အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း ၁၄၅ တံဆိပ်ပြားလား...

"နတ်ဘုရားတမန်တော်က ငါ့ကို ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူးလား..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက သူ၏ရှေ့မလှမ်းမကမ်းတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ချိန်၌ သူက အမည်းရောင် ဝတ်ရုံထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပေါင်းစပ်သွားသည့်အလား ဝတ်ရုံနက်အောက်တွင် မည်သူကမျှ ဘာကိုမှ မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။

"မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အရေးမကြီးတဲ့ အရာမှန်သမျှကို ငါ ပြောပြနိုင်တယ်..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက မော့ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ရိုရွှယ်ကို မင်း တမင်တကာ ကြားခွင့်ပေးလိုက်တာလား..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ဟုတ်တယ်... မင်းချည်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနေရတာ ငါ နည်းနည်း ပျင်းလာလို့... မနေ့ညက သူမ အမှတ်မထင် ရောက်လာတော့ သူမကိုလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချခွင့် ပေးလိုက်တာပါ..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ကူကယ်ရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်ဖြင့် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမက နန်းတော်ကနေ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်ပြီး ယွီအာကိုပါ ခေါ်သွားနိုင်ခဲ့တာက မင်းက သူမကို လျှို့ဝှက်စွာ ကူညီပေးခဲ့လို့ပေါ့..."

"မှန်တယ်..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သူတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ပေးဖို့ လူနှစ်ယောက် လွှတ်ထားတယ်... သူတို့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် မင်း စိတ်ချလို့ ရပါတယ်..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒါက ရိုရွှယ်ရဲ့ အကျပ်အတည်း ပြီးသွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အဲဒီလို ပြောလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူမ ထွက်ပြေးသွားလို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ကူညီနေလို့ပဲ..."

"တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ကူညီနေတယ် ဟုတ်လား..." နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက သူမကို ကူညီနေတာလဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီလေ..."

"ယွီအာလား..." နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အံ့အားသင့်သံသယဖြစ်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ယွီအာက ရိုရွှယ်ကို ဘယ်လိုကူညီတာလဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အသံက နိမ့်ကျကာ ခြိမ်းခြောက်နေ၏။

"ဒီနေ့ မနက် သုံးနာရီလောက်က ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက အဲဒီကောင်တွေ ချင်းယိုကို ရောက်မလာနိုင်အောင် သူ့အတွက် လူတချို့ကို သတ်ပေးဖို့ နန်ကုန်းယွီက ငါတို့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်လေ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များက အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ "လူဘယ်နှစ်ယောက်လဲ... စုန့်မိသားစုဝင်တွေလည်း ဒီထဲမှာ ပါဝင်နေတာလား..."

"မှန်တယ်..." ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက ဘာနိဒါန်းမှ မပါဘဲ အလွယ်တကူ ဝန်ခံလိုက်၏။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤအရာအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ယွီအာက လူသတ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် ငှားရမ်းနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိ၏။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားကို ကြည့်လိုက်၏။

"ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကရော... သူလည်း သေသွားပြီလား..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မိုးလင်းစမှာ သူ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းထဲမှာပဲ သေသွားတယ်... ပြီးတော့ ဧကရာဇ်ရတနာကိုလည်း ယူလာခဲ့တယ်"

"ဟူး..."

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက ညစ်ညမ်းသော လေပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ သူ၏ တူဖြစ်သူက မည်မျှ ရက်စက်ကြောင်းကို စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သို့သော် နန်ကုန်းယွီ၏ ချဉ်းကပ်မှုက ပြဿနာကို ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်မှ တိုက်ရိုက် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သူ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အခု အကျပ်အတည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ယွီအာနဲ့ တခြားသူတွေက ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ... ပြီးတော့ နတ်ဘုရားတမန်တော် လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေကရော... သူတို့ကို အလကား လွှတ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား..."

