အခန်း (၁၇၈၇-၁၇၈၈)

အခန်း (၁၇၈၇) - ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ (ဝိညာဉ်ခေါ်နံ့သာ)

လက်ဖက်ရည်ဖြင့် ရေးထားသော ထိုစာလုံးများသည် ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် 'မင်ရှူး' ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံး လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်။

"ဖန့်သခင်လေး... ဒီနေရာအမည်ကို နှုတ်ကနေ ထုတ်မပြောပါနဲ့၊ စိတ်ထဲမှာပဲ မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ဟိုဘက်က ပုဂ္ဂိုလ်က တွက်ချက်မိသွားပြီး ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှာ စိုးလို့ပါ"

လီတောက်ယဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဒါဆို အဲဒီနေရာက... ဘယ်မှာရှိတာလဲ"

ဖန့်ချန် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီတောက်ယဲ့ ဤသို့ပြောခြင်းမှာ သူ၏ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ် အတွက် အဆင့် ၅ မသေမျိုးဆေးကို နယ်မြေကိုးခုအတွင်း ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ 'မင်ရှူး' သို့သွားမှသာ ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ယင်လောကကနေ သွားပါ၊ အနောက်ဘက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရင် ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ မင်းကိုယ်ပေါ်က မပြည့်စုံသေးတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းမသေမျိုးစာအုပ် ကိုလည်း ယူသွားဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ အဲဒါရှိနေရင် မူလစာအုပ်အပြည့်အစုံကို ရှာရတာ မခက်ခဲတော့ပါဘူး"

လီတောက်ယဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလျက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"ဖန့်သခင်လေး၊ သီလရှင်လေး... ကျွန်တော် ပြန်ရပါဦးမယ်၊ နောက်မှ အခွင့်ကြုံရင် ထပ်ဆုံကြတာပေါ့"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လီတောက်ယဲ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ခြေဖျားမှစ၍ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်လာပြီး အိပ်မက်ထဲက ပုံရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် ဘယ်တုန်းကမှ ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

"သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ကျွန်မတောင် အသေအချာ မမြင်နိုင်တော့ဘူး"

ချင်းဟယ်သီလရှင်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသောအမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ကူးယွဲ့လင် ကိစ္စကိုတောင် သူ့ကို မမေးလိုက်ရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့... သူ ဒါကို သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ"

ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စည်ကားလှသော လမ်းမပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသော ပုံရိပ်လေးတစ်ခုသည် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေပြီး စားသောက်ကုန်ဆိုင်လေးများရှေ့တွင် ခဏခဏ ရပ်နားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် စားစရာအမြောက်အမြား ဝယ်ယူပြီးနောက် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာကာ ခုနစ်ထပ်မြောက်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာဖွေလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာတော့သည်။

"ဖန့်အစ်ကို... ဒါတွေ အတူတူ စားရအောင်"

သူမသည် ဝယ်လာသော စားစရာအထုပ်များကို ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ပုံချလိုက်သည်။

သူမသည် ချင်းဟယ်သီလရှင်ကို မမြင်ရသော်လည်း သီလရှင်ကမူ သူမကို မြင်နိုင်သည်။ ရှေ့မှ မိန်းကလေးငယ်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သီလရှင် သိရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယွီ... ငါ ခေတ္တခဏ ဝေးလံတဲ့နေရာကို ခရီးသွားရဦးမယ်၊ နောက်ဆိုရင် အဲဒီအစ်မနှစ်ယောက်က မင်းဆီကို မကြာခဏ လာတွေ့လိမ့်မယ်။ အခက်အခဲရှိရင် သူတို့ကို ပြောလိုက်နော်"

ဖန့်ချန်က ရှောင်ယွီ ဝယ်လာသော မုန့်များကို မြည်းစမ်းရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခရီးသွားမလို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင်"

ရှောင်ယွီ၏ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး အပြုံးများမှာလည်း မရေမရာ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါလည်း မသိသေးဘူး"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။

"ဒါဆိုရင် ဖန့်အစ်ကို စောစောပြန်လာရမယ်နော်။ မဟုတ်ရင် ညီမလေး အရွယ်ရောက်လို့ အပြင်လောကကို ထွက်သွားရင် ဒီမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကျရင် ဖန့်အစ်ကို ညီမလေးကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ရှောင်ယွီက ဆိုသည်။

"စိတ်ချပါ၊ မင်း ဘယ်နေရာကိုပဲ ရောက်ရောက် ငါ ရှာတွေ့စေရမယ်"

...

