အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း (၇၁) တစ်လှိုင်းငြိမ်သွားသော်လည်း အခြားတစ်လှိုင်း ထပ်မံထကြွလာခြင်း

"အရှင်မင်းသား... မြို့စားအိမ်တော်မှာ အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ..."

ရှောင်ရှီစန်းသည် နံရံတွင် မျက်နှာကို ကပ်ထားလျက် အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်နေရင်း သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း။ သူသည် အထဲသို့ ခိုးဝင်ကာ ဝင်ရောက်ဆင်နွှဲလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေလေသည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ဤမိန်းကလေး၏ စရိုက်လက္ခဏာအရ အထဲတွင် အတော်လေး သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိနေမည်ကို သိရှိထားသဖြင့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်လေသည်။ ရှောင်ရှီဝူရှိနေသဖြင့် သူသည် များစွာစိတ်အေးသက်သာ ရှိနေလေသည်။

"သွားကြစို့..."

"အရှင်မင်းသား... ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်..."

သူ၏ မင်းသားသည် သခင်မလေးယွင်အပေါ် ဂရုစိုက်တတ်သဖြင့် မထွက်ခွာမီ သူမအား နှုတ်ဆက်သွားမည်ဆိုလျှင် သင့်တော်မည် မဟုတ်ပါလား။ ရှောင်ရှီစန်းသည် သူ၏ နောက်ထပ်ခြေလှမ်းအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် နန်ကုန်းယွမ်က သူ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးလေးကို လက်ချောင်းထိပ်များဖြင့် ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရွှမ်ကျားတပ်စခန်း..."

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်းပဲ တွန်းသွားပေးပါ့မည်..."

ရှောင်ရှီစန်းသည် ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။ ရွှမ်ကျားတပ်စခန်းဆိုသည်မှာ လူများကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမျိုကာ အရိုးများကို ပြန်ထွေးထုတ်တတ်သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို ရိုက်သတ်မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ဟူး... သူသည် သခင်မလေးယွင်ကို မတွေ့ရချိန်တွင် အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်မိလေသည်။

လရောင်သည် လူနှစ်ဦး၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ကျရောက်စေလေသည်။ တစ်ဦးက သနားစရာကောင်းနေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ အထီးကျန်ဆန်နေလေသည်။

“ကျစ်... ရှောင်ရှူးရှူး... ငါ့ရဲ့ ခြေတံတိုလေးတွေက သူ့ကိုမှီမလိုက်နိုင်ဘူး…”

ယွင်ဟွားသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို မှီထားလျက် မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေလေသည်။

“ပန်းကလေး... သူက အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ရုန်းကန်နေရလို့ပါ…”

အသက်ရှူမဝလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကျန်းမင်ဝမ်သည်လည်း လေးလံနေသော ခြေထောက်များကို အစွမ်းကုန် အားယူကာ ရှေ့သို့ ဆွဲရွှေ့နေလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် ဆက်၍ မလိုက်ချင်တော့ပေ။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တစ်ချက် လှုပ်ခါလိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်အုတ်ခဲသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

“လူယုတ်မာ... ဒါကို ယူလိုက်စမ်း..."

ယွင်ဟွားက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထိုအရာဖြင့် ကျန်းမင်ဝမ်၏ ခေါင်းဆီသို့ ထုချလိုက်လေသည်။ "ဘုန်း" ဟူသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ကျန်းမင်ဝမ်မှာ သတိလစ်သွားလေသည်။ ယွင်ဟွားသည် အမောတကောဖြင့် လျှောက်သွားကာ သူ၏ ခေါင်းကို ခြေဖျားဖြင့် ထိုးဆွကြည့်လိုက်လေသည်။ ခေါင်းမှ သွေးများ စီးကျနေပြီး သေနေသလား ရှင်နေသလားဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရပေ။

