အခန်း (၃၅-၃၆)

အခန်း(၃၅) အရက်ပါဝင်မှု သုညဖြင့် ဒူးထောက်နေသူ

တက်တူးနှင့် အရက်မူးနေသူ၏ လောကတွင် အချိန်များက ရပ်တန့်သွား၏။ သူ၏ အာရုံခံစားမှု အားလုံးက သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ “ငရဲမင်း၏ မျက်နှာ” ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်က ဗလာနယ်ဖြစ်သွားကာ အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုများကသာ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။

ချူးရှန့်က လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးက အလွန် မောက်မာနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ယင်နေသော အရက်မူးနေသူကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေသွား၏။ သူက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး “မင်းက ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် သရဲတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ပြုမူနေရသနည်း။

တစ်ဖက်လူ၏ အမြင်တွင် သူက တကယ့် သရဲတစ်ကောင် သို့မဟုတ် သရဲဘုရင်တစ်ပါးပင် ဖြစ်နေကြောင်းကို သူ မသိခဲ့ချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သူကမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ကျယ်လောင်သော “ဒုန်း” ခနဲ အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။

တက်တူးနှင့် အရက်မူးနေသူ၏ ဒူးများက ခွေကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ မာကျောသော ကတ္တရာလမ်းက သူ၏ ဒူးများနှင့် ထိခိုက်မိသွားပြီး တုံးတိတိ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သူက မည်သည့် နာကျင်မှုကိုမျှ ခံစားရပုံမပေါ်ချေ။

“အရှင်ယာမ... အရှင်ယာမ... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ… အရှင်ယာမ... ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ...”

သူက ရူးသွပ်စွာ ခေါင်းကို ဆောင့်ချနေပြီး သူ၏ အသံက ရှိုက်သံများနှင့်အတူ တုန်ယင်ကာ အက်ကွဲနေ၏။ မြေပြင်နှင့် ထိခိုက်မိသော ခေါင်းဆောင့်မှုတိုင်းက အလွန် ပြင်းထန်ပြီး ကျယ်လောင်သော “ဒုန်း” အသံကို ထွက်ပေါ်စေကာ မကြာမီမှာပင် သူ၏ နဖူးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာတော့သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်... နောက်ဘဝကျရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အရက်မူးပြီး ကားမမောင်းတော့ပါဘူး... ကျွန်တော့်မှာ အသက်ရှစ်ဆယ်အရွယ် မိခင်နဲ့ သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်... ငရဲမင်းကြီးက သနားညှာတာပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် နွားတစ်ကောင်လို ဒါမှမဟုတ် မြင်းတစ်ကောင်လို ခင်ဗျားကို အလုပ်အကျွေးပြုပါ့မယ်...”

ဤမြင်ကွင်းက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ယာဉ်ထိန်းရဲအရာရှိ အားလုံးကို ဆွံ့အသွားစေ၏။

ယခုလေးတင် အတွန်းခံလိုက်ရသော ငယ်ရွယ်သည့် အရန်ရဲအရာရှိက သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ တစ်စက္ကန့်ခန့်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်နှက်တော့မည့် လူဆိုးက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းဆောင့်နေပြီး “အရှင်ယာမ” ဟု ခေါ်နေသည်လော။ လေသံ ပြောင်းလဲသွားမှုက မြန်ဆန်လွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ကိုင်းညွတ်ကာ သူ့ကို ဆွဲထူရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါတို့က ရဲအရာရှိတွေပါ... ယာမမဟုတ်ဘူး... ထပြီး ငါ့ကို အရင်စကားပြောဦး...”

အရက်မူးနေသူအတွက်တော့ ချူးရှန့်၏ ချဉ်းကပ်လာမှုက သေမင်း ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၏။

“ဟင့်အင်း... ရှေ့မတိုးခဲ့နဲ့... ငါ့ကို မထိနဲ့...”

အရက်မူးနေသူက အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် နောက်သို့ တွားသွားကာ သူ၏ မျက်နှာက အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်... ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို လာမခေါ်ပါနဲ့... အဲဒီက လူတွေကိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပါ... ကျွန်တော် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်... ငရဲပြည်သွားတဲ့ လမ်းကို လျှောက်မယ်... မျှော်လင့်ချက်မဲ့ တံတားကို ဖြတ်မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်... ကျွန်တော်...”

