အခန်း (၅၁၀-၅၁၂)

အပိုင်း (၅၁၀)

ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် မဟာလျန်မင်းဆက်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်လိုက်တော့သည်။

စစ်ထွက်မည့်သူများကို ရွေးချယ်ရာတွင်...

လင်းပိုင်ဖန်သည် စိတ်အားထက်သန်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ အားလုံးက တိုက်ပွဲဝင်ချင်နေကြသဖြင့် အတူတူပင် လွှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် မြို့တော်၌ ရှိနေသရွေ့ မည်သည့်ပြဿနာမျှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၃၀ နီးပါးသည် ၎င်းတို့၏ ဓားများကို သွေးကာ မဟာလျန်မင်းဆက်ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ချီတက်သွားကြလေတော့သည်။

......

ဤသတင်းသည် မဟာလျန်မင်းဆက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

“ငါ့ကို လာတိုက်မယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေရသလား။ မဟာယန်မင်းဆက်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတာ နှစ်လတောင်မပြည့်သေးဘူးလေ၊ အခု ငါ့ရဲ့ မဟာလျန်ကို ဓားဦးလှည့်လာကြပြန်ပြီလား... မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အသေစောစေချင်နေတာလား။”

ထို့ကြောင့် သူသည် မဟာလျန်၏ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ "စီနီယာ... မဟာရှအင်ပါယာက လူတွေ မစောင့်နိုင်တော့ဘူးထင်တယ်။ အခုတစ်ခေါက် သူတို့ဆီက ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၅၀ နီးပါး လာနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မဟာလျန်က သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ကြရင် ကောင်းမလဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

"လာတာ အတော်ပဲပေါ့"

မဟာလျန်၏ ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဟာ ငါတို့ မဟာရှကို သွားရမယ့် ခရီးကို သက်သာစေတာပဲ။ သူတို့က လာရဲတယ်ဆိုမှတော့ ငါကလည်း သတ်ရဲတာပေါ့။ သူတို့ သတိမထားမိခင်မှာပဲ အခုချက်ချင်း သွားတိုက်ကြစို့" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး "စီနီယာ ခဏစောင့်ပါဦး၊ ရေရှည်အတွက် သေချာ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ဘာကို ရေရှည်စဉ်းစားနေဦးမှာလဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို တိုက်တော့မှာလေ၊ အရင်ဦးအောင် မတိုက်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ အရှင်မင်းကြီး ပြန်စဉ်းစားပါဦး"

"စီနီယာပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို မလွဲမရှောင်သာတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် စီနီယာ လက်မပါတာ အကောင်းဆုံးပါ။ ကျွန်တော့်အနားမှာပဲ နေပေးပါ၊ စီနီယာ မရှိရင် မဖြစ်လို့ပါ" ဟု ဧကရာဇ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

သူ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာ ထွက်သွားပြီး ပြန်မလာတော့မှာကိုပင် ဖြစ်သည်။ မဟာဟုန်နှင့် မဟာယန်မင်းဆက်တို့၏ သာဓကများ ရှိနေသဖြင့် သူ့အနေဖြင့် မစွန့်စားရဲပေ။ နိုင်ငံတော် ပျက်သုဉ်းသွားပါစေ၊ ကောင်းကင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကိုတော့ အသေမခံနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ နိုင်ငံတော် ကျဆုံးသွားလျှင် သူ အသက်ရှင်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သာ သေဆုံးသွားပါက သူ လုံးဝ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မဟာလျန်၏ ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ရသည်။ ရန်သူက အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်နေသော်လည်း ဘာမှလုပ်ခွင့်မရသဖြင့် သူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်က ဧကရာဇ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။ သူသည် ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မဟာလျန်၏ အစောင့်အရှောက်လည်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်သား၏ ပေးကမ်းသမျှကို စားထားသဖြင့် အမိန့်ကို နာခံရပေမည်။

"အရှင်မင်းကြီးမှာ အခု ဘယ်လို စစ်ဗျူဟာမျိုး ရှိပါသလဲ" ဟု ကောင်းကင်အဆင့် စီနီယာက မေးလိုက်သည်။