“ပန်းကလေး... နင် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မရိုက်လိုက်ဘူး... သူ မသေပါဘူး... ဒါပေမယ့် နင့်ရဲ့ အုတ်ခဲက သူ့ကို အကြောသေသွားစေတယ်…”

“အကြောသေရုံလောက်ပဲလား…”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ နောက်ထပ် အုတ်ခဲတစ်ချက် ထပ်ထည့်လိုက်ဦးမယ်…”

ယွင်ဟွားသည် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်တတ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်စားချေတတ်သူလည်း ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှသည်ဖြစ်ရာ ဤအဘိုးကြီးက သူမကို သတ်ရန် လူငှားရလောက်အောင် မည်သို့များ ရက်စက်နိုင်ရသနည်း။

“နေပါဦး ပန်းကလေး... အကယ်၍ သူက နောင်မှာ အိပ်ရာထဲမှာ အကြောသေနေပြီး သူ့သားက တခြားယောက်ျားတွေနဲ့ ပျော်ပါးနေကာ ဂရုမစိုက်ဘဲနေရင်... ပြီးတော့ သူ့မိန်းမကလည်း အထီးကျန်မှုကို မခံစားနိုင်လို့ သူ့ရှေ့မှာတင် လင်ငယ်တစ်ယောက်ကို မွေးထားမယ်ဆိုရင်ကော... သူက ခြောက်လလောက်နေရင် ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်တွင် သူ၏ မူလကံကြမ္မာကို မှတ်တမ်းတင်ထားရာ သူသည် နှစ်အနည်းငယ်သာ အသက်ရှင်ရန် ကျန်တော့လေသည်။ ယခုမူ သူက ၎င်း၏ ပန်းကလေးကို ပြဿနာရှာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အတော်များများကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။ ယခု ချက်ချင်း သတ်ပစ်မည့်အစား သူ့ကို နာကျင်စွာ အသက်ရှင်နေစေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးလုံးများစွာကို အသုံးမပြုခဲ့ရပေ။

ယွင်ဟွားသည် အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ထောင်ကျီနှင့်အတူ မြို့စားအိမ်တော်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများလှမ်းကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"သခင်မလေး... တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်မတို့ နောက်ကို လိုက်နေတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ချက်ချင်း အထက်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

“ပန်းကလေး... ဒီနေရာမှာ စောင့်နေ... ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်…”

ယွင်ဟွားက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး အခြားသူများကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်လာကြလေသည်။

“ပန်းကလေး... ငါ အဲ့လူတွေရဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတယ်... သူတို့က ပြန်ပေးဆွဲသမားတွေပဲ... နင့်ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်…”

ယွင်ဟွားက အံကြိတ်လိုက်လေသည်။

“တကယ်ပါပဲ... ညဘက် အပြင်မှာ လျှောက်မသွားသင့်ဘူး... လူဆိုးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိနိုင်တယ်…”

မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကျယ်ပြန့်သည့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အဖြစ်အပျက်ကို တွေးမိပြီး ထောင်ကျီက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေး... လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်အတွင်း မြို့တော်မှာ မိန်းကလေးငယ်တွေနဲ့ ကလေးငယ် အတော်များများ ပျောက်ဆုံးနေတယ်... တရားရေးဝန်ကြီးဌာနနဲ့ တရားစီရင်ရေးရုံးတော်တို့က အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်လို့ ကြားရတယ်..."

“ပျောက်ဆုံးနေတာလား…”

ယွင်ဟွား၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်ဝင်စားမှုဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး သူမ စိတ်ဝင်စားသွားကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

"ထောင်ကျီလေး... နင် အရင်သွားနှင့်… ဒီပန်းလေးက ကစားပွဲထဲ ဝင်ပါတော့မယ်..."

"သခင်မလေး... အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့..."

ထောင်ကျီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလွန်းလှပေသည်။

"နက္ခတ်တာရာ လေ့လာရေးဌာနက အရာရှိတစ်ဦးအနေနဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ သာယာဝပြောရေးကို ကာကွယ်ဖို့၊ ပြီးတော့ ဒီမြေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့က ငါ့ရဲ့ တာဝန်ပဲ... ဒါကြောင့် ငါ ဒီကိစ္စကို လုပ်ရမယ်..."

