အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း(၃၉) မာစတာ... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ဒဏ်ကြေးကို အခုချက်ချင်း သွားဆောင်ပါ့မယ်...

ချူးရှန့်က ဒုတိယခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီထျဲ့ကျူ၏ လောကကြီး လုံးဝကို ပြိုကျသွားတော့၏။

သူ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော “ခါးနှင့် မြင်းဟန် ပေါင်းစပ်ခြင်း” က လုံးဝ ကြောက်ရွံ့မှုရှေ့တွင် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ကြွက်သားများက ဟန်ချက်ညီစေရန် မည်သည့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ “ရွှေကြက်ဖ ခြေတစ်ချောင်းထောက်” အနေအထားဖြင့် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသော သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ခုတ်လှဲခံလိုက်ရသည့် သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုကဲ့သို့ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ အရှေ့ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ လဲကျသွားတော့၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသော ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရုန်းကန်မှုမရှိ၊ အော်ဟစ်သံ မရှိဘဲ ဆွဲငင်အားကသာ ၎င်း၏ တာဝန်ကို သစ္စာရှိစွာ ထမ်းဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒုန်း...”

တုံးတိတိနိုင်ကာ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်သံက လမ်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

လီထျဲ့ကျူက ချူးရှန့်၏ရှေ့ရှိ ကွန်ကရစ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂန္ထဝင် “သဲသောင်ပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လာသော တောငန်း” ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် မှောက်လျက်သား လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်နှင့် ပြီးပြည့်စုံသော ပြင်ညီတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ခြေလက်များက ဆန့်တန်းနေကာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက ငြိမ်သက်နေ၏။ နာကျင်မှုကြောင့် တိုးတိတ်စွာ ညည်းတွားသံသာ မရှိခဲ့လျှင် သူက ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ရှိခိုးပူဇော်နေသည်ဟုပင် ထင်ရပေမည်။

သူ၏ မျက်နှာက ချူးရှန့်၏ တလက်လက် တောက်ပနေသော ရဲဘွတ်ဖိနပ်များနှင့် ငါးစင်တီမီတာပင် မကွာဝေးတော့ချေ။

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ချူးရှန့်မှာ လန့်သွားခဲ့၏။

သူက အလိုအလျောက် သိစိတ်ဖြင့် နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး လက်မြှောက်ကာ အရှုံးပေးသည့် ဟန်ပန်ကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို မထိရသေးဘူးနော်...”

သူက မစဉ်းစားဘဲ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်သော ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေ၏။

“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြည့်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်... ဟိုဘက်မှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေလည်း ရှိတယ်... ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့...”

ချူးရှန့်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ သူက ယာဉ်ထိန်းရဲတပ်ဖွဲ့သို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး “ကြမ်းတမ်းသော ဥပဒေစိုးမိုးရေးနှင့် အရပ်သားများကို ရိုက်နှက်မှု” ဖြင့် စွပ်စွဲမခံချင်ပေ။ ဤလူ လဲကျသွားပုံက အလွန်ပြတ်သားလွန်းပြီး အလွန်ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကျလွန်းလှကာ မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ထားသည့်အလား ဖြစ်နေသဖြင့် ချူးရှန့်ကို အဆိုးဆုံး တွေးမိသွားစေ၏။

သို့သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လီထျဲ့ကျူ၏ စိတ်အခြေအနေကမူ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့သည်။

*နာလိုက်တာ... ငါ့မျက်နှာ နာလိုက်တာ... ငါ့နှာခေါင်း နာလိုက်တာ... ငါ့တစ်ကိုယ်လုံး နာလိုက်တာ…*

သို့သော်လည်း နာကျင်မှုထက် ပို၍ ပြင်းထန်သည်က နက်ရှိုင်းသော နေရာမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်... ရိုသေလေးစားမှုပင် ဖြစ်၏။

သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား လဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ ခေါင်းများ မူးဝေနေသည်။ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်ကို သူ မမြင်လိုက်ရချေ။ မဟုတ်ဘူး... တစ်ဖက်လူက လုံးဝ တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ ညည်းတွားသံ ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် ပြိုကျသွားသည်။

