အခန်း (၁၉-၂၀)

အခန်း(၁၉) မလှုပ်နဲ့... ငါက... ကိုယ့်လူပဲ…

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲမှုကြီးက မြေအောက်လောင်းကစားရုံတစ်ခုလုံးကို တစ်ခဏမျှ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားစေပြီးနောက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

“ရဲတွေ လာပြီ... ပြေးကြ…”

“ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း... လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း…”

လောင်းကစားစားပွဲကို ဝိုင်းရံနေခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးက အနှောင့်အယှက်ပေးခံလိုက်ရသော ပုရွက်ဆိတ်အုံမှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားကြပြီး အော်ဟစ်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ အချို့က နောက်ပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်ရန် ကြိုးစားကြပြီး အချို့က စားပွဲအောက်သို့ တွားသွားဝင်ရောက်သွားကြကာ အခြားသူများကမူ သူတို့၏ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုထဲတွင် ကြွေပြားဗန်းများကို တိုက်မိသဖြင့် အရောင်အသွေးစုံလင်သော လောင်းကစားကြွေပြားများက မြေပြင်တစ်ခွင်လုံးသို့ ပြန့်ကျဲသွားကြ၏။ လဲကျသွားသော စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ၏ အသံများနှင့်အတူ အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာ အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

အဓိကရုဏ်းနှိမ်နင်းရေး ဒိုင်းလွှားများနှင့် စက်သေနတ်ငယ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော အပြည့်အစုံ လက်နက်တပ်ဆင်ထားသည့် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် များစွာက ပေါက်ကွဲပွင့်ထွက်သွားသော ပင်မတံခါးကြီးမှတစ်ဆင့် ဒီရေအမည်းရောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လိမ့်ဝင်လာခဲ့ကြ၏။

“နန့်ချန်ခရိုင် ရုံးခွဲကပဲ... အားလုံးပဲ လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်တင်ထားကြ... လှုပ်တဲ့သူမှန်သမျှ အဖမ်းခံရမယ်…”

ကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသံချဲ့စက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လျိုကျန့်ကျွင်းက ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤလောင်းကစားသမား အများစုမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ရာဇဝတ်ကောင်များ သို့မဟုတ် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးထားသော လောင်းကစားသမားများ ဖြစ်ကြ၏။ အဒရီနယ်လင်းများ၏ လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် သူတို့က သတိပေးချက်များကို လုံးဝ နားမထောင်နိုင်ကြတော့ဘဲ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဟိုဟိုသည်သည် ဆက်လက် ပြေးလွှားနေကြသည်။ နေရာကို စောင့်ရှောက်နေကြသော လူမိုက်အချို့က ပြန်လည်ခုခံရန်အတွက် ထိန်းချုပ်ထားသော ဓားများကိုပင် ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလာကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားမည့် အန္တရာယ် ရှိနေတော့၏။

ထိုစဉ် ပင်မစားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေခဲ့သော ချူးရှန့်က စတင် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

သူက သူ၏ ရှေ့ရှိ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤဆူညံပွက်လောရိုက်မှုများအတွင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လူများ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားပါက မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ သူက အခြေအနေကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ရပေမည်။

ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သူ၏ ကြီးမားလှသော ၁.၉၂ မီတာရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ်က ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ကြက်အုပ်ထဲမှ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။ သူက စစ်ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူ၏ ကြီးမားလှသည့် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ ရှေ့ရှိ သစ်သားအစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လောင်းကစားစားပွဲကို အားကုန် ကန်ချလိုက်၏။

ဝုန်းခနဲ ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခတ်သံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာ အလေးချိန်ရှိသော သစ်သားလောင်းကစားစားပွဲကြီးကို ချူးရှန့်က ကန်လှဲလိုက်၏။ စားပွဲကြီးက လေထဲတွင် လည်ထွက်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားရာ သစ်သားစများ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံကြီးက အခြားအသံများ အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ချူးရှန့်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူကာ သူ၏ စွမ်းအင်များကို ဒန်တျန်အတွင်း၌ စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် စနစ်၏ မြှင့်တင်မှုဖြင့် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

“မင်းတို့တွေ မလှုပ်နဲ့…”

ထိုအော်ဟစ်သံက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းက အလုံပိတ် မြေအောက်နေရာလေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ နားစည်များကို နာကျင်သွားစေကာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးဆိုင်းကြီးပင် အကြိမ်အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့၏။