ယွင်ဟွားက လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ သူမ၏ သခင်မလေး၏ စိတ်အားထက်သန်သော စကားများကြောင့် ထောင်ကျီမှာ မိမိကိုယ်မိမိ ရှက်ရွံ့သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ စကားများက သူမ၏ ကာကွယ်မှုများကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။

“ပန်းကလေး... နင် မကောင်းတာတစ်ခုခု လုပ်ချင်ရင်လည်း ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်ပါ... ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် လူကြားကောင်းအောင် ပြောနေရတာလဲ... နင့်ရဲ့ ထောင်ကျီလေး ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလဲ ကြည့်ပါဦး..”

ထောင်ကျီ…..။

ယွင်ဟွားက အံကြိတ်လိုက်ပြီး

“သတိထားပြောစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ပစ်မယ်..”

"သခင်မလေး... ကျွန်မက ငါးစာအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပေးရမလား..."

သူမသည် သိုင်းပညာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိရာ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်တော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယွင်ဟွားသည် မည်သို့များ သူမ၏ ဆန္ဒကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောင်မြင်မှုများကို တည်ဆောက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို ထပ်မံ အခိုးခံရ၍ မဖြစ်ပေ။ သူမက လက်ကို ခါယမ်းကာ ပယ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ကြီးမားသော သဘောထားကြီးမှုဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ….

"မလိုပါဘူး... ကြက်ကလေးကို သတ်ဖို့အတွက် ဘာလို့ နွားသတ်တဲ့ဓားကို သုံးရမှာလဲ... ဒီပန်းလေးက အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်..."

သူမသည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထောင်ကျီ၏ နားအနီးသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ သခင်မက ထူးခြားတဲ့ နောက်ခံရှိပြီး ဓားတွေ၊ လှံတွေကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်... ပြန်သွားပြီး ငါ့မိဘတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ... ဒါမှ သူတို့ စိတ်မပူရမှာ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပြန်ပေးဆွဲသူများရှိရာ အရပ်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

"အား... ငါ ခေါင်းတွေ အရမ်းမူးနေတယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် ဟန်ပါပါဖြင့် လဲကျသွားလေသည်။

ပြန်ပေးဆွဲသူများ……

ထောင်ကျီ……

လေထုမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွား၏။ အားလုံးမှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ကြက်သေသေကာ ရပ်နေကြသည်။ ယွင်ဟွားသည် လဲလျောင်းနေသည်မှာ အတော်လေး ကြာနေပြီဖြစ်ရာ အနည်းငယ် သက်တောင့်သက်သာ မရှိသလို ခံစားနေရသည်။

“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အဲ့ပြန်ပေးဆွဲသူတွေက ဘာလို့ ငါ့ကို ခုထိ မချည်နှောင်ကြသေးတာလဲ..”

“ပန်းကလေး... တံခါးပေါက်အထိ လာပို့ပေးတဲ့ ပန်းက တန်ဖိုးမရှိလို့များလား…”

ယွင်ဟွား……

ပြန်ပေးဆွဲသူများသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ထောင်ကျီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုသူမှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲပုံရသဖြင့် လူကို သယ်သွားသင့်၊ မသင့် တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ အချိန်အနည်းငယ်မျှ ရုန်းကန်ပြီးနောက် သူမ၏ သခင်မလေးက သူမအား အဆက်မပြတ် အချက်ပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထောင်ကျီသည် သွားကို ကြိတ်ကာ လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။