သူ၏ ဘောင်းဘီအစွန်းတွင် အလျင်အမြန် ကျယ်ပြန့်လာသော ရေအိုင်လေးနှင့် လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်လာသော ဆီးနံ့တို့ကို ကြည့်ရင်း ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပို၍ မှိုင်းညို့သွား၏။

*ဒီကောင်က... တကယ်ကြီး ကြောက်လန့်ပြီး သေးပါချလိုက်တာလား…*

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာ ရပ်လိုက်တော့... မှုတ်လိုက်စမ်း...”

ချူးရှန့်က စိတ်မရှည်တော့ဘဲ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ထံမှ အရက်တိုင်းကိရိယာကို ယူကာ အရက်မူးနေသူ၏ ပါးစပ်နားသို့ တေ့ပေးလိုက်သည်။

အရက်မူးနေသူက အနီရောင်တောက်ပကာ တတီတီ မြည်နေသော ကိရိယာကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းကို ယခင်ဘဝက သူ ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် အသုံးပြုသည့် ငရဲပြည်မှ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုခုဟု မြင်နေ၏။ သူက မနာခံရဲဘဲ တုန်ယင်စွာဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟကာ လေမှုတ်တံကို ငုံလိုက်သည်။

သူ၏ သွားများက အလွန်အမင်း ရိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူက သေချာ မမှုတ်နိုင်ဘဲ ပလတ်စတစ် လေမှုတ်တံကို ပြားသွားအောင် ကိုက်မိသွားတော့၏။

“အားပြင်းပြင်း မှုတ်လေ...”

ချူးရှန့်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

အရက်မူးနေသူအတွက်တော့ ထိုဟိန်းဟောက်သံက ငရဲမင်းထံမှ သေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။ သူက အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားပြီး အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အထက်အောက် ခုန်ပေါက်ကာ သူ၏ ပါးများကို ဖောင်းလိုက်ပြီး အကိုက်ခံရ၍ ပြားနေသော လေမှုတ်တံထဲသို့ အစွမ်းကုန် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဖူး...”

စစ်ဆေးရေး ကိရိယာက ဆက်တိုက် တတီတီ အသံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အနီးနားရှိ ယာဉ်ထိန်းရဲ အရာရှိများ အားလုံးက အရက်မူးနေသူ၏ “သက်သေအထောက်အထား” ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေကာ ကြည့်ရှုရန် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သို့သော် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အားလုံး ဆွံ့အသွားကြ၏။

၀.၀၀ မီလီဂရမ်/၁၀၀ မီလီလီတာ။

အရက်ပါဝင်မှု - သုည။

“ဟမ်...”

ချူးရှန့်လည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက စစ်ဆေးရေး ကိရိယာကို ယူကာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းကို လှုပ်ကြည့်လိုက်၏။

“ဒါက ပျက်နေတာလား...”

သူက ကိရိယာကို သူ၏ ဘေးရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“မင်း မှုတ်ကြည့်လိုက်...”

သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က မှုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကိရိယာက ညစာစားစဉ်က သူသောက်ခဲ့သော ဘီယာပုလင်း၏ အတိုင်းအတာများကို ပြသနေ၏။

ကိရိယာက မပျက်နေချေ။

ချူးရှန့်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အမျိုးသားကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများက သံသယနှင့် တွေဝေမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်း အရက်မသောက်ထားဘူးလား... အရက်မသောက်ထားရင် ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်နေတာလဲ... ငိုယိုပြီး ပြဿနာရှာတယ်... ပြီးတော့ သေးတောင် ပန်းချလိုက်သေးတယ်... မင်း သရုပ်ဆောင်နေတာလား...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အရက်မူးနေသူမှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားတော့၏။

*အရက်ပါဝင်မှု သုညတဲ့လား... အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သူက တရုတ်အရက် အနည်းဆုံး လီတာဝက်လောက်နဲ့ ဘီယာ ခြောက်လုံးလောက် သောက်ခဲ့တာ သေချာတယ်လေ…*

