အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း (၈၉)

မြေစောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းမှ ဆင့်ခေါ်ခြင်း

ထျန်ရှောင်ဟူ၏ ဦးနှောက်မှာ အလျင်အမြန်ပင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ရာ သူ၏ ဦးနှောက်ဆဲလ်များစွာမှာ

ပူလောင်သွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရလေသည်။

သူ စူးထိုက်ထံသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ တားဆီးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးနားမှ ဖြတ်သွားသော စားပွဲထိုးတစ်ဦးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် သတိပေးလာခဲ့လေ၏။

“လူကြီးမင်း... ဧည့်သည်တော်အသစ် ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်လို့ပါ...၊ နောက်ထပ် ဘာများ ထပ်မှာချင်သေးလဲ ခင်ဗျာ...။”

ထျန်ရှောင်ဟူသည် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စိတ်မပါလှသဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ...၊

“မလိုသေးဘူး...၊ မရောက်သေးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေသေးလို့...၊ သူတို့ရောက်လာမှပဲ ပြောကြ တာပေါ့...။”

*မရောက်သေးသော ဧည့်သည်များ ရှိနေသေးတယ် ဟုတ်လား...။*

ထိုစကားကို ပြောလိုက်မိသည့် ခဏမှာပင် ထျန်ရှောင်ဟူ၏ စိတ်ထဲ၌ လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ သူ ဖိတ်ကြားထားသော ဧည့်သည်များထဲတွင် ရွှီပေါ်အန်းနှင့် လင်းမြောင်မြောင် ၏ ခေါင်းကိုင်ဖခင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်သူများမှာ အကုန်လုံး ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ထျန်ရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

*ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။ ဥက္ကဋ္ဌစူးက နေရာမှားတာ မဟုတ်ဘဲ... သူကသာ...။*

ထျန်ရှောင်ဟူသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရ၏။

*မဖြစ်နိုင်တာ...။ ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး…။*

ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့် ထျန်ရှောင်ဟူ၏ ရင်ခုန်သံများမှာ မြန်ဆန်လာပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှပင် ထွက်လာကျ တော့မတတ် ခံစားနေရလေသည်။ ယခင်က အရက်များလွန်း၍ အော့အန်ချင်သကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း ထိုစဉ်က ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ဆို့နေသည်မှာ အရက်များသာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကား စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်နေလေတော့သည်။

ထို့နောက် ထျန်ရှောင်ဟူမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စူးထိုက်က ထိုက်ရှန်းခန်းမ၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေမိလေတော့သည်။ တံခါးပွင့်သွားချိန်တွင် သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဟေး... စူးအိုကြီး...၊ နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာပြီပေါ့...။”

၎င်းမှာ လင်းမြောင်မြောင်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ လင်းရှန်း၏ အသံဖြစ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ခေါင်းကိုင်အဖေ... ဒီမှာ ထိုင်လေ...။”

၎င်းမှာမူ လင်းမြောင်မြောင်၏ အသံပင် ဖြစ်လေသည်။ ထျန်ရှောင်ဟူအနေဖြင့် သူမ၏ အသံကို လုံးဝ မှားယွင်းနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

*ခေါင်းကိုင်အဖေ ဟုတ်လား...။*

လင်းမြောင်မြောင်က စူးထိုက်ကို ခေါင်းကိုင်ဖခင်ဟု တစ်ကယ်ပင် ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို...။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှသော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

*စိတ်အေးအေးထားစမ်း...၊ စိတ်အေးအေးထားစမ်း...။*

ထျန်ရှောင်ဟူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားပေးရင်း တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေရလေသည်။ သူသည် ဆက်သွယ်နေဆဲဖြစ်သော ဖုန်းကို ပြန်လည်ကိုင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှား မှုတို့ ရောပြွမ်းနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

“အစ်ကို... မြောင်မြောင်ရဲ့ ခေါင်းကိုင်အဖေက ဘယ်သူလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား...။”

ထျန်ရှောင်ဟူသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိသလို အားလည်းနာမိလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ရွှီပေါ်အန်းကို သူ၏ ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ခေါ်ဆောင်လာ ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူကမူ မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသော အားအကောင်းဆုံး လက်နက် ကြီးကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ အဆင့်အတန်းချင်း ကွာဟနေရုံသာမက တစ်ဖက် သတ် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ဖုန်း၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်၏။

“ငါ သိတာပေါ့...၊ ငါတို့ရဲ့ အထက်လူကြီး ဥက္ကဋ္ဌ စူးထိုက် မဟုတ်လား...။”

“ဟင်... အစ်ကိုက သိနေတာလား...။”

ထျန်ရှောင်ဟူ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ တစ်ဦးတည်းသာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း...၊

“အင်း... သိတာပေါ့...၊ ပြီးတော့ တစ်ခုပြောပြဦးမယ်...၊ မြောင်မြောင်ရဲ့ ဖခင်အရင်းက ရွိုင်ရယ် ဒိုင်နက်စတီဟိုတယ်ရဲ့ ပိုင်ရှင် လင်းရှန်းလေ...။ မင်းကတော့ သူ့ကို သိချင်မှ သိလိမ့်မယ်...၊ ဒါပေမဲ့ သူ့နာမည်ကိုတော့ ကြားဖူးမှာပါ...။”

*ငါကတော့ တစ်ကယ်ကိုပဲ...။*

ထျန်ရှောင်ဟူမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း မြောင်မြောင် က ရွိုင်ရယ်ဒိုင်နက်စတီဟိုတယ်မှာ အစားအသောက် မမှာချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူက သူမကို တာ့ရှီချန်းရှိ ဟွေကျိုး အမဲသားခေါက်ဆွဲဆိုင်နှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များသို့ ခေါ်သွားချိန်တွင် သူမက တစ်ခါမှ မစားဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းမှာ သူမအနေဖြင့် ဆင်းရဲ၍ မဟုတ်ဘဲ အဆင့်အတန်း မြင့်မား လွန်းသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လမ်းဘေးစာများကို မစားဖူးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူမအနေဖြင့် စူပါမားကတ်များနှင့် ဟိုတယ်များတွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူမ ၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းများတွင် အတွေ့အကြုံ ရှာဖွေနေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။ အားလုံးက နိုးကြားနေ ကြချိန်တွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ မူးဝေနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ဤနေရာတွင် အားငယ်စရာအ ကောင်းဆုံးလူ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

*မဟုတ်ဘူး...၊ နောက်ကျရင် အရက်ကို ပိုသောက်ရမယ်...။ အရက်က ငါ့ရဲ့ သတ္တိကို အားဖြည့်ပေး လိမ့်မယ်...။*

ထျန်ရှောင်ဟူသည် မကျေမနပ်ဖြင့် ငြည်းတွားလိုက်လေသည်။

“ကဲပါ အစ်ကိုရာ...၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ...။ ခဏနေရင် ကျွန်တော် မူးပြီး အရှက်ကွဲရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်နဲ့နော်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းက အရက်သိပ်သောက်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး...၊ စိတ်မပူပါနဲ့...။”

...

သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌။ စူးထိုက်သည် လင်းရှန်းကို ပြုံးပြလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လင်းမြောင်မြောင်ကို ကြည့်ကာ ကြင်နာစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒီကလေးမလေးကတော့...၊ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားရမယ့် အရွယ်အထိတောင် ကြီးလာပြီပေါ့...။ ဒါနဲ့...၊ မင်းရဲ့ ချစ်သူလေးကော ဘယ်မှာလဲ...။”

လင်းမြောင်မြောင်နှင့် လင်းရှန်းတို့ နှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စူးထိုက်က သူ၏ အဝတ် အစားများကို ချိတ်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

“အော်... သူက ဖုန်းဖြေဖို့ အပြင်ကို ခဏသွားပါတယ်...။ ကုမ္ပဏီက အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုခုများလား မသိပါဘူး...။”

လင်းမြောင်မြောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“ဖုန်းဖြေဖို့ ဟုတ်လား...။”

စူးထိုက်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။ ခုနက သူ ဝင်လာချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်၌ ဖုန်းဖြေ နေသော လူငယ်လေးမှာ ထျန်ရှောင်ဟူ မဟုတ်ပါလား။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တုန်းကျန်း ဒုတိယဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ၏ အဝင်ဝတွင် လင်းမြောင်မြောင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်ကို သတိရသွား သောအခါ စူးထိုက်သည် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့လေတော့သည်။

“မြောင်မြောင်... မင်းရဲ့ ချစ်သူက ထျန်ရှောင်ဟူလား...။ မင်း အဲဒီနေ့က တုန်းကျန်း ဒုတိယ ဆောက်လုပ် ရေး အရှေ့မှာ ရှာနေတဲ့သူက သူ့ကိုလား...။”

လင်းမြောင်မြောင်က အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့်...၊

“ခေါင်းကိုင်အဖေက သိနေပြီပေါ့လေ...။”

လင်းရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ဘာ...၊ သမီး... သမီးရှာထားတဲ့လူက အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက် ဟုတ်လား...။ ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး နော်...။ သူက အင်ဂျင်နီယာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ သမီး တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဘူးလေ...။”

စူးထိုက်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ ၏။

“လင်းအိုကြီး... မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...။ အင်ဂျင်နီယာတွေက ဘာဖြစ်လို့လဲ...။ သူတို့က မင်းရဲ့ ထမင်းကို အလကား စားနေလို့လား...၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက် အိမ်တွေကို မခိုင်မခန့် ဆောက်ပေးလို့ လား...။ လူတွေကို အဲဒီလို အစွဲအလမ်းနဲ့ မကြည့်စမ်းပါနဲ့...။ ငါ့အမြင်မှာတော့ အင်ဂျင်နီယာတွေက တကယ့်ကို တော်တဲ့သူတွေပါ...။”

လင်းရှန်းက စူးထိုက်ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“စကားတွေကို လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့...။ မင်းက အင်ဂျင်နီယာဘဝကနေ ခုလို အောင်မြင်တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ကြီး ဖြစ်လာတာ မှန်ပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်မင်း ရိုးရိုးသားသား ပြန်မေးကြည့်စမ်းပါဦး...၊ အစောပိုင်း နှစ်တွေတုန်းက မင်း ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်တောင် ညည်းညူခဲ့ဖူးလဲ...။ မင်းရဲ့ ထွက်ပြေးချင် တဲ့ စိတ်တွေကို အိတ်သွန်ဖာမှောက် ငါ့ကို ခဏခဏ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

လင်းမြောင်မြောင်သည် သူမ၏ ချစ်သူဘက်မှ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေ... ရှောင်ဟူက တကယ်ကို တော်တဲ့သူပါ...။ သူက အရမ်းငယ်သေးပေမဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အငယ်တန်း မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ...။ ပြီးတော့ သူက မြို့ထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ တစ်နှစ် ပတ်လုံး အိမ်မပြန်နိုင်တဲ့ စီမံကိန်းတွေမှာလည်း မဟုတ်ဘူးလေ...။ ပြီးတော့ သူ့မှာ ကျောထောက် နောက်ခံ ပေးထားတဲ့ ခေါင်းကိုင်အဖေလည်း ရှိသေးတာဆိုတော့...။”

လင်းရှန်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ကာ သမီးဖြစ်သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက် လေသည်။

“တော်စမ်း...၊ ဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်...။ စူးထိုက်... မင်းက ဘာကို ရယ်နေတာလဲ...။ မြောင်မြောင်ကသာ ဒီလူငယ်နဲ့ တစ်ကယ် လက်တွဲသွားမယ်ဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...။ ဒီလူငယ်ဇနီးမောင်နှံက အားလပ်ရက်တိုင်းမှာ မင်းဆီကိုပဲ လာပြီး မြှောက်ပင့်နေကြမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား...။ ငါ ပြောလိုက်မယ်...၊ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင် ဘူး...၊ ငါ သဘောမတူဘူး...။”

စူးထိုက်က ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်ရင်း လင်းရှန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူက သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်း၏ လက်ကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“မင်းကတော့ တကယ့် လူဖျင်းပဲ...၊ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...။ ဒီထျန်ရှောင်ဟူက ဘယ်သူ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလဲဆိုတာ မင်း သိလား...။”

“ဘယ်သူ့လူ ဖြစ်ရမှာလဲ...။”

လင်းရှန်းက ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးမှ စိတ်မပါစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ...၊ မင်းရဲ့ လူတွေပေါ့...၊ ဥက္ကဋ္ဌစူးရဲ့ လူတွေပေါ့...။”

စူးထိုက်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ...၊

“ငါ ဆိုလိုတာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး...။ ထားပါတော့လေ...၊ မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ထျန်ရှောင်ဟူ က ရွှီပေါ်အန်းနဲ့ လက်တွဲလာခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ကျော် ရှိနေပြီ...။”

“ရွှီ... ရွှီပေါ်အန်း ဟုတ်လား...။”

လင်းရှန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

ထိုအမည်ကို ကြားရသောအခါ လင်းမြောင်မြောင်မှာလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ရွှီပေါ်အန်း ဟုတ်လား...။ ရွှီပေါ်အန်းက ဘာဖြစ်လို့လဲ...။ ဟုတ်ပါတယ်...၊ ရှောင်ဟူက ပြောတယ်...၊ ရွှီလူကြီးမင်းက သူ့ကို ညီအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံတာတဲ့...၊ သူက ရွှီလူကြီးမင်းနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေတာလေ...။”

လင်းရှန်းသည် လင်းမြောင်မြောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ စူးထိုက်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ...၊ ဒီလောကကြီးက တကယ်ကို ကျဉ်းလွန်းတာပဲ...။”

စူးထိုက်က ခေါင်းညိတ်ကာ...၊

“ဟုတ်တယ်...၊ ငါလည်း အဲဒါကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...။”