ယင်လောက၊ ငရဲမင်းနန်းဆောင်။

ဖန့်ချန်သည် လောကနှစ်ခု၏ အတားအဆီး နံရံကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အတန်ငယ် ပါးလွှာနေသော နံရံ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လူရိပ်များစွာကို ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသည်။

သူသည် လက်ဝါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်၍ နံရံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

အဆုံးအစမရှိသော ယင်သက်တမ်း များကို နံရံထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်ရာ နံရံကြီးသည် တစ်ဖန်ပြန်၍ ထူထဲခိုင်မာလာပြီး တစ်ဖက်ခြမ်းမှ ပုံရိပ်များကို မမြင်ရတော့ပေ။

"လီတောက်ယဲ့က အနောက်ဘက်ကို သွားဖို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်၊ ဘယ်နေရာကနေ စသွားရမလဲဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒါက သူ မတော်တဆ မေ့သွားတာ မဟုတ်တာတော့ သေချာတယ်"

ဖန့်ချန်သည် နန်းဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ကမ်းဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာရာ ကျူးလုံ သည် မြစ်ထဲမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖော်လာသည်။

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ကျူးလုံ၏ ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး

"အနောက်ဘက်ကို သွားရအောင်"

ကျူးလုံသည် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ငုပ်လျှိုးဝင်သွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကူးခတ်သွားတော့သည်။

သူသည် ယင်လောကငယ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဖူထူလောက သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤသို့ ကူးခတ်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ပေါင်း ၃၀ အတွင်း ဖန့်ချန်နှင့် ကျူးလုံတို့သည် ဖူထူလောက၏ အလွန်ဝေးကွာသော ခရီးလမ်းအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုကာလအတွင်း စည်ကားလှသော ယင်မြို့တော် အမြောက်အမြားနှင့် ကျွယ်မင်ယင်လောကကဲ့သို့သော နေရာမျိုး နှစ်ခုကိုပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ နံရံကြီးတစ်ခုသည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူနှင့် ကျူးလုံ၏ ခရီးလမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ဤနံရံမှာ လောကနှစ်ခု၏ အတားအဆီးနံရံနှင့် အလွန်တူသော်လည်း ထူးခြားချက်မှာ နံရံအပြင်ဘက်မှ မြင်ကွင်းကို အထင်အရှား မြင်နေရခြင်းပင်။

နံရံအပြင်ဘက်တွင် အလွန်စည်ကားလှသော ယင်မြို့တော်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ မီးရောင်များ ထိန်ထိန်လင်းနေပြီး လူသားများစွာ သွားလာနေကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ အကြည့်များသည် ဟင်းလင်းပြင်အထပ်ထပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ မြို့တံခါးအထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

မင်ရှူး

"ဒါဆို သမိုင်းမှတ်တမ်းမသေမျိုးစာအုပ် အပြည့်အစုံက ဒီမှာ ရှိနေတာပေါ့"

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် မှန်လေး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မှန်လေး ငါ့ရဲ့ အဆင့် ၅ မသေမျိုးဆေးက သမိုင်းမှတ်တမ်းမသေမျိုးစာအုပ် ထဲမှာ ရှိနေတာလား "

"အစ်ကိုကြီးရယ်... ဒါက သိသိကြီးနဲ့ မေးနေတာပဲ။ အခုလက်ရှိ လူ့လောက နယ်မြေကိုးခုမှာ အစ်ကိုကြီး သောက်သုံးနိုင်မယ့် အဆင့် ၅ မသေမျိုးဆေးကို တကယ်ကို ရှာမတွေ့တော့တာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ ရပြီ"

ဖန့်ချန်သည် မှန်လေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့မှ အတားအဆီး နံရံကို ခဏမျှ အကဲခတ်ကာ လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထိပ်သည် နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ ရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းများ ထသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ထိပ်မှာ နံရံထဲသို့ မြုပ်ဝင်သွားသည်။

"ဖြတ်သွားလို့ ရတာပဲ"

ဖန့်ချန်က ကျူးလုံကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျူးလုံမှာမူ ဤနံရံကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူအတွက်မှာတော့ ဤနံရံသည် လောကတွင် အမာဆုံး အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် နံရံအပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ လှိုင်းတံပိုးများ ထအောင် လုပ်နေရှာသည်။

"ကျူးလုံတောင် ဒီနေရာကို သွားလို့မရဘူးလား..."

ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေ့မှ နေရာကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

'ဒီ မင်ရှူး ဆိုတဲ့နေရာက သမိုင်းမှတ်တမ်းမသေမျိုးစာအုပ် ထဲကနေ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါက သမိုင်းပဲ၊ အစစ်အမှန် တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား'

ထိုသို့တွေးမိပြီးနောက် ဖန့်ချန်က ကျူးလုံကို ပြုံးပြကာ

"မင်း ဒီမှာပဲ စောင့်နေနော်၊ ငါ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန့်ချန်သည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပြောင်လက်နေသော မှန်သားပြင်ထဲသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီးနောက် နံရံ၏ နောက်ကွယ်သို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးလုံ၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

"ကိုးဆင့် ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ (ဝိညာဉ်ခေါ်နံ့သာ)၊ တစ်တိုင်ကို ယင်သက်တမ်း တစ်နှစ်တည်းပါ"

"အားလုံးပဲ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံကြနဲ့ဦး၊ ဒီနေ့က လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နေ့ နော်။ ကိုးဆင့် ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာကို ထွန်းလိုက်ရင် ကွယ်လွန်သူ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေဆီကို ပြန်သွားကြည့်လို့ ရတယ်"

"ကိုးဆင့်နံ့သာက ဘယ်လောက်ကြာမှာမလို့လဲ တစ်နာရီပဲလေ။ ငါ့ဆီ လာခဲ့ကြ၊ ငါ့ဆီမှာ ရှစ်ဆင့် ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ ရောင်းတယ်၊ နှစ်နာရီလောက် ပြန်သွားမှ လုံလောက်မှာပေါ့ "

ဖန့်ချန်သည် မင်ရှူးမြို့၏ လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဤနေရာရှိ ဝိညာဉ်များသည် ယင်သက်တမ်း အလွန်ပေါကြွယ်ဝကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ရွှေတုံးနှင့် ဖယောင်းတိုင် ရောင်းသော ဆိုင်နှစ်ဆိုင်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စျေးရောင်းနေကြပြီး ဆိုင်ရှေ့တွင် အော်ဟစ်ကာ လူခေါ်နေကြသဖြင့် လူအမြောက်အမြား ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြသည်။

"ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ"

ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် သိလိုစိတ် ပေါ်လာသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် အပိုင်းအစမှာ မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မပြသေးသဖြင့် ရည်မှန်းချက်ကို ရှာဖွေရန်လည်း မလောသေးပေ။ ဤမင်ရှူးအကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိထားခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်နှစ်ဆိုင်စလုံးတွင် ဝယ်ယူသူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အချို့က ကိုးဆင့်နံ့သာ၊ အချို့က ရှစ်ဆင့်နံ့သာကို ဝယ်နေကြသည်။

"မိတ်ဆွေ... ဒီ ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ ဆိုတာ ဘာလဲဟင်"

ဖန့်ချန်က လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ဦးကို ဆွဲ၍ မေးလိုက်သည်။

ထိုလူက ဖန့်ချန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်ကာ

"မိတ်ဆွေ... မင်းက ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာကိုတောင် မသိဘူးလား မင်းက အခုမှ သေတာဆိုရင်တောင် အရင်က လူတွေပြောတာ မကြားဖူးဘူးလား ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မိသားစုထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဝိညာဉ် ပြန်မခေါ်ဖူးဘူးလား "