သူ ချက်ချင်း “နားလည်” သွားတော့၏။

*ဒါက ငရဲမင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... မင်းက မင်းရဲ့ အပြစ်တွေကို ဝန်မခံဘူးဆိုရင် လူဝင်စားလို့ မရတော့အောင် အဲဒီနေရာမှာတင် ငရဲပြည် အထပ် ၁၈ ကို ပစ်ချခံရတော့မှာ... ဒီစစ်ဆေးရေး ကိရိယာပေါ်မှာ ပြသနေတဲ့ “သုည” ဆိုတာက ငရဲမင်းက မင်းကို နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ပေးနေတာပဲ…*

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ၏ အသက်ရှင်သန်လိုသော အလိုအလျောက် သိစိတ်က တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာ၏။ ရှေ့မှောက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော “ငရဲမင်း” ထံမှ ဝေးကွာပြီး “ရဲ” များက သူ့ကို ဘေးကင်းစွာ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန်အတွက် သူက “အပြစ်ဒဏ်ကို ထိုက်တန်ကြောင်း” သက်သေပြရန် ချူးရှန့်၏ ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် သောက်ခဲ့တယ်... ကျွန်တော် တကယ်သောက်ခဲ့တယ်...”

သူက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ဝန်ခံလိုက်၏။

“အရာရှိ... မဟုတ်ဘူး လူကြီးမင်း... စစ်ဆေးမှုမှာ ဘာမှမပြပေမဲ့ ကျွန်တော် တကယ် သောက်ခဲ့တာပါ... ပြည်သူတွေကို တောင်းပန်ပါတယ်... ပါတီကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ရှိပါတယ်... ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းပါ... ကျွန်တော့်ကို ချုပ်ထားပါ... ကျွန်တော့်ကို ပြစ်ဒဏ်ချပါ... တောင်းပန်ပါတယ်...”

သူက အော်ဟစ်နေရင်း သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များကို ချူးရှန့်၏ လက်ထဲရှိ လက်ထိပ်များထဲသို့ သွင်းရန် ကြိုးစားနေ၏။ ထောင်ကျခြင်းက အကောင်းဆုံးသော အရာဖြစ်နေသည့်အလား သူက အဖမ်းခံရရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေပုံပေါ်သည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော ယာဉ်ထိန်းရဲ အရာရှိများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ လောကအမြင်များက ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ထပ်မံ၍ စိန်ခေါ်ခံလိုက်ရပြန်၏။

သူတို့က အရက်မူးပြီး ကားမောင်းသူ အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးကြသည်။ အချို့က ဒေါသထွက်ကြသည်၊ အချို့က ငိုယိုကာ အော်ဟစ်ကြသည်၊ အချို့က အဆက်အသွယ်များကို ဖုန်းဆက်ကြသည်။ သို့သော် သွေးတွင်း အရက်ပါဝင်မှု သုညဖြင့် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရရန် ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေသူတစ်ဦးကို သူတို့၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

ဤအရာက ဆေးပညာဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။

ဤအချိန်တွင် ကားအချို့က အဝေးတွင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး ယာဉ်မောင်းများက ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို ရိုက်ကူးရန်နှင့် ဆွေးနွေးရန် သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

“ကြည့်စမ်း... ကြည့်စမ်း... အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ ယာဉ်ထိန်းရဲက မှော်ပညာ တစ်ခုခုများ တတ်နေတာလား...”

“ယာဉ်မောင်းက သူ့ကို ငရဲမင်းလို့ ခေါ်လိုက်တာ ငါ ကြားလိုက်သလိုပဲ...”

“သိပ်အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ... သူက အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အမူးပြေသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလား... အဲဒါက အမူးပြေဟင်းရည်ထက်တောင် ပိုထိရောက်နေသေးတယ်...”

“အမူးပြေတာထက် ပိုတယ်... ဝိညာဉ်ကိုပါ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ထွက်သွားအောင် ခြောက်လှန့်လိုက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်...”

