အခန်း (၁၄၁-၁၄၂)

အခန်း ၁၄၁ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသော်လည်း တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့၏။

နှစ်ယောက်စလုံးက ငါ့ရဲ့ သွေးသားတွေပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်ခြမ်းက ပုပ်နေတဲ့ အသားဖြစ်နေရင်တောင် ဒါက ငါ့ရဲ့ အသားပဲလေ။ လက်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်။

ခဏအကြာတွင် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားတမန်တော်... ပထမ ဖြေရှင်းနည်းကို ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပြပါ..."

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ကာ ပြောဆိုလာသည်။

"ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူတွေကို ရှောင်ရှားဖို့ နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ချင်းယိုကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ... အဲဒီနောက် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ဈေးပေါသော ပစ္စည်းများက အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းကြောင်း သူ သိသော်လည်း ဤသည်က ဖြေရှင်းနည်းဖြစ်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဒုတိယက..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ဒုတိယ ဖြေရှင်းနည်းကို မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံနက်အောက်မှ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒုတိယ ဖြေရှင်းနည်းက ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်သန်းကို အသုံးပြုပြီး ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်ကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း လာမှာကို တားဆီးပေးဖို့ အကူအညီတောင်းဖို့ပါပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ မျက်နှာက ဝမ်းသာမှုဖြင့် အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

"နတ်ဘုရားတမန်တော်... ငါ လိုချင်ပါတယ်..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။ "ဒီတာအိုလောကမှာ ငါ အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါပြီ... ဒါကို ပြန်လည်စဉ်းစားဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်..."

"ဘာလို့လဲ..." နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်က ပုံမှန်ဆို အပြင်လူတွေနဲ့ မတွေ့ဆုံပါဘူး... ငါ တွေ့ဆုံတဲ့သူတွေက ကုန်သွယ်ရေး မိတ်ဖက်တွေ ဒါမှမဟုတ် သေနေတဲ့သူတွေပဲ..."

"တကယ်လို့ ငါ နတ်ဘုရားတမန်တော်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း လာမှာကို တားဆီးလိုက်မယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ချင်းယိုအင်ပါယာကလည်း ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ရန်သူ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်..."

" ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှာ အထူး ဧကရာဇ်ရတနာ တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီမှာ ဒုတိယ ဒါမှမဟုတ် တတိယမြောက် ရတနာလည်း ရှိနိုင်တယ်... မင်းက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ရန်သူ ဖြစ်ချင်လား ဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်..."

"အဲဒါအပြင် ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်က ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ လှုပ်ရှားပေးမှာပါ... နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုရင် စျေးနှုန်းက ဆယ်ဆ ဒါမှမဟုတ် အဆတစ်ရာလောက် ပိုများသွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ နန်ကုန်းကျင်းလင် ငှားရမ်းမယ့် လုပ်ကြံသူတွေကိုလည်း ငါ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောသွားသည်။

သူက မြင့်မြတ်နယ်မြေ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ပါ ရန်သူဖြစ်ဖို့ တကယ်ပဲ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း တွေးတောနေသည်ကို မြင်ချိန်၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူက အချိန်ဆွဲမနေချေ။ သူက ခန်းမပြင်ပသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်းကတ်ပြားကို ချကာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ၏ စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

"စဉ်းစားဖို့ သုံးရက် အချိန်ရမယ်... သုံးရက်အကြာပြီးရင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက လူ ရောက်လာလိမ့်မယ်... ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဆိုရင် ဒီနတ်ဘုရားတမန်တော်ဆီ အချိန်မရွေး သတင်းစကား ပါးလိုက်လို့ ရတယ်..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ "ရိုရွှယ်... သမီးလား..."

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခန်းမပြင်ပတွင် ပေါ်လာပြီး လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

"ခမည်းတော်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ "ထပါ... သမီး ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ..."