"ဒါက... ငါ့မှာလည်း လောလောဆယ် ဘာအကြံမှ မရှိသေးဘူး" ဟု မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။ မူလက သူ၏ ညီမတော်မှတစ်ဆင့် မဟာဝူအင်ပါယာ၏ အကူအညီကို တောင်းခံနိုင်သော်လည်း၊ ယခုမူ တူတော်ဖြစ်သူ ဝူရှုံးယင်မှာ သူ၏ လက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် ညီမဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်း အမျက်ထွက်နေကာ အကူအညီ တောင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"လောလောဆယ်တော့ အခြေအနေကြည့်ပြီး တစ်လှမ်းချင်းပဲ သွားကြတာပေါ့" ဟု သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

......

နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မဟာရှ၏ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာရှ၏ စစ်ဆင်ရေးအသစ်မှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ တိုက်ပွဲအတွက် နောက်ဆုံးပြင်ဆင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

သာမန်စစ်သည်အင်အားအရ မဟာရှတွင် တစ်သန်းသာ ရှိသော်လည်း မဟာလျန်တွင် သုံးသန်းအထိ ရှိနေသည်။ မဟာလျန်က အသာစီးရနေပုံ ပေါ်သော်လည်း မဟာရှစစ်တပ်၏ လက်နက်ကိရိယာများမှာ အဆင့်မြင့်လှသည်။ သူတို့၏ လက်နက်များက ပို၍ ထက်မြက်ပြီး ချပ်ဝတ်တန်ဆာများက ပို၍ ခိုင်ခံ့သဖြင့် မဟာရှစစ်သည် တစ်ဦးလျှင် ရန်သူ လေးငါးဦးကို အသာလေး ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာရှအတွက် အောင်နိုင်ခြေမှာ ပိုများနေသည်။

အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့်မူ မဟာရှတွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၄၈ ဦး ရှိပြီး မဟာလျန်တွင် ၂၈ ဦးသာ ရှိသဖြင့် ရန်သူထက် နှစ်ဆနီးပါး သာလွန်နေသည်။ ထို့ပြင် မဟာရှ၏ ကျင့်ကြံသူများမှာ အထူး သိုင်းကျမ်းများကို လေ့ကျင့်ထားကြပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် ဆေးစွမ်းကောင်းများပါ ပိုင်ဆိုင်ထားကြသဖြင့် ပို၍ပင် အင်အားကြီးမားကြသည်။

ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်များ အနေဖြင့်လည်း မဟာရှတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် 'လှံနတ်ဘုရား' ရှိနေသည်။ မဟာလျန်တွင်လည်း ကောင်းကင်အဆင့်တစ်ဦး ရှိသော်လည်း သူ၏ လက်နက်မှာ အဆင့်နိမ့်လှသည်။ ထိပ်တန်း တိုက်ပွဲများတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်မှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှ ကြည့်လျှင် မဟာရှ ရှုံးနိမ့်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ မဟာရှ ပြည်သူများမှာလည်း ယခုတိုက်ပွဲတွင် မည်သူက အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်နိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။

........

နှစ်ရက်အကြာတွင် မဟာရှစစ်တပ်သည် စစ်ချီလာခဲ့ပြီး နယ်စပ်တွင် နှစ်ဖက်စစ်တပ်များ ရင်ဆိုင်မိကြကာ တိုက်ပွဲမှာ အချိန်မရွေး ဖြစ်ပွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် လူသား အမည်ရှိ စစ်သူကြီးသုံးဦးသည် စည်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ - "ရဲဘော်တို့... တိုက်ပွဲမစခင်မှာ ငါတို့ ညီအစ်ကို သုံးယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အရင်ကြည့်လိုက်ကြပါဦး" ဟု တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် စည်ကို ချလိုက်ပြီး စည်းချက်ကျကျ စတင်တီးခတ်တော့သည်။ ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ သူတို့၏ အသံများမှာ ရန်သူ့တပ်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် သန်းနှင့်ချီသော ရန်သူ့စစ်တပ်ကြီးမှာ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အိပ်မောကျသွားကြတော့သည်။