နောက်ဆုံးတွင် ဤရယ်စရာ ပြဇာတ်က တက်တူးနှင့် အရက်မူးနေသူကို “တရားဝင် လုပ်ငန်းစဉ်များကို နှောင့်ယှက်မှု” နှင့် “ငြိမ်းချမ်းရေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှု” တို့ဖြင့် စခန်းသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ အရန်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးက သူ့ကို ရဲကားထဲသို့ ကူညီပြီး ခေါ်ဆောင်သွားချိန်တွင် သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေ၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရဲအရာရှိတို့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

“အရာရှိချူးက အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့ အရက်မူးပြီး ကားမောင်းသူကို ဒူးထောက် တောင်းပန်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်”

ဟူသော ဒဏ္ဍာရီက ထိုညမှာပင် ကျန်းချန်မြို့ တစ်ဝှမ်းရှိ ဘားများ၊ KTV များနှင့် ညဥ့်နက် အစားအသောက်ဆိုင်များ တစ်လျှောက် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျန်းချန်မြို့ရှိ အရက်သောက်သည့် ယဉ်ကျေးမှုက အခြေခံကျသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အရက်သောက်ရန် တိုက်တွန်းသောအခါ လူများက “ခံစားချက်တွေ နက်ရှိုင်းရင် တစ်ကျိုက်တည်း မော့လိုက်... ခံစားချက်တွေ တိမ်ကောရင် တစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်...” ဟု ပြောလေ့ရှိကြ၏။

ယခုရက်ပိုင်းတွင်မူ လူများက သင့်ကို အရက်သောက်ရန် ဖြောင်းဖျသောအခါ သူတို့က ပြောကြသည်။

“နောက်တစ်ခွက် သောက်ဦးမလား... မင်း နောက်တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်ရင် မင်းကို လာခေါ်ဖို့ အရာရှိချူးကို ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူက မည်မျှပင် အရက်သောက်နိုင်သူ ဖြစ်ပါစေ၊ အရက်ဒဏ်ကို မည်မျှပင် ခံနိုင်ရည်ရှိပါစေ၊ သူ၏မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားတော့၏။ သူက သူ၏ အုန်းစိမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူကာ ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်လိမ့်မည်။

“အစ်ကို... ကျွန်တော် ဒါကိုပဲ ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပါ့မယ်... အစ်ကိုတို့ပဲ သောက်ချင်သလို သောက်ကြပါ...”

ထို့ကြောင့် ဝူဟန်ရှိ အရက်မူးပြီး ကားမောင်းမှု နှုန်းက စံချိန်တင် အနိမ့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

အခန်း(၃၆) လူငယ်လေး: ခင်ဗျား ဘယ်လမ်းက သွားမလို့လဲ...

“ဘီတဲလ်ကားကို လက်ဗလာဖြင့် ရပ်တန့်စေခဲ့ခြင်း” နှင့် “အရက်မူးပြီး ကားမောင်းသူကို အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခြောက်လှန့်နိုင်ခဲ့ခြင်း” ဟူသော ဒဏ္ဍာရီများ ကျန်းချန်မြို့ တစ်ဝှမ်းတွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီးကတည်းက ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့တွင် ချူးရှန့်၏ နေ့ရက်များက သက်တောင့်သက်သာ ရှိသလို... ပျင်းစရာလည်း ကောင်းလာခဲ့၏။

စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းသည်မှာ သူတာဝန်ကျရာ နယ်မြေရှိ ယာဉ်အသွားအလာ စည်းစနစ်က အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လွန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မီးပွိုင့်အနီကို ဖြတ်မောင်းခြင်း သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းများကို မဆင်မခြင် ပြောင်းလဲခြင်းတို့ကို မေ့ထားလိုက်ပါ။ ဟွန်းတီးခြင်းပင်လျှင် လက်တွေ့တွင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ လမ်းဆုံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ယာဉ်မောင်းများက ယာဉ်မောင်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေသည့်အလား ပြုမူကြပြီး ယာဉ်မောင်းတိုင်းက မတ်မတ်ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို အရှေ့သို့ စူးစိုက်ထားပြီး ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်ထက်ပင် ပို၍ တိကျသော အမြန်နှုန်းကို ထိန်းသိမ်းထားကြ၏။