ရလဒ်က ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လောင်းကစားရုံတစ်ခုလုံးက ရပ်တန့်ခလုတ် နှိပ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။

ပြေးလွှားနေခဲ့ကြသော လောင်းကစားသမားများမှာ နေရာမှာပင် အေးခဲသွားကြပြီး ထူးဆန်းသော ကိုယ်ဟန်အမူအရာ အမျိုးမျိုးဖြင့် တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော လူမိုက်များ၏ လက်ထဲရှိ ဓားများမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆူညံစွာ ပြုတ်ကျသွားကြ၏။

လူတိုင်းက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသော ကွင်းလယ်ရှိ အင်္ကျီအနီနှင့် လူကြီးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာက အင်အားသုံးလိုက်ရသဖြင့် ရုပ်ဆိုးဆိုး ရက်စက်မှုများဖြင့် ပုံပျက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေကာ ဘယ်ဘက်မျက်ခုံးပေါ်မှ အမာရွတ်က သွေးဆို့ကာ နီရဲနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။

“လက်တွေကို ခေါင်းပေါ်တင်ထား... ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြစမ်း... လှုပ်ရဲတဲ့သူမှန်သမျှကို အသေသတ်ပစ်မယ်…”

ချူးရှန့်က နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဘုန်း…။

ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာတတ်သော မန်နေဂျာ အစ်ကိုလုံ အပါအဝင် လူရာပေါင်းများစွာက မသိစိတ်အလျောက် သူတို့၏ လက်များကို ခေါင်းနောက်တွင်ထားကာ ပြီးပြည့်စုံသော တညီတညွတ်တည်းမှုဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ကြ၏။ စည်းကမ်းတကျရှိမှု အဆင့်က ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ထားသော စစ်သားများထက်ပင် ပို၍ တိကျနေသေးတော့သည်။

အစ်ကိုလုံမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားကာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့၏။

*ငါတို့တော့ သေပြီ…ဒါက ရဲတွေ ဝင်စစ်တာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက သစ္စာဖောက်ခံရတာပဲ... အင်္ကျီအနီနဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးက နေရာကို ရှင်းလင်းဖို့ ရဲတွေကို အသုံးချနေတာ... သူက ငါတို့ အားလုံးကို နှိမ်နင်းပြီး နှုတ်ပိတ်ပစ်ချင်နေတာ သေချာတယ်…*

*ရက်စက်လွန်းတယ်... အရမ်းကို ရက်စက်လွန်းတယ်…*

အစ်ကိုလုံက သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပေါင်ကြားတွင်လည်း စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်၏။

အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ပြေးဝင်လာခဲ့ကြသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ ဆွံ့အသွားကြ၏။ သူတို့က ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြသော်လည်း ရာပေါင်းများစွာသော သံသယရှိသူများက မြေပြင်ပေါ်တွင် နာခံမှုရှိစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ရှိသည့် ရက်စက်သော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က ချူးရှန့်၏ ရုပ်ရည်နှင့် အငွေ့အသက်ကိုကြည့်ကာ ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ ဤသူက ဤအုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှ၏။ ထို့အပြင် အလွန်အန္တရာယ်များသော သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

“သတိထားကြ... ရှေ့မှာ ခေါင်းဆောင်ကို တွေ့ပြီ... အရမ်းကို အန္တရာယ်များတယ်…”

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အမျိုးအစား ၉၅ တိုက်ခိုက်ရေးရိုင်ဖယ်ကို ချက်ချင်း မောင်းတင်ကာ ချူးရှန့်ဆီသို့ အမည်းရောင် သေနတ်ပြောင်းဝဖြင့် ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

“ဟေး... အင်္ကျီအနီနဲ့ကောင်... မလှုပ်နဲ့... လက်မြှောက်ထားစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပစ်လိုက်မယ်…”

ချက်ချင်းပင် သေနတ် ဒါဇင်နှင့်ချီကာ ချူးရှန့်ဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချိန်ရွယ်လာကြပြီး အနီရောင် လေဆာအမှတ်အသားများက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရူးသွပ်စွာ တောက်ပနေကာ အများစုမှာ သူ၏ နဖူးနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်နေကြ၏။

