အခန်း (၂၉-၃၀)

အခန်း(၂၉) ဘယ်သူကမှ အရက်မတိုက်ရဲသော လူသစ်ကလေး

ဓားစာခံကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော တရားခံအား ထိခိုက်ဒဏ်ရာရမှုမရှိဘဲ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းကို အောင်ပွဲခံသည့်အနေဖြင့် လျိုကျန့်ကျွင်းက တာဝန်မရှိသော ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်တစ်ခု တိုက်ကျွေးရန် ရက်ရောစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ရွေးချယ်ထားသော နေရာက ရဲစခန်းအနီးရှိ နာမည်ကြီး လမ်းဘေး စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ကောင်းမွန်သော အစဉ်အလာအရ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းများ ပြသထားသော လူသစ်များက အရက်သောက်နိုင်စွမ်း စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်၏။

အတိတ်ကာလများက ရဲတက္ကသိုလ်များမှ ထူးချွန်ကျောင်းသားများဖြစ်စေ၊ ကြမ်းတမ်းသော စစ်မှုထမ်းဟောင်းများဖြစ်စေ လူသစ်များက ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီးများ၏ သေချာစွာ ဆုံးမမှုကိုခံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် နံရံကိုမှီကာ စခန်းမှ ထွက်ခွာသွားရလေ့ရှိသည်။ ဤအရာကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်းတုတ်တံသို့မဟုတ် အဖွဲ့အစည်းနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်ခြင်းဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။

ယနေ့၏ အဓိက ဇာတ်ဆောင်က သဘာဝကျစွာပင် ချူးရှန့် ဖြစ်နေသည်။

လူတိုင်းက ပူးကပ်ထားသော စားပွဲဝိုင်းကြီး နှစ်လုံး၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေကြပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အသားကင်များ၊ ဘီယာများနှင့် ရေချိုပုစွန်လုံးများက တောင်လိုပုံနေ၏။ လေထုက ပူနွေးနေပြီး မွှေးကြိုင်သော ရနံ့က ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။

“လာကြ... ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်း ချူးရှန့်က နေရာကောင်းမှာ ထိုင်ရမယ်...”

ရှန်တုန်းအမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဒုကပ္ပတိန်ကျောက်က အခြားသူများကို အရက်တိုက်ရသည်ကို သဘောကျလေ့ရှိ၏။ ဤအချိန်တွင် သူက ချူးရှန့်ကို အလယ်ဗဟိုနေရာသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွဲခေါ်နေသည်။

ချူးရှန့်က အနည်းငယ် အနေရခက်သွား၏။

“ကပ္ပတိန်ကျောက်... ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး... ကျွန်တော်က လူသစ်ပါ... ဘေးမှာပဲ ထိုင်ပါရစေ...”

“ဟေ့... လူသစ်နဲ့ လူဟောင်းက ဘာကွာလို့လဲ... ရဲတပ်ဖွဲ့က စွမ်းဆောင်ရည်ကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုတာ... မင်းက ဒီနေ့ အရမ်းနာမည်ကြီးနေပြီ.. ငါတို့ နန့်ချန်ခရိုင် ရဲစခန်းကိုတောင် ဂုဏ်တက်စေတယ်... မင်းသာ ဒီနေရာမှာ မထိုင်ရင် ဘယ်သူထိုင်မှာလဲ...”

အဘိုးကြီးကျောက်က ချူးရှန့်ကို အဓိက နေရာတွင် အတင်းအကျပ် ထိုင်ခိုင်းလိုက်၏။

ချူးရှန့်မှာ ထိုင်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယခင်က ဆူညံနေသော စားပွဲက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလွန် ကြီးမားလှသဖြင့် သူထိုင်နေသော ပလတ်စတစ်ကုလားထိုင်က သူ၏ အလေးချိန်အောက်တွင် အချိန်မရွေး ကျိုးပဲ့သွားတော့မည့်အလား ဂျွတ်ဂျွတ်မြည်နေ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော သူ၏ တုတ်ခိုင်သည့် လက်မောင်းကြီးနှစ်ဖက်က လူနှစ်ယောက်စာ နေရာယူထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ မှေးမှိန်နေသော အလင်းရောင်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော မျက်နှာက အရိပ်များအောက်တွင် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့၏။

အဘိုးကြီးကျောက်က ဘီယာပုလင်း အနည်းငယ်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖောက် ဖောက် ဖောက် အသံများနှင့်အတူ အားလုံးကို ဖွင့်ကာ ချူးရှန့်၏ ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

“ချူးရှန့်... ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်း ပြသထားတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်က ပထမဆုံး စိန်ခေါ်မှု အဆင့်ကို အရင်ဖြတ်ကျော်ရတယ်... လာ... ပထမဆုံး တစ်ပုလင်းက မင်းအတွက်ပဲ...”