လင်းရှန်းက မျက်တောင်တစ်ခတ်ခတ်ဖြင့် စဉ်းစားဟန်ပြုကာ မေးလိုက်လေ၏။

“သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုက... အရမ်းကောင်းတာလား...။ ဒါဆိုရင် အမူးပြေဆေးက...။”

စူးထိုက်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းမှာ အခွင့် အရေးကို ချက်ချင်း မြင်တတ်သော တကယ့် စီးပွားရေးသမားကောင်း တစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေပြီ။ ၎င်းမှာ ထျန်ရှောင်ဟူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြု၍ ရွှီပေါ်အန်းထံမှ အမူးပြေဆေးများ ပိုမို ဝယ်ယူရန် ကြိုးပမ်း ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းရှန်းက ခေါင်းခါရင်း...၊

“ငါလည်း မသိဘူးလေ...။ မြောင်မြောင်ကိုပဲ မေးကြည့်ရအောင်...၊ လျှိုလေးက အရက် ဘယ်လောက် သောက်နိုင်လဲဆိုတာ...။”

လင်းမြောင်မြောင်က ဇဝေဇဝါဖြင့်...၊

“အဖေတို့ နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ...။ ရှောင်ဟူက နည်းပညာသမားမို့လို့ အရက် သိပ်မသောက်တတ်ပါဘူး...။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ရွှီလူကြီးမင်းနဲ့ကတော့ တကယ့်ကို ခင်ကြတာပါ...။ ခုနက တင် ရွှီလူကြီးမင်းက ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် (၂) သန်း၊ (၃) သန်းလောက် တန်တဲ့ ဧကရာဇ်စိမ်း ကျောက်စိမ်း ဘုရားရုပ်ပွားတော် ဆွဲပြား နှစ်ခု ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ...။”

“ဧကရာဇ်စိမ်း ဟုတ်လား...။”

လင်းရှန်းက အလိုအလျောက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

လင်းမြောင်မြောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ...၊

“ဟုတ်တယ် အဖေ...။ သမီးက ကျောက်မျက်ပညာရပ်ကို အဓိကထား သင်ယူခဲ့တာလေ...၊ ပြီးတော့ ထိုအချိန်တုန်းက တုန်းကျန်းမြို့ ကျောက်မျက်အသင်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ရှိနေတာဆိုတော့... မှားစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး...။”

*(၂) သန်း၊ (၃) သန်း တန်ဖိုးရှိသော ဧကရာဇ်စိမ်း ကျောက်စိမ်း ဟုတ်လား...။*

လင်းရှန်းနှင့် စူးထိုက်တို့ နှစ်ဦးလုံး၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။ နှစ်ဦးလုံးမှာ လောက အတွေ့အကြုံ များပြားသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း၏ ဤမျှ ရက်ရောလှသော လုပ်ရပ် ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြရလေ၏။

ဤသည်မှာ ရွှီပေါ်အန်းနှင့် ထျန်ရှောင်ဟူတို့ကြားမှ ပတ်သက်မှုမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းရှန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အရက်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့... ငါတို့ ဒါကို သောက်နေကြဦးမှာလား...။”

လူတိုင်းတွင် အမူးပြေဆေးများ ရှိနေကြသဖြင့် အရက်သောက်ခြင်းမှာ ရေသောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေ ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မိတ်ဆွေများနှင့် သောက်စားခြင်းမှာ ပျော်ရွှင်စရာ အငွေ့အသက်ကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်လေရာ အဖိုးတန်လှသော အမူးပြေဆေးများကို ဤနေရာတွင် သုံးစွဲပစ်ရန်မှာ နှမြောစရာ ကောင်း လှပေသည်။ သို့သော်လည်း မသောက်ပြန်လျှင်လည်း တစ်ဖက်လူက အမူးပြေဆေးကို သုံးစွဲပြီး မိမိအပေါ် အရက်အင်အား ပြသလာမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေရပြန်၏။ ၎င်းမှာ လူတိုင်းတွင် လှည့်ကွက် များ ရှိနေသော ဂိမ်းတစ်ခုကို ကစားနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သုံးလိုက်ရင်လည်း အကျိုးမရှိသလို၊ မသုံးပြန်ရင်လည်း ဒေါသထွက်စရာ ဖြစ်နေရ၏။ ဤဂိမ်းကို လုံးဝ မကစားဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

စူးထိုက်က စားပွဲကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သောက်မယ်...၊ သောက်ရမှာပေါ့...။ ငါတို့က သတို့သမီးဘက်ကလေ...၊ သူတို့ သောက်တာကိုပဲ ငါတို့ က စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့...။ ပြီးတော့ ပေါ်အန်းက နောက်ကျနေတာဆိုတော့... သူ့ကိုယ်သူ သုံးခွက်နဲ့ အပြစ်ပေးရမယ်လေ...။”

လင်းရှန်းက စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးမှာ ပွင့်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အားရပါးရ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့ ဒီလူငယ်လေးကို တစ်ကယ်ပဲ ခြောက်လှန့်နေကြတာပဲ...။ ကဲ... လျိုလေး...၊ ပြန်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးရအောင်...၊”

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလျက် သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ဦးစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထျန်ရှောင်ဟူမှာမူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော အမူအရာဖြင့် ကပ်လိုက်လာခဲ့၏။

စူးထိုက်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ...၊

“တော်စမ်း...၊ ဒီနေရာမှာ အဆင့်အတန်းတွေကို လာပြီး မရှုပ်ထွေးစေနဲ့...။ ငါတို့ ကုမ္ပဏီက စနစ် အတိုင်းပဲ သွားကြရအောင်...။ လျှိုလေးက မင်းကို 'အစ်ကို' လို့ ခေါ်တာ ပြဿနာ မရှိပေမဲ့... မင်းကို အတုခိုးပြီး ငါတို့ကိုတော့ 'ညီအစ်ကို' လို့ ခေါ်လို့ မရဘူးနော်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက အားရပါးရ ရယ်မောကာ...၊

“အော်... ဟုတ်သားပဲ...၊ ကျွန်တော် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားမိတယ်...။ တောင်းပန်ပါတယ်...၊ ဒါ ကျွန်တော့်အမှားပါ...။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် သုံးခွက်နဲ့ အပြစ်ပေးပါ့မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ဆုံတွေ့ပွဲမှာ အနည်းငယ် ပို၍ အသက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ထျန်ရှောင်ဟူသည်လည်း အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ မထိတ်လန့်တော့ချေ။ သူသည် ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် ဥက္ကဋ္ဌစူးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ အဘယ်သို့မျှ ထိတ်လန့်ဟန် မရှိသည်ကို ထူးဆန်းစွာ သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ အားကောင်းလှသော ပေါင်းစပ်မှုမှာ အင်ဂျင်နီယာချုပ်ရွီ၏ အမြင်တွင်မူ အားကောင်း သော လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်နေခဲ့ခြင်းများလား။