ချူးရှန့်က သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံမှ ချီးကျူးစကားများကို လက်ခံရယူရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူ၏ ဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသော သေနတ် ဒါဇင်နှင့်ချီကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုံးဝ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

“ဟင်... မဟုတ်ဘူးလေ... မပစ်ကြနဲ့... ကျွန်တော်က အချင်းချင်းပါ…”

ချူးရှန့်မှာ လန့်သွားပြီး သူ၏ လက်များကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်မြှောက်လိုက်သော အမူအရာက သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံ ရှပ်အင်္ကျီ၊ ရွှေဆွဲကြိုးတုတ်တုတ်ကြီးနှင့် “ငါ့ကို လာထိကြည့်လေ” ဟု ပြောနေသည့်အလား ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာအမူအရာတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ အမြင်တွင်တော့ ရန်စနေသည့်အလား ဖြစ်သွားတော့၏။

“မလှုပ်နဲ့... အောက်ဆင်း... အခုပဲ အောက်ကို ဆင်းစမ်း…”

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်၏ လက်ချောင်းက ခလုတ်ပေါ်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ချွေးအေးများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေသည်။ ဤလူကြီး၏ အငွေ့အသက်က အလွန်အားကောင်းလွန်းလှ၏။ သူက မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ၏ ကျောနောက်မှ ဂက်တလင် သေနတ်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လာပြီး တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်မှာပင် လျိုကျန့်ကျွင်းက နောက်မှနေ၍ နောက်ဆုံးတွင် တိုးဝင်လာနိုင်ခဲ့၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျိုကျန့်ကျွင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်၏ သေနတ်ပြောင်းဝကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။

“မပစ်နဲ့... အဲဒါ ချူးရှန့်လေ... အဲဒါ ငါတို့ ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့က ချူးရှန့်ကွ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ အသံများ အက်ကွဲသွားသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဘာ…”

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး ရက်စက်သော လူမိုက်ခေါင်းဆောင်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

“သူက ရဲတစ်ယောက်လား... ကပ္ပတိန်လျို... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာလား... ဒီလိုရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့လေ... သူက ရဲတစ်ယောက်လို့ ခင်ဗျားက ပြောနေတာလား…”

ဤအချိန်တွင် ချူးရှန့်သည်လည်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွား၏။ သူက သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံ ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကော်လာထဲသို့ လက်ကို အလျင်အမြန် နှိုက်လိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်က ဝန်းရံနေသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လန့်သွားစေပြီး သေနတ်ကို မတော်တဆ ပစ်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။

ချူးရှန့်က သူ၏ လည်ပင်းရှိ ရွှေဆွဲကြိုးတုတ်တုတ်ကြီး၏ အောက်မှနေ၍ အနက်ရောင် သားရေပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ တောက်ပနေသော ရဲတံဆိပ်နှင့် အရာရှိ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... နားလည်မှု မလွဲကြပါနဲ့…”

ချူးရှန့်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပုံဖြင့် သူ၏ သက်သေခံကတ်ပြားကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ချူးရှန့်... အလုပ်သင် ရဲအရာရှိ... နန့်ချန်ခရိုင် ရုံးခွဲက ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ကပါ... မှတ်ပုံတင်နံပါတ် XXXXXX ပါ... ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ ကိုယ့်လူပါ…”

လေထုက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ တရားဝင် ရဲလက်မှတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ကြရင်း သူတို့၏ ကမ္ဘာ့အမြင်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သို့သော်လည်း ထိုအရာက အဆိုးရွားဆုံးအပိုင်း မဟုတ်သေးချေ။

အများဆုံး စိတ်ပျက်နေကြသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသော လောင်းကစားသမားအုပ်စုနှင့် အစ်ကိုလုံပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအသက်ရှင်နေတဲ့ယာမ၏ ပါးစပ်မှနေ၍ ကျွန်တော်က ရဲပါဟူသော စကားလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစ်ကိုလုံက သူ၏ ဦးနှောက်ကို မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေကာ ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ရဲလက်မှတ်ကို တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လာလုမတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

“ရဲ... ရဲတဲ့လား…”