ဧကရာဇ်မင်းက လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ကို စေလွှတ်ထားသဖြင့် သခင်မလေး အဆင်ပြေသင့်ပေသည်။ ထိုအမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့် ပြန်ပေးဆွဲသူများသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသူနှင့် သူမ မည်သို့ ပတ်သက်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ငွေကို ယူကာ သူတို့၏ အလုပ်ဖြစ်သော ပစ်မှတ်ကို သယ်ယူသွားရန်သာ လိုအပ်သည်။

“ပန်းကလေး... သတိထား…”

သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ယွင်ဟွား၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းကို အိပ်ဆေးစိမ်ထားသော ပုဝါဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ရှူးရှူး... နောက်တစ်ခါ ယမမင်းဆီကနေ အဆိပ်ဖြေရတနာတစ်ခုကို ခိုးယူလာဖို့ မှတ်ထားပါ..”

ဤသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ယွင်ဟွားက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ လုံးဝ သတိလစ်သွားသည်။ သူတို့သည် ဓားနှင့် လှံများကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ရေနှင့် မီးတို့၏ အန္တရာယ်မှလည်း ကင်းလွတ်သော်လည်း ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော အိပ်ဆေးများကိုမူ ခံနိုင်ရည် မရှိကြပေ။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး စာအုပ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားကာ ယမမင်း၏ နေရာလွတ်သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ဖွင့်ပေးရန် ငရဲလကျောက်ကို ငိုယို၍ တောင်းပန်နေသည်။

ယွင်ဟွားကို ရထားလုံးပေါ်သို့ တင်ပြီးနောက် လျှို့ဝှက်အစောင့်နှစ်ဦးထဲမှတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် နန်းတော်သို့ သတင်းပို့ရန် သွားရောက်ခဲ့ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ဝန်ကြီးချုပ်ယွင်နှင့် အခြားသူများ ညအိပ်ရာဝင်နေပြီ ဖြစ်စေကာမူ ထောင်ကျီသည် အချိန်ဆွဲရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ သူမက အတင်းဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် မီးအိမ်များ ထွန်းညှိထား၏။ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး အပေါ်ဝတ်ရုံကို အမြန်ဝတ်ကာ ဘိုးဘေးခန်းမဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

တစ်နေ့တည်းတွင်ပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှုတစ်ခု၊ လက်စားချေမှု စစ်ဆင်ရေးတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။ ဤသည်မှာ သူမနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ကစားပွဲတစ်ခုကို ကစားနေခြင်းလားဟု တွေးထင်စရာပင်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ချွေ့ဝမ်ရှင်းထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေသည်။ သို့သော်လည်း... သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံခါးပတ်ကို ပတ်ရန် မေ့လျော့နေပြီး ဖိနပ်များကိုလည်း ပြောင်းပြန်ဝတ်ဆင်ထားကာ တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် တံခါးဝဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ယင်အချိန်တွင် နံနက်ခင်း တော်ဝင်ညီလာခံအတွက် ပြင်ဆင်ရမည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

ချန်ကျဲဟန်သည် လူပျောက်မှုကိစ္စဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ လုံးဝ အစအန ရှာမရသဖြင့် သူသည် လမ်းညွှန်မှု ရယူရန် ထို လူလိမ်လေးထံသို့ အရှက်မရှိ သွားရောက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ယွင်ရှောင်ထျန်း တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများက အေးစက်စွာ တောက်ပနေသည့် ချန်ကျဲဟန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အားလုံးသည် သူ့အပြစ်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူက တရားရေးဝန်ကြီး မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ရိုးရှင်းသော လူပျောက်မှုကိစ္စကိုပင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော သမီးငယ်လေးကိုပင် အန္တရာယ်ထဲသို့ ရောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါ မင်းကို ဘာမှမလုပ်ထားဘူးလေ..."

ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန် နာကြည်းနေပုံရသဖြင့် ချန်ကျဲဟန်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှောင်ထျန်းက သူ့အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး…

"မင်းရဲ့ အခုပုံစံကို ငါ သဘောမကျဘူး... အဲ့တော့ဘာဖြစ်လဲ..."

