အခန်း (၂၇-၂၈)

အခန်း(၂၇) ငါ အရှုံးပေးတယ်... သူ့ကို အနားပေးမကပ်ပါနဲ့...

ကုန်စုံဆိုင်အတွင်းရှိ လေထုက အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် စေးကပ်နေသော ကော်ရည်တစ်ခုအဖြစ် အခဲဖမ်းသွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

“ဘာလဲ... ရေမသောက်ချင်ဘူးလား...” ဟူသော ချူးရှန့်၏ စကားက ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ကြက်သီးထဖွယ် ပဲ့တင်သံများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အသံက မကျယ်လောင်ဘဲ အနည်းငယ် ပြန့်ပြူးနေသော်လည်း ခွေးရူး ဟု လူသိများသော လူဆိုး၏ နားထဲတွင်တော့ ၎င်းက သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် ကို လှန်လှောနေသည့် ငရဲမင်း၏ တိုးတိတ်သော စကားသံကဲ့သို့ပင်။

လူဆိုး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများက အပေါက်အပြဲများဖြစ်နေပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့ပြီဖြစ်၏။ သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ မြင့်မားတုတ်ခိုင်သော အမျိုးသားကိုကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်က ဗလာနယ်ဖြစ်သွားကာ အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံးသော အလိုအလျောက် သိစိတ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ သူ၏ စိတ်ကူးယဉ် အမြင်အာရုံထဲတွင် ချူးရှန့်၏ အနောက်ဘက်ရှိ အရိပ်ကြီးက ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ့ကို တစ်ကောင်လုံး မျိုချတော့မည့် ဧရာမ ပါးစပ်ပေါက်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှ၏။

တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မည်ကဲ့သို့ ထင်မြင်နေသည်ကို ချူးရှန့် လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။ သူက လျိုကျန့်ကျွင်း သင်ပေးခဲ့သော စေ့စပ်ညှိနှိုင်းရေး နည်းဗျူဟာများအတိုင်း တစ်ဖက်လူအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအား အနည်းငယ် ပေးရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်၏။

“ဓားကိုချလိုက်...”

ချူးရှန့်က ထပ်ပြောလိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသံက ပို၍ လေးနက်နေပြီး စကားလုံးတိုင်းက သူ၏ သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်လိုက်သော သတ္တုအမှုန်အမွှားများကဲ့သို့ အေးစက်ကာ မာကျောနေသည်။

“ငါ သုံးအထိ ရေမယ်...”

“တစ်...”

ချူးရှန့်က ဂဏန်းကို ရေတွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် ရှေ့သို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်၏။

“ဒုန်း...”

တိတ်ဆိတ်နေသော ကုန်စုံဆိုင်ထဲတွင် ခြေသံက ပို၍ ကျယ်လောင်သွားပြီး စင်ပေါ်ရှိ အာလူးကြော်ထုပ်များကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

လူဆိုးအတွက်တော့ ထိုအော်ဟစ်သံက သူ၏ သေဒဏ်အတွက် အချိန်မှတ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၏။ ချူးရှန့်က “သုံး” ဟု ရေတွက်လိုက်ချိန်တွင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲချေ။ သူ နေရာတင် ပစ်သတ်ခံရမည်လော။ သို့မဟုတ် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသား၏ လက်ဗလာဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲခံရမည်လော။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရလဒ်က ထောင်ကျခြင်းထက် အဆတစ်ထောင် ပိုဆိုးမည်မှာ သေချာနေသည်။

ကျရောက်လာတော့မည့် ပျက်စီးခြင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုက အသိတရား၏ ဆည်ကို ချက်ချင်းပင် ဖြိုချသွားတော့၏။

“အား...”