"အခုလေးတင် ရောက်တာပါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက မည်သည့် သံသယမှမရှိဘဲ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ နောက်ဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သူ ပေါ်လာချိန်၌ သူတို့ကို အခြားသူများ၏ မျက်ကွယ်တွင်ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိပေသည်။

သူက နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေ၏။ "သမီး ဒီကို ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့ လာတာလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျင်းလင်က ရှောင်ယွီကို ကျိန်ဆဲလို့ သမီး သူ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ခမည်းတော်ကို လာသတင်းပို့ရုံပါပဲ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထိုစကားနားမထောင်သော သားက မကြာခဏ အရိုက်ခံရခြင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏ အစ်မကို သတ်ရန် လူငှားမည့် အကြံဉာဏ် ရလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အစ်မကို သတ်ရန် လူငှားခြင်းက မှားယွင်း၏။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မှားယွင်းနေသည်က အမှန်တရားပင်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးချင်တော့ချေ။ "ငါ နားလည်ပြီ... သမီး ပြန်လို့ရပြီ..."

"အမိန့်အတိုင်းပါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လှည့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက သူမ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အတွေးပေါင်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏ အကြည့်က အေးစက်သွား၏။ "အစောင့်တွေ... ဒုတိယမင်းသား နန်ကုန်းကျင်းလင်က သုံးလကြာတဲ့အထိ ငါ့ကို လာမနှုတ်ဆက်ဘူး... ဒီလို လူကြီးမိဘတွေကို မလေးစားတာက လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး... သူ့ကို ကြိမ်ဒဏ် အချက်နှစ်ဆယ် ပေးပြီး ဆယ်နှစ် အကျယ်ချုပ်ချလိုက်..."

"သူ့ကို အကျယ်ချုပ်ချထားတဲ့ အချိန်အတွင်း ဒုတိယမင်းသား နန်ကုန်းကျင်းလင်ဆီကို ဘယ်သူမှ မသွားရဘူး... သူက ဘယ်သူနဲ့မှလည်း ဆက်သွယ်ခွင့် မရှိဘူး... ဒီစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်တဲ့သူတိုင်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမယ်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး..."

...

နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ဖုန်းရှန်း ခန်းမဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး သူမ၏ နန်းဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ရာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေလေ၏။

"ဒီနေ့က တကယ်ပဲ ရောက်လာပြီလား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေပုံရသည်။ "ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... ရှောင်ယွီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နန်ကုန်းယွီကို သတိရသွားချိန်၌ သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသည်။

သူမက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတချို့ကို သိမ်းဆည်းကာ နန်းတော်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုလူကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် သူမက နန်ကုန်းယွီကို သွားရှာပြီး သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားရန် သို့မဟုတ် မြို့တော်မှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာသွားရန် စီစဉ်ထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းပေ့တပ်က ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ရာ နန်ကုန်းယွီက သူမကို အမှန်တကယ် ကူညီနိုင်မည်လားဆိုတာ သူမ မသေချာပေ။

မကြာမီ နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်သို့ အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာပြီး နန်ကုန်းယွီ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

သူမက အိပ်မောကျနေသော နန်ကုန်းယွီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းပြင်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေတာလား..."

"မဖြစ်ဘူး... ရှောင်ယွီ ဒီမှာဆက်နေရင် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... ငါ သူ့ကို ခေါ်သွားမှ ဖြစ်မယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ထူးဆန်းမှုများကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "ဘယ်သူလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရှောင်ယွီ... မစိုးရိမ်နဲ့... မင်းအစ်မပါ..."

အသံကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ သတိထားမှုကို 'ဖြေလျှော့' လိုက်၏။ "အစ်မ... ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ရောက်လာတာလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ရှေ့တိုးလာပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမက တစ်ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ "ရှောင်ယွီ... အစ်မ မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား..."

"ရတာပေါ့ အစ်မကလဲ... မေးပါ..." နန်ကုန်းယွီက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တိတ်ဆိတ်နေပြီး အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေပုံရသည်။ ထိုအချိန် လရောင်တစ်ချက်က ဝင်လာပြီး နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာရာ သူမ၏ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေသည်။

သူမ၏ အမူအရာက ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်၏။ "အစ်မ... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... တကယ်လို့ အစ်မ မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် မင်း အစ်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော မွှေးပျံ့သည့် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "အစ်မ... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား..."