ဧကရာဇ်မင်းအား သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်လျက် သူသည် မြင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်လိုက်၏။ ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ သမီးငယ်လေးတွင် ဧကရာဇ်မင်း စေလွှတ်ထားသော လျှို့ဝှက်အစောင့်များရှိကြောင်း သိထားပြီး သတင်းပို့ရန်အတွက် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလောက်ပြီဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ချန်ကျဲဟန်က မြင်း၏ ဇက်ကြိုးကို အရင် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ဤလူယုတ်မာသည် ယနေ့ ဆေးမှားသောက်လာသည်မှာ သေချာသော်လည်း သူ့တွင် လုပ်စရာကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ သမီးငယ်လေး ဘယ်မှာလဲ... ငါ သူမနဲ့ စကားပြောဖို့ လိုတယ်..."

အခန်း (၇၂) ယွင်ဟွား ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီး ယွင်ရှောင်ထျန်း နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း

အခြေအနေများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်လန်သွားလေသည်။

သူက သူ၏ သမီးငယ်လေး ဘယ်မှာလဲဟု မေးရန်ပင် သတ္တိရှိနေသေးသည်။

သူသည် အားကုန်သုံးကာ ချန်ကျဲဟန်၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မြင်းပေါ်သို့ အတင်းဆွဲတင်လိုက်၏။

ချန်ကျဲဟန်...

သူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် အော်ဟစ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟီး..."

ထို့နောက် သူသည် ယွင်ရှောင်ထျန်း၏ လေထဲသို့ ဆွဲမတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မြင်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ယွင်ဟွား ပျောက်ဆုံးသွားမှုသည် နန်းတွင်းနှင့် နောက်ဆောင်တို့တွင် ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး အချို့က ဝမ်းသာနေကြကာ အချို့ကမူ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ မြို့တော်နှင့် မနီးမဝေးတွင် နေထိုင်သော ဆက်ခံသူမင်းသား နန်ကုန်းယွမ်ပင်လျှင် လျှို့ဝှက်သတင်းလွှာကို ရရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ မရပ်မနား အလျင်အမြန် ပြန်လာနေသည်။

ရှောင်ရှီစန်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မှတ်စုစာအုပ်ငယ်ကို ထုတ်ကာ နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်မံရေးမှတ်လိုက်သည်။

"မင်းသားက သခင်မလေးယွင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြန်လေပြီ..."

တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ဟွား၏ ကိစ္စကြောင့် ယနေ့ နံနက်ခင်း တော်ဝင်ညီလာခံကို ရပ်နားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်နေပြီး အောက်ဘက်ရှိ တရားရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်မှ လူများကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေလေသည်။

"ဌာနနှစ်ခုပေါင်းတာတောင် လဝက်အတွင်းမှာ အမှုတစ်ခုကိုတောင် မဖြေရှင်းနိုင်ဘူး... မင်းတို့ အတိအကျ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ..."

"အခုတော့ ငါ့ရဲ့ ကလေးမလေးကို မင်းတို့အတွက် အသက်အန္တရာယ်စွန့်ခိုင်းနေတယ်... သတင်းထွက်သွားရင် မင်းတို့ မရှက်ကြဘူးလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ လူတိုင်းသည် တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို ပို၍ အောက်သို့ ငုံ့ထားလိုက်ကြ၏။

"ပြီးတော့ မင်းလည်း အတူတူပဲ..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ချန်ကျဲဟန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"အဲ့မိန်းကလေးဆီ အကြံဉာဏ်တောင်းဖို့ မင်းမှာ သတ္တိရှိနေသေးတယ်... ငါ့အမြင်တော့ မင်းရဲ့ နေရာမှာ သူမကိုပဲ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သင့်တယ်..."

"မင်းတို့အားလုံးက လစာယူပြီး ဘာမှမလုပ်ကြဘူး... မင်းတို့က ဘာအသုံးကျလို့လဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ဘာမှအသုံးမကျဘူး..."