တရားခံခမျာ ရုတ်တရက် အလွန်စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ပြိုလဲမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် ထိုအသံက အပြင်ဘက်ရှိ လူများ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းကို ဆွံ့အသွားစေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်က “နှစ်” ဟုပင် မရေတွက်လိုက်ရခင်မှာပင် လူဆိုးက သူ၏ လက်ကို အပူလောင်သွားသည့်အလား တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ထက်မြက်လှသော အရိုးခုတ်ဓားကို အဝေးရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ခလွမ်…

ဓားက ကျည်ကာမှန်ကို ထိမှန်သွားပြီးနောက် ကြည်လင်သောအသံဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းသွား၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တရားခံက ဓားစာခံ မိန်းကလေးကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူ့အရိုးများ အားလုံး ကျိုးကြေသွားသည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။ သူက သူ၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးထွေးကာ သူ၏ မျက်နှာကို ဒူးကြားတွင် ဝှက်ထားလိုက်ပြီး ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ငါ မှားသွားပါတယ်... ငါ အရှုံးပေးပါတယ်... ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့... အရာရှိ... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး... ငါ မသေချင်ဘူး...”

ဓားစာခံမိန်းကလေးမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ယိုင်ထိုးသွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်ကမှ သူမကိုသတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီး အလွန် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့သော လူဆိုးက ယခုအခါတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ လူးလှိမ့်ကာ အလွန် မတရားမှုကို ခံစားခဲ့ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သနားညှာတာရန် တောင်းပန်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး သူမမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ ဤသိသာထင်ရှားလှသော ခြားနားမှုက သူမကို ထွက်ပြေးရန်ပင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားစေသည်။

“ပြေးတော့...”

ချူးရှန့်က တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

ထိုအခါမှ မိန်းကလေးက အသိဝင်လာပြီး အော်ဟစ်ကာ တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ဓားစာခံ ဘေးကင်းစွာ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူးရှန့်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ကြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော အချိန်လေးက ခံစားခဲ့ရသော တင်းမာမှုကြောင့် ပို၍ပင် လေးနက်နေပုံပေါ်သည်။ သူက တုန်ယင်နေသော တရားခံဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တရားခံက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကြီး သူ့အပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့၏။

“ဟင့်အင်း... ရှေ့မတိုးခဲ့နဲ့... ငါ့ကို မရိုက်ပါနဲ့... ငါ့မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ဖမ်းပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို လှောင်ထားလိုက်ပါ... ငါ ထောင်ထဲ သွားချင်တယ်... တစ်သက်တစ်ကျွန်း ကျချင်တယ်... ငါ ထောင်ထဲမှာပဲ နေချင်တယ်... အဲဒီနေရာက လုံခြုံတယ်...”

လူဆိုးခမျာ ငိုယိုကာ အော်ဟစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှာရည်များနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေကာ ယခင်က သူ၏ မောက်မာမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ ထောင်၏ အေးစက်သော သံတိုင်များက လောကတွင် အနွေးထွေးဆုံးနှင့် အလုံခြုံဆုံးသော ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်နေသည်။ ဤအသက်ရှင်နေသည့် မိစ္ဆာထံမှ လွတ်မြောက်နိုင်သရွေ့ သူက မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ချူးရှန့်က လက်မှိုင်ချစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ လူဆိုးကို ဆွဲထူရန် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

“အား... ငါ့ကို မထိနဲ့...”

လူဆိုးတစ်ယောက် အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး စင်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားရင်း မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ ခြေထောက်များကို ရူးသွပ်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဤအရာက သိပ်ကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိလွန်းပေ။ သူက စကားပြောနေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ လူဆိုး၏ ကော်လာအနောက်ဘက်မှနေ၍ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မ,တင်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။

“ချပ်...”

အေးစက်သော လက်ထိပ်များက လူဆိုး၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ခတ်လိုက်ပြီဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လက်ထိပ်ခတ်လိုက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရာဇဝတ်ကောင်က တကယ်ပင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့်အလား သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်တော့် အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် အရာရှိကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လူဆိုးခမျာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားရင်း အားနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ချုံခိုစောင့်ဆိုင်းနေသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက နောက်ဆုံးတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူတို့၏ သေနတ်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ကုန်စုံဆိုင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

“မလှုပ်နဲ့... ရဲတွေ...”