အစ်ကိုလုံ၏ အသံက တုန်ယင်နေပြီး လှည့်စားခံလိုက်ရသဖြင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“မင်းက ရဲတစ်ယောက်လား... ဒါဆို မင်းက ဘာလို့ လူမိုက်တစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး လူမိုက်ဆန်အောင် လုပ်နေရတာလဲ... မင်း ငါ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး နိုင်သွားတယ်လေ... စားပွဲကြီးကိုတောင် မင်း ကန်လှဲလိုက်သေးတယ်... မင်းရဲ့ အဲဒီ အကြည့်တွေက... မင်းက ရဲတစ်ယောက်လို့ ငါ့ကို ပြောနေတာလား…”

“တရားမျှတမှုဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား... ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား…”

သူ့ဘေးရှိ လောင်းကစားသမားတစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အခုခေတ် ရဲတွေ အားလုံးက ဒီရုပ်မျိုးတွေကြီးပဲလား... ငါတို့လို လူဆိုးတွေက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ဆက်ရှင်ရတော့မှာလဲ…”

လောင်းကစားရုံတစ်ခုလုံးရှိ သံသယရှိသူများမှာ ယခုအခါ ယုတ္တိမတန်သော ပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားနေကြရပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ ဖမ်းဆီးခံရခြင်းအတွက် ဒေါသထွက်မှုက ဖမ်းဆီးခံရခြင်းကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သရုပ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည့် မတရားမှုအပေါ် ဒေါသထွက်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုစွပ်စွဲနေသော အကြည့်များကိုကြည့်ကာ ချူးရှန့်က သူ၏ နှာခေါင်းကို အနေခက်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရဲလက်မှတ်ကို လည်ပင်းတွင် ချိတ်ဆွဲကာ တရားမျှတပုံပေါက်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“အင်း... အလုပ်အတွက် နည်းနည်း သရုပ်ဆောင်လိုက်တာပါ... တကယ်တော့ ငါက အရမ်း သဘောကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ…”

“သောက်ကျိုးနည်း လျှာရိုးမရှိတိုင်းပြောနေတယ်”

အစ်ကိုလုံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကာ သတိလစ်သွားတော့၏။

အခန်း(၂၀) ကျွန်တော် သူ့ကို တိုင်ကြားချင်တယ်... သူက ကျွန်တော့်ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်…

နန့်ချန်ခရိုင် ရုံးခွဲ၊ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း။

အစ်ကိုလုံသည် အထူးပြုလုပ်ထားသော စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းသုံး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်များကို စားပွဲတွင် လက်ထိပ်ခတ်ထား၏။ နှစ်နာရီကြာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း သူက ကြောင်တောင်တောင် အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

လောင်းကစားရုံအတွင်း လွှမ်းမိုးခြယ်လှယ်နိုင်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူ တစ်ဦးကိုပင် ဘောင်းဘီထဲ သေးပါချလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေခဲ့သည့် ထိုဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အမှန်တကယ်တော့ အလုပ်စဝင်သည်မှာ မကြာသေးသော အလုပ်သင် ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့၏။

“နာမည်…”

စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို တာဝန်ယူထားသော အသက်ပိုကြီးသည့် စုံထောက်တစ်ဦးက စားပွဲကို ခေါက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“လုံ... လုံကျစ်ချမ်းပါ…”

အစ်ကိုလုံက အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ပြောစမ်း... လောင်းကစားရုံ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ... နောက်ကွယ်က သူဌေးက ဘယ်သူလဲ... စာရင်းစာအုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲ…”

ဝါရင့်စုံထောက်ကြီးက ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို စတင်လိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ အစ်ကိုလုံက မြေအောက်လောက၏ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူတစ်ဦး ဖြစ်၏။ အစပိုင်းတွင် ပြိုလဲသွားပြီးနောက် သူ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ စကားမပြောသရွေ့ ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် သူသည် စီစဉ်သူဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် တိုက်ရိုက် သက်သေအထောက်အထား ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ အများဆုံး လောင်းကစားရုံ ဖွင့်လှစ်မှုဖြင့်သာ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရပြီး ထောင်ထဲတွင် နှစ်အနည်းငယ် နေရမည်ကို သူ သိထား၏။ သို့သော်လည်း သူသာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပါက သူ၏ ဘဝက ပြီးဆုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး ထောင်ထဲတွင်ပင် နှုတ်ပိတ်ခံရနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အစ်ကိုလုံက ဘာဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်တော့သော သဘောထားကို ခံယူလိုက်တော့၏။

