အခန်း (၂၃-၂၄)

အခန်း (၂၃) ဗုံးများပင်လျှင် သူ့ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသလော

ကျန်းချန်မြို့လယ်ရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတွင် ရဲကားများနှင့် မီးသတ်ကားများက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး ဥဩဆွဲသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်နေ၏။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က မြေတူးစက်တစ်ခု အလုပ်လုပ်နေစဉ် သံချေးတက်နေသော အရာဝတ္ထုကြီးတစ်ခုကို မတော်တဆ တူးဖော်မိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ကျန်ရစ်ခဲ့သော လေကြောင်းပစ်ဗုံးတစ်လုံးဖြစ်၏။ ထိုဗုံးကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး သံချေးများ အထပ်ထပ် တက်နေကာ ၎င်း၏ စနက်တံမှာ ထိခိုက်မိထားပုံရသောကြောင့် အလွန်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲသွားနိုင်ချေ ရှိနေသည်။

ဤသတင်းကြောင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင် လူနေရပ်ကွက်များတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြတော့၏။

ရဲတပ်ဖွဲ့က ထိုဧရိယာကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မြို့လယ်ခေါင်မျိုးတွင် မြင်ကွင်းကို စပ်စုချင်ကြသည်မှာ လူ့သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ တားမြစ်မျဉ်းအပြင်ဘက်တွင် ဖုန်းများဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသော လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အခြေအနေကို သေချာမသိကြသော သက်ကြီးရွယ်အို အများအပြားကလည်း အတင်းတိုးဝင်လာကြသဖြင့် ပရမ်းပတာ အခြေအနေ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

“နောက်ဆုတ်ကြ နောက်ဆုတ်ကြ အန္တရာယ်ရှိတယ်...”

လူငယ်ရဲအရာရှိများစွာက အသံဝင်သွားသည်အထိ အော်ဟစ်ကာ လက်ချင်းချိတ်၍ လူသားတံတိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးထားကြသော်လည်း တိုးဝှေ့လာသော လူအုပ်ကြီးကို သူတို့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ အချို့က လူမှုကွန်ရက်တွင် တင်ရန်အတွက် အနီးကပ် ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ တားမြစ်မျဉ်းအောက်မှ ဝင်ရောက်ရန်ပင် ကြိုးစားနေကြ၏။

“သူတို့တွေ ရူးနေကြတာလား...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ကွပ်ကဲရေးကားဘေးတွင် ရပ်ကာ ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးများ ရွှဲရွှဲစိုနေ၏။

“ဗုံးရှင်းလင်းရေး ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရောက်လာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ...”

“ကပ္ပတိန်လျိုကို သတင်းပို့ပါတယ် ဗုံးရှင်းလင်းရေးအဖွဲ့က လမ်းပိတ်နေလို့ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ်လောက် ကြာပါဦးမယ်”

စကားပြောစက်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဆယ်မိနစ်ဟုတ်လား ဒီမြင်ကွင်းက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ပြိုတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က အတင်းဝင်သွားပြီး ဗုံးကို သွားထိမိရင် အကျိုးဆက်က မှန်းဆလို့ရမှာတောင် မဟုတ်ဘူး...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက အံကိုကြိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ချူးရှန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူးရှန့်က နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ထားပြီး လက်ပိုက်ကာ ရဲကားဘေးတွင် အစောင့်အရှောက် နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေသည်။

“ချူးရှန့်...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ခေါ်လိုက်၏။

“ရှိပါတယ်...”

ချူးရှန့်က ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

“အဲဒီမှာရပ်မနေနဲ့ သွား.. တားမြစ်မျဉ်းကို သွားစောင့် အဲ့စပ်စုနေတဲ့သူတွေကို ဒီနေရာကနေ မောင်းထုတ်လိုက် လုံးဝ လုံခြုံတဲ့ဇုန်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ လိုတယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ချူးရှန့်က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ပြီး နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ အေးစက်နေသော သူ၏ မျက်လုံးများ ပေါ်လွင်သွား၏။ ထို့နောက် သူက တားမြစ်မျဉ်း၏ လူအများဆုံး နေရာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ တားမြစ်မျဉ်းအပြင်ဘက်၌ စွပ်ကျယ်ဝတ်ထားသော ထိပ်ပြောင်ပြောင်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက နေကြာစေ့စားရင်း ရဲများကို တွန်းတိုက်နေ၏။

“ငါက ဒီတိုင်းကြည့်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီဗုံးက မြေကြီးထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြုပ်နေခဲ့တာ သံတုံးကြီးတစ်ခုသက်သက်ပဲကို အဲ့လောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ပေါက်ကွဲနိုင်မှာလဲ မင်းတို့ရဲတွေက အလကားသက်သက် အရေးတယူ လုပ်နေတာ...”