သူက မေးခွန်းမေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ထွက်ပြေးချင်နေသော်လည်း သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ မှတ်မိနေသေးသည်မှာ အံ့အားသင့်စရာပင်။ ဒါက အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလေသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။ "တကယ်တော့ အစ်မ မြို့တော်ကနေ ခဏလောက် ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ... ရှောင်ယွီက အစ်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း သူမ ထွက်သွားပါက ထိုလူများက ချင်းယို ဧကရာဇ်မြို့တော်တွင် ဆက်လက် ပြဿနာရှာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်နေပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အမွှေးနံ့ကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မကထွက်သွားဖို့ ကျွန်တော့်ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က သေချာပေါက် လိုက်ချင်တာပေါ့..."

သူက အပန်းဖြေခရီးထွက်ရန် အရင်က စဉ်းစားထားပြီးဖြစ်ကာ ယခု နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်နေသဖြင့် သူက ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ချေ။

"ကောင်းလိုက်တာ" နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဒါဆို မြန်မြန် တန်ဖိုးကြီး ပစ္စည်းတချို့ကို သိမ်း... ငါတို့ သွားကြစို့..."

"ကျွန်တော့် ပစ္စည်းအများစုက သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ ပါ... သိမ်းစရာ ဘာမှမရှိပါဘူး..." နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းလား... တခြားဘယ်သူမှ မပါဘူးလား..."

အခန်း ၁၄၂ ထျန်းယွီ မြို့တော်သို့

"မပါဘူး... ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... လူများလွန်းရင် တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားဖို့ ပိုခက်လိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ လူများလွန်းလျှင် အာရုံစိုက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် မည်သည့် အစေခံများကိုမျှ ခေါ်ဆောင်မလာခဲ့ချေ။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ချင်းလင်နဲ့ တခြားသူတွေကရော..."

သို့သော် သူ စကားမဆုံးမီ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်၏။

သူမက သူ့ကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့တွေ လုပ်မနေနဲ့... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားကလည်း သိပ်မမြင့်ဘူး... သူတို့ကို နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေပြီး သေချာ ကျင့်ကြံခိုင်းလိုက်ပါ..."

"ပြီးတော့ မင်း သူတို့ကို ခေါ်သွားချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မင်းကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ လူလိုလို့ မဟုတ်လား... အစ်မ ကိုယ်တိုင် မင်းကို အလုပ်အကျွေး ပြုလို့မရဘူးလား..."

နန်ကုန်းယွီက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။ "အစ်မက လူတွေကိုတောင် အလုပ်အကျွေး ပြုတတ်တယ်ပေါ့..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။ "ဒါပေါ့... သူတို့က မင်းကို အလုပ်အကျွေးပြုလာတာ နှစ်တွေ အများကြီးရှိပြီပဲ... သူတို့ လုပ်တာကို ကြည့်ပြီး အစ်မ သင်ယူထားတာပေါ့..."

"အစ်မက မင်းသမီးလေ... ယွီအာကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ခွင့်ပြုပါ..." နန်ကုန်းယွီက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိပြီး သူမကို တားဆီးရန် အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်ကာ ကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားဝတ်ပြီး သပ်ရပ်အောင် လုပ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

သို့သော် နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူ၏လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလာသည်။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လုပ်မနေနဲ့... ငါက မင်းရဲ့ အစ်မလေ... ငါ့မောင်ကို ငါ ဂရုစိုက်တာက ဘာမှားလို့လဲ"

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွား၏။ နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ သူမက သူ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား။

မကြာမီ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နန်ကုန်းယွီအား အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ရန် ကူညီပေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး အတူတကွ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူ့ကို နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် နန်ကုန်းယွီက တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်မ... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့... ကျွန်တော်တို့ကို ဧကရာဇ်မြို့တော်ပြင်ပကို တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပေးနိုင်မယ့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခု မင်းသားစံအိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက အံ့အားသင့်မှုဖြင့် အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ရှောင်ယွီ... မင်း တကယ် ပြောနေတာလား..."

