အခန်း (၄၀၀-၄၀၁)

အခန်း ၄၀၀ - တန်ခိုးပါသော စကားလုံးများလား....

ကျိယွမ်သည် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူပြောလိုက်သော စကားလုံးများမှတစ်ဆင့် သာ၏စွမ်းရည်အသစ်သည် နက်နဲသော အကျိုးသက်ရောက်မှုအချို့ကို ဖန်တီးပေးပုံများ ရမလားဟု သူတွေးမိ၏။

အမည်မသိ ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

အဆုံးမရှိသော သစ်ရွက်ကြွေများ မြေပြင်ပေါ်၌ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်မှာ လျှာထုတ်ပြီး ခွေနေ၏။

အလင်းရောင်မှာလည်း မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။

တိရစ္ဆာန်သားရေ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှသော အေးစက်သည့်လေပြင်းများ တိုးဝင်နေပြီး သူ့ကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်စေသည်။

ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အသံမှာ သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုသေစွာဖြင့် အမြန်ဒူးထောက်လိုက်ရာ သူ၏ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသံ ပင် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် မိမိဘာသာစကားဖြင့် အဆက်မပြတ် ရေရွတ်နေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နက်နဲနဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ မျက်လုံးများတွင် နားလည်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"ဆင်း... ရဲ... ပိုက်ဆံ..."

သူသည် ဤအသံနှစ်ခုကို ထွက်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် သာယာကြည်နူးမှုများဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ပြည့်နှက်နေကာ ပို၍ပင် ရိုသေစွာ ဝပ်တွားလိုက်ပြန်သည်။

ထိုခဏ၌ ခမ်းနားသော စိတ်ကူးတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

သူသည် နတ်ဘုရား၏ လမ်းညွှန်မှုကို လိုက်နာပြီး "ပိုက်ဆံ" ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခုကို ဖန်တီးတော့မည်ဖြစ်သည်။

မြေအောက်ကမ္ဘာတွင်မူ ကျိယွမ်သည် ပျင်းရိလာ၏။

"သစ်ခေါင်းပေါက်တစ်ခုကို စကားပြောနေရသလိုပဲ။ ဘာမှမပျော်ဖို့ကောင်းဘူး၊ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှလည်း မရှိဘူး"

သူသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာပြီး "စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်ကြည့်ရင် ကောင်းမလား" ဟု တွေးလိုက်မိပြန်သည်။

သို့သော် သူက ထူးဆန်းသောပန်းချီဆရာမ၏စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးပြီးမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ယွမ်ထျန်းမြို့ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ညီမလေး ကျန်းလင်းစုသည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် မီးထွန်းလျက် ရှိနေဆဲပင်။

အခုစမ်းသပ်ကြည့်မယ် ။

ကျိယွမ်သည် မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး သူ၏နားစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလိုက်၏။

အနီးအနားတွင် ထူးဆန်းသော အသံများ၊ စိတ်ဝင်စားစရာ စကားဝိုင်းများ ရှိမရှိ သူ စတင်နားစွင့်သည်။

“ငါသာ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားလို အစွမ်းထက်လာရင် ငါ့ယောက္ခမ ငါ့ကို အထင်သေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင် အရပ်ရှည်တဲ့သူတွေက တားပေးလိမ့်မယ်။ ကျင့်စဉ်တွေက အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုရင်လည်း ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“ဒီပေါက်စီက တကယ်စားကောင်းတာပဲ”

“ငါ့အပေါ် မဖောက်ပြန်ဘဲ ဘဝရဲ့ အတက်အကျတွေကို အတူရင်ဆိုင်ပေးနိုင်မယ့် ကြင်နာတတ်ပြီး သစ္စာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံဖော်တစ်ယောက် လိုချင်လိုက်တာ။ အို... ကောင်းကင်ဘုံ၊ ကျွန်တော့်ကို ကျင့်ကြံဖော်တစ်ယောက် ပေးသနားတော်မူပါ”

ဤရေရွတ်သံများသည် ကျိယွမ်၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူ၏ အာရုံသည် ကျင့်ကြံဖော် တောင်းဆိုနေသော ကျင့်ကြံသူထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်သွား၏။