အနီးနားရှိ လူငယ်အချို့ကလည်း ဝင်ပါလာကြ၏။

“ဟုတ်တယ် ငါတို့ကို အထဲဝင်ခွင့်ပေး ဗီဒီယိုလေးတစ်ခုလောက် ရိုက်ပြီးရင် ပြန်ထွက်ခဲ့မယ်လေ...”

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး တာဝန်ယူထားရသော လူငယ်ရဲအရာရှိလေးမှာ စိုးရိမ်လွန်း၍ မျက်နှာများပင် နီရဲနေသော်လည်း အင်အားသုံးရန်မူ မဝံ့ရဲပေ။

ထိုစဉ်ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်က ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး ထိပ်ပြောင်အမျိုးသား၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက သူ၏ပခုံးပေါ်၌ သံညှပ်ကြီးဖြင့် ညှပ်ထားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် လေးလံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံးမှာ ချက်ချင်း ထုံကျင်သွားသည်။ သူက ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ဘယ်သူလဲ ငါ့ကို လာထိရဲ...”

သူ့စကားပင် မဆုံးလိုက်ရခင် သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ချူးရှန့်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အရပ် ၁.၉၂ မီတာ အမြင့်ရှိသူတစ်ဦး၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော တည်ရှိမှုက အလွန် ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ချူးရှန့်က သူ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နွေးထွေးမှုလုံးဝမရှိဘဲ အဆုံးအစမဲ့ အေးစက်မှုနှင့် အာဏာစက်များသာ ပြည့်နှက်နေ၏။ နေရောင်အောက်တွင် မျက်ခုံးရိုးပေါ်ရှိ အမာရွတ်က အကြောက်အလန့် ဖြစ်ဖွယ် တောက်ပနေပြီး ‘မင်း နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဟကြည့်စမ်း မင်းကို ဗုံးတစ်လုံးလို အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြုတ်ချပစ်မယ်’ ဟူ၍ ဆိုနေသည့်အလား အငွေ့အသက်များကို သူက ထုတ်လွှတ်နေ၏။

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက နေကြာစေ့များကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိတ်စင်ကျသွားစေသည်။

“အထဲဝင်ချင်လို့လား...”

ချူးရှန့်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“မ... မဝင်ချင်ပါဘူး...”

ထိပ်ပြောင်အမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏

ခြေထောက်များမှာလည်း တုန်ယင်နေ၏။

“ကျ... ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ် အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်...”

ချူးရှန့်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းမော့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

【လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် - ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်】 အသက်ဝင်လာသည်။

ချူးရှန့်က ဘာမှမပြောသလို အော်လည်း မအော်ခဲ့သော်လည်း သူ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေပုံမှာ သိုးအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ ယခင်က ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်များ သူတို့ပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင် ရှေ့ဆုံး၌ တိုးဝှေ့နေသူများမှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အခြေခံကျသော ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့ကို အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားစေ၏။

“မသေချင်တဲ့သူတွေ မီတာ ငါးရာလောက် နောက်ဆုတ်ပေးကြပါ...”

ချူးရှန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားသံက တိုးညင်းသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်လေသည်။

ရွှီး…ဝုန်း….ဒုန်း…

အကျိုးသက်ရောက်မှုက အသံချဲ့စက်ထက်ပင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေ၏။ လူအုပ်ကြီးက ဒီရေကျသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ပြေးလွှားရင်း ဖိနပ်များပင် ကျွတ်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း ယခင်က လူကြိတ်ကြိတ်တိုးနေသော ရဲတပ်ဖွဲ့၏ တားမြစ်မျဉ်း အပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော နေရာလွတ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