“အရာရှိကြီး... ကျွန်တော်က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပါ... လုံခြုံရေးပဲ လုပ်တာပါ... လောင်းကစားရုံပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ ကျွန်တော် မသိသလို စာရင်းတွေလည်း ကျွန်တော် မကိုင်ပါဘူး... ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းထားလည်း ဘာမှ အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော့်မှာ ရှေ့နေရှိတယ်... သူ လာတာကိုပဲ စောင့်နေတာပါ…”

အစ်ကိုလုံက ခေါင်းကို စောင်းကာ လူလိမ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သရုပ်ဆောင်လေတော့သည်။

စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုက အကျပ်အတည်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဝါရင့်စုံထောက်ကြီးမှာ ခေါင်းကိုက်သွားတော့သည်။ သူက အပြင်ထွက်လာပြီး လျိုကျန့်ကျွင်းကို အစီရင်ခံလိုက်၏။

“ကပ္ပတိန်လျို... ဒီကောင်က တော်တော်လေး ခေါင်းမာပြီး ဖြိုခွဲရခက်တဲ့ အခွံမာသီးပဲ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ခဏလောက်တော့ သည်းခံရမယ့်ပုံပဲ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက တစ်ဖက်သတ်မြင်ရသော မှန်မှတစ်ဆင့်အတွင်းမှ အစ်ကိုလုံကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်၏။

“သည်းခံရမယ်... ငါတို့မှာ သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ အဲဒီလောက် အချိန်မရှိဘူး... ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတချို့ကို သုံးရတော့မယ့်ပုံပဲ…”

“ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်း…”

ဝါရင့်စုံထောက်ကြီးမှာ လန့်သွား၏။

“ကပ္ပတိန်လျို... ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံချက်ရအောင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လို့ မရဘူးနော်…”

“ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် စင်္ကြံလမ်းရှိ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းဘူး စားနေသော ချူးရှန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ချူးရှန့်... မင်း ဗိုက်ဝပြီလား…”

ချူးရှန့်က နောက်ဆုံးကျန်သော ဝက်သားနီနှပ် တစ်လုတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ပါးစပ်ကို သုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဗိုက်ဝပါပြီ ကပ္ပတိန်..”

“အဲဒီလုံကျစ်ချမ်းက တော်တော် ခေါင်းမာတယ်... သွားပြီး သူ့ကို စစ်မေးလိုက်စမ်း... မှတ်ထားနော်... ဥပဒေကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး အသက်သွင်းရမယ်... အင်အားမသုံးနဲ့…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

“အိုး... ပြီးတော့ ခုလေးတင် လောင်းကစားရုံကနေ သိမ်းဆည်းလာတဲ့ ဓားမကြီးကိုပါ ယူသွားလိုက်... လူသတ်လက်နက်ကို သူ့ကို ခွဲခြားခိုင်းဖို့လို့ ပြောလိုက်လေ…”

ချူးရှန့်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။

“နားလည်ပါပြီ…”

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းအတွင်း၌ အစ်ကိုလုံသည် မျက်စိမှိတ်ကာ အနားယူနေပြီး ရှေ့နေနှင့် သူ၏ ထွက်ဆိုချက်ကို မည်သို့ ညှိနှိုင်းရမည်ကို စိတ်ထဲတွင် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ သံတံခါးက အပြင်မှနေ၍ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကြမ်းတမ်းစွာ တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။

လေအေးတစ်ချက် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အစ်ကိုလုံမှာ လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လျှောကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်က ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက သူ၏ အနီရောင်ပန်းပွင့်ပုံ ရှပ်အင်္ကျီကို လဲလှယ်ရန် အချိန်မရခဲ့သလို ရွှေဆွဲကြိုးတုတ်တုတ်ကြီးကလည်း သူ၏ လည်ပင်းတွင် တွဲလောင်းကျနေဆဲပင်။ သူ၏ လက်ထဲတွင်မူ တစ်မီတာကျော် ရှည်လျားသော တောက်ပနေသည့် ဓားမကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ချူးရှန့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မူလကတည်းက သေးငယ်နေသော နေရာလေးက ချက်ချင်းပင် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖိနှိပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်က တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ အစ်ကိုလုံ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဩဇာအာဏာ အငွေ့အသက်ဖြင့် ထိုင်လိုက်၏။ သူက ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဓားမကြီးကို စားပွဲပေါ်သို့ ဝုန်း ခနဲ ဆောင့်ချလိုက်ရာ ဓားသွားက အစ်ကိုလုံ၏ နှာခေါင်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