ရှေ့ဆုံးမှ မှုခင်းအထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က ချူးရှန့်၏ ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိချခံထားရသော လူဆိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက အလိုအလျောက် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။

*ဒါ... ဒါအကုန်ပဲလား…*

*ငါတို့ရဲ့ စနိုက်ပါသမားတွေက နာရီဝက်လောက် ချိန်ရွယ်ထားရပြီး အစီအစဉ် သုံးခုတောင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ရတာ။ မင်းက အထဲဝင်သွားတယ်... ခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းတယ်... “တစ်” လို့ အော်လိုက်တယ်... ပြီးတော့ ဒီကောင်က အရှုံးပေးသွားရောလား။ ပြီးတော့ သူက ငိုယိုပြီး ထောင်ထဲ သွားချင်တယ်လို့တောင် တောင်းပန်နေသေးတာလား*

*ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမတန်ဘူးလေ…*

“သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ...”

ချူးရှန့်က မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ကို ခါလိုက်ပြီး လူဆိုးကို မှုခင်းအထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏။

မှုခင်းအထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်နှစ်ဦးက လူဆိုးကို ဆွဲခေါ်သွားချိန်တွင် သူက ချူးရှန့်ကို လှည့်၍ ထပ်တလဲလဲ ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... အဲဒါက မိစ္ဆာပဲ... အဲဒါက မိစ္ဆာပဲ...”

တရားခံကို ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှ ခေါ်ထုတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ခဏတာမျှ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ကောင်းတယ်... သိပ်ကောင်းတယ်... ရဲအရာရှိ...”

“သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ... သွေးတစ်စက်မှမကျဘဲ သူတို့ အနိုင်ရသွားခဲ့တာပဲ...”

“စောစောက ဝင်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ ရဲက ဘယ်သူလဲ... သူက သိပ်ကြည့်ကောင်းတာပဲ... သူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်က ဖန်ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့်တောင် ငါ့ခြေထောက်တွေကို အားပျော့သွားစေတယ်...”

အပြင်ဘက်မှ အားပေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချူးရှန့်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးပြီး နည်းလမ်းများက အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သော်လည်း ဓားစာခံများကို ကယ်တင်နိုင်ပြီး ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းဆီးနိုင်သရွေ့ ဤအရာအားလုံးက တန်ဖိုးရှိလှ၏။

ထိုစဉ် ရင်းနှီးနေသော စနစ်၏ အသိပေးသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသံက အထူး သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

[ဒင်... ဓားစာခံကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့်အေ အဆင့်ရှိ ဝရမ်းပြေးတရားခံအပေါ် ရာသက်ပန် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုးက ဇယားများထက် ကျော်လွန်သွားပါပြီ... ဆုလာဘ် - ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၅၀၀၀...]

[ဒင်... ဂုဏ်ပြုပါတယ် ပိုင်ရှင်... အထူး အောင်မြင်မှု ဆုလာဘ်တစ်ခုကို သင် ရရှိသွားပါပြီ - လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခြင်း ]

[စွမ်းရည် ဖော်ပြချက် - နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခြင်း လှုပ်ရှားရန်မလိုသော စွမ်းရည် - သင်၏ နာမည်ဆိုးက ရာဇဝတ်ကောင်များအကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး မြို့ပြဒဏ္ဍာရီများကို အလိုအလျောက် ဖန်တီးပေးလိမ့်မည်။ အာနိသင် - သင်က ပြစ်မှုကျူးလွန်ရာ နေရာတစ်ခုတွင် ပေါ်လာသောအခါ ရာဇဝတ်ကောင်အားလုံး၏ အရည်အသွေးအမှတ်များ က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများက ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျသွားမည်ဖြစ်သည်။ မှတ်ချက် - သင်က ရာဇဝတ်ကောင်အားလုံး၏ အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်များထဲမှ အဓိကဗီလိန်တစ်ဦး ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။]

ချူးရှန့်က စွမ်းရည်ဖော်ပြချက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။

“အိပ်ရာဝင်ပုံပြင်ရဲ့ အဓိကဗီလိန်ဆိုတာက ဘာသောက်ချိုးလဲ... ငါက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်လေ... ငါက တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်တဲ့သူလေ... ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ အားလုံးက အဲ့လိုထူးဆန်းပြီး အမှောင်ဖုံးနေတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဖော်ပြခံနေရတာလဲ...”