ချစ်စရာကောင်းသော ထိုမိန်းကလေး ကျားသိုက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်ကို တွေးမိသောအခါ မင်းသားစုက အခြားသူများကို အပြစ်မတင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး.."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေပြီး မျက်ရည်များ၊ နှပ်ရည်များ မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျလျက် ရှိုက်ငိုနေလေသည်။

"အစောင့်တွေ ပြန်လာကြပြီလား... ကျွန်တော်မျိုးသမီးလေး အခု ဘယ်မှာလဲ..."

"ဝါး..."

သူ၏ သမီးငယ်လေးသည် ယခုအချိန်တွင် ဗိုက်ဆာနေပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအရာက သူ၏ နှလုံးသားကို ကြေကွဲစေလေသည်။

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ဆက်၍ မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဘာအတွက် ငိုနေတာလဲ... ငါတောင် မငိုရသေးဘူး..."

သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိသည်။ ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းသည် ယွင်ရှောင်ထျန်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ စီစဉ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေက လူတစ်ယောက်ကို လူဆယ်ယောက်စာလောက် တန်ဖိုးရှိတယ်... သူ သူမရဲ့ ဘေးမှာရှိနေရင် အဲ့ကောင်မလေး လောလောဆယ် ဘေးကင်းပါတယ်..."

"လောလောဆယ် ဟုတ်လား..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက စူးရှသော အသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီးနောက် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံသည် တော်ဝင်စာကြည့်ဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ငါ့သမီးလေး... မင်းရဲ့ အဖေက အရည်အချင်းမရှိလို့ မင်းကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ငါ့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက အရမ်းမိုက်မဲပြီး အရည်အချင်းမရှိလို့ မင်းကို ခုလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်စေခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ အထက်လူကြီးကြောင့်လည်း ပါတယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ မျက်ခွံများ တုန်လှုပ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို ဆက်ပြောခွင့်ပြုလိုက်လျှင် နောက်ထပ် ဘာတွေပြောလာမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"ဧကရာဇ်အမိန့်တော်အရ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် အမတ်ငယ်ယွင်ရဲ့ တည်နေရာကို မြို့တွင်းမြို့ပြင် ရှာဖွေရန် သူ့တပ်ဖွဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို စည်းရုံးရမည်ဖြစ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ စစ်ဆေးရေးဂိတ်များအားလုံးကို တင်းကျပ်စွာ စစ်ဆေးရမယ်... တရားရေးဝန်ကြီးဌာနနှင့် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်တို့က ဒီအမှုရဲ့နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဖြစ်ပြီး တော်ဝင်မိသားစုဆွေမျိုးများ၊ မှူးမတ်များ ဒါမှမဟုတ် ဩဇာအာဏာကြီးမားသူများ အားလုံးကို တန်းတူရည်တူ ညှာတာမှုမရှိဘဲ အပြစ်ပေးရမယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ နာခံပါမည်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သမီးငယ်လေးက ကျားအသိုက်ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်... သူမက သူတို့အလုပ်တွေကို မျှဝေလုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သဖြင့် သူမအနေဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ ဆုလာဘ်အချို့ကို ရရှိသင့်ပါတယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းသည် သူ၏ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပွတ်သပ်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေလေသည်။

လူတိုင်း….

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်း၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ တုန်လှုပ်သွားသည်။

"တရားရေးဝန်ကြီးနှင့် တရားစီရင်ရေးရုံးတော်ရဲ့ အကြီးအကဲတွေကို လစာ သုံးလစာ ဒဏ်ရိုက်ပြီး အမတ်ငယ်ယွင်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရမယ်... ဒီအမှု ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ကုသိုလ်ကောင်မှုများအလိုက် ဆုချီးမြှင့်မယ်..."

ယွင်ရှောင်ထျန်းက အော်ဟစ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူသည် သူ၏ သမီးငယ်လေး၏ အကျိုးစီးပွားအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အတော်လေး ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရသည်။

"ဒါဆိုရင်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ဟွားအာလေး ဘယ်မှာလဲ..."