*ဒါက ဘယ်လို ကွန်ဖူး အမျိုးအစားလဲ…*

*အဝေးကနေ နွားကို ရိုက်နှက်ခြင်းပဲ... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ “အဝေးမှနေ၍ နွားကို ရိုက်နှက်ခြင်း” ဆိုတာ အတိအကျပဲ... မမြင်ရဘဲ လူတစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် အတွင်းအားကို အသုံးပြုလိုက်တာပဲ…*

*ဒီရဲအရာရှိ... မဟုတ်ဘူး... ဒီမာစတာက လုံးဝကို ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ... သူက ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ရှေ့မှာ သူရဲ့ သာမန် ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ပြသပြီး မပြောပလောက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ကြွားလုံးထုတ်မိလို့ ဒီမာစတာ့ကို ဒေါသထွက်သွားစေတာ သေချာတယ်... မာစတာက သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးနေတာပဲ…*

ဤအရာကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် လီထျဲ့ကျူက မထရဲတော့ချေ။ အကယ်၍ သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက မာစတာက သူ့ကို အာခံနေသည်ဟု ထင်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေပြီး နောက်တစ်ကွက်က သာမန် လဲကျရုံသာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ “သိုင်းပညာ” ကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူ့တွင် ဆုံးရှုံးစရာ သိုင်းပညာ မရှိသော်လည်း ဤအမည်မသိ အင်အားစုထံမှ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းက သူ့ကို ခုခံလိုသည့် အတွေးပင် မဖြစ်ပေါ်လာစေရန် တားဆီးထား၏။

ထို့ကြောင့် လီထျဲ့ကျူက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ သေချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ပြီး သနားညှာတာရန် တောင်းပန်စကား ဆိုနိုင်ဖို့ သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

“မာစတာ... မာစတာ... ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းအားတွေက သိပ်ကို နက်ရှိုင်းလွန်းတယ်... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် လုံးဝ ယုံကြည်သွားပါပြီ...”

သူ၏မျက်နှာက မြေပြင်နှင့် ကပ်နေသဖြင့် သူ၏အသံက တိုးညင်းနေသော်လည်း လေသံထဲရှိ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်၏။

“အဝေးမှနေ၍ နွားကို ရိုက်နှက်ခြင်းဆိုတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုက တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... မာစတာ... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်မျိုးမဆို ကျွန်တော် ခံယူပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာကို မဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါနဲ့...”

ချူးရှန့် - “...”

*မာစတာလား... အတွင်းအားလား... အဝေးမှနေ၍ နွားကို ရိုက်နှက်ခြင်းလား…*

*ဒါတွေ အားလုံးက ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေလဲ... ဒီလူက လဲကျသွားပြီးနောက် ရူးသွားတာလား…*

ချူးရှန့်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကာ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေသော လီထျဲ့ကျူကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးက စော်ကားခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက အကျိုးအကြောင်းပြရန် သူ့ကို သွားရောက် ဆွဲထူမည်ပြုစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်ပဲ...”

“မင်းတို့ အဲဒါကို မြင်လိုက်လား... အဲဒီ ရဲအရာရှိက လုံးဝ မလှုပ်ရှားလိုက်ရဘဲ အဲဒီကောင်လေးက သူ့ဘာသာ လွင့်စင်သွားတာ...”

“သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အရှင်သခင်ရဲ့ ဟာကီလား... အကြည့်တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကြောက်လန့်ပြီး ဒူးထောက်သွားတာပဲ...”

“သောက်ရမ်းမိုက်တာပဲ... အဲ့ရဲအရာရှိက ဘယ်သိုင်းကျောင်းကလဲ... ငါ သူ့ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ချင်တယ်...”

အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ စိတ်အားထက်သန်သော လက်ခုပ်သံများနှင့် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာများကို ကြည့်ရှုရန် နှစ်သက်သော အိမ်နီးချင်းများ အားလုံးက သိုင်းပရိသတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေကာ သိုင်းပညာရှင်များ၏ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အလား ဖြစ်နေကြသည်။

ချူးရှန့်ကို ကြည့်နေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှုများနှင့် စွဲလမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးမှုများကို နားထောင်ရင်းနှင့် ထ,ရန် ငြင်းဆန်နေသော မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေညှစ်သူကို ကြည့်ရင်း ချူးရှန့်မှာ လုံးဝ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သွေးပေါင်ချိန်များ နေ့စဉ် တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေလေ့ရှိသော ကပ္ပတိန်လျိုကျန့်ကျွင်း မည်ကဲ့သို့ ခံစားရမည်ကို သူ ယခု နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီဖြစ်၏။ မမှန်ကန်သော တွေးခေါ်ပုံ အဆင့်ဆင့်ရှိသည့် ဤလူစုနှင့် ဆက်ဆံရခြင်းက အလွန်တရာ ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။

“မင်း... အခုချက်ချင်း ထစမ်း...”