"ဒါပေါ့..." ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသန်း ကုန်ကျပြီး သူ့ကို တစ်လ ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ လွှတ်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သိန်း ကုန်ကျတယ်... ကျန်းပေ့မင်းသားက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ခြောက်သန်း ပေးခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူက ပြန်မလာခင် နန်ကုန်းရိုရွှယ်နဲ့အတူ ခဏလောက် ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးဆင်းဖို့ စီစဉ်နေပုံပဲ"

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။

သူက အနည်းငယ် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီအရာတွေအားလုံးကို ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဘုရားတမန်တော်..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလာ၏။ "ကျန်းပေ့မင်းသား နန်ကုန်းယွီက ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးသွားလို့ ဒီနေ့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာပါ... ခဏလောက် စကားလာပြောရုံသက်သက်ပါ... မင်းမှာ ပြောစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ငါ သွားတော့မယ်..."

"နေဦး..." နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အဖြေကို စောင့်နေသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက သွားကြိတ်ကာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားတမန်တော်... မေးပါရစေ... မင်းက ချင်းယို ဧကရာဇ်မိသားစုကို အန္တရာယ် မပြုဘူးဆိုတာ သေချာအောင် ငါ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ..."

သို့သော် ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက ပြုံးကာ ပြောဆိုလာ၏။ "ကျန်းပေ့မင်းသားက ငါ့ရဲ့ သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ... သူ ချင်းယိုမှာ ရှိနေသရွေ့ တစ်ယောက်ယောက်က သေချင်နေတာ မဟုတ်ရင် ချင်းယို ဧကရာဇ်မိသားစုကို ငါတို့ လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သေချာတာပေါ့... သခင်လေးက အမိန့်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက တခြားကိစ္စတစ်ခုပေါ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက တွေးတောနေပုံဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်ဘုရားတမန်တော်..."

"အင်း..."

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူသားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... သူတို့ သဘောတိုင်းပဲလုပ်ကြပါစေတော့"

သူက တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်က အေးစက်သွားကာ ကြီးမြတ်သော အသံက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လျှို့ဝှက်သက်တော်စောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ...

"

"ဒီငယ်သား ရှိပါတယ်..."

"မင်းသမီးကြီးနဲ့ ကျန်းပေ့မင်းသားကို ရှာတွေ့ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ မင်းတို့ကို ငါ အမိန့်ပေးတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကာကွယ်ဖို့ လူအနည်းငယ် လွှတ်လိုက်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

အစောင့်များ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းအောက်ထျန်းက အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများက တွေးတောနေပုံရသည်။

...

ချင်းယိုအင်ပါယာ၊ ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်း။

တစ်ညလုံး ခရီးသွားပြီးနောက် နန်ကုန်းရိုရွှယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မီတာတစ်ထောင်အကွာရှိ ကြီးမားခမ်းနားသော တောင်ကြားစခန်းကို ကြည့်ရင်း နန်ကုန်းယွီသည် အနည်းငယ် သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာက နယ်စပ်တောင်ကြားစခန်း ဆိုတဲ့အတိုင်း အငွေ့အသက်က ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားနေတာ... အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"စစ်ချန်... သွားကြမယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ငါတို့က ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မိုင်တစ်ထောင် ကျယ်ဝန်းတဲ့ စစ်မဲ့ဇုန်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ငွေလမင်းအင်ပါယာကို ဝင်ရောက်လိုက်ရင်... ကျွီပေ တောင်ကြားစခန်းကို ရောက်ပြီဆိုရင် အဲဒါက ငါတို့ ငွေလမင်းအင်ပါယာထဲကို ရောက်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ..."

"နေဦး..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို အလျင်အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ နယ်စပ်ကနေ ထွက်ဖို့ တံဆိပ်ပြား တစ်ခု လိုအပ်တယ်... အစ်မ ပြင်ဆင်ခဲ့ရဲ့လား..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ အမူအရာက အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ "အိုး ဒုက္ခပဲ... ငါ အရမ်း အလျင်စလို ထွက်လာတော့ အဲဒါကို မေ့သွားတယ်..."