အဘိုးကြီးကျောက်က “ကောင်လေး... မင်းတော့ ဒီနေ့ သေပြီသာမှတ်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် မကောင်းဆိုးဝါး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပြဿနာရှာလေ့ရှိသော အနီးအနားရှိ ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီး အချို့ကလည်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။

“မှန်တယ်... အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရမယ်... မသောက်ဘူးဆိုတာ ငါတို့ကို မလေးစားတာပဲ...”

ချူးရှန့်က သူ့ရှေ့ရှိ အရက်များကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မငြင်းဆန်ခဲ့ချေ။ သူက မြောက်ပိုင်းသားဖြစ်ပြီး သူ၏ အရက်သောက်နိုင်စွမ်းက မဆိုးလှပေ။ ထို့အပြင် ယနေ့ သူ၏ စိတ်အခြေအနေက ကောင်းမွန်နေပြီး သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ပေါင်းသင်းလိုသည်။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး စီနီယာတွေ အားလုံးကို အရက်တစ်ခွက် တိုက်ပါရစေ...”

ချူးရှန့်က စကားပြောနေရင်း သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဘီယာပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူက ယူလိုက်ရုံသာမဟုတ်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုပါ။ သူ၏ လက်များက အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် သာမန်ဘီယာပုလင်းတစ်ပုလင်းက သူ၏ လက်ထဲတွင် သောက်ဆေးရည် ပုလင်းငယ်လေး တစ်ပုလင်းနှင့်ပင် တူနေသည်။

သူက ပုလင်းကိုမြှောက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူက ခွန်အား အနည်းငယ် ပိုသုံးမိသွားပြီး ဘီယာပုလင်း၏ အရည်အသွေးကလည်း သိပ်မကောင်းလှသည် ထင်၏။

“ခလွမ်...”

ကြည်လင်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ချူးရှန့်က ဘီယာပုလင်း၏ လည်ပင်းကို သူ၏ လက်ဗလာဖြင့် ချေမွပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဖန်ကွဲစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားပြီး သူ၏ လက်ပေါ်သို့ အရက်များ စီးကျလာသော်လည်း အသားမာတက်နေသော သူ၏ လက်ကတော့ ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တစ်နေရာလုံး သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

“ချီးယားစ်” ဟု အော်ဟစ်အားပေးရန် မူလက အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့ကြသော ဝါရင့် ရဲအရာရှိကြီးများက သူတို့၏ ပါးစပ်များကို “အို” ပုံစံ ဟထားကြပြီး ထွက်လာတော့မည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် မျိုချလိုက်ကြရသည်။

အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော အဘိုးကြီးကျောက်၏ လက်က လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရူးသွပ်စွာ တုန်ခါနေ၏။

*ဘီယာပုလင်းတစ်ပုလင်းကို လက်ဗလာနဲ့ ချေမွပစ်လိုက်တာလား... အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားပဲလား... အကယ်၍ အဲဒါက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာသာ ဆိုရင်တော့…*

ချူးရှန့်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုလင်းတစ်ဝက်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏတာမျှ ရပ်တန့်သွားကာ သူ၏ ခေါင်းကို အနေရခက်စွာ ကုတ်လိုက်၏။

“အိုး... တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီပုလင်းရဲ့ အရည်အသွေးက အရမ်းညံ့တာပဲ... လက်ချော်သွားတယ်... ကျွန်တော် နောက်တစ်ပုလင်း သွားယူလိုက်ပါဦးမယ်...”

စကားပြောနေရင်း သူ၏ ကြင်နာတတ်သော အကြည့်များက လူတိုင်းအပေါ် ဖြတ်ဆင်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောင်းပန်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

“စီနီယာတို့... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ... အဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ရမှာ မဟုတ်လား... လာ... ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ...”

ထိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကြက်သီးထသွားစေသည်။

အကျယ်လောင်ဆုံး အော်ဟစ်နေခဲ့သော အသက်အနည်းငယ်ကြီးသည့် ရဲအရာရှိက ရုတ်တရက် သူ၏ ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“အား... ငါ့ဗိုက်... ငါ့ရဲ့ အစာအိမ်ရောဂါဟောင်းက ပြန်ထလာပြန်ပြီ... ဆရာဝန်က ငါ့ကို အရက်မသောက်ရဘူးလို့ ပြောထားတယ်... အရက်အစား ရေနွေးကြမ်းပဲ သောက်ပါရစေ... အရက်အစား ရေနွေးကြမ်းပဲ...”

သူ့ကို အရက်ငှဲ့ပေးရန် ပြင်နေသော အခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကလည်း ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... မှန်တယ်... ငါတို့ မနက်ဖြန် အလုပ်လုပ်ရဦးမှာဆိုတော့ ငါ အအေးပဲ သောက်တော့မယ်... ချူးရှန့်... စေတနာက အဓိကပါပဲ... အရမ်းကြီး မသောက်နဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိခိုက်လိမ့်မယ်...”

အဘိုးကြီးကျောက်က ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ ရှေ့တွင် ကျန်ရှိနေသော ဘီယာပုလင်းများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားကာ ၎င်းတို့နေရာတွင် ကိုကာကိုလာ ပုလင်းကြီး တစ်ပုလင်းကို အစားထိုးပေးလိုက်၏။

“အဟမ်း... အင်း... ချူးရှန့်... မင်းက ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လက်နက်ပဲ... မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ... ဒီဘီယာက သဘောတရားအရပါ... အစားအသောက်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြရအောင်... အစားအသောက်တွေ စားကြရအောင်...”

*နောက်နေတာလား… ဒင်းလိုလူကို ဘယ်သူက အတင်းအကျပ် တိုက်ရဲမှာလဲ…*

*အကယ်၍ ဒီကောင်လေးသာ အရက်မူးပြီး ရူးသွပ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီ ရိုက်ချက်ကို ဘယ်သူက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ... စောစောက သူ ပုလင်းကို ချေမွပစ်လိုက်တဲ့ ပုံစံကိုက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပဲ…*

ထိုသို့ဖြင့် လူသစ်များအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည့်နေ့ ဖြစ်လာသင့်သော အောင်ပွဲခံစားပွဲက မထင်မှတ်ထားသော အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။

မည်သူကမျှ ချူးရှန့်ကို အရက်သောက်ရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်ရဲကြတော့ချေ။ ယင်းအစား သူတို့အားလုံးက သူ့ကို အစားအသောက်များ ခူးပေးရန်သာ အလုအယက် ကြိုးစားနေကြတော့၏။

“ချူးရှန့်... မင်းကိုမင်း အားဖြည့်ဖို့ ကျောက်ကပ်များများစား...”

“ရော့... ဒီဝက်လက်ကြီးကို စားလိုက်... မင်းလို ခန္ဓာကိုယ်မျိုးနဲ့ အသားများများစားဖို့ လိုတယ်...”

“ဒီမြေပဲတွေက ကောင်းတယ်... ချူးရှန့်... မင်း စားကြည့်သင့်တယ်...”

ချူးရှန့်၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အစားအသောက်များက တောင်ငယ်လေး တစ်တောင်ကဲ့သို့ အမြင့်ကြီး ပုံနေပြီဖြစ်၏။ သူက အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသည်။

“စီနီယာတို့... ခင်ဗျားတို့ သိပ်သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ကျွန်တော့်ဘာသာ ယူစားလို့ရပါတယ်...”

“မရှက်ပါနဲ့... များများစား... ဒါမှ လူဆိုးတွေကိုဖမ်းဖို့ ခွန်အားတွေ ရှိလာမှာ...”

အဘိုးကြီးကျောက်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်... ဂေါ်ဇီလာကို အစာကျွေးနေသည့်အလား ကြင်နာတတ်သော အမူအရာဖြင့် ချူးရှန့်ကို ကြည့်နေ၏။

ချူးရှန့်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

*ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးက လူရိုင်းတွေလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... လူသစ်တွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ..ဒီလေထုကို ကြည့်လိုက်စမ်း... သိပ်ကို နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်တာပဲ... မိသားစုတစ်စုလိုပဲ…*

လူတိုင်းက အစားအသောက်များကို အားရပါးရ စားသောက်နေကြစဉ် လျိုကျန့်ကျွင်း၏ ဖုန်းက မြည်လာခဲ့၏။

သူက ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အစပိုင်းတွင် လေးနက်နေပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ထူးဆန်းလာကာ နောက်ဆုံး၌ ဝက်လက်ကို ကိုက်စားနေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သနားညှာတာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် လျိုကျန့်ကျွင်းက လည်ချောင်းတစ်ချက် ရှင်းလိုက်၏။

“အဟမ်း... အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေပေးကြပါ... ငါ ကြေညာစရာ တစ်ခုရှိတယ်...”