ချူးရှန့်က လီထျဲ့ကျူကို လက်ညှိုးထိုးကာ လေးနက်စွာ အော်ပြောလိုက်၏။

“မင်း မထရင် တရားဝင်လုပ်ငန်းစဉ်တွေကို နှောင့်ယှက်မှုနဲ့ မင်းကို ငါ ဖမ်းမယ်...”

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... မာစတာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်...”

“ဖမ်းဆီးခံရမည်” ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လီထျဲ့ကျူက လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း မရှိဘဲ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရရှိသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ အမြင်တွင် ဤ “ဖမ်းဆီးခြင်း” က မာစတာ အနေဖြင့် သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြသသည့် အချက်ပြမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူက ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သွေးများကို သုတ်ရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ချူးရှန့်ကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် မာစတာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်းကို ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်... အခုချက်ချင်း သွားဆောင်ပါ့မယ်...”

မကြုံစဖူးသော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် သူက ချူးရှန့်ထံမှ ဗလာဖြစ်နေသော ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်းနှင့် ဘောပင်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ မှီကာ သူ၏ အမည်နှင့် မှတ်ပုံတင်နံပါတ်ကို တုန်ယင်စွာ ရေးဖြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ၎င်းတို့ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချူးရှန့်ထံ ရိုသေစွာ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုသဘောထားက ပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံခြင်းထက် အမြင့်ဆုံးသော ဆုလာဘ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိနေခြင်းနှင့် ပိုတူနေ၏။

ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်း ထုတ်ပေးပြီးနောက်တွင်လည်း ကိစ္စက မပြီးဆုံးသေးချေ။

ထို့နောက် လီထျဲ့ကျူက ချူးရှန့်အတွက် ပို၍ပင် မယုံကြည်နိုင်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်၏။ သူက သုံးဘီးဆိုင်ကယ်၏ အနောက်ဘက်မှ ဂွတစ်ချောင်းနှင့် ပလာယာတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂျောက်ဂျက်အသံများဖြင့် ၎င်းကို စတင် ဖြုတ်ပစ်တော့သည်။

ပထမဦးစွာ သူက အမြင့်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ထိုင်ခုံကို ဖြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက် ပန်နယ်ကို ဖြုတ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကုန်တင်သည့် နောက်ခန်းကိုပင် ဖြုတ်ချလိုက်၏။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် အပြည့်အစုံဖြစ်နေသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ် တစ်စီးက အပိုင်းအစ သတ္တုပုံကြီး တစ်ပုံအဖြစ် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

“မာစတာ... စိတ်ချပါ...”

လီထျဲ့ကျူက ယာဉ်ကို ဖြုတ်ချနေရင်း ချူးရှန့်ကို အလွန် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ... ကျွန်တော် လုံးဝကို နားလည်သွားပြီ... ‘ခါးနဲ့ မြင်းဟန် ပေါင်းစပ်ခြင်း’ ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်က လူနဲ့ ယာဉ်တစ်သားတည်းဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး... လူနဲ့ တာအိုလမ်းစဉ် တစ်သားတည်း ဖြစ်တာပဲ... ဒီနေ့ကစပြီး လီထျဲ့ကျူဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က လမ်းပဲ လျှောက်တော့မယ်... မြေကြီးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်နဲ့ တိုင်းတာပြီး ကောင်းကင်နဲ့ လူ တစ်သားတည်းဖြစ်ခြင်းရဲ့ တကယ့်အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားတော့မယ်... အပြစ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီသုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို ကျွန်တော် မလိုချင်တော့ဘူး...”