ချူးရှန့်ခမျာ ညည်းတွား၍ပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် ရှည်လျားသော မှန်ဘီလူးများနှင့် မိုက်ခရိုဖုန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မီဒီယာ သတင်းထောက်အုပ်စုကြီးက တားမြစ်ကြိုးများကို ချိုးဖောက်ကာ သွေးနံ့ရသွားသော ငါးမန်းများကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

“မြန်မြန်... သူရဲကောင်းရဲအရာရှိ ထွက်လာပြီ...”

“ငါတို့ သူ့ကို မဖြစ်မနေ အင်တာဗျူးရမယ်... ဒါကသတင်းကြီးပဲ...”

တလက်လက် တောက်ပနေသော ကင်မရာမီးရောင်များကို မြင်သောအခါ ချူးရှန့်က အလိုအလျောက် ပုန်းအောင်းချင်သွားသော်လည်း သူက ဝိုင်းရံခံထားရပြီဖြစ်၏။ သူက အံကြိတ်ကာ သူ အလွန်ဖော်ရွေပြီး ခင်မင်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘဝ၏ ပထမဆုံးသော အထွတ်အထိပ်အချိန်ကို ကြိုဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤအပြုံးက ယနေ့ညတွင် ကျန်းချန်မြို့တစ်မြို့လုံးနှင့် အင်တာနက် တစ်ခွင်လုံးအတွက် အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

အခန်း(၂၈) ဒါက တကယ်ပဲ သူရဲကောင်းလား

ကျန်းချန် ရုပ်မြင်သံကြားဌာနမှ အလုပ်သင် သတင်းထောက် ဘင်းဘင်းသည် ယနေ့တွင် သူမကိုယ်သူမ အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

မူလက သာမန်လမ်းဘေးအငြင်းပွားမှုတစ်ခုကို သတင်းယူရန် တာဝန်ပေးခံရသော်လည်း ဓားပြတိုက် ဓားစာခံဖမ်းဆီးသည့် ဤမျှ ကြီးမားသော အမှုကြီးတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မထင်ထားခဲ့ချေ။ ပို၍ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးက ရဲတပ်ဖွဲ့သည် သေနတ်တစ်ချက်မျှ မဖောက်ရဘဲ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဓားစာခံကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာက ယခုနှစ်အတွင်း ကျန်းချန်မြို့၏ ထိပ်တန်းသတင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

ဘင်းဘင်းမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမ၏ လက်များက တုန်ယင်နေ၏။ သူမက ကင်မရာသမားကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ကင်မရာကို ဖွင့်ထား... အဲဒီ တစ်ကိုယ်တော်သူရဲကောင်းကို ငါတို့ အမြန်ဆုံး အင်တာဗျူးရမယ်...”

ထိုအချိန်တွင် ချူးရှန့်က ကုန်စုံဆိုင်ထဲမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ပွဲကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်နေပြီး သူ၏ အနက်ရောင်တီရှပ်က ခန္ဓာကိုယ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ကပ်နေကာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေပုံရသော သူ၏ ကြွက်သားများကို ပေါ်လွင်နေစေသည်။ အပူချိန်နှင့် သူ၏ တင်းမာနေသော စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ မျက်နှာက အဆီပြန်နေပြီး ဘယ်ဘက် မျက်ခုံးပေါ်ရှိ အမာရွတ်က တလက်လက် တောက်ပနေသော အနီနှင့် အပြာ ရဲကားမီးရောင်အောက်တွင် အထူးပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပုံပေါ်နေ၏။

သူက ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခုလေးတင် အသက်သွင်းထားခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက်ထံမှ ကြက်သီးထဖွယ် အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

ထိုစဉ် မိုက်ခရိုဖုန်းတစ်ခုက သူ၏ ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့သည်။

“အရာ…အရာရှိ... မင်္ဂလာပါ... ကျွန်မက မြို့တော်ရုပ်မြင်သံကြားဌာနက သတင်းထောက် ဘင်းဘင်းပါ...”

ဘင်းဘင်းသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သတင်းထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလိုအလျောက် ခြေတစ်ဝက်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားမိပြီး သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်... တစ်ဆိတ်လောက်ပါ... ရှင်က အထဲဝင်ပြီး ရာဇဝတ်ကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်ယူခဲ့တာလား... ရာဇဝတ်ကောင် အရှုံးပေးလာအောင် ဘယ်လို... ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ...”