သူသည် တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်စွာ ကျင့်ကြံနေသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ အထပ်ထပ် တက်နေသည်။ သူသည် စိတ်ကူးထဲတွင် နစ်မျောနေပြီး ထိုနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဖော်ကို မြန်မြန်တွေ့အောင် ကံကောင်းမှုလေး နည်းနည်းပေးလိုက်မယ်" ဟု ကျိယွမ်က တွေးကာ ထိုသူကို ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ ကျိယွမ်သည် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယန်နတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံအရှင်၏ အစွမ်းရှိသောကြောင့် သူ၏စကားလုံးများကို လက်တွေ့ချက်ချင်း ဖြစ်မလာစေနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ဦး၏ ကံကြမ္မာ သို့မဟုတ် ကံကောင်းမှုကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲပေးရန်မှာမူ လွယ်ကူပါသည်။

ယခု သူ၏ညည်းတွားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ၎င်းမှာ ရေစက်ဟု သူယူဆကာ ထိုသူကို ကံကောင်းမှုအချို့ ပေးရန် ကျပန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဂူထဲရှိ ထိုကျင့်ကြံသူမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားပြီး သူ၏အကြည့်ထဲတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်စီနီယာက ငါ့ကို နောက်ပြောင်နေတာလဲ"

သူ အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။

သူသည် မတော်တဆ အသံထွက်ပြောမိခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ထဲမှ ထုတ်လွှင့်မိခြင်းကို စီနီယာတစ်ဦးက ကြားသွားသည်ဆိုပါက ကိစ္စမရှိပေ။

သို့သော် ဤအရာမှာ သူ၏ တိတ်တဆိတ်စိတ်ကူးမျှသာ ဖြစ်ပြီး လုံးဝထုတ်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက ကြားသွားသည်လား။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

“ဒါက... စိတ်ချောက်ချားတာများလား”

သူသည် သံသယဝင်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပေါ်လာပြီး လေဟာနယ်ထဲမှ အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ တရားထိုင်သည့် ဖျာပေါ်သို့ ကျလာသည်။

သူသည် ထိုထူးဆန်းသော အရာကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားသည်။

“ခွက်တစ်ခုလား ၊ နည်းနည်းရှည်မျောမျောနဲ့ အပေါက်လည်းပါတယ် "

သူသည် ထိုအရာပေါ်ရှိ ညွှန်ကြားချက်များကို ဖတ်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ နီရဲသွားတော့သည်။

“ကျင့်ကြံဖော်လား”

သူသည် ထိုခွက်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် တုန်လှုပ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

သူ၏ ကျပန်းဆန္ဒကို တစ်စုံတစ်ဦးက ကြားသွားပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း ရလဒ်မှာမူ အလွန်ထူးဆန်းနေ၏။

“ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးတွေကို တခြားကမ္ဘာက မကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုခုက ကြားသွားတာလား”

သူသည် ချွေးစေးများပင် ထွက်လာသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိယွမ်မှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးပြူးနေ၏။

တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ခွက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ငါက ချမ်းသာမှုမျှဝေသူငယ်တော်လို နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားတာလား”

“ကမ္ဘာပေါ်မှာ အစွမ်းထက်ဆုံး 'ကျင့်ကြံဖော်' ကို ငါ သူ့ကို ပေးလိုက်မိမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူနဲ့ အံ့ဩဖို့ကောင်းတဲ့ အဖော်ပဲ။ ဘယ်လောက်ကောင်းတဲ့ ဘဝလဲ”

ကျိယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် လောကကြီးအား အရာရာကို ပေးကမ်းနေသော်လည်း ဘာမှပြန်မရသဖြင့် အတော်လေး ရှုံးနိမ့်နေသည်။

သူသည် ထိုကျင့်ကြံသူကို ရိုက်နှက်ပြီး ခွက်ကို ပြန်လုယူရန်ပင် စဉ်းစားလိုက်သေးသည်။

သူသည် တစ်ခုခုကို ပေးလိုက်သော်လည်း ထိုကျင့်ကြံသူက သူ့ကို ဘာပြန်ပေးသနည်း။

အသက်ရှူအကြိမ် တစ်ရာခန့် ကြာပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ စကားပြောသံက ပိုရှင်းလင်းလာပြီး နားကလည်း ပိုစူးရှလာသလိုပဲ"