(စာရေးသူမှ - သောက်ကျိုးနည်း..ဒီနေရာ ဘာသာပြန်ရင်း အူပါတက်တယ်)

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဂွကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ချူးရှန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လူအုပ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ တွေဝေနေသော ချူးရှန့်နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သုံးဘီးဆိုင်ကယ် အစိတ်အပိုင်း အပုံကြီးကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့၏။

ချူးရှန့်က ကောက်ကွေ့စွာ ရေးသားထားသော ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်းကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း သတ္တုအပိုင်းအစပုံကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် “သိုင်းပညာ ဒဏ္ဍာရီ”ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

*ဒါက ဘယ်လို ရှုပ်ပွနေမှုမျိုးလဲ…*

[ဒင်... အလွန်အန္တရာယ်များသော ယာဉ်မောင်းနှင်သည့် အပြုအမူကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး လျင်မြန် ပြတ်သားသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ စည်းကမ်းချိုးဖောက်သူကို နောင်တရ၍ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလာစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ပိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုပါသည်...]

[ဒင်... ပိုင်ရှင်သည် အထူးအောင်မြင်မှု (အဝေးမှ တိုက်ခိုက်ခြင်း) ကို ရရှိသွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါသည်... ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းတန်ဖိုး +၅၀၀၀...]

[ဒင်... အထူးစွမ်းရည် ဆုလာဘ် - မာစတာအဆင့် ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှု...]

[စွမ်းရည်ဖော်ပြချက် - မာစတာအဆင့် ယာဉ်မောင်းကျွမ်းကျင်မှု - ပိုင်ရှင်သည် ဘီးနှစ်ဘီးတပ် မော်တော်ဆိုင်ကယ်များအပေါ် အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ရဲမော်တော်ဆိုင်ကယ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရပ်ဘက်သုံး စကူတာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုင်ရှင်က ၎င်း၏ ကန့်သတ်ချက်များထက် ကျော်လွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ကွေ့ခြင်း၊ ရှေ့ဘီးမ,ခြင်း နှင့် ဒရစ်ဆွဲခြင်း ကဲ့သို့သော အခက်အခဲမြင့်မားသည့် လှုပ်ရှားမှုများကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ယာဉ်မောင်းနှင့် စက်ယန္တရားအကြား ပြီးပြည့်စုံသော ဟန်ချက်ညီမှုကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။]

သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စနစ်၏ အသိပေးသံကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ချူးရှန့်က ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားရဘဲ မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူက သူ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။

သူ့ဘဝတွင် သာမန်ကြင်နာတတ်သော ရဲအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် အခွင့်အရေးကို သူ နောက်ထပ် ရရှိနိုင်ဦးမည်လားဆိုသည်ကို သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သံသယဝင်လာတော့၏။

အခန်း(၄၀) ငွေနဲ့ ပေါက်သတ်မယ်... အဲ့ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ လူကို...

ညအမှောင်ထုကား ကျဆင်းလာပြီး မြို့တော်၏ မီးရောင်များက ထိန်လင်းလာ၏။

ကျန်းချန်မြို့၏ ညများက နေ့ခင်းများထက်ပင် ပို၍ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ မြို့လယ်ရှိဘားများ တည်ရှိရာ လမ်းတစ်လျှောက်မှ နီယွန်မီးရောင်များက တလက်လက် တောက်ပနေပြီး တက်ကြွသော ဂီတသံများနှင့် ဆူညံသော အော်ဟစ်သံများက ရောယှက်ကာ မြို့တော်၏ ထူးခြားသော သံစဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနေကြ၏။

သို့သော်လည်း ယနေ့ည၏ ထိုသံစဉ်က လိုက်ဖက်မှုမရှိသော စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ် ဆူညံသံတစ်ခုကြောင့် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

“ဝူး… ဝုန်း... ဒိုင်း...”

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံများကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အင်ဂျင်သံများက အဝေးမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်၏။

တောက်ပသော အနီရောင် ဖာရာရီ အားကစားကားတစ်စီးက လူစည်ကားသော လမ်းများတစ်လျှောက် လေးကြိုးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်လာသည်။ ၎င်း၏ အနောက်တွင် တန်ဖိုးကြီး လမ်ဘော်ဂီနီ နှင့် ပေါ်ရှေးကားအချို့က လိုက်ပါလာပြီး မောက်မာသော စူပါကားယာဉ်တန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။

ဤအားကစားကားများ အားလုံးကို တရားမဝင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားပြီး ၎င်းတို့၏ အိတ်ဇောပိုက်များမှ အလွန် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လမ်းဘေးရှိ ကားအချက်ပေးသံများ မြည်ဟည်းသွားပြီး ဆူညံသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့၏ နားများကိုပိတ်ကာ ဒေါသတကြီး စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း တန်ဖိုးကြီး အားကစားကားများကို မြင်သောအခါ သူတို့က စကားမပြောရဲကြချေ။