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းသည်မှာ ဤအလွန်အမင်း စည်းစနစ်ကျမှုက ချူးရှန့်၏ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် တရားမျှတမှုဆိုင်ရာ ခံစားချက်များကို အသုံးပြုရန် နေရာမရှိ ဖြစ်သွားစေခြင်းပင်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူက လမ်းဆုံတွင် အစောင့်အရှောက် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေရပြီး သူ၏ အလုပ်က “ယာဉ်ကြောကို ရှင်းလင်းပေးခြင်း” မှ “ပြည်သူလူထု၏ လေးစားအားကျမှုကို လက်ခံရယူခြင်း” သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

အနည်းဆုံးတော့ ရာဇဝတ်ကောင်များကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနိုင်ခြင်း၊ လူဆိုးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်းနှင့် အက်ဒရီနယ်လင်း ထွက်လာသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားနိုင်သည့် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့မှ သူ၏ နေ့ရက်များကိုပင် သူ စတင် လွမ်းဆွတ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူ၏ အက်ဒရီနယ်လင်း(ဟော်မုန်းတစ်မျိုး)က မတက်လာသော်လည်း သူ၏ သွေးတွင်း ယူရစ်အက်ဆစ်များက တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာတော့မည်ဖြစ်၏။

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ချူးရှန့်က “ငရဲဖြတ်လမ်း” ၌... ယခုအခါတွင် “စံပြ ဖြတ်လမ်း” ဟု ခေါ်သင့်ပေသည်။ သူ၏ တာဝန်ကျချိန်ကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူ၏ ရဲမော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် တာဝန်ကျရာ နယ်မြေအတွင်း ပုံမှန်ကင်းလှည့်မှုကို စတင်ခဲ့သည်။

နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးစွာ ဖြာကျနေပြီး လေပြေလေးက သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်သွားကာ လမ်းဘေးရှိ ပရုတ်ပင်များက လန်းဆန်းသော ရနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အရာအားလုံးက အလွန် အေးချမ်းကာ ငြိမ်သက်ပြီး တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် ချူးရှန့်က အိပ်ချင်လာခဲ့သည်။

သူက သမ်းဝေလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော မြင်ကွင်းထဲသို့ သူကိုယ်တိုင် ပျော်ဝင်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရစဉ် ထက်မြက်သော ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ အလွန် လိုက်ဖက်မှုမရှိသော မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ အမြင်အာရုံကို ရုတ်တရက် ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အပြင်းအထန် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသော လျှပ်စစ်ယာဉ် တစ်စီးက “တောင်ပံဖြန့်ထားသော” ပုံစံဖြင့် ယာဉ်ကြော ပြောင်းပြန် အေးအေးလူလူ မောင်းနှင်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့် “တောင်ပံဖြန့်ထားသော ရော့ခ်ငှက်” ဟု ဖော်ပြထားသနည်းဟူမူ အရှည် ငါးမီတာခန့် အနည်းဆုံး ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသော အခေါင်းပေါက် သံမဏိပိုက် တစ်ခုကို ဤလျှပ်စစ်ယာဉ်၏ နောက်ခန်းတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သံမဏိပိုက်က ယာဉ်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့ကာ တုန်ခါနေပြီး ၎င်း၏ အစွန်းများက ကိုယ်ထည်ထက် အလွန် ရှည်ထွက်နေကာ အနီးနားရှိ ကားတစ်စီး၏ နောက်ကြည့်မှန်ကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက်နိုင်သော သတ္တုတောင်ပံ တစ်စုံနှင့် တူလှသည်။

စက်ဘီးစီးလာသူက အသက် ခြောက်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်၏။ သူက အဝါရောင်သန်းနေသော ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် အရောင်လွင့်နေသော အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာက နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရမှုကြောင့် အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက သူ၏ လုပ်ရပ်က မည်မျှ အန္တရာယ်များကြောင်းကို လုံးဝ သတိမထားမိပုံပေါ်ဘဲ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းကာ ဖြည်းညင်းစွာ စက်ဘီးနင်းရင်း ကျေနပ်နေပုံပေါ်၏။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကားများက သူ့ကို ရှောင်ရန် ဟွန်းတီးကာ ကွေ့ရှောင်နေရပြီး အချို့က မျဉ်းအဖြူကိုပင် အတင်းအကျပ် ကျော်ဖြတ်နေရသဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေသည်။ သို့သော် အဘိုးအိုက သတိမထားမိပုံပေါ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကာ သူလုပ်ချင်ရာကို ဆက်လုပ်နေ၏။