သူက ဖန့်ချန်ကို ပြန်ဖြေခွင့်မပေးဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"ဒီနေ့က 'လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နေ့' လေ၊ တစ်လောကလုံးကို ဘုရားသခင်က ခွင့်လွှတ်တဲ့ နေ့ကောင်းရက်သာပဲ။ ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာက မင်းကို လူ့လောကဆီ ခဏတဖြုတ် ပြန်ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အိမ်က ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ စကားပြောလို့ ရမယ်၊ ကိစ္စတွေ မှာကြားလို့ ရမယ်။ မင်းလည်း တစ်တိုင်လောက် ဝယ်ကြည့်ပါလား၊ အဲဒီကျရင် ဘာအတွက် သုံးလဲဆိုတာ သိသွားလိမ့်မယ်"

ထိုလူသည် ဆိုင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားပြီး ရှစ်ဆင့် ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ တစ်တိုင် ဝယ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အချို့သော ဝိညာဉ်များမှာမူ ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။

ဆွေမျိုးသားချင်းရှိမှသာ ပြန်သွားရကျိုး နပ်မည် မဟုတ်ပါလား။ မရှိလျှင် ပြန်သွားလည်း ဘာထူးမည်နည်း ယင်သက်တမ်း ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖန့်ချန်သည်လည်း ရှစ်ဆင့် ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ ရောင်းသော ဆိုင်သို့သွား၍ တစ်တိုင် ဝယ်လိုက်ရာ ယင်သက်တမ်း ငါးနှစ် ကုန်ကျသွားသည်။

ရှစ်ဆင့်နံ့သာက ကိုးဆင့်ထက် နှစ်ဆကျော် ပို၍ စျေးကြီးရခြင်းမှာ လူ့လောကတွင် နေနိုင်ချိန် ပိုကြာသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နှစ်လျှင်လည်း ယနေ့ တစ်ရက်တည်းသာ အသုံးပြုနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတစ်တိုင်ကို ထပ်မံ ထွန်းညှိ၍ မရနိုင်ပေ။

"ဒီနံ့သာက လူ့လောကကို ပြန်ရောက်စေပြီး ဆွေမျိုးသားချင်းတွေနဲ့ တွေ့စေနိုင်တာပေါ့။ အကယ်၍ ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိရင်ရော အာနိသင် ရှိဦးမလား"

"မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါ့မှာ ဆွေမျိုးသားချင်း မရှိတာမှ မဟုတ်တာ"

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

အခန်း (၁၇၈၈) - ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်

ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာကို ထွန်းညှိလိုက်သည်နှင့် စိမ်းပြာရောင် အခိုးအငွေ့လေးများသည် နွဲ့နှောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေပြည်အေးတစ်ချက်အဝေ့တွင် ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မြင်ကွင်းများမှာ ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသည်။ သစ်ရိပ်များအကြားမှ တိုးဝင်လာသော နွေးထွေးသည့် နေရောင်ခြည်သည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး အရိပ်အယောင်များမှာ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ထင်ကျန်နေသည်။

နားထဲတွင်တော့ နုနယ်သော်လည်း အားမာန်ပါသည့် အော်ဟစ်သံများကို တစ်သီတစ်တန်းကြီး ကြားနေရသည်။

ဖန့်ချန်သည် ပိန္နဲပင်အိုကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း မျက်လုံးကို ပင့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

တက်ကြွဖျတ်လတ်သော လူငယ်လေး ရာပေါင်းများစွာသည် အင်္ကျီဗလာဖြင့် အတန်းလိုက်ညီညာစွာ လက်ဝှေ့ထိုး ကျင့်ကြံနေကြသည်။ အသက်အငယ်ဆုံးလေးများမှာ ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး အကြီးဆုံးမှာ ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။

"အားထည့်စမ်း ပျော့တိပျော့ဖတ်နဲ့ ပိုးကောင်တစ်ကောင်လို မဖြစ်စေနဲ့ "

"အသက်ရှူတာကို ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ထိန်းထား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သားကောင်ကို ခုန်အုပ်တော့မယ့် ကျားတစ်ကောင်လို့ စိတ်ကူးထားစမ်း၊ ကိုယ့်အတွက် နောက်ဆုတ်လမ်း မချန်ထားနဲ့ "