ရှေ့ဆုံးမှ ဖာရာရီကားထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ထိုင်နေ၏။ သူက သိသာထင်ရှားသော ရွှေရောင်ဆံပင်ရှိပြီး နေကာမျက်မှန် တပ်ထားကာ သူ၏ ပါးစပ်တွင် ဆေးပြင်းလိပ် တစ်လိပ်ကို ခဲထားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်မထားသော မောက်မာမှုများနှင့် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူ၏အမည်မှာ ကျောက်ထျန်းပါဖြစ်ပြီး ကျန်းချန်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ကျောက်ဝမ်ကျင်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ ရွှေဇွန်းကိုက်ကာ မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့် သူက ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့ပြီး မောက်မာသော စရိုက်လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ အမြင်တွင် စည်းကမ်းများက ဆင်းရဲသားများကို ချည်နှောင်ရန် အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေက စည်းကမ်းများကိုယ်တိုင် အပါအဝင် ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်ဟု ထင်မြင်ထားသည်။

ယနေ့ညတွင် သူက သူ၏ အပေါင်းအပါ တစ်စုနှင့်အတူ လမ်းများပေါ်တွင် “ကားမောင်းပြိုင်ရန်” ထပ်မံ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အင်ဂျင်ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း သူက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်ဟူသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရသည်။

“ဟေး... ထျန်းပါ... အရှေ့မှာ ယာဉ်ထိန်းရဲတွေ ရှိနေတယ်...”

အပေါင်းအပါတစ်ဦး၏ အသံက စကားပြောစက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျောက်ထျန်းပါက ထိုဦးတည်ချက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရှေ့ဘက် မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းဆုံတွင် ယာဉ်ထိန်းရဲ အရာရှိအချို့က စစ်ဆေးရေးဂိတ်တစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“လခွီးပဲ...”

ကျောက်ထျန်းပါ က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“သူတို့က ယာဉ်ထိန်းရဲ အနည်းငယ်လေးတွေပါ... ငါ သူတို့ကို ဘယ်လို အရူးလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ထား...”

ယာဉ်တန်းက အရှိန်ကို လုံးဝ မလျှော့ချခဲ့ဘဲ ဟွန်းကို ပို၍ မောက်မာစွာတီးကာ စစ်ဆေးရေးဂိတ်ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး မောင်းနှင်သွားတော့၏။

ငယ်ရွယ်သော ယာဉ်ထိန်းရဲ အရာရှိအချို့က သူတို့ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း စူပါကား ယာဉ်တန်းက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့ဘေးမှ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဖြတ်မောင်းသွားရာ ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းကြောင့် သူတို့၏ ဦးထုပ်များပင် လွင့်စင်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... သူတို့က သိပ်မောက်မာလွန်းတယ်...”

ယာဉ်ထိန်းရဲတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်၏။

ထိုစဉ် ကျောက်ထျန်းပါက လမ်းဆုံ၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။

ထိုအမျိုးသားက အထူးပင် အရပ်ရှည်ကာ တုတ်ခိုင်ပြီး အလင်းပြန်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ညဘက်တွင်ပင် တောင်ငယ်လေး တစ်တောင်ကဲ့သို့ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူက အခြားအရာရှိများကဲ့သို့ ယာဉ်ကြောကို မတားဆီးဘဲ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရုံသာဖြစ်ရာ ၎င်းက သူ့ကို လူအုပ်ထဲတွင် ထင်ရှားနေစေသည်။

“ဟေး... ဟိုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ လူမိုက်ကြီး တစ်ယောက် ရှိနေတယ်...”

ကျောက်ထျန်းပါ ၏ နှုတ်ခမ်းများက နောက်ပြောင်ချင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် တွန့်ကွေးသွား၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... သွားပြီး သူ့ကို စနောက်ကြရအောင်...”