လူတိုင်းက သူတို့၏ တူများကို ချထားလိုက်ကြသည်။

“အကြီးအကဲက ယခုလေးတင် ဖုန်းဆက်လာတယ်...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

“ရဲဘော်ချူးရှန့်ရဲ့ မကြာသေးမီက အင်တာနက်ပေါ်မှာ နာမည်ကြီးလာမှုရယ်... ပြီးတော့ ပြည်သူတွေဆီကနေ ရရှိလာတဲ့ မြောက်များစွာသော... အဟွတ် အဟွတ်... အထူးတုံ့ပြန်ချက်တွေရယ်ကြောင့် ဗျူရိုက ချူးရှန့်ရဲ့ အလုပ်တာဝန်ကို ယာယီ အနည်းငယ် အပြောင်းအလဲလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...”

ချူးရှန့်၏ နှလုံးသားက တစ်ချက်ခုန်သွားပြီး သူကိုက်နေသော ဝက်လက်ကို ချထားလိုက်သည်။

“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်တော့မလို့လား... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ချင်ရုံလေးပါ...”

“အလုပ်ထုတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... လှည့်ပတ်သင်တန်းပေးတာပါ...”

လျိုကျန့်ကျွင်းက ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ပိုမိုများပြားတဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေအနေနဲ့ ချူးရှန့်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ဆွဲဆောင်မှုကို ခံစားနိုင်စေဖို့ရယ်... ပြီးတော့ တာဝန်ကျ နယ်မြေထဲက ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားတွေ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားစေဖို့ရယ်ဆိုပြီး အကြီးအကဲက မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းပိုလိုအပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ခဏတာ စေလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ...”

“ဘယ်ကိုလဲ...”

ချူးရှန့်က မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်ကျွင်းက အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး စကားလုံး သုံးလုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ပြောလိုက်၏။

“ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့...”

သုံးစက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“ဟားဟားဟား... ယာဉ်ထိန်းရဲလား... သူတို့က ချူးရှန့်ကို ယာဉ်ကြောရှင်းခိုင်းမလို့လား...”

“သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီမြင်ကွင်းက ငါကြည့်ဖို့ သိပ်ကိုလှပနေမှာပဲ...”

“အခုကစပြီး ကျန်းချန်မြို့က ယာဉ်မောင်းတွေ အားလုံးက လိမ္မာတဲ့ ကလေးလေးတွေ ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ...”

“လမ်းပေါ်မှာ ဒေါသထွက်တာတွေလား... မရှိနိုင်တော့ဘူး... လမ်းဆုံမှာ ချူးရှန့် ရပ်နေရင် ဘယ်သူက ဒေါသထွက်ရဲတော့မှာလဲ...”

ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ တွေဝေသွားတော့၏။

*ယာဉ်ထိန်းရဲလား…*

*ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် မြင်ကွင်းထဲမှာတော့... အလင်းပြန်အင်္ကျီနဲ့ လက်အိတ်ဖြူတွေ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လမ်းပေါ်က ဂီတမှူးတစ်ယောက်လို ယာဉ်ကြောကို သပ်ရပ်စွာ ရှင်းလင်းပေးနေတာပေါ့…*

*ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ ဖြစ်လာနိုင်တာက... ငါက လမ်းဆုံမှာ ရပ်နေတယ်... ပြီးတော့ ယာဉ်မောင်းတွေက အရှေ့မှာ ကြီးမားတဲ့ ရာဇဝတ်မှုကြီးတစ်ခုဖြစ်နေတယ် ဒါမှမဟုတ် ဂေါ်ဇီလာကြီး ကမ္ဘာမြေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတယ်လို့ ထင်သွားပြီး ကားကိုထားခဲ့ကာ ထွက်ပြေးသွားကြလို့ ယာဉ်ကြောတစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့သွားတာမျိုးပေါ့…*

“ကပ္ပတိန်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ယာဉ်ကြောသွားရှင်းရင် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား...”