ထိုစဉ်အဖြစ်အပျက်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

အသက်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ ဝဝကစ်ကစ် ကောင်လေးတစ်ယောက်က လူကြီးများ သတိမထားမိချိန်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့၏ တားမြစ်မျဉ်းကို ခိုးကျော်လာခဲ့သည်။ သူက လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ဦးထံမှ ဝယ်လာခဲ့သော ဗျောက်အိုးဘူးကို ကိုင်ထားပြီး ထိုသံတုံးကြီးက မည်သို့ပုံစံရှိသနည်းဆိုသည်ကို မြင်ချင်နေ၏။

“ဟီးဟီး ဟိုသံတုံးကြီးကို ငါ ဖောက်ခွဲပစ်မယ်...”

အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သတိမထားမိသော ထိုကလေးငယ်က ပြေးလွှားရင်း ရယ်မောနေသည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ ဗုံးနှင့် မီတာ နှစ်ဆယ်ပင် မဝေးတော့ပေ။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်စူးရှသွားသည်။ အကယ်၍ ထိုကလေးက ဗျောက်အိုးများကို သူတို့ဆီ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး ဒုတိယအဆင့် ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို ဖြစ်စေခဲ့လျှင် သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြတော့မည် ဖြစ်၏။

“အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း...”

ချူးရှန့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရက်စက်တဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း စနစ်ဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ဤဟိန်းဟောက်သံက ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ကောင်လေးမှာ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားတော့သည်။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကာတွန်းကားများထဲတွင် သူမြင်ဖူးသမျှ ဘီလူးများထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်တို့က ကောင်လေး၏ ခံနိုင်ရည်ကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုခွင်းပစ်လိုက်၏။

“ဝါး...”

ဆော့ကစားတတ်သော ကောင်လေးက ပါးစပ်ကို ဟကာ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်၏။

“ဦးလေး ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ ကျွန်တော် ဆက်မကြည့်တော့ပါဘူး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မစားပါနဲ့...”

ကောင်လေးမှာ ငိုယိုတုန်ယင်နေရင်း သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဗျောက်အိုးများနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများ အားလုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အရှုံးပေးလိုက်၏။

“အားလုံးကို ပေးပါ့မယ် ဒါတွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘတ်ငွေတွေနဲ့ ဝယ်ထားတာပါ အကုန်လုံး ပေးပါ့မယ် ဝါး...”

ချူးရှန့်က နှာရည်တွေထွက်ကာ ငိုယိုနေသော ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ကောင်လေးကို ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို ကောက်မလိုက်ပြီး ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တားမြစ်နယ်မြေထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ကောင်လေး၏ မိဘများထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။

“ကလေးကို သေချာကြည့်ထားကြ...”

ချူးရှန့်က မိဘများကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

မိဘများက ခေါင်းတစ်ဆက်ဆက် ငြိမ့်ပြကာ သူတို့၏ ကလေးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ကျားခံတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာသည့်အလား အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုရင်း ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဗုံးရှင်းလင်းရေး ကျွမ်းကျင်သူများက နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြ၏။

လေးလံသော ဗုံးရှင်းလင်းရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဗုံးရှင်းလင်းရေး ကျွမ်းကျင်သူ အဘိုးကြီးလီက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှင်းလင်းနေသော လမ်းမများနှင့် ဗုံးဘေးတွင် တံခါးစောင့်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရပ်စောင့်နေသော ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ဦးထုပ်ဆောင်းထားလျက်မှ အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်မိ၏။

“ဟေ့ ချူးရှန့် မင်းက တကယ်မဆိုးဘူးပဲ...”

အဘိုးကြီးလီ၏ အသံက စကားပြောစက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မင်းရဲ့ ရှင်းလင်းရေးစွမ်းရည်က ငါတို့ ဗုံးရှင်းလင်းရေးအဖွဲ့ထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေးတယ် ငါ လောင်းရဲတယ် ဒီဗုံးမှာသာ မျက်လုံးတွေရှိမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ စနက်တံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားပြီး ပေါက်ကွဲဖို့တောင် ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ချူးရှန့်က မျက်လုံးလှန်လိုက်၏။

“ဦးလေးလီ ကျွန်တော့်ကို စမနေပါနဲ့ မြန်မြန်လေးသာ ဖြုတ်လိုက်ပါ ဒါကြီးက တော်တော်လေး ကြက်သီးထဖို့ ကောင်းတယ်...”