သူက စတီယာရင်ကို လှည့်လိုက်ရာ မီးတောက်နေသော အနီရောင်ဖာရာရီကားက လှပသော ဒရစ်ဆွဲမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ရှေ့တွင် ချောမွေ့စွာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ အားကစားကား အချို့ကလည်း ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလိုက်ရာ ဖြတ်သန်းသွားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ချူးရှန့်က ညကင်းလှည့် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ဤလမ်းဆုံတွင် ယာဉ်ကြောရှင်းလင်းပေးရန် ယာယီ တာဝန်ချထားခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူက မောက်မာသော အားကစားကားများကို သတိထားမိပြီးသားဖြစ်ပြီး စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို အတင်းအကျပ် ဖြတ်ကျော်လာသည့် သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူက နောက်ထပ် အကူအညီများ တောင်းခံရန် ကွပ်ကဲရေးစင်တာသို့ ဖုန်းဆက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် မထင်မှတ်ဘဲ သူတို့က သူ့ထံသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်ထျန်းပါက ကားပြတင်းပေါက်ကိုချကာ သူ၏ နေကာမျက်မှန်ကို ချွတ်လိုက်ရာ အရက်နှင့် မိန်းမများကြောင့် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။ သူက ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်ကို အလွန် စိတ်ဝင်စားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ရန်စမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ဟေး... ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ လူမိုက်ကြီး...”

သူက ပျင်းရိစွာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ သူ၏ အသံက နိမ့်ကျနေသော်လည်း အလွန်အမင်း စော်ကားမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ချူးရှန့်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ခံစားချက်မဲ့သော အေးစက်သည့် မျက်လုံးများဖြင့်သာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်ထျန်းပါက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြည့်ခံရခြင်းကို သူ မုန်းတီး၏။ သူက ယာဉ်မောင်းဘေးခုံမှ အနည်းဆုံး ယွမ်နှစ်သောင်း သို့မဟုတ် သုံးသောင်းခန့်ရှိမည့် အထပ်လိုက် ငွေစက္ကူထူထူကြီးကို ယူလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စော်ကားသည့် ဟန်ပန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

သူက ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကြီးကို ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်လိုက်၏။

“ဖလပ်...”

အနီရောင်ငွေစက္ကူများက လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားပြီး အနီရောင်လိပ်ပြာအုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ ခြေအောက်နှင့် သူ၏ ပတ်လည်တွင် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

“ဟေး... ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြီးနဲ့ လူမိုက်ကြီး... မင်း လူစကား နားမလည်ဘူးလား...”

ကျောက်ထျန်းပါက အသံကို မြှင့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေများကို မေးငေါ့ပြကာ ပေါ့ပျက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒီပိုက်ဆံတွေကိုယူပြီး မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအတွက် ရေဝယ်သောက်လိုက်... အခု... ငါ့လမ်းကနေ ဖယ်ပေးစမ်း...”

သူက ချူးရှန့်နှင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ဥပဒေစိုးမိုးရေးအရာရှိများအားလုံးကို လူသိရှင်ကြား အရှက်ခွဲရန် အတိုက်ရိုက်ဆုံးနှင့် အကြမ်းတမ်းဆုံးသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေခြင်းဖြစ်၏။ ကျောက်ထျန်းပါ ဖြစ်သော သူ၏ငွေကြေး သြဇာအာဏာရှေ့တွင် ဥပဒေနှင့် စည်းစနစ် ဆိုသည်များက ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းကို သူ မြင်စေချင်သည်။

ကားထဲရှိ သူ၏ အပေါင်းအပါများက ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကြီးကြီးနှင့် အချိုးအစားမကျသောယာဉ်ထိန်းရဲက ငွေများကို လိုက်ကောက်ရသည့် အနေရခက်သော ပုံစံကို ရိုက်ကူးရန် သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။

သို့သော်လည်း သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားသော မြင်ကွင်းက ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ချူးရှန့်က အစမှအဆုံးတိုင် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ငွေများကို သူ တစ်ချက်လေးပင် ငုံ့မကြည့်ခဲ့ချေ။

သူက တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် တစ်လက်မချင်း သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်၏။

“ညဘက် ဥပဒေစိုးမိုးရေး လုပ်ဆောင်ချိန်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနဲ့ သြဇာအာဏာကို တိုးမြှင့်ဖို့” ဆိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ယနေ့ညတွင် ချန်ကော်လျန့် အထူး ခွင့်ပြုပေးထားသော ရဲတပ်ဖွဲ့သုံး နေကာမျက်မှန်ကို သူက တပ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နေကာမျက်မှန်ကြီးက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရောင်အသွေးစုံလင်သော နီယွန်မီးရောင်များကို ထင်ဟပ်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများကို မမြင်နိုင်ချေ။