သူမက ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ စိတ်ပျက်သွားပုံရသည်။ "တံဆိပ်ပြား မရှိရင် ငါတို့ တောင်ကြားစခန်းကနေ ထွက်လို့ မရဘူး... ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့ ဖျက်သိမ်းရလောက်တယ်..."

သို့သော် နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... အရမ်း အလျင်စလို မဖြစ်ပါနဲ့... ကိုယ့်မောင်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အစ်မ မသိဘူးလား..."

"ဟင်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အံ့အားသင့်သံသယဖြစ်စွာဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်သော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "စစ်ချန်... ကျန်းပေ့မင်းသားရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြုပြီး နေရာမှာတင် တံဆိပ်ပြား တစ်ခု လုပ်ဖို့ မင်း ရည်ရွယ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ဧကရာဇ် တံဆိပ်တော်များ၊ တော်ဝင် တံဆိပ်တုံးများနှင့် ဒေသခံ မြို့စား တံဆိပ်တုံးများကို ခရီးသွားခွင့်ပြုမိန့်များ ပြုလုပ်ရန် အမှန်တကယ် အသုံးပြုနိုင်ပြီး ၎င်းတို့က ခရီးသွားခွင့်ပြုမိန့်များ၏ တိုက်ရိုက် အရင်းအမြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းပေ့မင်းသား တံဆိပ်တုံးကို အသုံးပြု၍ တံဆိပ်ပြား တစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း တံဆိပ်ပြား ပြုလုပ်ရာတွင် အထူး ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများ လိုအပ်ပြီး ယခု အဲဒါတွေကို ဘယ်က သွားရှာရမည်နည်း။

နန်ကုန်းယွီက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ပေမဲ့ ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ပေါ်သွားစေနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒါကို သုံးလို့ မရဘူး..."

"ဒါဆို မင်းမှာ တခြား အကြံဉာဏ် ရှိလို့လား..." နန်ကုန်းရိုရွှယ်က နားမလည်စွာဖြင့် သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြား နှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးဆင်းဖို့ အရင်ကတည်းက စီစဉ်ထားတာဆိုတော့ တံဆိပ်ပြားတချို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်... ပြီးတော့ အဲဒါတွေက အလွတ်တွေပဲ..."

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး သူမက တစ်ခုကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"တကယ်ကြီးလား... စစ်ချန်... မင်းက တကယ် အံ့ဩစရာပဲ..."

ခံစားချက်များ လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် သူမက နန်ကုန်းယွီကို ဖမ်းဆွဲကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

သူမက ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေပုံရပြီး ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်၏။ "ငါ ရွေးချယ်မှု မှန်ခဲ့တာပဲ... ငါ တကယ်ပဲ ရွေးချယ်မှု မှန်ခဲ့တယ်... ရှောင်ယွီက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးပဲ..."

နန်ကုန်းယွီ၏ အရပ်က သူမ၏ မေးစေ့အထိပင် မရောက်သေးချေ။ သူမ ဖက်ထားလိုက်ချိန်၌ သူ၏ ခေါင်းက သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် နစ်ဝင်သွား၏။ သူက မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကိုသာ ရှူရှိုက်နိုင်ပြီး နူးညံ့ကာ ဆန့်ထွက်နိုင်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားနိုင်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... ကျွန်တော့်ကို ဖက်မထားနဲ့တော့... အသက်ရှူလို့ မရတော့ဘူး..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အလျင်အမြန် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် စစ်ချန်..."

နန်ကုန်းယွီက သူမ၏ အနည်းငယ် နီရဲနေသော နားရွက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးမိသွား‌ ပေသည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး အစ်မရွှယ်... အစ်မ ဖက်ချင်ရင် ဖက်လို့ရပါတယ်... အရမ်း တင်းကျပ်အောင် မဖက်နဲ့ပေါ့..."