အဘိုးကြီးလီက ဗုံးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ ကျွမ်းကျင်သော ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမှုကို စတင်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်က ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူက မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်ကာ အဘိုးကြီးလီအတွက် အကူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကိရိယာများ ကမ်းပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးနေ၏။ ဗုံးရှင်းလင်းရေးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ဘာမျှမသိသော်လည်း သူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာက တင်းမာနေသော လေထုကို အမှန်တကယ်ပင် များစွာပြေလျော့သွားစေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် စနက်တံကို အောင်မြင်စွာ ဖြုတ်ချနိုင်ခဲ့ပြီး အကျပ်အတည်းလည်း ပြေလည်သွားခဲ့၏။

ထိုစဉ် ချူးရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

【ဒင်... ပိုင်ရှင်သည် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆော့ကစားတတ်သော ကလေးများကို အောင်မြင်စွာ ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ပြီး ကြီးမားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေးဆိုင်ရာ မတော်တဆမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၁၂၀၀】

【ဒင်... ပိုင်ရှင်၏ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အငွေ့အသက်များကြောင့် ၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသော အကြောင်းရင်းများအပေါ် ဖိနှိပ်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိပုံပေါ်သည်။ ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်... သင်သည် လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခုကို ရရှိသွားပါပြီ - ဆန်းကြယ်သော ဖိနှိပ်မှု】

【ဆန်းကြယ်သော ဖိနှိပ်မှု - ပိုင်ရှင် ရှိနေချိန်တွင် မတော်တဆ ပေါက်ကွဲမှုများ၊ ဘေးအန္တရာယ်များ သို့မဟုတ် အခြားသော ကံဆိုးသည့် အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားနိုင်ချေကို ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ချပေးသည်။ မှတ်ချက် - ဤစွမ်းရည်သည် ဆန်းကြယ်သော ပညာရပ်များ၏ အမျိုးအစားအောက်တွင် ပါဝင်သည်။ ယုံကြည်မှုက ၎င်း၏ စွမ်းအားဖြစ်ပြီး မယုံကြည်ပါက စွမ်းအားမရှိပါ။】

ချူးရှန့်က ဤစွမ်းရည်အသစ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်နေတော့၏။

“ဒါဆိုရင် ငါက တံခါးစောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ တူရုံတင်မကဘဲ အခုဆို တကယ့် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုပါ ဖြစ်လာပြီပေါ့...”

အခန်း (၂၄) ငွေတိုးချေးစားသူများထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်သော ရဲအရာရှိများ

ကျန်းချန်မြို့ရှိ ရှင်းဖူလီအမည်ရ လူဟောင်းရပ်ကွက်သည် ပျော်ရွှင်ခြင်းဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း နေထိုင်သူအများစုမှာ မပျော်ရွှင်ကြပေ။ ၎င်းသည် ခေတ်နောက်ကျနေသော အဆောက်အအုံများနှင့် လူတန်းစားပေါင်းစုံ ရောနှောနေထိုင်ကြသော ပုံမှန် စည်းကမ်းမဲ့ရပ်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှင်းဖူလီ အမှတ် (၃) အဆောက်အအုံအောက်သို့ ဖိတ်ခေါ်မထားသော ဧည့်သည်တစ်စု ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကြပ်ထုပ်နေသော တီရှပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တက်တူးထိုးထားသော လက်မောင်းများကို ဖော်ပြထားသည့် တောင့်တင်းသော အမျိုးသား ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်က အနီရောင်ဆေးပုံးများနှင့် တုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပထမထပ်ရှိ အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးကို ပိတ်ဆို့ထားကြ၏။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ လည်ပင်းတွင် ရွှေဆွဲကြိုးအထူကြီးကို ဆွဲထားသည့် အစ်ကိုဗျောင်ဟုခေါ်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူက ဆေးလိပ်သောက်ရင်း တံခါးကို ကန်နေလေသည်။

“တံခါးဖွင့်စမ်း အကြွေးယူထားရင် ပြန်ဆပ်ရမှာထုံးစံပဲ အထဲမှာ ပုန်းပြီး ငြိမ်နေလို့ လွတ်သွားမယ်မထင်နဲ့...”