သို့သော် ကျောက်ထျန်းပါ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် ရှင်းပြ၍မရသော ကြက်သီးထဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွား၍ တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုက ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပုံရသည်။

စူးရှသော အင်ဂျင်သံများ၊ ဆူညံသော ဂီတသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများအားလုံးက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ ကျောက်ထျန်းပါ ကြားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာသော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံများပင် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးကြီးနှင့် လူမိုက်ကြီးက သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်တဆိတ် စူးစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

သူက သိပ်မမြင့်လှသော ကွပ်ကဲရေးစင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ရာ သူ မြေပြင်သို့ ကျဆင်းလာချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော “ဒုန်း” ခနဲ အသံကြောင့် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများက တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူက ကျောက်ထျန်းပါ၏ ဖာရာရီကားဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း စတင် လျှောက်လာခဲ့၏။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက နှေးကွေးပြီး ရည်ရွယ်ချက် ရှိပုံရသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းတိုင်းက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေပြီး ကမ္ဘာမြေကြီးတစ်ခုလုံး၏ အလေးချိန်က သူ၏ ခြေအောက်တွင် စုစည်းနေသည့်အလားပင်။ သူ၏ စည်းချက်ကျသော ခြေသံများက တိတ်ဆိတ်နေသော ညတွင် အထူးပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပြီး အထူးပင်... ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေ၏။

ကျောက်ထျန်းပါ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလွယ်တကူ သတိမထားမိနိုင်သော တောင့်တင်းမှုတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသော ဧရာမပုံရိပ်ကြီးကို သူ ကြည့်နေစဉ် မကြုံစဖူးသော ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို လွှမ်းခြုံလာခဲ့၏။ လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားက ဤမျှကြီးမားသော ဖိအားကို အမှန်တကယ် ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း သူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့်က ဖာရာရီကား၏ ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့၏။

သူက ဘာမှမပြောသလို ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်းကိုလည်း မထုတ်ယူခဲ့ဘဲ အခြားမည်သည့် လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

သူက သူ၏ ညာဘက်လက်ကိုသာ ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်သည်။

သူက လက်ဆစ်များတွင် ထူထဲမာကျောသော အကာအကွယ်ပြားများ တပ်ဆင်ထားသည့် အနက်ရောင် နည်းဗျူဟာသုံး လက်အိတ် တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ၎င်းတို့က စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပုံရ၏။

ထို့နောက် သူက လက်တစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဖာရာရီကား၏ တန်ဖိုးကြီး ပြတင်းပေါက်မှန်ကို သူ၏ လက်ဆစ်ဖြင့် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

“ဒေါက်...”

အသံက မကျယ်လောင်သော်လည်း ကြည်လင်ကာ တုံးတိတိနိုင်လှ၏။

ကျောက်ထျန်းပါ၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။

“ဒေါက်...”

ဒုတိယအသံက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကျောက်ထျန်းပါက သူ၏ အသက်ရှူရမှုများ အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒေါက်...”

တတိယအသံ။

ထိုအသံက မှန်ကို ခေါက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နှလုံးသားကို ခေါက်နေသည့်အလား... သူ၏ ဝိညာဉ်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာကို ခေါက်နေသည့်အလား ရှိနေ၏။ အသံတစ်ခုချင်းစီတိုင်းက သူ၏ နှလုံးခုန်သံများနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ထပ်တူကျနေပြီးနောက် ပို၍ လေးလံသော အင်အားဖြင့် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို အောက်သို့ ဆွဲချသွားတော့သည်။

မောက်မာကာ ဗိုလ်ကျလေ့ရှိသော ချမ်းသာသည့် သခင်လေးက သူ၏ ယွမ် သန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသော သံမဏိ ရဲတိုက်ထဲတွင်ထိုင်ကာ အဆုံးမဲ့ အေးစက်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် တိတ်ဆိတ်ကာ ကြီးမားလှသော ပုံရိပ်ကြီးကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြည့်နေ၏။ သူ မသိလိုက်ခင်မှာပင် သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စိမ့်ထွက်လာနေပြီဖြစ်သည်။

ဤသေမင်းတမန် ခေါင်းလောင်းသံများ၏ ထပ်တလဲလဲ ရိုက်ခတ်မှုများအောက်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မောက်မာမှုကြိုးမျှင်လေးက ပြတ်တောက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေတော့၏။