အခန်း ၁၄၆ ဓားပြတိုက်တာလား၊ လူသတ်တာလေ

"ဟီးဟီး... ငါ နားလည်ပြီ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းပုံစံ ကွေးညွတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး အတော်လေး လှပပေ၏။

"ကောင်းပြီ အစ်မရွှယ်... တံဆိပ်ပြားထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြန်မြန် ထည့်လိုက်ရအောင်... အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ တောင်ကြားစခန်းကနေ ထွက်ဖို့ သုံးလို့ရပြီ..."

နန်ကုန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားထဲသို့ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လမ်းကြောင်းပေးလိုက်သည်။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထည့်သွင်းလိုက်ကာ အခြေခံအားဖြင့် တံဆိပ်ပြားထဲသို့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အနှစ်သာရကို ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုမှစ၍ သူမသာလျှင် ၎င်းကို အသုံးပြုနိုင်စေရန် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက လက်ချင်းချိတ်ကာ လျှောက်သွားကြပြီး မကြာမီ ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးက အချိန်ဆွဲမနေဘဲ ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်းမှနေ၍ ငွေလမင်းအင်ပါယာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပျံသန်းနေစဉ် အရှေ့ဘက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထကြွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ဓားအလင်းတန်းများနှင့် သွေးနံ့များက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ငါတို့ ဓားပြတိုက်တာနဲ့ တိုးပြီထင်တယ်..." နန်ကုန်းယွီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ပျံသန်းခြင်း ဓားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ထင်တာပဲ... ကျန်းနန် တောင်ကြားစခန်းနဲ့ ကျွီပေ တောင်ကြားစခန်းကြားမှာ ကပ်ဘေးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ အရင်က ကြားဖူးတယ်... အခု ငါတို့ တကယ်ပဲ အဲဒါနဲ့ ကြုံတွေ့နေရပြီ..."

"ဟီးဟီး..."

နန်ကုန်းယွီက တိုးတိတ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလာ၏။ "သူတို့က တော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ... နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက စစ်မဲ့နယ်မြေမှာ တိုက်ရိုက် စခန်းချနေတာ... လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာ ဖြစ်နေရင်တောင် နိုင်ငံနှစ်ခု စစ်ဖြစ်ရင် သူတို့ ခြေမွခံရမှာကို မကြောက်လားသိဘူး."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "စစ်ချန်... မင်း တွေးလွန်းနေပြီ... ဒီအခြေအနေက ဖြစ်လာဖို့ အလွန် ခဲယဉ်းတယ်..."

"အိုး... ဘာလို့လဲ..." နန်ကုန်းယွီက နားမလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလာသည်။ "ငွေလမင်းအင်ပါယာက စစ်ကို မလိုလားဘူး... သူတို့က ချင်းယိုနဲ့ စစ်မဖြစ်တာ အနှစ်တစ်ရာကျော်ပြီ... ပြီးတော့ အသေးစား ပွတ်တိုက်မှုတွေတောင် သိပ်မရှိခဲ့ဘူး..."

"ကုန်သွယ်မှုကတောင် နှစ်ရာချီ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဆိုတော့ သူတို့ ဒီမှာ ကျွန်းကို ဓားပြတိုက်ဖို့ ရွေးချယ်တာက လုံးဝ သင့်လျော်ပါတယ်..."

"ပြီးတော့ နိုင်ငံနှစ်ခုက စစ်ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ရင်တောင် ပြဿနာမရှိဘဲ စစ်မဲ့နယ်မြေကနေ ဆုတ်ခွာနိုင်တယ် ဒါမှမဟုတ် ထွက်ခွာသွားနိုင်တယ်လေ..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီနေရာက လုယက်ဖို့အတွက် တကယ်ကို နေရာကောင်းပဲ..."

သူက စကားပြောရင်း နန်ကုန်းယွီက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အစ်မရွှယ်... ဒီ လမ်းခုလတ်ဓားပြ ကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်း ကျွမ်းကျင်လား... သူတို့က ငါတို့ကို ထိခိုက်စေမလား..."