"စစ်သူကြီးတို့ သုံးဦးကတော့ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ" ဟု အားလုံးက လက်မထောင်ကာ ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

စစ်သူကြီးသုံးဦးက စည်ကို ပြန်သိမ်းကာ ပြုံးလျက် - "ဒီလူတွေက ရန်သူဆိုပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မဟာရှရဲ့ ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာကြမှာလေ။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက မရက်စက်ချင်တာကြောင့် အသေအပျောက် နည်းအောင် ကြိုတင်ပြီး အိပ်မွေ့ချလိုက်တာပါ"

"စစ်သူကြီးတို့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျန်တာတော့ ကျွန်တော်တို့ အလှည့်ပေါ့"

မဟာရှ၏ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များသည် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။ ရန်သူ့ဘက်တွင် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ၂၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့ရာ မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။ အမွေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားတော့သည်။ သတိမေ့နေသော သန်းနှင့်ချီသည့် စစ်တပ်ကြီးကို ထားရစ်ကာ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် မဟာရှသည် ထိုစစ်သည်များကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်ကာ နယ်မြေများကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်တော့သည်။ သာမန်စစ်တပ်များနှင့် တွေ့လျှင် စစ်သူကြီးတို့ သုံးဦးက အိပ်မွေ့ချလိုက်ပြီး၊ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် တွေ့လျှင် မဟာရှ၏ ကျွမ်းကျင်သူများက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြရာ မည်သူက တောင့်ခံနိုင်မည်နည်း။

စစ်တိုက်နေခြင်းထက် အလည်အပတ် ခရီးထွက်နေခြင်းနှင့်ပင် တူလှပေသည်။ လှံနတ်ဘုရားပင်လျှင် သက်ပြင်းချကာ - "ငါကတော့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲဖြစ်မယ် ထင်နေတာ၊ အခုတော့ သိပ်ကို လွယ်ကူနေပါလား။ မဟာလျန်ရဲ့ ကောင်းကင်အဆင့် အိုးယန်ကတော့ အစကနေ အဆုံးအထိ မျက်နှာတောင် လာမပြဘူး။ ငါ့ရဲ့ လှံကတော့ အဖော်မဲ့နေပြီ ထင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"လှံနတ်ဘုရား လာနေတာကို သိလို့ သူ ထွက်မလာရဲတာ နေမှာပေါ့" ဟု အားလုံးက ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

အပိုင်း (၅၁၁)

မဟာလျန် နန်းတွင်း၌ မကောင်းသော သတင်းများက တစ်သီကြီး ရောက်ရှိနေလေသည်။

နန်းရင်ပြင်တစ်ခုလုံး မှိုင်တွေလျက်ရှိပြီး လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် သေရေးရှင်ရေးတမျှ တင်းမာခက်ထန်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

မဟာလျန်၏ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး - "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိူးတို့ ဒီထက်ပိုပြီး သည်းမခံသင့်တော့ပါဘူး။ မဟာရှတပ်တွေက တောင်ဘက်ကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ချီတက်လာနေပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပါဘူး။ အခုချက်ချင်းသွားပြီး သူတို့ရဲ့ မာန်မာနတွေကို ချိုးနှိမ်ပစ်ရပါမယ်" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး - "စီနီယာ... ခဏစောင့်ပါဦး၊ ဒီကိစ္စကို သေသေချာချာ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့"

သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားကာ - "အရှင်မင်းကြီး... ရန်သူက အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်နေပါပြီ၊ အရှင်က ခုထိ ကျုံ့ကျုံ့လေး ပုန်းနေချင်သေးတာလား။ အရှင်က ခေါင်းငုံ့ခံချင်ရင်တောင် ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး"

ဤစကားများသည် အနည်းငယ် ရိုင်းပျရာ ရောက်သော်လည်း မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အောက်ကျို့ကာ ပြုံးပြလိုက်ရသည်။

"စီနီယာ... စိတ်လျှော့ပါဦး။ စီနီယာတင် ဒေါသထွက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်ုပ်က ပိုလို့တောင် ဒေါသထွက်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်လောလွန်းရင် ပျက်စီးတတ်တယ်လေ။ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ နီးကပ်လာလေလေ၊ ကျွန်ုပ်တို့က ပိုပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိဖို့ လိုအပ်လေလေပဲ။ အခုချိန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရင် အားလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်..."