ချူးရှန့်က ချက်ချင်းပင် အသိဝင်လာခဲ့သည်။

ပြည်သူ့ရဲအရာရှိ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ တာဝန်သိစိတ်က မီးရှို့လိုက်သော ယမ်းကြိုးတစ်ခုကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့၏။

*ဒါက အရမ်းန္တရာယ်များတာပဲ…*

*ဒါသံမဏိပိုက်က ရွေ့လျားနေတဲ့ “ခေါင်းဖြတ်စက်” တစ်ခုပဲ... လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်မိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ကားတစ်စီးဆီကို ယိမ်းသွားပြီး ဆက်တိုက် ယာဉ်တိုက်မှုတွေ ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ပြီးတော့ သူက စက်တပ်ယာဉ် လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ယာဉ်ကြောကို ပြောင်းပြန်မောင်းနေတာလေ... ကိုယ့်အသက်နဲ့ တခြားလူတွေရဲ့ အသက်ကို ကစားနေတာနဲ့ အတူတူပဲ…*

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်၏ မီးကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအိုကို လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဥသြဆွဲခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။ သူက ရှေ့သို့ အရှိန်တင်လိုက်ပြီး လှပသော ကွေ့ရှောင်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ လျှပ်စစ်စက်ဘီး၏ အရှေ့တွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဘိုးအို၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။

စက်ဘီးစီးလာသော အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်က ယနေ့ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသည်။ သူက အပိုင်းအစများ ရောင်းသည့်နေရာမှ သံမဏိပိုက်ကောင်းတစ်ခုကို ယခုလေးတင် ဝယ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ အိမ်တွင် စပျစ်စင်တစ်ခု ဆောက်ရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်၏။ သူက ယခုနှစ် ဆောင်းဦးရာသီတွင် သူကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးထားသော စပျစ်သီးများကို စားနိုင်တော့မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ သီချင်းလေး တစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးက မှောင်မိုက်သွားပြီး “နံရံကြီး” တစ်ခုက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

သူက အလိုအလျောက် သိစိတ်ဖြင့် ဘရိတ်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်၏။

“ကျွီ...”

လျှပ်စစ်ယာဉ်က အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းဝေ့ကော်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သူက သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသနည်းဟု ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ချူးရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချူးရှန့်က အရပ်ရှည်သော ရဲမော်တော်ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ ချန်ကော်လျန့်က ပြည်သူများအကြား ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူမှု တိုးလာစေရန် မျက်လုံးချင်း ပို၍ ဆုံသင့်သည်ဟု ပြောခဲ့သောကြောင့် သူက ယနေ့ နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှုမျှ မရှိဘဲ အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော် က “ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော” အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည့် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရ၏။

မွန်းလွဲပိုင်း နေရောင်ခြည်က တောက်ပနေပြီး ချူးရှန့်၏ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်က နက်ရှိုင်းသော အရိပ်တစ်ခုကို ချပေးကာ အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်နှင့် သူ၏ ယာဉ်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ အလင်းပြန်မှုအောက်တွင် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်များက ပို၍ နက်ရှိုင်းကာ မာကျောနေပုံပေါ်ပြီး သူ၏ မျက်ခုံးရိုးပေါ်ရှိ လွှသွားပုံစံ အမာရွတ်က အလင်းနှင့် အရိပ်၏ ယှက်နွယ်မှုအောက်တွင် ပေါက်ချတော့မည့် အဆိပ်ပြင်း မြွေတစ်ကောင်နှင့် တူလှ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ ယာဉ်စည်းကမ်း ချိုးဖောက်မှုကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ ထက်မြက်သည့် မျက်လုံးများက အထူးပင် လေးနက်ကာ အေးစက်နေပုံပေါ်သည်။

အဘိုးအိုကျန်းဝေ့ကော်၏ ဦးနှောက်က ဗလာနယ်ဖြစ်သွားပြီး မမြင်ရသော တူတစ်လက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုနှက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွား၏။