"မဖြစ်ဘူး..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အတည်ပြုလိုက်၏။ "နိုင်ငံနှစ်ခုကြား ကုန်သွယ်မှုတွေ ရှိနေတော့ အရမ်း အားကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်က ဒီမှာ ဓားပြတိုက်ဖို့ ခွင့်ပြုခံရမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြောရရင် သူတို့ ကျွန်းကို ဓားပြတိုက်တာက တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုထားတာပေါ့..."

"သူတို့က အရမ်း လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... လမ်းကြေး ပေးပြီးတာနဲ့ ငါတို့ကို ဖြတ်သွားခွင့် ပြုလိမ့်မယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီဓားပြတွေမှာ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက်သာ ထွက်ပြေးချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက အရှေ့ဘက်ကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။ "အဲဒီလိုဆိုရင် ဘာလို့ အရှေ့မှာ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဒါ..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကလည်း အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်သလို ဖြစ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါ သေချာ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအကြောင်းကို စိတ်ပူမနေနဲ့... ငါတို့ ကျော်သွားလိုက်ကြစို့..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က စကားပြောရင်း စစ်မြေပြင်ကို လုံးလုံးလျားလျား ရှောင်ရှားရန် ပိုဝေးသော လမ်းကြောင်းကို ယူရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။

အပြာရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော လှပသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မကြာမီ သူတို့၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာက သေမတတ် ဖြူလျော့နေပြီး ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားကာ သွေးထွက်နေ၏။ သူမ၏ အပြာရောင် ဂါဝန်က ခရမ်းရောင်အဖြစ်ပင် စွန်းထင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မက ကျန်းလန် မြို့တော်က ချန်မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံး ချန်လီချွန်း ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ယောက် ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က ချန်လီချွန်း၏ နောက်သို့ လိုက်လာသော မျက်နှာဖုံးစွပ် အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိလေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မျက်နှာဖုံးစွပ် အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်က သူတို့ သုံးယောက်၏ မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့က နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေ၏။

"မိတ်ဆွေတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး ချက်ချင်းနောက်ဆုတ်ပေးပါ... ငါတို့က ချန်လီချွန်းကို သတ်ဖို့ပဲ ရည်ရွယ်တာပါ... မဆိုင်တာဝင်မပါပါ့နဲ့"

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နန်ကုန်းယွီကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ သဘောပဲ... ငါတို့ကို လာမရှုပ်နဲ့... မဟုတ်ရင် အကျိုးဆက်တွေကို မင်းတို့ ခံရလိမ့်မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွီကို အနီးကပ် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက လူသုံးယောက်ပါဝင်သော ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် အစောပိုင်းနှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမက နန်ကုန်းယွီကိုလည်း ကာကွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ အတင်းအကျပ် မလုပ်ရလျှင် သူမက အဆင်အခြင်မဲ့ ပြုမူမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ပြင် သူမနှင့် ချန်လီချွန်းတို့သည် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသော သူစိမ်းများသာ ဖြစ်ရာ သူမက အဘယ်ကြောင့် ကယ်တင်ရမည်နည်း။

သူမက ကျေးဇူးဆပ်မည်ဟု ပြောရုံမျှဖြင့်လား။

ဤသည်ကို မြင်ချိန်၌ အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်က တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားသော်လည်း ချန်လီချွန်း၏ အမူအရာက အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... မင်းတို့က ငါ့ကို ဓားပြတိုက်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘဲ သတ်ဖို့ လာတာပဲ... မင်းတို့ကို ဘယ်သူ လွှတ်လိုက်တာလဲ..."

"ဟမ့်... ငါ ဒီတာဝန်ကို အပ်နှင်းခံထားရတယ်... ဒါကြောင့် အဆုံးအထိ လုပ်ဆောင်ရမယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ချန်လီချွန်း... မင်းရဲ့ နောက်ဘဝမှာ ချန်မိသားစုမှာ ပြန်မမွေးလာနဲ့..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ချန်လီချွန်း၏ အမူအရာက အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "မင်းတို့... မင်းတို့က ကျောက်မိသားစု လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေပဲ..."