"အရှင်မင်းကြီး... အပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးက လက်ကာပြလိုက်ပြီး - "ဘယ်လိုတိုက်မလဲ၊ ဘယ်တော့တိုက်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ တိုက်ရိုက်ပြောပါ။ ကျွန်တော်မျိုးကို အတိအကျ အဖြေပေးပါ။ အရှင်က ဒီအတိုင်း အချိန်ဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..."

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရရန် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် သုံးလိုက်ရသည်။ "စကားပုံ ရှိတယ်မဟုတ်လား... 'မာန်တက်ရင် ရှုံးတတ်တယ်' တဲ့။ သူတို့ ဖုန်းကျိုးမြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ ကျိန်းသေပေါက် ပေါ့ဆသွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သူတို့ မမျှော်လင့်ထားတုန်း ဝင်တိုက်လိုက်ရင် အကောင်းဆုံး မဟုတ်ဘူးလား"

"ကောင်းပြီလေ... နောက်ထပ် နှစ်ရက်တော့ အောင့်အည်း သည်းခံပေးမယ်" ဟု ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နှစ်ရက်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး မဟာရှစစ်တပ်သည် ဖုန်းကျိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ - "အရှင်မင်းကြီး... သူတို့ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး အခုချက်ချင်း သွားတိုက်တော့မယ်"

"စီနီယာ... ခဏစောင့်ပါဦး"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က နောက်ထပ် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးပြန်သည်။ "ဖုန်းကျိုးမြို့မှာ တိုက်ဖို့ ကျွန်ုပ် စီစဉ်ထားတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ 'ဝှက်ဖဲ' က အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် စိတ်ရှည်ပေးပါဦး"

"ဘယ်လောက်ထိ ထပ်စောင့်ရဦးမှာလဲ" ဟု သိုင်းပညာရှင်ကြီးက ဒေါသတဟုန်းဟုန်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ မူလက ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်ခန့်ဟု ပြောချင်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ နှစ်ရက်ဟုသာ လျှော့ပြောလိုက်ရသည်။

"စီနီယာ... နောက်ထပ် နှစ်ရက်ပဲ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့တွေ သေလမ်းကလွဲလို့ အခြားမရှိစေရဘူး"

"ကောင်းပြီ... နောက်ထပ် နှစ်ရက် ထပ်စောင့်လိုက်မယ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားပြန်သည်။

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီး ပြန်ရောက်လာကာ - "အရှင်မင်းကြီး... အဲဒီ ဝှက်ဖဲဆိုတာကော ဘယ်လိုလဲ၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ စိတ်ရှည်မှုက ကုန်ဆုံးတော့မယ်"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - "စီနီယာ... အားလုံးက ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။ စိတ်ရှည်ပေးပါဦး"

သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး - "ပြင်ဆင်ရတာ ဒီလောက်တောင် ကြာနေတဲ့ ဝှက်ဖဲက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုးကို ပြောလို့မရဘူးလား။ ကျွန်တော်မျိုးလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလို့ ရတာပေါ့"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ဒါက လျှို့ဝှက်ချက်ပါ စီနီယာ။ အချိန်တန်ရင် စီနီယာ့အတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်သွားစေရမယ်"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ - "နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်ရက် လိုဦးမှာလဲ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် - "စီနီယာ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့တော့။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်ဆိုရင်ပဲ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မဟာလုပ်ငန်းကြီး အောင်မြင်ပါပြီ"

"ကောင်းပြီ... နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်တော်မျိုး ပြန်လာခဲ့မယ်။ အရှင်မင်းကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကို စိတ်မပျက်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