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က မင်းသားစံအိမ်ထဲမှာ ကစားနေတုန်း အမှတ်မထင် တွေ့ခဲ့တာ... အမေ့ကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးဘူး..."

သူက စကားပြောရင်း နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ဆွဲခေါ်သွားရာ မကြာမီ နောက်ဘက်ဥယျာဉ်ရှိ ကျောက်ဆောင်တုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဂူတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက သူတို့ဘေးကို ပုတ်လိုက်ရာ သူတို့အောက်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။ သူတို့ ခြေအောက်ရှိ ကျောက်တုံးပလက်ဖောင်းက သူတို့ကို မြေအောက်နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ဤမြေအောက်နေရာလွတ်သည် ဆယ်မီတာကျော် မြင့်မားပြီး စတုရန်းမီတာ သောင်းချီ ကျယ်ဝန်းကာ အနည်းငယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပုံရသည်။

မူလက ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘီလီယံ ၂၀ ကျော်အပြင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် အခြား ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်များ တောင်လိုပုံနေခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးကို နန်ကုန်းယွီက ကိုယ်ကျိုးအတွက် အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီးသွားခဲ့ချေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် မူလက ဝှက်ထားခဲ့သော အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ သံချပ်ကာနှင့် လှံ အစုံ ငါးထောင်ကိုမူ သူက တိရှားတို့မှတဆင့် နန်ကုန်းအောက်ထျန်းထံ ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပေ၏။

နန်ကုန်းယွီက လွတ်ဟာနေသော နေရာလွတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင်မင်းသားအတွက် တိတ်တဆိတ် သနားသွားမိသည်။ ထီးနန်းလုရန် သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုက ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာများမှာ မြေမြှုပ်ခံလိုက်ရကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အတွက် အကျိုးရှိသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အံ့အားသင့်နေပုံရပြီး လွတ်ဟာနေသော မြေအောက်နေရာလွတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

နေရာလွတ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပိတ်ထားသော အခြေအနေ၌ ရှိနေသည့် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကလှည့်ကြည့်လိုက်သညသည်။

နန်ကုန်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒီမြေအောက်နေရာလွတ်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ကျန်းပေ့မင်းသားစံအိမ်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ကျွန်တော် လေ့လာခဲ့ပြီး ဒါက ကျင်မင်းသား ထီးနန်းလုဖို့ စီစဉ်တုန်းက ပြင်ဆင်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတယ်..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တွေးတောနေပုံရ၏။ "ဒါက အရမ်းဖြစ်နိုင်တယ်... ရှောင်ယွီ... ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါက ဘယ်ကိုသွားလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား..."

"သိတယ်လေ..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် အမေ့ကို ပြောပြခဲ့တယ်... အမေက ဒေါ် လေးရှန်ကို စမ်းသပ်ခိုင်းခဲ့ပြီး အဲဒါက တောင်ပိုင်းနယ်စပ်က ထျန်းယွီမြို့တော်နဲ့ အနောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ကျန်းကျန်းတောင်ကြားစခန်းကို နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်..."