အစ်ကိုဗျောင်က လုံခြုံရေးသံတံခါးကို ဒိုင်းခနဲ မြည်အောင် ကန်လိုက်ရာ လှေကားခွင်အတွင်းရှိ ဖုန်မှုန့်များပင် တုန်ခါ၍ လွင့်စင်သွား၏။

“မင်းတို့ တံခါးမဖွင့်ရင် မင်းတို့တံခါးကို အနီရောင်ဆေးတွေနဲ့ ပက်ပစ်မယ် ပြီးတော့ မင်းတို့တံခါးပေါ်မှာ ‘အကြွေးမဆပ်တဲ့သူတွေ တစ်မိသားစုလုံး သေပါစေ’ ဆိုပြီး ရေးထားခဲ့မယ်...”

အစ်ကိုဗျောင်က အနီရောင်ဆေးပုံးကို ပက်တော့မည့်ဟန် ကိုင်ဆောင်ရင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အိမ်နီးချင်းများက ဆူညံသံများကို ကြားသော်လည်း ရန်လိုသော ရုပ်သွင်ရှိသည့် လူစုကို မြင်သောအခါ မည်သူမျှ အပြင်မထွက်ရဲကြပေ။ ပြဿနာတက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့က တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကိုသာ တိတ်တဆိတ် ပိတ်ထားလိုက်ကြရ၏။

အိမ်ထဲတွင်မူ အကြွေးတင်နေသော ဝမ်မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အတူတကွ ပုန်းအောင်းနေကြပြီး တံခါးဖွင့်ရန်ပင် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အစ်ကိုဗျောင်က ဆေးများစတင်ပက်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ အနောက်မှ ဩရှရှအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဖယ်ပေးစမ်း...”

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာပါသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

အစ်ကိုဗျောင်မှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေစဉ် နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွား၏။ သူက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဘယ်က မျက်လုံးကန်းနေတဲ့ အကောင်လဲ...”

သူ စကားပင် မဆုံးလိုက်ခင် အစ်ကိုဗျောင်မှာ အေးခဲသွားတော့၏။ သူ၏ အနောက်တွင် အရပ်နှစ်မီတာနီးပါးရှိသော လူထွားကြီးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။

ချူးရှန့်က ယနေ့ အလုပ်ပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အနီးနားရှိ နာမည်ကြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုပူအိုက်သောကြောင့် သူက အနက်ရောင် စွပ်ကျယ်နှင့် ကင်မိုဖလက်ချ် အလုပ်သမားဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထား၏။

လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ထားသည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် သူ၏ ကြွက်သားများက သွေးများပြည့်တင်းနေပြီး သူ၏ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းများမှာ အစ်ကိုဗျောင်၏ ပေါင်လုံးများထက်ပင် ပို၍ တုတ်ခိုင်နေ၏။ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ကြွက်သားများပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျနေပြီး ပြင်းထန်သော ယောက်ျားပီသသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုနှင့်အတူ ပို၍ ပြင်းထန်သော အန္တရာယ်ရှိသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ချူးရှန့်က သူယခုလေးတင် ဝယ်လာခဲ့သော သစ်သီးအိတ်နှစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားပြီး လူအုပ်ကြီးကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

အစ်ကိုဗျောင်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး မသိစိတ်အရ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။ အရပ် ၁.၇၅ မီတာရှိသော သူသည် ချူးရှန့်၏ ဘေးတွင် မူလတန်းကျောင်းသားလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

“အစ်ကို... အစ်ကိုက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ...”

အစ်ကိုဗျောင်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ တပည့်များစွာ ပါလာသဖြင့် မျက်နှာအပျက်ခံ၍ မဖြစ်သောကြောင့် အတင်းပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့က တာ့ဖုန်း ငွေရေးကြေးရေးကုမ္ပဏီကပါ ကိစ္စလေးရှိလို့ လာတာ ဒီမိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို ငွေကြွေးတင်နေလို့လေ အစ်ကိုကလည်း အကြွေးလာတောင်းတာဆိုရင်တော့ စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့...”