နှစ်ရက်အကြာတွင် မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးသည် ကတိအတိုင်း ရောက်လာခဲ့သည်။

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် - "စီနီယာ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။ ကျွန်ုပ် နန်းတော်ထဲက အဖိုးတန်ပစ္စည်း အားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားပြီ။ အခုပဲ မဟာလျန်ကနေ ထွက်ကြစို့။ လမ်းခရီးမှာ ကျွန်ုပ်ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် စီနီယာ့ကို ကြီးကျယ်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးမှာပါ"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး - "အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်" ဟု မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ကာ အတည်ပြုလိုက်သည်။

သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး - "ဒါပေမဲ့... အရှင်က ဝှက်ဖဲတွေ ဘာတွေ ပြင်နေတယ်ဆို"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ဘယ်က ဝှက်ဖဲလဲစီနီယာ။ ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျွန်ုပ်က ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပါ။ မဟာရှက လူတွေကို အလကားတော့ အဖတ်မတင်စေချင်ဘူးလေ"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက တိုက်ပွဲအတွက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဧကရာဇ်က ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံစည်နေခဲ့သည်မှာ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒများကို ခွေးကျွေးလိုက်သလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

မဟာလျန်ဧကရာဇ်လည်း သူလုပ်ခဲ့သည်မှာ အနည်းငယ် လွန်သွားမှန်း သိသည်။ သို့သော် အစကတည်းက တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်လျှင် သိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ မာန်မာနကြောင့် လက်ခံမည်မဟုတ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အချိန်ဆွဲထားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များ ပြီးဆုံးသွားပြီး ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့သဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟာလျန်ဧကရာဇ်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည် - "စီနီယာ... ဒါ ကျွန်ုပ်ရဲ့ နောက်ဆုံး တောင်းဆိုချက်ပါ။ ကျွန်ုပ်ကို မဟာလျန် နယ်စပ်ကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပို့ဆောင်ပေးပါ။ မဟာရှတပ်တွေက နီးနေပြီ၊ အခုမထွက်ရင် အချိန်မီမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ယခင်က သခင်နှင့် ကျွန် ဆက်ဆံရေးကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ မလိုလားသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရကာ - "...ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်မျိုး လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိုးယန်ကျွယ်ချင်း... ငါ ဒီကို ရောက်နေပြီ။ ထွက်လာပြီး ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း"

မဟာလျန် သိုင်းပညာရှင်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး - "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး"

အပိုင်း (၅၁၂)

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး - "စီနီယာ... ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာရှနိုင်ငံရဲ့ လှံနတ်ဘုရားက ဒီကို ရောက်ရှိနေပြီမို့လို့ပဲ" မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး သူနဲ့ တစ်ကြိမ်ဆုံဖူးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့အသံကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေတာ။ အခုလေးတင် ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တာ သူပဲ"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးမရှိသလို ဖြူလျော်သွားပြီး - "သူက ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ရောက်လာတာလား။ ငါတို့ဆီရောက်ဖို့ နောက်ထပ် လေးရက်တောင် လိုသေးတယ်မဟုတ်လား"

"အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း မသိဘူး အရှင်မင်းကြီး။ သူတစ်ယောက်တည်း ခွဲထွက်ပြီး လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး - "စီနီယာ... အခု ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲဆိုတာ အကြံပေးပါဦး"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေပြီး - "အရှင်မင်းကြီး... ရန်သူက အိမ်ရှေ့အထိ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာမှတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ကလွဲလို့ တခြားလမ်းမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်မျိုး သွားပြီး သူနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေတုန်း အရှင်က ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ဒီကနေ လွတ်အောင်ပြေးပါ။ အခြေအနေတွေ အေးဆေးသွားမှ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ..." မဟာလျန်ဧကရာဇ်လည်း ထွက်ပြေးရန် ပြင်လေတော့သည်။