"လျှို့ဝှက်အစောင့်တွေ သတင်းပို့တဲ့အခါ မင်းကို အရင်ဆုံး အသိပေးပါ့မယ်... ဟုတ်ပြီလား..."

ဧကရာဇ်ဝမ်ရွှမ်းက ခေါင်းကိုက်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ပွင့်လင်းသော အင်အားစုများနှင့် လျှို့ဝှက်သော အင်အားစု နှစ်ခုစလုံးသည် ယွင်ဟွား၏ အမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေကြသော်လည်း လူနှစ်ဦးမှာမူ ကွဲပြားသော သဘောထားများကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

ခေါင်မိုးစွန်းရှိ ကြေးခေါင်းလောင်းများက လေထဲတွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေကြလေသည်။ လင်းဝမ်ယွဲ့သည် အနားယူရာကုလားထိုင်ရှည်ပေါ်တွင် မှီလျောင်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေကာ အလွန်ကောင်းမွန်သော စိတ်ခံစားချက်ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။

ယခင်ဘဝက အဖြစ်အပျက်များကို အသုံးပြုကာ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ပြီး ထိုပြန်ပေးဆွဲသူများကို ရှာဖွေကာ ဤခွေးမလေးကို ပြန်ပေးဆွဲရန်အတွက် သူတို့ကို ငွေပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သုံးရက်လောက် စောင့်လိုက်ရုံပင်။

ထိုလူစုက ယုတ်မာသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည့် ယွင်ဟွားကို မြို့တော်နှင့် ဝေးရာသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူမက ရပ်တည်ကာ သူခိုးများကို ဖော်ထုတ်မည် ဖြစ်သည်။

စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူများကို ဆုချီးမြှင့်မည်ဟု ဧကရာဇ်မင်းက ပြောကြားထားသည်။ ဤမယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော စည်းစိမ်ချမ်းသာသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

လင်းဝမ်ယွဲ့သည် ငြိမ်းချမ်းသော ဘဝကို ခံစားနေချိန်တွင် အခြားသော စံအိမ်တစ်ခု၌မူ အခြေအနေများမှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။

"သောက်ရူးတွေ... သောက်ရူးတွေ..."

"အဲ့လူယုတ်မာကြီးရဲ့ သမီးကို ဖမ်းဖို့ မင်းတို့ကို ဘယ်သူက ခွင့်ပြုချက် ပေးထားလို့လဲ..."

အမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ ထိုကောင်မလေးသည် ဧကရာဇ်၏ အသည်းနှလုံးဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် သားသမီးများထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားက သူမကို ရန်စရန် ရဲတင်းနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားကာ လက်များ တုန်ယင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး အဲ့ဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... သူမကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ကြစမ်း..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သူ၏ လူများသည် ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာများဖြင့် အလောတကြီး ထွက်သွားကြလေသည်။

"ခဏနေဦး..."

ထိုအမျိုးသားသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားတော့သည်။

*အဲ့ကောင်မလေးက ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တယ်…*

*မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ချန်ထားခဲ့လို့ မရဘူး…*

“သူမကို သတ်လိုက်... သူမကို သတ်လိုက်... ပြီးရင် သက်သေအထောက်အထားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်... ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်စေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

သို့သော်လည်း ယွင်ဟွားတွင် သူမအား မသေနိုင်စေရန် ပြုလုပ်ပေးထားသော နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုရှိကြောင်းကို ထိုအမျိုးသား မသိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူမ အသတ်ခံရလျှင်တောင်မှ ယမမင်းက သူမကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာရန် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို စေလွှတ်မည်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွင်ဟွားတစ်ယောက် ဆေးအာနိသင်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

“ပန်းကလေး... ပန်းကလေး... မြန်မြန် နိုးတော့…”