အံ့အားသင့်နေသူမှာ ထျန်ရှောင်ဟူ တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ချေ။ ရွှီပေါ်အန်း၏ လုပ်ရပ်မှာ လင်းရှန်းကို လည်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

“မင်းက ငါက မြောင်မြောင်ရဲ့ အဖေဆိုတာကို သိနေတာလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဝင်လာကတည်းက အရာအားလုံးကို သိရှိထားသကဲ့သို့ နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆို နေခြင်းဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှပင် အံ့အားသင့်ဟန် မရှိချေ။ ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် လင်းမြောင်မြောင်၏ အခြေအနေကို သိရှိထားပြီးဖြစ်ကြောင်း လူအပင် သိရှိနိုင်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလျက်...၊

“ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိပါတယ်...။”

လင်းမြောင်မြောင်က ထျန်ရှောင်ဟူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“ရွှီလူကြီးမင်းက ငါ့အဖေကို သိနေတာလား...။”

ထျန်ရှောင်ဟူက ရိုးသားစွာဖြင့်...၊

“ငါလည်း အခုမှ သိတာပါ...။”

စူးထိုက်က ပြုံးလျက် ထျန်ရှောင်ဟူကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ရွှီပေါ်အန်းကို ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းကတော့ တကယ့် အစ်ကိုဆိုးပဲ...။ မင်း အရာအားလုံးကို သိနေတာတောင် မင်းရဲ့ ညီလေးကို အရိပ်အယောင်တောင် မပေးခဲ့ဘူးနော်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောကာ...၊

“ညီအစ်ကိုလင်းက သမက်လောင်းကို ရွေးချယ်နေတာဆိုတော့... ၊ သူ့ရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ပုံစံကို မြင်ချင် မှာပဲလေ...။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က အရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ကျွန်တော့်ညီလေးက ပိုပြီးတော့တောင် အခြေအနေ ဆိုးသွားနိုင်တယ်လေ...။”

လင်းရှန်းက မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ...၊

“လျှိုလေးက မင်းလို အစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက် ရှိနေတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ...။”

စူးထိုက်က ရယ်မောကာ...၊

“မင်းက ဘာတွေ မနာလို ဖြစ်နေတာလဲ လင်းအိုကြီးရယ်...။ မင်းကလည်း ကံမဆိုးပါဘူး...၊ မင်းရဲ့ ညီအစ်ကိုစူးက မင်းအပေါ် မှားခဲ့လို့လား...။”

လင်းရှန်းက စူးထိုက်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ...၊

“လူကြီးတစ်ယောက်လို လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့ဦး...။ ငါက မင်းထက် အသက်ကြီးတာ သိသာနေတာ ကို...။”

သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ အငွေ့အသက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နွေးထွေးလာခဲ့ပြီး ထျန်ရှောင်ဟူသည်လည်း အားငယ်စိတ်များ မရှိတော့ချေ။ သူသည် လင်းမြောင်မြောင်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား လေတော့သည်။

...

ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာအတွင်း၌မူ လီချိန်းရှီနှင့် စွန်းဝေဝေတို့သည်လည်း လက်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင် ထားကြလေသည်။

“ဝေဝေ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...။”

စွန်းဝေဝေက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ...၊

“ကိုကိုရှီ... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်...၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

စွန်းဝေဝေသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းသို့ တက်ကာ အမွှေးတိုင် ပူဇော်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော် လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ခြေချော်ကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီချိန်းရှီက နောက်မှ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းကာ ဆွဲထိန်း ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

“ဒီမှာပဲ ခဏလောက် နေပါဦးလား...။ ဒီနေရာက တကယ်ကို မတ်စောက်လွန်းတယ်...။”

လီချိန်းရှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“မဖြစ်ဘူးလေ...။ ကျွန်မအဖေက သူကိုယ်တိုင် မလာနိုင်တဲ့အတွက် အားနာနေတာ...။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးထံမှာ အမွှေးတိုင် ပူဇော်စေချင်နေတာလေ...။”

မူလကမူ သူမသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ပေါ်ထွန်းလာသည့် အကြောင်းအရာကို ထုတ်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူ လီလောင်ကျူးကလည်း တစ်စုံတစ်ဦး​ေ သူမကို နှောင့်ယှက်မည် စိုးသဖြင့် လျှို့ဝှက်ထားရန် မှာကြားထားခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း သူမသည် သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူ စွန်းတာ့ဖူး၏ အသေးစိတ် မေးမြန်းမှုများကို မခုခံနိုင်ခဲ့ ချေ။

စွန်းတာ့ဖူးမှာ မွေးရာပါ ကုန်သည်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ ပါးနပ်ပြီး စူးစမ်းတတ်သူ ဖြစ်လေ သည်။ သူသည် အစအန အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရွှေများ၏ အရင်းအမြစ်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှကြောင်း တွေးဆနိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။

အချက်အလက်အချို့ကို လှည့်စားမေးမြန်းခံရပြီးနောက်တွင် စွန်းဝေဝေမှာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေ ပျက်သွားပြီး သူမ သိသမျှ အမှန်တရားများကို ထုတ်ပြောမိခဲ့လေတော့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤ လောကတွင် ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်ဟူ၍ မရှိနိုင်ချေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်မှာလည်း သူမ၏ဖခင်ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် လီလောင်ကျူးကို ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ဝဲလျက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေ... သမီး မိုက်မဲမိပါတယ်...၊ အခုမှ အဖေ့ဆီကို လာတွေ့နိုင်တော့တယ်...။”

“ကဲပါ... ကဲပါ...၊ ဒါက ဝမ်းသာစရာ ကိစ္စပဲလေ...၊ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ...။ ပြီးတော့ ကြည့်စမ်းပါဦး...၊ ငါတို့ရွာက အခု ဘယ်လောက်တောင် အဆင်ပြေနေပြီလဲ...၊ စိတ်ပူစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလေ...။ မငိုနဲ့တော့နော်...။”

လီလောင်ကျူးသည်လည်း သမီးဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်ကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရကာ မျက်လုံးများ နာကျင်လာခဲ့ရလေသည်။

စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး...၊

“တာ့ဖူးကလည်း အဖေ့ဆီကို လိုက်လာဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာပါ...၊ ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်ခါနီးမှာပဲ ခရိုင်ရုံး တော်က သူ့ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်လို့ပါ...။ တောင်ပိုင်းက စစ်ပွဲတွေ အခြေအနေ မကောင်းဘူးလို့ ကြားရ တယ်...၊ သူပုန်တွေက ချင်းယွန်းလမ်း အထိတောင် ရောက်လာနိုင်တယ်တဲ့လေ...။ ရုံးတော်က စစ်အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းရှာနေကြတာပါ...။”

လီလောင်ကျူးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး...၊

“အင်း... ဘေးဒုက္ခတွေ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ နှစ်တွေမှာ လူတွေ အသက်ရှင်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေတာ...၊ အခုလို လူသားတွေ ဖန်တီးတဲ့ ဘေးဒုက္ခတွေပါ ထပ်ကြုံရတာကတော့ တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလှပါ တယ်...။”

စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်က အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး...၊

“အဖေ... သမီးတို့ရွာက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံရလို့ ခုလို အဆင်ပြေနေတာလို့ ကြားတယ်...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ တန်ခိုးကြီးတာလားဟင်...။”

လီလောင်ကျူးက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့်...၊

“ဝေဝေလေးကတော့... နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ဘူးပေါ့လေ...။”

“အဖေကလည်း... ဘာလို့ ကိုယ့်မိသားစုဝင်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားချင်ရတာလဲ...။”

လီလောင်ကျူးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး...၊

“စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး...၊ ရွာရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရဆိုရင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ စောင့် ရှောက်မှုသာ မရှိရင် ငါတို့မှာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ထိန်းထားနိုင် ပါ့မလား...။ တကယ်လို့ သူခိုးတွေက ဒီသတင်းကို သိသွားပြီး လာရောက် တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင်... ငါတို့က တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို တစ်ခါ၊ နှစ်ခါလောက် အကူအညီ တောင်းလို့ ရနိုင်ပေမဲ့...၊ ခဏခဏ ဖြစ်နေရင်တော့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အနှောင့်အယှက် ပေးရာကျနေမှာပေါ့...။”

စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

“အဖေ... သမီး နောက်ထပ် သားလေးတစ်ယောက် ထပ်ရချင်တယ်...။ အကယ်၍ သမီးက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးဆီမှာ ဆုတောင်းရင် ရနိုင်မလားဟင်...။”

လီလောင်ကျူးမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ...၊

“မင်းကလည်း... ဒါက တောင်စောင့်နတ်မင်းလေ...၊ သားဆုပေး မယ်တော်ကွမ်ရင် မဟုတ်ဘူးလေ...။ မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ...။”

စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်က ရှင်းပြလေသည်။

“သမီးက မသေချာရင်တောင်မှ အရင်ဆုံး စမ်းပြီး ဆုတောင်းကြည့်ချင်လို့ပါ...။ အကယ်၍များ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးမှာ သမီးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိနေရင်ကော...။”

လီလောင်ကျူးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ...၊

“မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး...။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရွာမှာ မုန်တိုင်းဒဏ် ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ တာ လေ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက သူ၏ နတ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး တိမ်တွေကို ဖယ်ရှားကာ မိုးကို တားဆီးပေးခဲ့တာပဲ...။ မင်းရဲ့ သားဆုတောင်းကလည်း ပြည့်ချင်ရင် ပြည့်နိုင်မှာပေါ့...။”

အမွှေးတိုင်ပူဇော်မှု စွမ်းအားများ မထင်မှတ်ဘဲ တိုးပွားလာခြင်းကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ နေရာ တွင် ထိုင်နေရင်း အခြားသူများနှင့် နှုတ်ဆက်စကားများ ပြောဆိုနေသော်လည်း ဘွန်ဆိုင်းအတွင်းမှ အခြေအနေများကိုမူ သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့ အရက်သောက်နေကြစဉ်မှာပင် လီလောင်ကျူးနှင့် စွန်းဝေဝေ၏ မိခင်တို့ကြားမှ စကားဝိုင်းကို သူ ခံစားသိရှိလိုက်ရလေ၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းမှာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရလေသည်။

*ဒီလူတွေကတော့... နတ်ဘုရားတစ်ယောက် ဖြစ်ရတာလည်း မလွယ်ကူလှပ့ါလား...။ ငါ့မှာတောင် ကိုယ်ပိုင် သားသမီး မရှိသေးတာကို... ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားလူတွေကို ကူညီနိုင်မှာလဲ...။ နတ်ဘုရားတွေတောင် ဒုက္ခရောက်နေရချေပြီ...။ နတ်ဘုရားတွေလည်း အရာရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ပါ လား...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ကျောင်းသားဘဝက ကြားဖူးခဲ့သော ပုံပြင်လေးတစ်ပုဒ်ကို မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိ လိုက်လေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို သူကိုယ်တိုင် မရွှေ့နိုင်သော ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ဖန်တီးခိုင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူ မဖန်တီးနိုင်ပါက သူသည် အရာရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ သူ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ မရွှေ့နိုင်ပါကလည်း သူသည် အရာရာကို မစွမ်းဆောင်နိုင်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ယခု ရွှီပေါ်အန်း ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာမျိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ကိစ္စရပ်များကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် မိမိအား ဆင့်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ထူးခြားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

*ဒါက... ဌာနခွဲတစ်ခုခုမှာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေတာလား...။ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ မြေစောင့်နတ် နတ်ကွန်းလား...။*

အခန်း (၉၀)

ပုန်ကန်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း

ယခင်က ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးကို ရွှီပေါ်အန်း ခံစားခဲ့ဖူးလေသည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ဘွန်ဆိုင်း ကမ္ဘာအတွင်းရှိ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရုံသာမက အမည်မသိ နေရာတစ်ခုရှိ

နတ်ကွန်းတစ်ခုအတွင်းသို့လည်း ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာအတွင်းရှိ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းဝန်းကျင်ကို သူ၏ အခြေစိုက် စခန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသဖြင့် အမည်မသိ နေရာမှ ထိုနတ်ကွန်းကိုမူ “ဌာနခွဲ” ဟု အမည်ပေးထား ခဲ့လေ၏။ သို့သော်လည်း ရွှီပေါ်အန်းသည် အခြေစိုက်စခန်းရှိ နတ်ကွန်းကဲ့သို့ ထိုဌာနခွဲဆီသို့ စိတ်အလိုရှိ တိုင်း ဝင်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ဤသို့ ဆင့်ခေါ်ခံရသည့် ခံစားချက်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာချိန်မှသာ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်း အတွင်းရှိ သူ၏ အမြင်အာရုံ၌ ပူဖောင်းကဲ့သို့ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာလေ့ရှိပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အမြင်အာရုံကို ပြောင်းလဲကာ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမှာ ခဏခဏ ရနိုင်သည် မဟုတ်ချေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဤသို့ မည်သည့် အချိန်တွင် ထပ်မံ ခံစားရမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုင်ခုံကို နောက်သို့ ဆွဲလိုက်ကာ သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းကို ဖုန်းဖြေရန် အပြင်သို့ ခေတ္တသွားရဦးမည်ဟု အားနာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လူများမှာ ရင်းနှီးသူများသာ ဖြစ်ကြသဖြင့် အားနာနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို နားတွင် ကပ်ထားသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဘေးနားရှိ လွတ်နေ သော သီးသန့်ခန်းတစ်ခုကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ တံခါးကို ချက်ချင်း လော့ချလိုက် လေတော့သည်။ ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားကာ ဘွန်ဆိုင်းကို ခေါ်ယူလိုက်လေ၏။

သူသည် စည်ကားနေသော ခေါင်ရှန်းရွာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူစိမ်းအချို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိနေ သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထို့ပြင် စွန်းဝေဝေလည်း ရှိနေခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