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးသည် သူ၏ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို စွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားရာ နန်းတော်တံတိုင်းပေါ်တွင် လှံတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည့် လှံနတ်ဘုရားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အိုးယန်ကျွယ်ချင်း... မင်းကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ။ လာစမ်း... ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်း" ဟု လှံနတ်ဘုရားက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးကလည်း မဆိုင်းမတွပင် - "ကောင်းပြီ... ကျုပ်လည်း ဒီတိုက်ပွဲကို မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက တိုက်ခိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မြို့ပြင်ထွက်ပြီး တိုက်ကြစို့" ဟု ပြန်ပြောကာ ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ခုန်ထွက်သွားလေသည်။

လှံနတ်ဘုရားကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူသည် အပိုအလျှံ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မလိုလားသူဖြစ်သဖြင့် မြို့ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းက သူ၏ ဆန္ဒနှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

အသက်ရှူအကြိမ် ဆယ်ကြိမ်ခန့်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့ပြင်ရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုတွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကို စတင်လေတော့သည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်ခါစေနိုင်သည့် စွမ်းအားများ ပါရှိနေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အကွက်ပေါင်း သုံးရာခန့် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးပြုန်းတီးသွားလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ မြို့ထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်ပါက မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပြာပုံအတိ ဖြစ်သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

........

ထိုအချိန်တွင် မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ လွတ်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပစ်ကာ သူဌေးကြီးတစ်ဦးအသွင် ဆင်ယင်ပြီး လူတစ်စု၏ စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ထွက်ပြေးလာခြင်းဖြစ်သည်။

မြို့တော်ကြီး ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို ကြည့်ကာ မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ သက်ပြင်းကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်ပြီး - "ဒီခရီးစဉ် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်"

သူသည် နိုင်ငံတော်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော်လည်း နိုင်ငံနှင့်အမျှ ကြွယ်ဝသော ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သစ္စာရှိသော လက်ပါးစေများလည်း ပါလာသဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်မည်ဟု တွေးထားသည်။

"ဒီကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် မဟာရှကို ကျိန်းသေပေါက် ကလဲ့စားချေမယ်" ဟု မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။ မဟာရှကြောင့် သူ၏ နိုင်ငံတော် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အိမ်ခြေရာမဲ့ ခွေးတစ်ကောင်လို ထွက်ပြေးနေရသည်မှာ တစ်သက်စာ မမေ့နိုင်သော ရန်ငြိုးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းရာသို့ ရောက်သည်နှင့် မဟာရှကို စာရင်းရှင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။

"မြန်မြန်မောင်းစမ်း၊ မဟာရှတပ်တွေ လိုက်လာနေပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး"

ရထားလုံးသည် ဖုန်တလုံးလုံး ထအောင်ပင် အရှိန်မြှင့် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ သူ၏ နောက်မှ မဝေးလွန်း မနီးလွန်းသော အကွာအဝေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နောက်ယောင်ခံလိုက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ကံကြမ္မာကို ကြည့်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး အကောင်းအဆိုးကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည့် နီပုတ ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မဟာလျန်ဧကရာဇ်၏ နဂါးအရှိန်အဝါကို ခြေရာခံကာ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုနဂါးအရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်မပေးထားသရွေ့ နီပုတ၏ မျက်စိအောက်မှ လွတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

နီပုတမှာ အလျင်စလို လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိပေ။

"ငါ့ရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့တော့ ဒီလို အကြမ်းဖက်ရတဲ့ ကိစ္စတွေကို တခြားလူတွေပဲ လုပ်ခိုင်းတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ်သရွေ့တော့ ဒီတာဝန်ရဲ့ အကျိုးဆောင်မှုက ဘယ်မှ လွတ်မသွားပါဘူး။ အချိန်တန်ရင်တော့..."