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စပျစ်စင်များနှင့် ရိုးရာသီချင်းများ ပါဝင်သော အေးချမ်းသည့် ကျေးလက် မြင်ကွင်းများက ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

*ဒါက ဘယ်သူလဲ…*

*ရဲလား…*

*မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဘယ်လိုရဲမျိုးက ဒီလို ရုပ်ရည်မျိုးရှိမှာလဲ... ဒီလူက ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာ ကာကွယ်ခ ကောက်ပြီး နယ်မြေလုတဲ့ လူမိုက် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေထဲက တစ်ယောက်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ... အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... အဲဒီ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... ဒီလူက သေနတ်ပစ်ပွဲထဲကနေ အခုလေးတင် ထွက်လာတဲ့ ရက်စက်တဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ဆိုတာ သေချာတယ်…*

*သူ ငါ့ကို ဘာလို့ တားတာလဲ…*

အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်၏ အတွေးများက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ ထိန်းမရသိမ်းမရ မျောလွင့်သွားတော့၏။

*သူ ငါ့ကို ဓားပြတိုက်နေတာပဲ... သူ ငါ့ရဲ့ သံမဏိပိုက်ကို လိုချင်နေတာ သေချာတယ်... မဟုတ်ဘူး... သူက ပိုက်ကို လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့စက်ဘီးကို လုချင်တာ... ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို လုချင်တာ... ဖြစ်နိုင်တာက... သူက ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ငါ့ကိုပါ သတ်ပစ်လောက်တယ်…*

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်၏ စိတ်ထဲတွင် ဟောင်ကောင်နှင့် ထိုင်ဝမ် လူမိုက်ရုပ်ရှင်များထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဂန္ထဝင်မြင်ကွင်းများက ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူ၏ နှလုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ အဘိုးအို၏ ကြွယ်ဝသော အတွင်းစိတ်စကားများကို ချူးရှန့် လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။ သူက သူ တားဆီးထားသော လျှပ်စစ်စက်ဘီးနှင့် အလွန် ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပုံပေါ်သော သံမဏိပိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခံစားချက်များကို စုစည်းကာ လေသံကို ပိုမို နူးညံ့အောင် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထွက်လာသော အသံက နိမ့်ကျကာ အက်ကွဲနေသော “ဆေးလိပ်သောက်သူ၏ အသံ” ဖြစ်နေဆဲပင်။

“လူကြီးမင်း...”

ချူးရှန့်က စကားပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံက ရှင်းလင်းသော လမ်းပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့၏။

“ခင်ဗျား ဘယ်လမ်းကြောင်းက သွားမလို့လဲ...”

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က လျှပ်စစ်စက်ဘီးများမှာ စက်တပ်မဟုတ်သော ယာဉ်များဖြစ်ပြီး စက်တပ်ယာဉ် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ စက်တပ်မဟုတ်သော ယာဉ်လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အသုံးပြုသင့်ကြောင်း အဘိုးအိုကို သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။ ဤအရာက အလွန် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျပြီး စံပြုထားသော ယာဉ်စည်းကမ်းဆိုင်ရာ မေးမြန်းမှုတစ်ခု ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်သော အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော် ၏ နားထဲသို့ ဤစကားများ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်းတို့က အခြား ပုံစံတစ်မျိုးသို့ အလိုအလျောက် ဘာသာပြန်ဆိုခံလိုက်ရတော့သည်။

“အဘိုးကြီး... မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလဲ…”

*ဒါက သာမန် လူမိုက်တွေ စစ်ဆေးမေးမြန်းတဲ့ မေးခွန်းပဲ... သူက နယ်မြေခွဲဝေဖို့နဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာကို အတည်ပြုဖို့ သော့ချက်ပဲ…*

အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်လာကာ စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များက ပါကင်ဆန်ရောဂါ ရှိနေသည့်အလား တုန်ခါနေ၏။