*အင်း... လီချိန်းရှီကတော့ တကယ့်ကို ပျော်နေမှာပဲ...၊ ကြည့်စမ်း... သူတို့ လက်ချင်းတောင် ဆုပ်ကိုင် ထားကြပြီပဲ...၊ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို မြန်ဆန်လွန်းလှချည်လား...။

ဤတောင်စောင့်နတ်မင်း ဆိုသည့် အလုပ်မှာ အောင်သွယ်တော် အလုပ်နှင့်လည်း ဆက်စပ်နေ သလားဟု သူ တွေးမိလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ဘေးနားမှ ထျန်ရှောင်ဟူနှင့် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲမှ လီချိန်းရှီတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ ချစ်ရေးဆိုရာတွင် ကံထူးနေကြပြီး သတင်းကောင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေကြခြင်းကြောင့်ပင်။

အတွေးများကို ခေတ္တ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေါင်ရှန်းရွာ၏ အခြေအနေကို ဆက်လက် မစောင့်ကြည့်တော့ချေ။ လောလောဆယ်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဌာနခွဲရှိ အခြေအနေများ ကို သွားရောက် စူးစမ်းရန် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံပြုလိုက်ရာ နတ်ကွန်း၏ ပုံရိပ်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ပင်မနေရာတွင် ပူဇော်မှုများကို ခံယူနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ရှေ့သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ ရှေ့တွင် သေးငယ်သော အလင်းလုံးလေး နှစ်လုံးမှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝဲပျံနေကြလေသည်။ ပထမမြင်ကွင်းမှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို အချိုးကျ လျှော့ချထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ ယခင်က သူ ခဏတာ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသော နတ်ကွန်းအတွင်းမှ မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် တွေဝေမနေဘဲ ဒုတိယ အလင်းလုံးလေးကို ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ ထိုခဏ၌ပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ အမြင်အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော နတ်ကွန်း အတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။

ရိုးရှင်းလှသော အမွှေးတိုင်စင်ရှည်ကြီး၊ ပူဇော်သက္ကာယများ၊ ပဲစေ့ခန့်သာ ရှိသော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသည့် ရှေးဟောင်း ဆီမီးခွက် နှစ်ခွက်၊ ဆီမီးခွက်များ ဘေးရှိ အမွှေးတိုင် အထုပ်ငယ် လေးနှင့် ကျောက်သား အမွှေးတိုင်အိုး တစ်လုံး။ အရာအားလုံးမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ပူဇော်သက္ကာယများ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သော ချဉ်စော်ကားသီး သီထားသည့် အတန်းမှာမူ မရှိတော့ချေ။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ရွှီပေါ်အန်း ယူသွားခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအချိန်၌ ကျောက်သား အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းတွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင် လောင်ကျွမ်းနေပြီး အမွှေး နံ့တိုင်နံ့များမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်ပျံနေလေသည်။ အမွှေးတိုင်များမှာ သာမန်ထက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အမွှေး တိုင်စင်၏ ရှေ့တွင် မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော လူတစ်ယောက်၏ ဦးခေါင်း ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ ထို သန်မာထွားကျိုင်းပြီး အသားမည်းမည်းနှင့် အမျိုးသားက ရိုသေစွာဖြင့်...၊

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးတို့က ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရှန်းယန်က လူကောင်း တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ...၊ ခြင်တွေရဲ့ ရန်ကနေလည်း ကာကွယ်ပေးတော်မူပါ...။”

*ဟင်... လူတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ...။ ဘုရားရေ...၊ ဒီလူက တကယ်ကို ပုတာပဲ...။ လီချိန်းရှီနဲ့ ယှဉ်ရင် တောင် သူက အနည်းဆုံး ကိုယ်တစ်ဝက်လောက် ပိုပုနေသေးတယ်...။*

သူ ဒူးထောက်နေချိန်၌ ရုပ်တု ရှေ့က အမွှေးတိုင်စင်က သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းအနေ နှင့် သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုလူသည် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားကာ ဘေးနားတွင်လည်း စစ်ဦးထုပ်ကို ချထားသဖြင့် သူသည် စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ ထိုလူမှာ အရပ် မရှည်သော်လည်း ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ ဖြောင့်စင်းနေပြီး သန်မာသော လက်မောင်းများနှင့် မည်း နက်သော မျက်နှာရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အမူအရာမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ပြင်းပြသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တွေ့မြင်နေရ လေသည်။

“စင်အောက်မှာ ဒူးထောက်နေတာ ဘယ်သူလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

အမွှေးတိုင်စင်ရှည်ကြီးတွင် ဒူးထောက်နေသော ထိုသန်မာထွားကျိုင်းသည့် အသားမည်းမည်းနှင့် အမျိုးသားမှာ ရွှီပေါ်အန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

*တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ ပေါ်လာတာလား...။ နတ်ဘုရားတွေ တစ်ကယ်ပဲ ပေါ်လာတာပဲ...။*

ပထမဦးဆုံး ထိတ်လန့်မှုကို ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် အသားမည်းမည်းနှင့် လူသန်ကြီးမှာ... မဟုတ် သေး...၊ သူ၏ အရပ်အမောင်းက “လူသန်ကြီး” ဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် တစ်ကယ်ကို မထိုက်တန်လှချေ။

ထိုအသားမည်းမည်းနှင့် အမျိုးသားက အလျင်အမြန်ပင် ထပ်မံ ဦးတိုက်လိုက်ပြီးမှ...၊

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါရစေ...၊ ကျွန်တော်မျိုးက မဟာကျင့် မင်းဆက်၊ ချင်းယွန်းလမ်း၊ ချင်းမူစီရင်စု၊ ရှန်းယန်မြို့ရဲ့ တပ်မှူး ယန်ရှိုယီ ဖြစ်ပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိပြီး ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။ ရွှီပေါ်အန်းသည် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ...၊

“ရှန်းယန်တပ်မှူးလား...၊ တပ်ရင်းမှူးလား...၊ ဟားဟား... လောကကြီးနဲ့ ကင်းကွာနေတာ ကြာပြီဆို တော့...၊ ဒီစကားလုံးတွေက နည်းနည်း စိမ်းနေသလိုပဲ...။”

ယန်ရှိုယီမှာ အလွန်တရာ ပါးနပ်သူဖြစ်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက် လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးကို ပြန်လည် ဖြေကြားပါရစေ...၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာကျင့်မင်းဆက်မှာ စစ်အင်အား နှစ်မျိုး ရှိပါတယ်...။ ပထမတစ်မျိုးက စစ်ဝန်ကြီးဌာနရဲ့ လက် အောက်မှာရှိတဲ့ နယ်စပ်စောင့်တပ် (၁၃) တပ် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်မျိုးကတော့ စီရင်စုနဲ့ ရုံးတော်အသီး သီးရဲ့ လက်အောက်မှာရှိတဲ့ ဒေသန္တရ ကင်းတပ် (၁၁) တပ် ဖြစ်ပါတယ်...”