ဤကဲ့သို့သော ရုပ်သွင်ရှိသူ မည်သူမဆို ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ရမည်ဟု အစ်ကိုဗျောင်က သဘာဝကျကျပင် တွေးလိုက်မိ၏။ ပြီးတော့ သေချာပေါက် ပို၍ ရက်စက်ပြီး ကောက်ကျစ်မည့်သူ ဖြစ်ရမည်။ အကြွေးတင်နေသူက အခြားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုကို စော်ကားမိသွားပြီး ထိုအဖွဲ့က သူတို့၏ အထိပ်တန်း လူမိုက်များကို စာရင်းရှင်းရန် စေလွှတ်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ချူးရှန့်က စကားမပြောဘဲ အစ်ကိုဗျောင်၏ လက်ထဲရှိ အနီရောင်ဆေးပုံးနှင့် တုတ်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အစ်ကိုဗျောင်က တိတ်ဆိတ်သော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်လိုက်သည်။

အစ်ကိုဗျောင်၏ နှလုံးသားက စတင် ခုန်ပေါက်လာ၏။ ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သူ၏ အေးစက်ရက်စက်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပါက သူသည် သွေးထွက်သံယိုမှုများကို မြင်တွေ့ဖူးသော ရက်စက်သည့် ဇာတ်ကောင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။ သူတို့အဖွဲ့က လူအင်အား သာလွန်သော်လည်း တကယ်တမ်း ရန်ပွဲဖြစ်လာပါက ထိုလူ၏ လက်ချက်ဖြင့် လွယ်ကူစွာ ချေမှုန်းခံရရန်ပင် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

“အမ်း... အစ်ကို...”

အစ်ကိုဗျောင်၏ အသားစိုင်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာက တွန့်လိမ်သွားပြီး သူက ဖားယားသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။

“အစ်ကိုကလည်း ဒီမိသားစုကို မျက်စိကျနေတယ်ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်တို့ပဲ ထွက်သွားပေးပါ့မယ် ငွေကိုလည်း မလိုချင်တော့ပါဘူး အစ်ကို့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်...”

သူ့ဘေးရှိ တပည့်များကလည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြပြီး ဤဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူတို့လက်ထဲရှိ တုတ်များကို ကျောအနောက်တွင် ဝှက်ထားလိုက်ကြသည်။

ချူးရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူက ဘာဖြစ်လို့ အမြဲတမ်း လူဆိုးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခံနေရတာလဲ။

သူက ကိုင်ထားသော သစ်သီးများကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်က အစ်ကိုဗျောင်နှင့် သူ၏ ဂိုဏ်းသားများကို လန့်ဖျပ်သွားစေပြီး သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်သွားကြကာ အချို့ဆိုလျှင် သူတို့၏ ခေါင်းများကိုပင် ကာကွယ်ထားလိုက်ကြ၏။

“မလုပ်ပါနဲ့ အစ်ကို လက်နက်မထုတ်ပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါတော့မယ်...”

အစ်ကိုဗျောင်က ချူးရှန့်ကို သေနတ် သို့မဟုတ် ဓားတစ်ချောင်း ထုတ်တော့မည်ဟု ထင်နေ၏။

သို့သော်လည်း ချူးရှန့် ထုတ်လိုက်သောအရာမှာ သေးငယ်သည့် အနက်ရောင် သားရေပိုက်ဆံအိတ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကိုဖွင့်ကာ ငွေရောင် ရဲသက်သေခံကတ်ပြားကို ပြသလိုက်၏။

“ငါက ရဲအရာရှိပဲ...”

ချူးရှန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ပြဿနာရှာတယ် သူတစ်ပါးကို ခြိမ်းခြောက်တယ်ပြီးတော့ ဆေးတွေနဲ့တောင် ပက်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်ပေါ့လေ စခန်းကို ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ...”