*ဒုက္ခပါပဲ... ငါ တကယ့်ကို လမ်းဓားပြတွေနဲ့ ကြုံနေရပြီ... အပိုင်းအစတွေ လိုက်ကောက်နေတဲ့ အစုတ်ပလုတ် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါက ဘယ်လိုလမ်းမျိုး သွားမလဲ... ငါက ငါ့ရွာရဲ့ ကျေးလက်လမ်းတွေပေါ်မှာ သွားတာပေါ့…*

*ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပြောလို့ရမလား... အကယ်၍ ငါ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင်ကော... သူ ငါ့ကို အဲဒီနေရာမှာတင် ရိုက်သတ်လိုက်မလား…*

*ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ…*

အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော် ၏ ဦးနှောက်က သူ၏ နည်းပါးလှသော “မြေအောက်လောက အသိပညာ ဗဟုသုတများ” ထဲမှ သင့်တော်သော အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် အပြင်းအထန် အလုပ်လုပ်နေ၏။

ရုတ်တရက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ ဖုန်းထဲမှ ဗီဒီယိုအတိုလေးတစ်ခုတွင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နေရာအမည်တစ်ခုက အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဗီဒီယိုထဲမှ စက်ဘီးစီးသူတစ်ဦးက လမ်းမေးခံရချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ အဖြေမျိုး ပေးခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိလိုက်၏။ သူ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း လူတိုင်းက ထိုသို့ ပြောကြသောကြောင့် ၎င်းက အရေးကြီးသော ဗန်းစကား သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ကုဒ်တစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် ချူးရှန့်၏ မေးခွန်းထုတ်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ကျန်းဝေ့က တုန်ယင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား အသံဖြင့် အလိုအလျောက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“သွားမယ်... အာရှန်းတံတားကို သွားမယ်...”

ချူးရှန့်မှာ ဆွံ့အသွားတော့၏။

*အာရှန်းတံတားလား…*

*အဲဒါ ဘယ်နေရာလဲ... ကျန်းချန်မြို့မှာ အဲဒီလို နေရာအမည် ရှိလို့လား... *

သူက သူ၏ ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး ကိရိယာကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမရှိချေ။

အဘိုးအိုက အသက်ကြီးလွန်းပြီး နားလေးနေသဖြင့် မေးခွန်းကို သေချာ မကြားရ၍ ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မှုကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များနှင့် အသားများက စုပုံသွားပြီး သူ့ကို ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါ်စေသည်။

“ခင်ဗျား ဘယ်လမ်းကြောင်းက သွားမလို့လဲလို့ ကျွန်တော် မေးနေတာ...”

ချူးရှန့်က “လမ်းကြောင်း” ဟူသော အယူအဆကို အလေးပေးရန် မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း စကားလုံးတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ အလေးပေး၍ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်က အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာတင် မျက်ရည်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

*သူက အဖြေကို သေချာပေါက် ကျေနပ်ပုံမရဘူး... သူ ဒေါသထွက်နေပြီ... သူ ပေါက်ကွဲတော့မယ်…*

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြေပြင်ကို ထိုးပြနေသော ထိုလက်ညှိုးက သေမင်းတမန် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“မင်းကို ငါ နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ် ပေးမယ်... မင်း စကားမှားသွားရင် ဒီနေရာမှာ လဲနေရလိမ့်မယ်…”

သူ၏ အသက်ရှင်သန်လိုသော အလိုအလျောက် သိစိတ်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ “အာရှန်းတံတား” က မမှန်ကန်သောကြောင့် သူက နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် သူက ဆက်တိုက် ပြောသွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

“သွားမယ်... ချန်ဟွာလမ်းမကြီးတစ်လျှောက် သွားမယ်...”

အဘိုးအို ကျန်းဝေ့ကော်က မျက်ရည်များနှင့်အတူ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက သူ၏ မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားလိုက်ပြီး တရားစီရင်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ တွေဝေသွားတော့၏။

သူက လမ်းလယ်တွင်ရပ်နေပြီး မေးခွန်းများ မေးကာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေသော သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကားများကို ရပ်တန့်ကာ သူတို့၏ ဖုန်းများဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေကြသည့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယာဉ်မောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လောကအမြင်နှင့် သက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘဝက မကြုံစဖူးသော ပြင်းထန်သည့် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ဤယုတ္တိက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်တည်လာတာလဲ…။