ကင်မရာမှန်ဘီလူးက ယခုအခါ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို အနီးကပ် ရိုက်ကူးနေပြီဖြစ်၏။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုတွင် မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး၌ “ရဲအရာရှိတွေ ပင်ပန်းသွားပါပြီ” ဟူသော မှတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေရာမှ ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို မြင်ကွင်းတွင် မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌ ထူးဆန်းစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာတွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

“ဘုရားရေ... ဒါ... ဒါက ရဲလား... ငါက ပြန်ပေးဆွဲဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် အဖမ်းခံရတယ်လို့ ငါထင်နေတာ...”

“အပေါ်ကလူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေမပြောနဲ့... ဒါက ထောင်ကနေ အခုလေးတင် လွတ်လာတဲ့ အဆင်မြင့်ဆုံး လူသတ်သမားဆိုတာ သိသာနေတာပဲ...”

“ပိန်ပိန်ပါးပါးလူဆိုးလေး ရဲကားထဲကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ငိုယိုပြီး ဝင်သွားတာကို ငါ မြင်လိုက်ရတော့ ရဲတွေ သူ့ကို ရိုက်ထားတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ အခု ဒီအရာရှိရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့... ငါ နားလည်သွားပြီ... ငါသာဆိုလည်း ငိုမိမှာပဲ...”

“သူ့မျက်လုံးထဲက အကြည့်က... ဖန်သားပြင်ကနေတစ်ဆင့်တောင် ငါ ဒူးထောက်မိသွားတယ်... သူက အင်တာနက်ကနေတစ်ဆင့် အချိန်မရွေး လာပြီး ငါ့ကို ရိုက်တော့မလိုပဲ ခံစားရတယ်...”

“ဒါက ဇာတ်ကွက်အလှည့်အပြောင်းပဲ... အဲဒီ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးက ဓားစာခံ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီလူကမှ တကယ့် ရက်စက်တဲ့ လူမိုက်လေ...”

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ချူးရှန့် မသိခဲ့ချေ။ သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ လှပသော အမျိုးသမီး သတင်းထောက်ကို ကြည့်ရင်း ဤအရာက ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ပုံရိပ်ကို ပြသရန် အခွင့်ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်လိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူအဖြစ် ပြုမူရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ထို့ကြောင့် သူက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများကို ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားကာ မှန်ရှေ့တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့သော ကြင်နာတတ်သည့်အပြုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

သူက တလက်လက် တောက်ပနေသော သွားဖြူဖြူ နှစ်တန်းကို ပေါ်လွင်စေရန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး နူးညံ့သော လေပြေလေးဟူသည့် ခံစားချက်ကို ဖန်တီးရန် ကြိုးစားရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း လက်တွေ့က ရက်စက်လှသည်။

မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်နှင့် ထူးဆန်းသော ကင်မရာထောင့်ကြောင့် အသားစိုင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ချွေးများ ရွှဲနှစ်နေသည့် မျက်နှာနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသော သူ၏ အပြုံးက ယခုလေးတင် လူတစ်ယောက်ကို စားသောက်ပြီးနောက် သွားကြားထိုးနေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင် သို့မဟုတ် သူ၏ လက်ရာကို အားရကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုနေသော စိတ္တဇလူသတ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူနေစေ၏။

“တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး...”

ချူးရှန့်က သူ၏ နိမ့်ကျကာ အက်ကွဲနေသော အသံဖြင့် ကင်မရာကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး သူနဲ့ စကားပြောလိုက်တာပါ... ပြီးတော့ သူ့ကို ဖြောင်းဖြနိုင်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော်က ရဲတစ်ယောက်ပါ... လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပါ...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ကင်မရာကို ကြည့်၍ လက်နှစ်ချောင်းထောင်ကာ အောင်ပွဲခံသင်္ကေတကိုပင် ပြသလိုက်သေး၏။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု၏ မှတ်ချက်ပေးသည့် နေရာမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

“ကယ်ကြပါဦး... အဲဒီကတ်ကြေးလက် သင်္ကေတက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းကို ဖြတ်တော့မလို့လား...”