ရှန်းယန်တပ်မှူးဆိုသည်မှာ ချင်းယွန်းလမ်း၏ ဒေသန္တရ ကင်းတပ်ဖြစ်သော ချင်းယွန်းတပ်မတော်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ ရှန်းယန်တပ်မှူးမှာ ရှန်းယန်ခရိုင်တွင် အခြေစိုက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲမှု၊ လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုနှင့် ကွပ်ကဲမှုများကို တာဝန်ယူရခြင်း ဖြစ်၏။

သူ၏ အဓိက တာဝန်မှာ ရှန်းယန်ခရိုင် ရုံးတော်အား ခရိုင်ကြပ်ခြင်း၊ တည်ငြိမ်မှု ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ဓားပြများကို နှိမ်နင်းခြင်းတို့တွင် ကူညီပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် ချင်းမူစီရင်စုရှိ ချင်းမူတပ်ဦး၏ တပ်မှူးချုပ်၏ အမိန့်ကို နာခံကြရ လေသည်။ စီရင်စုတပ်ဦး၏ အထက်တွင်မူ စစ်သေနာပတိချုပ် ကိုယ်တိုင် ကွပ်ကဲကွပ်ကဲသော ချင်းယွန်းလမ်း၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သည့် ချင်းယွန်းတပ်မတော် ရှိလေသည်။

ထို့ပြင် ချင်းယွန်းလမ်း လက်အောက်ရှိ တပ်ဦးအသီးသီး၏ ကင်းတပ်များအားလုံးမှာလည်း ချင်းယွန်း တပ်မတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံအတွင်း၌ ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ တပ်မှူး၊ တပ်ဦးနှင့် တပ်မတော် ဟူ သော သုံးဆင့်စီမံခန့်ခွဲမှု စနစ်မှာ မဟာကျင့်မင်းဆက်၏ ဒေသန္တရ အမြဲတမ်း စစ်အင်အား ဖြစ်ပုံရ ပေ၏။ ယန်ရှိုယီ၏ ပြောပြချက်အရ မဟာကျင့်မင်းဆက်ကို အုပ်ချုပ်ရေး နယ်မြေ (၁၁) ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်း ထားပုံရလေသည်။

ဤအချက်များကို နားလည်သွားပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

“မင်း ဒီနေ့ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ...။”

အသားမည်းမည်းနှင့် အမျိုးသား ယန်ရှိုယီက ရိုသေစွာဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါရစေ...၊ အခုအချိန်မှာ ချင်းရုံဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းတို့ရဲ့ သူပုန်တပ်ဖွဲ့တွေက ဆူပူသောင်းကျန်းပြီး ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးနေကြပါတယ်...။ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းက ယွီတောင်ရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာတယ်လို့ အခုလေးတင် သတင်းရရှိခဲ့ပါတယ်...၊ အခြေအနေက တကယ်ကို စိုးရိမ်နေရပါတယ်...။”

“ကျွန်တော်မျိုးက ရှန်းယန်က သတ္တိရှိတဲ့ လူကောင်းတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ယွီတောင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ မဟာမိတ်တပ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သူပုန်တွေကို နှိမ်နင်းဖို့ အမိန့်ရရှိထားပါတယ်...။ သို့သော်လည်း စစ်ချီလမ်းကြောင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆိပ်ရှိခြင်တွေ နေထိုင်တဲ့ စိမ့်တောဒေသ တစ်ခု ရှိနေပါတယ်...၊ အဲဒီနေရာက ဖြတ်ကျော်ဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲလှတဲ့ နေရာအဖြစ် နာမည်ကြီးပါ တယ်...။ အခုလို အရေးပေါ် စစ်ရေးအခြေအနေမှာ ခြင်ပြေးဆေးပင်တွေကို သွားရောက် ဝယ်ယူဖို့ အတွက်လည်း အချိန်မရှိတော့ပါဘူး...။“

“ဒါ့အပြင် လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ရက်က ရုတ်တရက် ရွာချလိုက်တဲ့ မိုးကြီးမှုကြောင့် ရှန်းယန်မှာ ကျွန်တော်မျိုး တို့ စစ်ချီချိန် နှောင့်နှေးသွားခဲ့ရပါတယ်...။ အကယ်၍ လမ်းလွှဲပြီး သွားမယ်ဆိုရင်တော့ စစ်မိန့်ကို မုချ ကျူးလွန်မိပါလိမ့်မယ်...။ ကျွန်တော်မျိုး ဘာလုပ်ရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး...။“

“ဟုန်ယာရွာကို ဖြတ်လာရင်းနဲ့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးတို့ရဲ့ နတ်ကွန်းကို တွေ့တာနဲ့... ရှန်းယန်က လူကောင်းလေးတွေကို သနားကြင်နာပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် လာ ရောက် ဆုတောင်းရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်...။“

*ဟုန်ယာရွာ ဟုတ်လား...။*

ဤအမည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး နောက်ကျမှ ခေါင်ရှန်းရွာက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို မေးပြီး ဤနေရာက ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကို အတည်ပြုရပေလိမ့်မည်။

*သူပုန်တွေဖြစ်တဲ့ ချင်းရုံဂိုဏ်းနဲ့ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်း ဆိုတာကော...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့ရလေသည်။

*ဒါတွေက ဘာတွေလဲ...။ လူမျိုးခြား ဂိုဏ်းတွေအကြောင်းတော့ ငါ ကြားဖူးပါတယ်...။*

အလားတူပင် ချင်းရုံဂိုဏ်းနှင့် ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းတို့မှာလည်း မဟာကျင့်မင်းဆက်၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဆန့်ကျင် နေသော အဖွဲ့အစည်းများ ဖြစ်နိုင်လေသည်။ ပြဿနာမှာ သူသည် ယန်ရှိုယီကို ကူညီသင့်၊ မကူညီသင့် ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ အနည်းငယ် အခက်တွေ့နေမိလေသည်။ အမှန်အတိုင်း ရလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိကာ ဆုတောင်းနေပြီး မိမိအနေဖြင့်လည်း တိုက်ဆိုင် စွာ ဆုံတွေ့နေရသည်ဖြစ်ရာ ကူညီပေးလိုက်သည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ ရိုးရှင်းလှပြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားသူများ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဖြင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် စေတနာများကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ရာ မလုပ်ပေးစရာ အကြောင်းမရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေအရ ရွှီပေါ်အန်းသည် ကူညီသင့်၊ မကူညီသင့်ကို လုံးဝ မသေချာဘဲ ဖြစ်နေရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူပုန်ဆိုသူများမှာ တရားမျှတမှုအတွက် ပုန်ကန်ထကြွ နေသော ပြည်သူများလား၊ ဒါမှမဟုတ် လူထုကို လှည့်စားနေသော လူဆိုးများလား ဆိုသည်ကို သူ မခွဲခြားနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မဟာကျင့်မင်းဆက်၏ စစ်ဗိုလ်တစ်ဦးဖြစ် သော ယန်ရှိုယီ၏ အမြင်တွင်မူ သူတို့မှာ မုချ သူပုန်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ မည်သည့်ဘက်က ရပ်တည်ရမည်နည်း ဆိုသည့် ပြဿနာပင် ဖြစ်၏။ မည်သည့်ဘက်ကိုမျှ ဘက်လိုက်၍ မဖြစ်ချေ။ တစ်စုံတစ်ရာ မဆုံးဖြတ်မီတွင် ဤအကူအညီမှာ ကူညီပေးရန် ထိုက်တန်၊ မထိုက်တန်ကို အနည်းဆုံးတော့ အတည်ပြုရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသာ မစဉ်းစားဘဲ ကူညီလိုက်မိပြီး တရားမျှတသော တောင်သူလယ်သမား အရေးတော်ပုံ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်မိပါက ရွှီပေါ်အန်းအနေဖြင့် နောင်တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် အကျိုးဆက်များကို စိုးရိမ်နေမိ ခြင်းကြောင့်ပင်။

ဤအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် ရွှီပေါ်အန်းက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီလိုလုပ်ရအောင်...၊ ဒီနေ့ည လမင်းကြီး ကောင်းကင်ယံမှာ မြင့်မြင့်တက်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ဒီကို လာပြီး ငါ့ကို လာရှာလိုက်ပါ...၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အရာအားလုံးကို ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်...။”

ယန်ရှိုယီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားပြီး ဦးတိုက်လိုက်ကာ...၊

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးတို့ရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင် ပါတယ်...။ ရှန်းယန်က သတ္တိရှိတဲ့ သားကောင်းတွေရဲ့ ကိုယ်စား တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ မြေစောင့် နတ်မင်းကြီးတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

ယန်ရှိုယီ၏ အမြင်တွင်မူ နတ်ဘုရားများက သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တွေ့ဆုံရန် ခွင့်ပြုခြင်းမှာ ကူညီပေးရန် သဘောတူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မဟုတ်လျှင်မူ သူ့ကို ထပ်မံ တွေ့ဆုံနေစရာ အကြောင်းမရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းမှာ သူ၏ တစ်ခု တည်းသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းပင် ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်မိန့်ကို နှောင့်နှေး စေခြင်းမှာ သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်လှပြီး၊ စိမ့်တောများနှင့် တောအုပ်များအတွင်းသို့ စွန့်စားဝင်ရောက် ခြင်းမှာလည်း အလွန်အန္တရာယ် များလှသောကြောင့်ပင်။

သူသည် ထိုနှစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နတ်ဘုရားများအပေါ်တွင်သာ မျှော်လင့်ချက် ထားရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ငါက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိလား...။ မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး နဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းကြီးလို့ပဲ ဆက်တိုက် ခေါ်နေရတာလဲ...။”

ယန်ရှိုယီမှာ မှင်တက်သွားရလေသည်။ နတ်ဘုရား ဘိုးဘိုးကြီး၏ မေးခွန်းကြောင့် သူ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

*ဒီနတ်ဘုရားက အမည်နာမ မထင်ရှားသူများလား...။ ဒါမှမဟုတ် ငါက လူမှားပြီး ကိုးကွယ်နေမိတာ လား...။*

ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ယန်ရှိုယီက ရိုးသားစွာဖြင့်ပင်။

“ကျွန်တော်မျိုးက အပြင်ကနေ ဒီနတ်ကွန်းကို မြင်လိုက်ရတာက တောင်စောင့်နတ်မင်းနဲ့ မြေစောင့်နတ် တို့ အတူတကွ နေထိုင်တဲ့ နတ်ကွန်းဖြစ်နေတာကြောင့် အဲဒီလို ခေါ်မိတာပါ...။ အကယ်၍ ကျွန်တော် မျိုးရဲ့ စကားတွေ မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် နတ်မင်းကြီးအနေနဲ့ လမ်းညွှန်ပေးတော်မူပါ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ...၊

“တောင်စောင့်နတ်မင်းနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းတို့က တာဝန်တွေ အတူတူပဲလား...။ အော်... နားလည်ပါ ပြီ...။ ရပါတယ်...၊ မင်း ဘာမှ မဆုံးရှုံးပါဘူး...။ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် ငါ့ကို တောင်စောင့် နတ်မင်း မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်လို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်…။“

“ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် တောင်စောင့် နတ်မင်းနဲ့ မြေစောင့်နတ်မင်းဆိုတာ တကယ်တော့၏ မျိုးနွယ်တူတွေပါပဲ...။ တောင်ပေါ်မှာရှိရင် တောင်စောင့် နတ်မင်း၊ လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ ရှိရင် မြေစောင့် နတ်မင်း ဆိုတော့ကာ... အမှားကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး...။”

ယန်ရှိုယီက ဦးချလိုက်ပြီး...၊

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အလေးပြုမှုကို လက်ခံတော်မူပါ...။ ကျွန်တော်မျိုးက နတ်ကွန်းတံခါးဝက ဆိုင်းဘုတ်မှာ 'မျက်လုံးတစ်ထောင် ဆိုင်းဘုတ်၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းနဲ့ မြေစောင့် နတ်တို့ အတူကိန်းဝပ်ရာ' လို့ ရေးထားတာကိုပဲ မြင်ပြီး ခေါ်မိတာပါ...။ ကျွန်တော်မျိုးက ဗဟုသုတ နည်းပါးလှပါတယ်...။”

“ကဲ... သွားတော့လေ...။ ဒီနေ့ညမှာ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိပြီး ငါ့ကို အချက်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး...၊ ငါ မုချ ပြန်လာခဲ့မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံအရ ဤသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤဌာနခွဲက သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆင့်ခေါ်ခဲ့ခြင်းမှာ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ တံခါးကို ဖွင့်ရန်အတွက် သော့ချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယန်ရှိုယီက ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး...၊

“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ...။ ကျွန်တော်မျိုး ဒီနေရာမှာပဲ ခေတ္တ စခန်းချနေပါ့မယ်...။ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီးရဲ့ သနားကြင်နာမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ဒီရက်ပိုင်း စစ်ချီလာတဲ့ တစ်လျှောက် လုံးမှာ ကျွန်တော်မျိုး တွေ့သမျှ နတ်ကွန်းတိုင်းကို ဝင်ပြီး ဆုတောင်းခဲ့တာပါ...၊ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဗုဒ္ဓ မြတ်စွာဘုရားတို့ တန်ခိုးပြပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ လက်အောက်က ရှန်းယန်က သားကောင်း (၃၀၀) ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပါ...။“

“မူလကတော့ မနက်ဖြန်မှာ ယွီတောင်ရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းကို ထွက်ခွာတော့မှာဆိုတော့ ကျွန်တော်မျိုး မျှော်လင့်ချက်တွေ ကုန်ဆုံးနေခဲ့တာပါ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ခုလိုမျိုး ဂရုဏာထားပေးလိမ့် မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိပါဘူး...။”