“ဂလု…”

အစ်ကိုလုံက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။ သူ ယခုလေးတင် တည်ဆောက်ထားခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားတော့သည်။

“အရာရှိကြီး... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဒါက ဥပဒေစိုးမိုးတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလေ... ပြီးတော့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတွေကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်နော်…”

အစ်ကိုလုံ၏ အသံများ တုန်ယင်နေ၏။

ချူးရှန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ၎င်းအစား သူ၏ လက်ချောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ ဓားသွားကို ဖွဖွလေး တောက်လိုက်ရာ ပြတ်သားသော ဒေါင် ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒီဓားက တော်တော် ကောင်းတာပဲ... တော်တော်လည်း ထက်တယ်…”

ချူးရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများက အစ်ကိုလုံ၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး မည်သည့်ထောင့်မှ ခုတ်လျှင် အသက်သာဆုံး ဖြစ်မည်ကို လေ့လာနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ချူးရှန့်က အစ်ကိုလုံ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ပြစ်မှုတန်ဖိုး အချက်အလက်များကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအထဲတွင် အစ်ကိုလုံ၏ အမျိုးမျိုးသော ရာဇဝတ်မှုများနှင့် သက်သေခံပစ္စည်းများကို ဖုံးကွယ်ထားသည့် နေရာများကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထား၏။ ဤသည်က စနစ်၏ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန်အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် ရရှိလာသော လုပ်ဆောင်ချက်အသစ် ဖြစ်သည့် ပြစ်မှုအမြင် ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အစ်ကိုလုံ၏ အမြင်တွင် ဤသည်က သေမင်း၏ ဗြောင်ကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတော့၏။

“လုံကျစ်ချမ်း... ကျား... အသက် ၄၂ နှစ်…”

ချူးရှန့်က နက်ရှိုင်းပြီး ဩရှရှ အသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ စတင်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ ရှောင်ဟုန်ဆိုတဲ့ တရားမဝင် မိန်းမတစ်ယောက် ရှိတယ်... သူက ဥယျာဉ်အိမ်ရာ တိုက်အမှတ်(၃)၊ အခန်း(၄၀၂)မှာ နေတယ်... အဲဒီအခန်းက ကုတင်အောက်မှာ မင်း လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခု တူးထားပြီး အဲဒီထဲမှာ ငွေသားယွမ်နှစ်သန်းနဲ့ စာရင်းစာအုပ်သုံးအုပ် ဖုံးကွယ်ထားတယ်... ငါ ပြောတာ မှန်လား…”

အစ်ကိုလုံ၏ သူငယ်အိမ်များက အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့် ချက်ချင်း ကျုံ့ဝင်သွားတော့၏။

ဤသည်က သူ၏ အတင်းကျပ်ဆုံး ကာကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။ နောက်ကွယ်မှ သူဌေးပင် မသိချေ။ ဤရဲက ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှလောက် အများကြီး သိနေရတာလဲ။

*သူက လုံးဝ ရဲတစ်ယောက် မဟုတ်လို့သာ ဖြစ်ရမယ်... သူက သူတို့ကို သစ္စာဖောက်နေတဲ့ တခြား ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတစ်ခုက ဖြစ်မှာပဲ... သူက အရာအားလုံးကို သိနေခဲ့ပြီးသားပဲ…*

သူ စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ချူးရှန့်က သူ ပြန်လည်ခုခံနေသည်ဟု ယူဆလိုက်သဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဓားမကြီးကို ကောက်ကိုင်ပြီး စားပွဲကို ပတ်၍ အစ်ကိုလုံ၏ အနောက်သို့ သွားလိုက်၏။

အစ်ကိုလုံ၏ ကျောပြင်နောက်မှ လေးလံသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းက သူ၏ အာရုံကြောများကို ထုနှက်နေတော့သည်။