ချူးရှန့်က ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

လျိုကျန့်ကျွင်းက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ယာဉ်ကြောကို မင်း စည်းကမ်းတကျဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ အကြီးအကဲက ယုံကြည်တယ်လို့ ပြောတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားချင်တဲ့သူကလွဲလို့ မင်းရှေ့မှာ မီးပွိုင့်အနီကို ဘယ်သူမှ ဖြတ်မမောင်းရဲကြပါဘူး…”

အခန်း(၃၀) မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့မှာ ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်ကြည့်ရမှာလဲ

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချူးရှန့်က စိုးရိမ်ပူပန်နေသော နှလုံးသားဖြင့် အကြီးအကဲ၏ ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်၏။

“ဝင်ခဲ့...”

ချူးရှန့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်၍ အလေးပြုလိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ အကြီးအကဲ... နန့်ချန်ခရိုင်က ချူးရှန့် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ သတင်းပို့ပါတယ်...”

ရဲတပ်ဖွဲ့အကြီးအကဲက အသက် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ကြင်နာတတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူက စာဖတ်မျက်မှန် တပ်ထားကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်နေ၏။ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် သံမဏိမျှော်စင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေသော ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက အနည်းငယ် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း အလိုအလျောက် သိစိတ်ဖြင့် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်မိ၏။

“အိုး... ချူးရှန့်... လာ... လာ... ထိုင်ပါဦး...”

အကြီးအကဲက မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆိုဖာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲ၏ ရုံးခန်းထဲရှိ သားရေဆိုဖာကြီး စုတ်ပြဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ချူးရှန့်က သူ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များကို စုသိမ်းထားရန် ကြိုးစားရင်း ဂရုတစိုက် ထိုင်လိုက်၏။

“ချူးရှန့်... အဲ့ဒီဓားစာခံ ကယ်ဆယ်ရေး စစ်ဆင်ရေးမှာ မင်း သိပ်ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်...”

အကြီးအကဲက ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ့ကို ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်၏။

“မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အထူး ချီးကျူးခဲ့ကြတယ်... မင်းက ရဲရင့်ပြီး ဉာဏ်ရည်ပြည့်ဝတဲ့ ရှားပါး ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့ ပြောကြတယ်...”

ချူးရှန့်က ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ချီးကျူးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ... ဒါတွေအားလုံးက ကပ္ပတိန်လျိုရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အမိန့်ပေး ကွပ်ကဲမှုတွေကြောင့်ပါ...”

“ဒါပေမဲ့...”

အကြီးအကဲက စကားအရာပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အံဆွဲထဲမှ ထူထဲသော စာရွက်စာတမ်း အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒီနေရာမှာ ပြည်သူတွေဆီက စာတချို့နဲ့ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ တိုင်ကြားရေး ဖုန်းလိုင်းကနေရလာတဲ့ တိုင်ကြားစာ မှတ်တမ်းတွေရှိတယ်... တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦး...”

ချူးရှန့်က ၎င်းတို့ကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။

တိုင်ကြားစာ ၁ - “နန့်ချန်ခရိုင် ရဲစခန်းမှ ရုပ်ရည်အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကျွန်မရဲ့ တယ်ဒီခွေးလေးကို ငိုယိုသွားတဲ့အထိ ခြောက်လှန့်ခဲ့တဲ့ အထူးရဲအရာရှိတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်၍ တိုင်ကြားခြင်း”

တိုင်ကြားစာ ၂ - “နှလုံးရောဂါရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို မခြောက်လှန့်မိစေရန် ဤအရာရှိကို တာဝန်မချထားမီ ရဲတပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် လေကြောင်းရန် ကာကွယ်ရေး အချက်ပေးဥသြဆွဲရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်”

တိုင်ကြားစာ ၃ - “သတင်းပို့ပါတယ်... အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ ရဲက လျှို့ဝှက် လူမိုက်တစ်ယောက်လား... သူက ရာဇဝတ်ကောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ရာဇဝတ်ကောင်နဲ့ တူနေတယ်”

တိုင်ကြားစာ ၄ - “ကျေးဇူးတင်လွှာ - အဲဒီ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ ရဲအရာရှိကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ ကလေးက အရင်က အစားရွေးတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ ဤအရာရှိရဲ့ ပုံကို ပြလိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထမင်းနှစ်ပန်းကန် ကုန်အောင် စားတော့တာပဲ... တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က သူ ညဘက် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်တာပဲ”

ချူးရှန့်က စာများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ငိုရသည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်နေပုံရ၏။

“အကြီးအကဲ... ဒါက... ကျွန်တော် ပလတ်စတစ်ဆာဂျရီ သွားလုပ်လို့မှ မရတာ... ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ ပြုံးဖို့ ကြိုးစားနေတာပါပဲ...”