တစ်ခဏမျှ လေထုကြီးက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

အစ်ကိုဗျောင်က ရဲသက်သေခံကတ်ပြားကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် လူမိုက်တစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ လုံးဝကို အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားတော့၏။

*ရဲ ဟုတ်လား…*

*ဒါက ရဲအရာရှိတွေလား…*

ထိုမျက်နှာမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် လူငယ်နှင့် အန္တရာယ် ရုပ်ရှင်ထဲက အဓိက ဗီလိန်နေရာမှာ သရုပ်ဆောင်ဖို့ မိတ်ကပ်တောင် လိမ်းစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အစပိုင်း တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် အစ်ကိုဗျောင်က ထူးဆန်းသော သက်သာရာရမှုနှင့် လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ရရှိသွား၏။

သူတို့က ရဲအရာရှိတွေဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့။

အကယ်၍ သူတို့သာ ခိုးဆိုးလုနှိုက် အချင်းချင်းဖြစ်နေခဲ့လျှင် ဤကောင်များ ယခုလောက်ဆို လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ပြတ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့က ရဲတွေဖြစ်သောကြောင့် အလွန်ဆုံး ရက်အနည်းငယ်လောက် ထိန်းသိမ်းခံရပြီး ဒဏ်ရိုက်ခံရရုံသာ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို အာမခံချက် ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။

“ဟူး... လန့်သေတော့မှာပဲ ရဲအရာရှိဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့...”

အစ်ကိုဗျောင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များ အားပျော့သွားကာ ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

“ဘာလဲ ရဲကိုတွေ့တော့ စိတ်ပျက်သွားလို့လား...”

ချူးရှန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး ဝမ်းသာတာပါ အရမ်းဝမ်းသာတာပါ...”

အစ်ကိုဗျောင်က ကမန်းကတန်း လက်ခါပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ တပည့်များကို အော်ဟစ်လိုက်၏။

“မင်းတို့အားလုံး ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ အရာရှိပြောတာ မကြားဘူးလား ပစ္စည်းတွေပေးလိုက် တန်းစီကြ သတိဆွဲထား...”

သို့နှင့် ရှင်းဖူလီ ရပ်ကွက်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။

နဂါးနှင့်ကျား တက်တူးများ ထိုးထားသော တောင့်တင်းသည့် အမျိုးသား ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်က အမှားလုပ်ထားသော ကျောင်းသားလေးများကဲ့သို့ လိမ္မာစွာဖြင့် နံရံကို မှီကာ တန်းစီရပ်နေကြသည်။ သူတို့က ခေါင်းများကို ငုံ့ထားပြီး တုတ်များကို ခေါင်းပေါ်တွင် မြှောက်ကိုင်ထားကာ ချူးရှန့်ထံသို့ ရိုသေလေးစားစွာ လွှဲပြောင်းပေးနေကြ၏။

“အရာရှိ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ တုတ်ပါ...”

“အရာရှိ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပုံးပါ အခုထိ မဖွင့်ရသေးပါဘူး...”

ချူးရှန့်က တင်းကျပ်သော ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သိမ်းဆည်းထားသော ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာတွင် သုံးသည့် ကိရိယာများကို ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“အားလုံး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် ခေါင်းနောက်ကို လက်ပိုက်ထား ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်သီချင်းကိုဆိုကြ... မဟုတ်သေးဘူး ‘းပြည်သူ့လုံခြုံရေး စီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ပြစ်ဒဏ်ပေးရေး ဥပဒေကို ရွတ်ကြ မရွတ်နိုင်တဲ့သူတွေ ပုရွက်ဆိတ် ရေတွက်ရမယ်...”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသော အဘိုးကြီးဝမ်က သတ္တိမွေးကာ တံခါးကို ဟလိုက်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော အကြွေးတောင်းသူများအဖွဲ့က ငုံးလေးများကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ အရှေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးနှင့်တူသည့် တောင့်တင်းသော ရဲအရာရှိတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးကြီးဝမ်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာတော့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရာရှိ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

အဘိုးကြီးဝမ်က အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ချူးရှန့်၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်၏။

“မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ပဲ အကြွေးပြန်ဆပ်ဖို့ ငါပိုင်ဆိုင်တာ မှန်သမျှ အကုန်ရောင်းချပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ငွေတိုးချေးစားသူတွေဆီက ပိုက်ဆံမချေးတော့ပါဘူး...”

ချူးရှန့်က အဘိုးကြီးဝမ်၏ လက်ကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အသံကို ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး နောင်ကို ခုလိုကိစ္စမျိုး ကြုံလာရင် ရဲကိုသာ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ ကျွန်တော်တို့ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်သူမှလာပြီး ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အဘိုးကြီးဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အချောမောဆုံးနှင့် အားအရှိဆုံး အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။