"ဟမ့်... စကားပြောတာ များနေပြီ... သူ့ကို သတ်..."

အေးစက်သော နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်က သေစေနိုင်သော လှုပ်ရှားမှုများ အပြည့်ဖြင့် ချန်လီချွန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ထင်ရှားစွာပင် ချန်လီချွန်း ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ထိုလူသုံးယောက်သည် ဓားပြတိုက်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ကို သတ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ချန်လီချွန်းက သေဘေးမှ ရှောင်လွှဲရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ဘဲ သေဆုံးရတော့မည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်၌ နန်ကုန်းယွီက မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်၏။ "အစ်မရွှယ်... သူ့ကို ကယ်လိုက်..."

သူ၏ စကားကို ကြားချိန်၌ နန်ကုန်းရိုရွှယ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူမက ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို လမ်းလွှဲကာ သူတို့ကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

"နတ်ဘုရားပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်..."

အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်က အံ့အားသင့်စွာ အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩမှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကာ နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို သတိထားသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မိတ်ဆွေတို့... သူ့ကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးမှာလား... ငါတို့နောက်က အင်အားစုတွေကို စော်ကားတာက မင်းကို ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခထဲ ရောက်သွားစေလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "လူကြီးမင်းတို့... သူမကို ကျွန်တော် အသုံးလိုသေးလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လေးစားမှုလေး ပြပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား..."

"မင်း..."

အနက်ရောင်ဝတ် လူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွား၏။ "ဒါဆို မင်းက သူ့ကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလား..."

နန်ကုန်းယွီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ "တခြားနည်းလမ်း မရှိပါဘူး... သူမက ကျွန်တော်တို့ကို အကူအညီလေး တစ်ခု ပေးစေချင်တယ်... ဒါကြောင့် အခု သူမ သေလို့ မရဘူး..."

ဤသည်ကို ကြားချိန်၌ ချန်လီချွန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် နှစ်ယောက်စလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... တကယ်လို့ညွှန်ကြားစရာတွေ ရှိရင် ကျွန်မရဲ့ ချန်မိသားစုက ကူညီဖို့ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်..."

နန်ကုန်းယွီက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ မျက်နှာဖုံးစွပ် အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက နန်ကုန်းရိုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ "မိတ်ဆွေ... ကျေးဇူးပြုပြီး ချန်လီချွန်းကို သတ်ခွင့်ပြုပါ... မင်း တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါတို့လည်း ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ် မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ချန်လီချွန်း၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "စီနီယာ... ကျွန်မက ချန်မိသားစုရဲ့ သမီးအကြီးဆုံးပါ... ကျွန်မရဲ့ ချန်မိသားစုက ငွေလမင်းအင်ပါယာ မြောက်ပိုင်းမှာ ကျောက်မိသားစုထက် မနိမ့်ကျတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတချို့ ရှိပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်... ကျွန်မကို ကယ်ပေးရင် ချန်မိသားစုရဲ့ အပြည့်အဝ ထောက်ခံမှုကို ရရှိပါလိမ့်မယ်..."

နန်ကုန်းရိုရွှယ်က လူလေးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်၏။ "စစ်ချန်... မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲ..."

သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချန်လီချွန်းနှင့် အခြားသုံးယောက်က နန်ကုန်းယွီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေးက ဤဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေး၏ အမိန့်ကို နာခံနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ဤအငြင်းပွားမှုကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူ တစ်ဦးတည်းမှာ ဤလူငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။

နန်ကုန်းယွီ၏ အကြည့်က ချန်လီချွန်းနှင့် အနက်ရောင်ဝတ် လူသုံးယောက်အပေါ် ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက အနည်းငယ် ပြုံးမိသွား‌ လေသည်။