“ငါသိတယ်... မင်းက ရဲဘော်ကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်...”

အကြီးအကဲက ရယ်ချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ပြည်သူတွေရဲ့ လက်ခံနိုင်စွမ်းကိုလည်း ထည့်သွင်း စဉ်းစားရမယ်လေ... မင်းက အခု ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ဆယ်လီတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ... မင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်... မင်းကို ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ရှေ့တန်းမှာ ဆက်ထားမယ်ဆိုရင် မလိုအပ်တဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားတာတွေနဲ့ အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုတွေကို အလွယ်တကူ ဖြစ်စေနိုင်တယ်...”

“ဒါကြောင့် ဗျူရိုပါတီကော်မတီက တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက်မှာ မင်းကို ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့ဆီ ခဏတာ လှည့်ပတ်သင်တန်းပေးဖို့ စေလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်...”

အကြီးအကဲက တရားဝင်တံဆိပ်တုံး ပါရှိသော ရုံးသုံး စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“တစ်ဖက်မှာက မင်းကို ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး နေခိုင်းပြီး ပြဿနာတွေ ငြိမ်ကျသွားစေဖို့ရယ်... အခြားတစ်ဖက်မှာက ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့ကလည်း မကြာသေးမီက ခေါင်းခဲစရာတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလို့ပဲ...”

“ခေါင်းခဲစရာဆိုတာ ဘာများလဲ...”

ချူးရှန့်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လမ်းပေါ်မှာ ဒေါသထွက်တာတွေ၊ တရားမဝင် ကားပါကင်ထိုးတာတွေ၊ လမ်းပြောင်းပြန် မောင်းတဲ့ လျှပ်စစ်စက်ဘီးတွေနဲ့ အဲဒီရန်လိုတဲ့ ယာဉ်မောင်းတွေပေါ့...”

အကြီးအကဲက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ဒီခေတ်ယာဉ်မောင်းတွေက ဒေါသထွက်လွယ်ကြတယ်... ပြီးတော့ ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိတွေက ဥပဒေစိုးမိုးရေး လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ အကြမ်းဖက် ခုခံတာတွေ သို့မဟုတ် ယုတ္တိမတန်တဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ မကြာခဏ ကြုံတွေ့နေရတယ်... ငါတို့ထင်တာက မင်းရဲ့ ပုံရိပ်က... အဟွတ် အဟွတ်... မင်းရဲ့ အငွေ့အသက်က အဲ့ ခက်ခဲတဲ့ ပြဿနာတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ သိပ်ကို သင့်တော်မယ်ထင်လို့ပဲ...”

ချူးရှန့်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ... ကျွန်တော့်ကို စာခြောက်ရုပ်လုပ်ခိုင်းချင်တဲ့ သဘောလား...”

“ဘာစာခြောက်ရုပ်လဲ... အဲဒါက ယာဉ်အန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေး စောင့်ရှောက်သူလို့ ခေါ်တယ်...”

အကြီးအကဲက ပြင်ပေးလိုက်၏။

“စဉ်းစားကြည့်စမ်း... မီးပွိုင့်အနီကို ဖြတ်မောင်းချင်တဲ့သူတွေ၊ ကြားဖြတ်ဝင်ချင်တဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် ယာဉ်ထိန်းရဲတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တဲ့သူတွေ... မင်း အဲဒီမှာ ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရရင် သူတို့ နှစ်ခါပြန်တွေးရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ချူးရှန့်က မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ် ကြည့်လိုက်သည်။

တက်တူးအပြည့်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက ဇိမ်ခံကားတစ်စီးပေါ်တွင် ကြားဖြတ်ဝင်ရန် ပြင်နေ၏။ သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို အော်ဆဲရန် ပြင်ဆင်ရင်း ကားပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်ချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်တွင် ကပ်နေသော ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ ချူးရှန့်က ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

“လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ကားက တော်တော်လေး တောင့်တင်းတယ်နော်... ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား...”