“သူက ‘ကျွန်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ’လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ ‘ဒီဖရဲသီးက မှည့်တယ်ဆိုတာ အာမခံလား’ လို့ ပြောနေတာနဲ့ ပိုတူတယ်...”

“အကြောင်းပြချက် ပေးတာလား... ရူပဗေဒနဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးတာနဲ့ ပိုတူမယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

“ပြန်လည်ထူထောင်ရေးလား... မီးသင်္ဂြိုဟ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

“မေမေ... သမီး ကြောက်တယ်... ဒီနေ့ည အိပ်ရမှာ အရမ်းကြောက်တယ်...”

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် ရှိနေသော ဘင်းဘင်းမှာလည်း သိသိသာသာ အနေရခက်နေ၏။ ချူးရှန့်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ သက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘဝက အကြီးမားဆုံးသော စိန်ခေါ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ထွက်ပြေးချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ထစ်အစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အရာရှိရဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်တဲ့ မျှဝေမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကျွန်မတို့ အဓိပ္ပာယ်ပြန်ဖွင့်ဖို့လိုမယ်... ထင်ပါတယ်... အင်း... စတူဒီယိုကို ပြန်လွှဲပေးလိုက်ပါမယ်...”

အင်တာဗျူး ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဘင်းဘင်းတစ်ယောက် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ လွတ်မြောက်အောင် ပြေးတော့၏။

သို့သော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်သော ဤအင်တာဗျူး ဗီဒီယိုအတိုလေးက အင်တာနက်ပေါ်တွင် အလွန် နာမည်ကြီးသွားခဲ့သည်။

တစ်နာရီပင် မပြည့်ခင်မှာပင်

#ကျန်းချန်၏ အကြမ်းတမ်းဆုံး ရဲအရာရှိ#၊

#ရာဇဝတ်ကောင်များပင် ငိုယို၍ ရဲကို ခေါ်ခဲ့ရသည်#

#ရင်နွေးဖွယ်အပြုံး#

စသည့် ခေါင်းစဉ်များက ရေပန်းအစားဆုံး အကြောင်းအရာများ စာရင်း၏ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လာခဲ့၏။

အချို့သော အင်တာနက် အသုံးပြုသူများက ချူးရှန့် ပြုံးကာ ကင်မရာကို အောင်ပွဲခံ သင်္ကေတ ပြနေသည့် ပုံကို မျက်နှာပြင် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူကာ အမျိုးမျိုးသော ဟာသပုံများအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။

စာတန်း ၁ - “ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”

စာတန်း ၂ - “မင်း စကားနားမထောင်ရင် မင်းခေါင်းကို ငါ လိမ်ချိုးပစ်မယ်...”

စာတန်း ၃ - “မင်းက တွင်းနက်ကြီးထဲကို စူးစိုက်ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ တွင်းနက်ကြီးက မင်းကို အောင်ပွဲခံသင်္ကေတပြနေတယ်...”

အချို့သော ဈေးသည်များက ချူးရှန့်၏ ပုံပါသော “တံခါးစောင့်နတ် စတစ်ကာများ” ကို ညတွင်းချင်းပင် တင်ရောင်းခဲ့ကြပြီး ရောင်းအားက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေကာ အပြုသဘောဆောင်သော သုံးသပ်ချက်များက “တံခါးပေါ်မှာ ကပ်ပြီးသွားကတည်းက အရောင်းကိုယ်စားလှယ်တွေတောင် တံခါးလာမခေါက်ရဲကြတော့ဘူး” နှင့် “ဒီပုံကို သုံးပြီးကတည်းက ငွေချေးပြီး ပြန်မဆပ်တဲ့ ငါ့သူငယ်ချင်းက ညတွင်းချင်းပဲ ငွေလွှဲပေးလာတယ်” စသည်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုနေ့ညနေတွင် ကျန်းချန် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူမိုက်နှင့်တူသော ရဲအရာရှိက တကယ့် ရဲအရာရှိလား၊ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်လား၊ သို့မဟုတ် ယာယီဝန်ထမ်းလားဟု မေးမြန်းရန် မရေမတွက်နိုင်သော နိုင်ငံသားများက ဖုန်းဆက်ခဲ့ကြ၏။

