်... တောက် တောက်…

ဤသည်က သူနှင့် လျိုကျန့်ကျွင်း သဘောတူထားသော မော့စ်ကုဒ် အချက်ပြမှုဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံကို သေချာသိရှိပြီးပြီ... လူတိုင်း ရှိနေတယ်... ကွန်ရက်ကို ပိတ်လို့ရပြီ...ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အစ်ကိုလုံနှင့် ဝန်းရံနေသော လောင်းကစားသမားများအတွက်မူ ထိုတုံးအိအိ ခေါက်သံက သေမင်း၏ နှစ်သစ်ကြိုရေတွက်မှုတစ်ခုနှင့် တူနေ၏။ အသံတစ်ချက် ထွက်လာတိုင်း သူတို့၏ နှလုံးသားများ ကျုံ့ဝင်သွားကြသည်။

*အစ်ကိုကြီးက... စိတ်မရှည် ဖြစ်နေတာများလား... ငါတို့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း ဝန်ဆောင်မှု မပေးနိုင်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် သူ အရေးယူတော့မလို့လား…*

အစ်ကိုလုံမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေ၏။

ချူးရှန့်က အချက်ပြပြီးနောက် သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပွတ်ဆွဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပါပြီ…”

သူက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်၏။

ဆူညံနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဤစကားစုကို လူအနည်းငယ်ကသာ ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း အစ်ကိုလုံအတွက်မူ ၎င်းက နောက်ဆုံး ရာဇသံတစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဝင်စရာ မလိုချေ။

သွားပြီ... ဒီကပ်ဆိုးကြီးက သွေးထွက်သံယို ဖြစ်အောင် လုပ်တော့မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်လောင်းကစားရုံ၏ လေးလံသော အသံလုံတံခါး နှစ်ချပ်က ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့၏။

“ဝုန်း…”

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပင်မတံခါးကြီး ပွင့်ထွက်သွားပြီး ထူထပ်သော မီးခိုးများ လိမ့်ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရဲပဲ... မလှုပ်ကြနဲ့... အားလုံးပဲ... လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်တင်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြစမ်း…”