ထွားကျိုင်းသန်မာသော ဆရာ သည် လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ ဟိုဒီလျှောက်ရင်း ကြေးခေါင်းလောင်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လူငယ်တစ်ဦးချင်းစီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

'ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာရဲ့ အာနိသင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် အခုငါရောက်နေတဲ့နေရာက ဖန့်မျိုးနွယ်ရဲ့ ဇာတိမြေ ဖြစ်ရမယ်'

ဖန့်ချန်၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ ရှေ့မှ လူငယ်လေးများသည် သူနှင့် သွေးချင်းနီးစပ်သော ဖန့်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အလွန်အမင်း ဝေးကွာလှသော ရှေးခေတ်ကာလတစ်ခု၌ တည်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

'ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သမိုင်းမှတ်တမ်းမသေမျိုးစာအုပ်ကို ငါ ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်တယ်... ရှာတွေ့ရုံတင်မကဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်က စာအုပ်ထဲကို ရောက်နေတာပဲ'

'ကျူးလုံက ဝင်လို့မရဘဲ ငါဘာလို့ ဝင်လို့ရတာလဲ ငါ့ကိုယ်ပေါ်က လူ့လောကအငွေ့အသက် ကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဆီမှာ ရှိနေတဲ့ စာအုပ်အပိုင်းအစကြောင့်လား '

ဖန့်ချန် စဉ်းစားနေမိသည်။

လီတောက်ယဲ့က သူသည် သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း က လာသူဖြစ်သဖြင့် သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရာတွင် အခက်အခဲ မရှိနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ ယခင်က ကျိထျန်းကျွင်း သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် အပိုင်းအစကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဆရာ... ဟိုဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျုပ်တို့ကို ကြည့်နေတယ်၊ ကျုပ်တို့ ဖန့်မိသားစုရဲ့ လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ ကို ခိုးကြည့်နေတာများလား "

လူငယ်တစ်ယောက်သည် ပိန္နဲပင်အိုကြီးအောက်ရှိ ဖန့်ချန်ကို ရုတ်တရက် မြင်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ဆရာဖြစ်သူထံ လှမ်းအော်ပြောကြသည်။

ဝုန်းကနဲ

အကြည့်ပေါင်းများစွာသည် ဖန့်ချန်ဆီသို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။ ထိုအကြည့်များတွင် ဒေါသ၊ စပ်စုလိုစိတ်နှင့် သံသယများ ရောယှက်နေသည်။

လက်ဝှေ့သင်ပေးနေသော ဆရာ ဖန့်ယွဲ့ သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဖန့်ချန်ဘက်သို့ ဖျတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခဏချင်းအတွင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကိုယ်တွင်းမှ သွေးစွမ်းအင် များမှာလည်း တဟုန်ထိုး ပွက်လောရိုက်လာသည်။

သူသည် ခုန်အုပ်လိုက်ရုံဖြင့် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း တစ်လန်ခန့် အကွာအဝေးတွင် ဘေးကင်းအောင် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ငါတို့ ဖန့်မိသားစုရဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲကို ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ ဒီနေရာက ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား "

ဖန့်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးဝိုင်းနေပြီး ခုန်အုပ်တော့မည့် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားမာန်အပြည့် ရှိနေသည်။

ဖန့်ချန်သည် သူကိုယ်တိုင်မှာ ဧည့်သည်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲရှိ အရာရာသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သော အခြားအတိုင်းအတာ တစ်ခုမှဟု အမြဲထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမှသာ ရှေ့မှ လူသားများသည် သူ့ကို မြင်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ စကားပင် ပြောဆိုနိုင်သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုလိုက်မိသည်။

'သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ် ဆိုတာကတော့ သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ပဲလေ၊ မှတ်တမ်းတင်ထားသမျှ အရာအားလုံးက သမိုင်းထဲမှာပဲ ရှိတာ။ ငါ ဒီထဲမှာ ဘာတွေပဲလုပ်လုပ် လက်တွေ့ဘဝကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး'

ဤသို့တွေးမိပြီးနောက် ဖန့်ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို စုလျက်

"ကျွန်တော့်နာမည်က ဖန့်ချန် ပါ၊ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာမိတာမို့ ခွင့်လွှတ်ပေးစေချင်ပါတယ်"