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေသော်လည်း ၎င်း၏ အသံကို အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော မိန်းကလေးများက ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် မည်သူမျှ စကားမပြောဝံ့ကြပေ။

ယွင်ဟွားက သမ်းဝေလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များ ချည်နှောင်ခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့က သူမကို ဝက်တစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး ချည်နှောင်ထားကြတာလား...။

ယွင်ဟွားက မျက်လုံးများကို လှန်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ထဲသို့ မဝင်မီ သူက ယွင်ဟွား အိပ်မောကျနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

“ဒီနေရာက မြို့တော်နဲ့ အလှမ်းဝေးတယ်... မင်ရှင်းဘုရားကျောင်းလို့ခေါ်တဲ့ အရမ်း အခေါင်အဖျားမှာရှိတဲ့ ဘုရားကျောင်းလေးတစ်ခုပဲ…”

“ဘုရားကျောင်းလား…”

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် ပန်းကလေး... ဒါပေမယ့် ဘုရားကျောင်းထဲက ရဟန်းတွေအားလုံးက အတုတွေချည်းပဲ... သူတို့က လူတွေကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်..”

ရုပ်ရည်ချောမောသူများကို "မြင်းပိန်များ" အဖြစ် လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခြင်း သို့မဟုတ် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရပြီး ရုပ်ရည် သာမန်ရှိသူများကိုမူ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်ပေါ်ရွာများသို့ ရောင်းစားကြသည်။ ကလေးများကိုမူ လေ့ကျင့်သင်ကြားရန်အတွက် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် နေရာအသီးသီးသို့ ပို့ဆောင်ကြလေသည်။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူတို့၏ အသက်ရှူသံများမှာ လေးလံလာ၏။ သူတို့၏ အနာဂတ်သည် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီးဖြစ်ရာ သတ္တိမရှိသူ အချို့မှာမူ ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်ကြတော့ပေ။

သူမက တိုးတိုးလေး ရှိုက်ငိုနေသည်။

စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ ငိုသံကို ကြားသောအခါ ထောင့်တွင်ရှိသော လူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှုန်ကုပ်သွားသည်။

"နင်က ဘာအတွက် ငိုနေတာလဲ... နင့်ရဲ့ ကံကောင်းမှုတွေ အားလုံးကို ငိုပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်တာလား.."

သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စစ်ဆေးနေသည့်အလား ဘေးဘီဝဲယာသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မမှိတ်မီ ကံဆိုးလိုက်တာ ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွား၏။ တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုနေခဲ့ကြသော မိန်းကလေးများသည် အော်ဟစ်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ အောက်နှုတ်ခမ်းများကို အတင်း ကိုက်ထားလိုက်ကြသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏

သူမကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးမှာ အလွန် သက်တောင့်သက်သာ မရှိလှသဖြင့် ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ ခွန်အားဖြင့် ၎င်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျလာသည်။ သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ စကားလုံး အနည်းငယ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ယွင်ဟွား၏ မျက်လုံးများမှာ ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ပြီး ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး စောစောက သူမကို အော်ဟစ်ခဲ့သော မိန်းကလေးထံသို့ ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြင့်သွားကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ဘုန်းခနဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"နင်က ငါနဲ့ တူတူပဲ... ငါ့နာမည်က ပန်းကလေးလို့ ခေါ်တယ်... နင့်နာမည်က ဘယ်သူလဲ..."

ယွင်ဟွားက တစ်ဖက်လူကို သူမ၏ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွန်းလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလျက် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရာ ယွင်ဟွားအား လုံးဝ အာရုံမစိုက်လိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေသည်။

ယွင်ဟွားက ဆက်လက်ဇွဲမလျှော့ဘဲ သူမအား ဆက်၍ ထိတွေ့နေလေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့အားလုံးက လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြတာပဲ... စကားပြောတာက ပျင်းစရာကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ငါ နင့်ကို ပြောပြမယ်... ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ လာဆက်သသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ..."