နီပုတသည် သူ၏ မျက်နှာကို ကိုင်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "ငါ့မျက်နှာက အဖုအပိမ့်တွေ နောက်ဆုံးတော့ ပျောက်ကင်းတော့မှာပဲ"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်က ဆက်လက်ထွက်ပြေးနေပြီး နီပုတကလည်း ဆက်လက် နောက်ယောင်ခံနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်ပြင်ပ၌ လှံနတ်ဘုရားနှင့် မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတို့မှာ အကွက်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လက်နက်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကွာခြားချက်ကြောင့် မဟာလျန် သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ အရေးနိမ့်သည့် လက္ခဏာများ စတင်ပြလာသည်။

သို့သော် သူသည် မဟာလျန်ဧကရာဇ် ထွက်ပြေးရန် အချိန်ရစေရန် အတင်းအောင့်အည်းကာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ လှံနတ်ဘုရားကလည်း ပြိုင်ဘက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသော်လည်း အလျင်မလိုပေ။ အကြောင်းမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြေရာခံနေသဖြင့် သူတို့ လွတ်လမ်းမရှိမှန်း သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု သူလုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ အခြားလူများအတွက် အချိန်ရစေရန် မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်ကြီးကို ထိန်းထားပေးဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သိုင်းပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရည်ရွယ်ချက် မတူကြသော်လည်း လုပ်ဆောင်ပုံမှာ တူညီနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် တိုက်ပွဲမှာ နံနက်မှ မွန်းလွဲ၊ မွန်းလွဲမှ ညနေအထိ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

လှံနတ်ဘုရားက အားရကျေနပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည် - "ကျေနပ်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာကတည်းက ဒီလောက်အထိ အားရပါးရ မတိုက်ဖူးသေးဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် လာရတာ မဆိုးဘူးပဲ၊ ဟားဟား"

မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ - "မင်း မဟာရှမှာရှိတဲ့ ဓားအဖိုးအိုနဲ့ မတိုက်ဖူးဘူးလား"

လှံနတ်ဘုရားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - "တိုက်ဖူးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်နေတော့ ဘယ်လိုလုပ် အားကုန် တိုက်လို့ရမှာလဲ။ အကွက်တိုင်းမှာ လက်တွန့်နေရတော့ ဘယ်တော့မှ အားမရခဲ့ဘူး"

အတားအဆီးမရှိ တိုက်ခိုက်ရမှသာ တိုက်ပွဲ၏ ရသကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်သည်ဆိုသည်ကို မဟာလျန်၏ သိုင်းပညာရှင်လည်း နားလည်သည်။ ဟုတ်ပေသည်... အနည်းငယ် ပေါ့ဆလိုက်ရုံဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးပြီး သိုင်းလမ်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသည်ပင်။

ညမှောင်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးမှာ စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေဆဲဖြစ်ကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး မှောင်အတိ ကျသွားသည်အထိ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ ဆက်မပြေးနိုင်တော့ဘဲ လယ်တောအိမ်တစ်ခုတွင် ခိုလှုံနေရသည်။ ဤလယ်တောအိမ်မှာ သူက ကြိုတင်ကာကွယ်သည့် အနေဖြင့် လျှို့ဝှက် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု အချို့ကိုလည်း ဤနေရာတွင် ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီနေရာကို သုံးရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ငါ့တစ်သက်လုံး ဒီနေရာကို မလိုလောက်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ လူကို နောက်ပြောင်လွန်းတယ်။ အဲဒီ ယုတ်မာလှတဲ့ မဟာရှနိုင်ငံ၊ သူတို့သာ မရှိရင် ငါ့နိုင်ငံကနေ ဒီလို ထွက်ပြေးရမှာ မဟုတ်ဘူး"

မဟာလျန်ဧကရာဇ်မှာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ဝမ်းနည်းမှု၊ ဒေါသထွက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မကြာခင်မှာ တိုင်းပြည်ပျက်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ပေတော့မည်၊ လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်သည့် အာဏာများ ဆုံးရှုံးတော့မည်ဟု တွေးမိတိုင်း သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းမိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သည့် မဟာရှအပေါ် သူ၏ ရန်ငြိုးများမှာ ပို၍ပင် ကြီးထွားလာလေတော့သည်။