မြို့တော်ဗျူရိုခေါင်းဆောင်မှုလည်း ညတွင်းချင်း အရေးပေါ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ခေါ်ယူကာ ၎င်း၏ တရားဝင်ဝေ့ပေါ်အကောင့်တွင် လေးနက်သော ကြေညာချက်တစ်ခုကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ရသည်။

“အင်တာနက်ပေါ်တွင် ပြန့်နှံ့နေသော ‘ကျန်းချန်၏ အကြမ်းတမ်းဆုံး ရဲအရာရှိ’ ဗီဒီယိုနှင့် ပတ်သက်၍ အတည်ပြုပြီးနောက် အဆိုပါရဲဘော်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ ဗျူရို၏ နန့်ချန်ခရိုင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ တရားဝင်ရဲအရာရှိ ချူးရှန့် ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ရဲဘော်ချူးရှန့်သည် နိုင်ငံရေးအရ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ကောင်းမွန်သော လုပ်ငန်းခွင်ဟန်ပန်ရှိသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်က အနည်းငယ်... ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူက တရားမျှတမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသူဖြစ်သည်။ ပြည်သူများအနေဖြင့် လူတစ်ဦးကို ရုပ်ရည်ဖြင့် မဆုံးဖြတ်ရန်နှင့် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ လုပ်ငန်းစဉ်များကို ပံ့ပိုးပေးရန် ကျွန်ုပ်တို့ တိုက်တွန်းအပ်ပါသည်။”

ဤကြေညာချက်အောက်ရှိ မှတ်ချက်များက လုံးဝ ရယ်မောစရာ ကောင်းနေ၏။

“တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုချက် - ကြမ်းတမ်းသော ရုပ်ရည် (တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် နှင့် တူသည်ကို ရည်ညွှန်းသည်)...”

“နိုင်ငံရေးအရ အားကောင်းသည် (ရာဇဝတ်ကောင်များကို ထိုနေရာမှာတင် အရှုံးပေးလာအောင် ခြောက်လှန့်နိုင်သည်ကို ဆိုလိုသည်)...”

“မေတ္တာတရားများ ပြည့်နှက်နေသည် (လမ်းဖြတ်ကူးမည့် အဘွားအိုတစ်ဦးကို ကူညီချင်သော်လည်း သူမကို သတိလစ်သွားအောင် ခြောက်လှန့်မိခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်)...”

“ဟားဟားဟား... အရာရှိချူးရှန့်... အခုကစပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ပုံကို ကျွန်တော့် ကုတင်ဘေးမှာ ထားမယ်... အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မပျော်တဲ့ ရောဂါနဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေကို ကုသပေးလိမ့်မယ်...”

ဤအချိန်တွင် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ စားသောက်ခန်းမ၌ ညလယ်စာ စားနေသော ချူးရှန့်က သူ၏ ဖုန်းပေါ်ရှိ ဖုံးလွှမ်းနေသော မှတ်ချက်များနှင့် ရုပ်ပြောင်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ ဝက်သားနီချက်ပင် ရုတ်တရက် အရသာ ပျောက်သွားတော့၏။

“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်ရုံလေးပါ...”

ချူးရှန့်က ငိုလုမတတ်ဖြစ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လျိုကျန့်ကျွင်းကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

လျိုကျန့်ကျွင်းက ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ချူးရှန့်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့... ကြောင်က အမည်းပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြူပဲဖြစ်ဖြစ် ကြွက်ဖမ်းနိုင်သရွေ့ ကြောင်ကောင်းပဲလေ... နွေးထွေးတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာပဲဖြစ်ဖြစ် ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို ခြောက်လှန့်နိုင်သရွေ့ ရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... ဒီနေ့ ဒီအမှုကို မင်း ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး... အကြီးအကဲက မင်းကို ငါတို့ ဗျူရိုရဲ့ ရတနာလို့တောင် ပြောပြီး ချီးကျူးဖို့ အခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လာတယ်...”

ချူးရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကပ္ပတိန်... ဗျူရိုရဲ့ရတနာဆိုတာက ပုံမှန်အားဖြင့် ဝင်ပေါက်က ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်ကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

လျိုကျန့်ကျွင်း - “...