"သူ့နာမည်ကလည်း ဖန့် တဲ့လား"

"ဘယ်အိမ်က အစ်ကိုများလဲ"

"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ သူ့ကို သိလဲ"

လူငယ် ရာပေါင်းများစွာသည် တကျိကျိနှင့် စကားပြောလာကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ မျိုးရိုးအမည်မှာလည်း ဖန့် ဖြစ်သည်ဟု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ရန်လိုမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စပ်စုလိုစိတ်များသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

ဆရာဖြစ်သူ ဖန့်ယွဲ့မှာလည်း အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အသေအချာ အကဲခတ်လိုက်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။

"ဖန့်မိသားစုထဲမှာ မင်းကို ငါမမြင်ဖူးပါဘူး၊ မင်း ဖန့်အိမ်တော်ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ ဘာကြောင့် မတော်တဆ ရောက်လာရတာလဲ ဒီလေ့ကျင့်ကွင်းရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အစောင့်အကြပ်တွေ တင်းကျပ်လှတာ၊ တကူးတက မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ် မတော်တဆ ရောက်လာနိုင်မှာလဲ"

ဤအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဖန့်ချန်လည်း မဖြေနိုင်ပေ။

ယခု သူသည် သွေးနှင့် အသားနှင့် အစစ်အမှန်ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်အစစ် မဟုတ်သဖြင့် 'ဟွမ်ဟွန်းနံ့သာ' အကြောင်းပြချက်မှာလည်း ယုတ္တိမရှိနိုင်ပေ။

ဖန့်ယွဲ့သည် ဖန့်ချန် ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး နောက်ဘက်မှ တကျိကျိ ပြောနေကြသော ကလေးများကို လှည့်ဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ပျင်းမနေကြနဲ့၊ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ကြစမ်း"

ထို့နောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ဆိုသည်။

"ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့"

...

ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖန့်ယွဲ့သည် ဖန့်ချန်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖန့်ချန်မှာမူ အစမှအဆုံး တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် မျက်လွှာချထားပြီး အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ဟန်မပြသဖြင့် ဖန့်ယွဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်မိသည်။

"မင်း လုံးဝ မကြောက်ဘူးလား စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ဖန့်မိသားစုရဲ့ လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ကို ခိုးကြည့်တဲ့အတွက် အပေါ့ဆုံးအပြစ်က မျက်လုံးတစ်စုံ အဖျက်ဆီးခံရမှာ၊ အပြင်းဆုံးကတော့..."

ဖန့်ချန်သည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ ပြာလဲ့လဲ့ မျက်ဝန်းအစုံမှာ မည်သည့် အရောင်အသွေးမျှ မရှိဘဲ မှုံဝါးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဖန့်ယွဲ့မှာ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားပြီး အနားသို့ တိုး၍ ကြည့်လိုက်ကာ အံ့ဩတကြီး ဆိုသည်။

"မင်းက... မျက်မမြင် တစ်ယောက်လား "

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ကို ခိုးကြည့်နိုင်မှာလဲ "

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက်

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း ကြည့်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငယ်ငယ်ကတည်းက လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ဆီက လက်ဝှေ့နဲ့ တူမတူတော့ မသိဘူးပေါ့"

ဖန့်ယွဲ့ စကားပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် တံခါးပြင်ပမှ ခြေသံများ ကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်စု ဝင်လာကြသည်။ အသက်ငယ်သူများမှာ လေးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး အသက်ကြီးသူများမှာ ခြောက်ဆယ်၊ ခုနစ်ဆယ်ခန့် ရှိကာ အားလုံးမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများ ရှိကြသည်။

ထိုလူစုထဲတွင် အသက်အကြီးဆုံး အဖိုးအိုမှာ အကြီးအကဲဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ဖန့်ယွဲ့သည် ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်"

အဖိုးအိုက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖန့်ချန်ကို ဦးစွာ အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ၏ ပြာမှုံနေသော မျက်ဝန်းများကို မြင်တွေ့သွားသည်။

သူ၏အနီးရှိ ဖန့်မျိုးနွယ် အဆင့်မြင့်လူကြီးများမှာလည်း ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဖန့်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