ချူးရှန့်က ဓားကို အစ်ကိုလုံ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ရာ အေးစက်သော ဓားသွားက အစ်ကိုလုံ၏ လည်ပင်းကို ဖိကပ်ထားလျက်သား ဖြစ်သွား၏။ သူက ကိုင်းညွတ်ကာ အစ်ကိုလုံ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား အသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို မပြောလည်း အဆင်ပြေပါတယ်... ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ၊ စာရင်းစာအုပ်တွေ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်... မင်း အတွက်ကတော့... မင်း ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံတွေက ပိုင်ရှင်မဲ့ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား…”

ဤသည်က ချူးရှန့်က သူ့ကို လှည့်စားရန်အတွက် ဖန်တီးထားသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်ပြီး ရုပ်ရှင်များထဲမှ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းဗျူဟာများကို အတုခိုးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အစ်ကိုလုံအတွက်မူ ဤစကားများက သေဒဏ်ချမှတ်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

“အား…”

အစ်ကိုလုံ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့လေပြီ။ သူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်လိုက်ရာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းသုံး ကုလားထိုင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားတော့၏။

“ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်... အားလုံးကို ပြောပါ့မယ်... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့နော်…”

အစ်ကိုလုံက မျက်ရည်များ စီးကျနေလျက် တစ်ဖက်သတ်မြင်ရသော မှန်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို တိုင်ချင်တယ်... တိုင်ကြားစာ ဖွင့်ချင်တယ်... ဒီရဲက အမှုဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်နေတာ... သူက ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်ချင်နေတာ... ကယ်ကြပါဦး... တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်တော့်ကို ကယ်ကြပါဦး…”

“နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ကျောက်စစ် ဆိုတာ ကျွန်တော် တိုင်တန်းပါတယ်... သူက မူးယစ်ဆေးဝါး ရောင်းဝယ်သူ တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်... သူ လူတောင် သတ်ဖူးတယ်... ကျွန်တော့်မှာ သက်သေရှိတယ်... အားလုံးကို ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော့်ကို အချုပ်ခန်းထဲ ထည့်ပေးဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီသောက်ရူးဆီကနေ ဝေးဝေးကို ခေါ်သွားပေးပါ... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ…”

တစ်ဖက်သတ်မြင်ရသော မှန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော လျိုကျန့်ကျွင်းနှင့် ဝါရင့်စုံထောက်ကြီးတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

ဝါရင့်စုံထောက်ကြီးက သူ၏ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“ကပ္ပတိန်လျို... ဒါက...ဒါက ဝန်ခံချက်ရအောင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရလားမသိဘူး…”

လျိုကျန့်ကျွင်းက အတွင်းမှ တကယ်တမ်း ဘာမှမလုပ်ထားဘဲ ဓားဖြင့် လူသတ်လက်နက်ကို ခွဲခြားနေရုံသာဖြစ်သော ချူးရှန့်ကို ကြည့်ကာ နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါယမ်းလိုက်၏။

“မရဘူးလေ... ဒါက သံသယရှိသူမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံနိုင်ရည် အားနည်းပြီး သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် ဝန်ခံသွားတာပဲ... ရဲဘော်ချူးရှန့်က... မေတ္တာတရားနဲ့ လူတွေကို သိမ်းသွင်းနေတာပါ…”

စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်းအတွင်း၌ ချူးရှန့်က ငိုယို၍ တောင်းပန်နေပြီး ငယ်စဉ်က မုဆိုးမ ရေချိုးသည်ကို ချောင်းကြည့်ခဲ့သည်များ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဝန်ခံချင်နေသည့်အလား ဖြစ်နေသော အစ်ကိုလုံကိုကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဓားကို သိမ်းလိုက်၏။

[ဒင်... အဆင့်အေရာဇဝတ်ဂိုဏ်း၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ပြိုလဲကာ အရာအားလုံးကို ဖော်ထုတ်လာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၁၀၀၀...]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ဘွဲ့အသစ်တစ်ခု ရရှိသွားပါပြီ - စစ်ဆေးမေးမြန်းခန်း၏ အိမ်မက်ဆိုး... အကျိုးသက်ရောက်မှု - စစ်ဆေးမေးမြန်းစဉ်အတွင်း သံသယရှိသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို ၅၀% လျှော့ချပေးပါသည်။]

ချူးရှန့်က သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွား၏။

*ငါက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လား... ငါက သူ့ဆီကနေ စာရင်းစာအုပ် နေရာကို စစ်ဆေးချင်ရုံလေးပါ…*