"ထျန်းယွီ မြို့တော်... ကျန်းကျန်း တောင်ကြားစခန်း..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အမည်နှစ်ခုကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒီမြို့နှစ်မြို့က ကျင်မင်းသား အဲဒီတုန်းက စစ်တပ်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေပဲ... ဘိုးဘေးကြီးကသာ သူ့ကို စောစောမရှင်းလင်းခဲ့ဘူးဆိုရင် မြို့တော်မှာ သူ့ရဲ့ စစ်တပ် ပေါ်လာတာနဲ့ သူ ထီးနန်းလုတာ တကယ် အောင်မြင်သွားနိုင်တယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောကြရအောင် အစ်မတော်... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားကြမလဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ "ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါက ငါတို့ကို ပြဿနာတော်တော်များများ သက်သာစေတယ်... တောင်ပိုင်းနယ်မြေက ထျန်းယွီ မြို့တော်ကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး ငွေလမင်းအင်ပါယာကို စူးစမ်းဖို့ အချိန်နည်းနည်း ဖြုန်းကြတာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... အစ်မပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သဘာဝကျကျ နားလည်သွား၏။ ကျန်းကျန်းတောင်ကြားစခန်းသို့ သွားရန် နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ တွန့်ဆုတ်မှုသည် ရှီးလန်အင်ပါယာက သူမ ရှိနေကြောင်းကို သိရှိသွားပြီး အနောက်မြူခိုးအင်ပါယာတွင် သူမကို ချန်ထားခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ချင်းယိုကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းနိုင်ပြီး ၎င်းက သူမကို ထုံကျင်သွားစေမည်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးများ လွှမ်းမိုးသော ငွေလမင်းအင်ပါယာသည် ချင်းယိုသို့ လက်ထပ်ခွင့်မတောင်းသော တစ်ခုတည်းသော အင်ပါယာဖြစ်ပြီး ၎င်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်စေပေ၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နန်ကုန်းယွီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားပြီး ၎င်းကို အသက်သွင်းရန် လုံလောက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပစ်ချလိုက်သည်။

အဖြူရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်သွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများက မြေမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နန်ကုန်းယွီနှင့် နန်ကုန်းရိုရွှယ်တို့သည် ဤမြေအောက်နေရာလွတ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်နှင့် ယွီတို့သည် ယခုနေရာနှင့် အလွန်တူညီသော အခြားမြေအောက်နေရာလွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထိုနေရာတွင် မြေမှုန့်အဖြစ် ဆွေးမြည့်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော စားနပ်ရိက္ခာများ ပုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သွားစို့... အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ရအောင်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့တွင် ယပ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွီကို ဆွဲကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မ... ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အပြင်ထွက်တာက အာရုံစိုက်မခံရဘူးလား"

"အိုး... ငါ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ငါ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်... ငါတို့ ဒီပုံစံနဲ့ ထျန်းယွီ မြို့တော်မှာ တကယ် ပေါ်လာရင် နေ့တစ်ဝက်တောင် မကြာဘဲ ငါတို့ ရှာတွေ့ခံရလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အတော်လေး သာမန်ဖြစ်သော အဖြူရောင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်၏။ "ရော့... ဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်က စူးရှင်းမုန်း ကျွန်တော့်ဆီမှာ ထားခဲ့တာ... နည်းနည်း ကြီးပေမဲ့ အသုံးဝင်ပါသေးတယ်... လောလောဆယ် ဒါကို သုံးလို့ရတယ်... နောက်မှ ကျွန်တော် နောက်တစ်ထည် ဝယ်ပေးမယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီ... မင်းကိုယ်တိုင် ဒါကို သိမ်းထားတာတော် မဟုတ်ဘူးမလား"

နန်ကုန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများက တွန့်ကွေးသွား၏။ "အစ်မ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလို လူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား..."

"အဲ့ဒီလိုတော့ မထင်ရပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ဖြစ်နိုင်တာပဲကို"

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်ကို ချွတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက အလျင်အမြန် လက်ကို မြှောက်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ရပ်... ရပ်... ရပ်... အစ်မ... အဝတ်အစား လဲရုံဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။ "ရှောင်ယွီ... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ... အပြင်အဝတ်အစား လဲရုံပါပဲလို့... ပြီးတော့ မင်းက ငါ့မောင်လေ... မင်းရှေ့မှာ ဝတ်လဲတာ ဘာမှားလို့လဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သူမ၏ ဂါဝန်ရှည်ကို အလျင်အမြန် ချွတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပခုံးတွန့်ကာ ရယ်မောလိုက်၏။ "အစ်မ ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းလှတာပဲ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သူမက နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏စကားကြောင့် အတော်လေး ကျေနပ်သွားပေသည်။