မျက်မမြင် တစ်ယောက်တည်းကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ပျာပျာသလဲ လုပ်နေရတာလဲ

"လူငယ်လေး... ဖန့်ယွဲ့ပြောတာတော့ မင်းက ငါတို့ ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်ရဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲကို မတော်တဆ ရောက်လာပြီး လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ကို ခိုးကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်ဆို"

အဖိုးအိုက ရုတ်တရက် ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"မတော်တဆ ရောက်လာတာကတော့ အမှန်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ခိုးကြည့်ဖို့ဆိုတာကတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ဖန့်ချန်က အရိုအသေပေးလျက်

"ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေက မမြင်ရပါဘူး"

"မျက်မမြင် တစ်ယောက်ကတောင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းထဲကို ချောချောမောမော ရောက်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့ အောက်ခြေက အစောင့်တွေကို သေချာနှိပ်ကွပ်ရတော့မယ်။ နေ့တိုင်း တာဝန်ပေါ့လျော့နေကြတာ၊ နောင်ဆိုရင် ပြဿနာကြီးတွေ တက်လာနိုင်တယ်"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဖန့်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော့သွားသည်။ ထိုသူ၏ စကားမှာ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မျိုးနွယ်စု၏ ကာကွယ်ရေး တာဝန်ကို ယူထားရသူ မဟုတ်ပါလား။

"အဲဒါတွေက ခဏထားဦး၊ လူငယ်လေး... မင်းရဲ့ နာမည်ကလည်း ဖန့် လို့ ဖန့်ယွဲ့က ပြောတယ်။ မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ကို လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ မင်းကလည်း ဖန့်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ပေါ့ ဘယ်မျိုးနွယ်စုခွဲ က လာတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

အဖိုးအိုက ပြုံးလျက် မေးသည်။

"မေ့သွားပြီ"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

မေ့သွားပြီ

အားလုံးမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားကြသည်။

"မင်း ဟန်ဆောင်မနေနဲ့၊ ငါတို့ ဖန့်မျိုးနွယ်လို့ အယောင်ဆောင်တဲ့သူတွေ နည်းတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းလည်း အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... သူ့ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ရိုက်ချိုးပြီး အပြင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ"

"အဖိုးအိုကြီးနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... အလျင်မလိုကြပါနဲ့ဦး၊ ကျွန်တော်ကပဲ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ "

ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီ၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဟုတ်လား "

တစ်ယောက်က သရော်လိုက်သည်

"ဒီနေရာက ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်စုပဲလေ၊ မင်း သိရက်နဲ့..."

"ဟယ်ချွမ်း ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ "

ဖန့်ချန်က ထိုသူ၏ စကားကို ကြားဖြတ်မေးလိုက်သည်။

အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖန့်ယွဲ့က အံ့ဩတကြီး ဆိုသည်

"မင်း ရောက်နေတဲ့နေရာကိုတောင် မင်းမသိဘူးလား ဒီနေရာက မဟာကျိုး နိုင်ငံ၊ ဟယ်ချွမ်းခရိုင် ပဲ "

မဟာကျိုး

"မဟာကျိုး ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ"

ဖန့်ချန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကဲ... အားလုံး အပြင်ကို ခဏ ထွက်နေကြဦး"

အဖိုးအိုသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အားလုံးကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်... ဒီလူက နောက်ခံလည်း မရှင်းဘူး၊ အခုလည်း ရူးချင်ယောင်ဆောင်နေတာ၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်တည်း ဒီမှာနေဖို့က မသင့်တော်ပါဘူး"

"ငါ ပြောပြီးပြီလေ၊ အားလုံး အပြင်ကို ထွက်သွားကြစမ်း"

အဖိုးအိုသည် တည်ကြည်လေးနက်သော အရှိန်အဝါဖြင့် အားလုံးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ဖန့်ချန်နှင့် အဖိုးအို နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"လူငယ်လေး... ထိုင်ပါဦး"

အဖိုးအိုက လက်ညှိုးညွှန်ပြပြီးမှ ဖန့်ချန် မမြင်နိုင်သည်ကို သတိရကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"လူငယ်လေးက... မဟာကျိုးနိုင်ငံသား မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"