ထိုတက်တူးနှင့် လူမိုက်က ချူးရှန့်ကို ထိုနေရာမှာတင် အလေးပြုပြီးနောက် တန်းစီရန် နောက်သို့ ဆုတ်သွားလိမ့်မည်မှာ သေချာလှ၏။

ဒါက ကြည့်ရတာ... အလားအလာ ရှိနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။

“ကျွန်တော် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်...”

ချူးရှန့်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... သွားတော့... အပြောင်းအရွှေ့ အမိန့်စာကို ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့ဆီ ပို့ပြီးသွားပြီ... ဒီနေ့ပဲ သတင်းသွားပို့လိုက်တော့...”

အကြီးအကဲက လက်ကာပြလိုက်၏။

“စကားမစပ်... အဲဒီကိုရောက်ရင် နည်းနည်းတော့ သိုသိုသိပ်သိပ် နေပါဦး... ယာဉ်မောင်းတွေက ဘရိတ်နင်းရမယ့်အစား လီဗာကို သွားနင်းမိလောက်တဲ့အထိ တကယ်ကြီး သွားမခြောက်လှန့်မိစေနဲ့ဦး...”

အကြီးအကဲ၏ ရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချူးရှန့်က စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် မြို့တော်က နံနက်ခင်း ရုံးတက်ချိန်၌ လူစည်ကားနေ၏။ ကားများနှင့် ဟွန်းသံများက မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

ပိတ်ဆို့နေသော လမ်းများနှင့် တစ်စီးနှင့်တစ်စီး အလုအယက် မောင်းနှင်နေကြသော ယာဉ်များကိုကြည့်ရင်း ချူးရှန့်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

“ယာဉ်ထိန်းရဲတဲ့လား... အဟက်... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...”

သူက မရေမတွက်နိုင်သော ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အကြောက်တရားများ ရိုက်သွင်းပေးခဲ့သော သူ၏ မျက်နှာကိုထိလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းရောင်သစ်တစ်ခု တောက်ပလာခဲ့သည်။

ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ တာဝန်က ယာယီ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း “ကျန်းချန်၏ အသက်ရှင်နေသည့် ယာမ”ဟူသော ဒဏ္ဍာရီက ယခုမှ စတင်ရုံသာ ရှိသေး၏။

ယခင်က ရာဇဝတ်ကောင်များက ငိုယို၍ ရဲကို ခေါ်ခဲ့ကြသော်လည်း အနာဂတ်တွင်တော့ ယာဉ်စည်းကမ်း ချိုးဖောက်သော ယာဉ်မောင်းများက ငိုယို၍ ဒဏ်ကြေးများ ပေးဆောင်ရတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။

“စနစ်... လက်ရှိ အရည်အသွေးအမှတ်များကို ပြပါ...”

[ပိုင်ရှင် - ချူးရှန့်]

[ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး - ၈၅၀၀ (လဲလှယ်နိုင်သည်)]

[စွမ်းရည်များ - ကြောက်ရွံ့မှု အငွေ့အသက် (အလယ်အလတ်အဆင့်) ၊ ပြစ်မှုမြင်ကွင်းကြည့်မျက်မှန် ၊ မာစတာအဆင့် ဖမ်းချုပ်ခြင်း နည်းစနစ် ၊ အရိုးဆက်ပညာရှင် ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ၊ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခြင်း]

[လက်ရှိ တာဝန် - ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့သို့ သတင်းပို့ပြီး “လမ်းပေါ်မှ လူသတ်သမားများကို နှိမ်နင်းသူ” အဖြစ် အခန်းကဏ္ဍသစ်တစ်ခုကို စတင်ပါ။ တာဝန် ဆုလာဘ်များ - နတ်ဘုရားအဆင့် ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှု ၊ ယာဉ်ကျွမ်းကျင်မှု။]

ချူးရှန့်က သူ၏ ရဲဝတ်စုံ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဆင်းသွားခဲ့၏။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး ရှည်လျားသော အရိပ်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။ ထိုအရိပ်က သူ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေကို စစ်ဆေးရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာရန် ပြင်ဆင်နေသည့် ကျားတစ်ကောင်၏ အရိပ်နှင့် တူလှ၏။

ကျန်းချန်မြို့မှ ယာဉ်မောင်းတို့... ခင်ဗျားတို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီလား…။