ထိုအချိန်အတွင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြည့်အဝ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသတိထားမိသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်မှာ သူသည် သတိမပြုမိနိုင်သေးသော ပိုမိုနက်နဲသည့် ပြောင်းလဲမှုများလည်း ရှိနိုင်သေး၏။

သူသည် ခရမ်းရောင်နန်းတော် အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အသစ်သာ ရှိသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

ကန်းလန်နယ်မြေတွင်မူ သူသည် တောင်တစ်ခုကို ပိုင်စိုးသော ဘုရင်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း အထက်ဘုံများတွင်မူ... ထိုနေရာတွင်လည်း တောင်ပိုင်စိုးသော ဘုရင်လေးတော့ ဖြစ်နိုင်ပါသေးသည်။

ကျိယွမ်သည် အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟင်း... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ခိုးပြီး ရောက်လာတာပဲ၊ မင်း ဘယ်ကို ပြေးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ကောင်လေး။ ငါ့သမီးကို ဖျားယောင်းရဲတယ်ပေါ့၊ မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ငါ ချိုးပစ်မယ်"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

၎င်းမှာ ကျန်းရုဟွာ၏ အသံပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံလိုက်သောအခါ ကျန်းရုဟွာသည် ယွမ်ထျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

"ညီမလေးရေ.. ပြေးတော့"

ကျိယွမ်သည် ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ကျန်းလင်းစု၏ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ကျန်းရုဟွာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူသည် မန္တန်များနှင့် အစီအရင်များကို သေချာပေါက်ပြင်ဆင်လာပြီး ကျိယွမ်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပုံရသည်။

"အား... ဟေး... အစ်ကိုကြီး၊ ဘာလုပ်တာလဲ"

ကျန်းလင်းစု၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ အံ့အားသင့်ကာ ပြူးသွားသည်။

သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကျိယွမ်က ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်မှာမူ သူမ ဝတ်ဆင်ရန် ကြိုးစားနေသည့် အသားရောင် ခြေအိတ်ရှည်လေးကို ကိုင်ထားသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ခြေထောက်လေးမှာ ခြေအိတ်ထဲသို့ လျှောဝင်နေပြီး ရှည်လျားသော ခြေတံမှာလည်း ခြေအိတ်နှင့် တင်းကျပ်နေကာ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေ၏။

သူမ၏ ချောမွေ့သော ပေါင်တံများသည် လေထဲတွင် ပေါ်နေပြီး ခြေအိတ်မှာ တင်းကျပ်နေသဖြင့် သူမ၏ ခြေတံမှာ ပို၍ လှပနေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ဒူးခေါင်းမှ ခြေထောက်အထိ ဖြူဖွေးသော မြင်ကွင်းမှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ကျိယွမ်သည် ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို အမြန်လွှဲလိုက်ကာ "မကောင်းတာကို မကြည့်ရ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မနေနိုင်သဖြင့် အထက်သို့ ဆက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ တင်ပါးများသည် လခြမ်းကဲ့သို့ လုံးဝန်းနေပြီး ပါးလွှာသော ပိုးသားဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

၎င်းမှာ ပို၍ပင် မသင့်လျော်ပေ။

ထို့ထက် ပိုကြည့်လျှင်... ကောင်းပြီ၊ အလွန်အမင်း မသင့်လျော်တော့ပေ။

ယနေ့ည၏ လမင်းမှာ ကြီးမားကာ တောက်ပပြီး လုံးဝန်းလှသည်။

ကျိယွမ်သည် စိတ်ထဲမှ ဗုဒ္ဓမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်နေရ၏။

"ရုပ်သည် သုည၊ သုညသည် ရုပ်။ ရုပ်ရှိလျှင် သုညဖြစ်သည်..."

"ဆရာတူအစ်ကိုကြီး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေတာလဲလို့"

ကျန်းလင်းစု၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း အလွန်နီရဲနေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ပေးထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ကြည့်နေတာလေ"

"မြန်မြန် ဝတ်လိုက်တော့။ မင်းအဖေက ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာနေပြီ၊ သူ အခုပဲ ရောက်တော့မှာ"

ကျိယွမ်သည် သူမ ကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်ရန် သူမ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘာ"

ကျန်းလင်းစု၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။

သူမ၏ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်ကိုသာ အဖေ သိသွားပါက ဘာဖြစ်မည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

သူမသည် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ အဝတ်အစားများကို အမြန်ဝတ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကနေ ထွက်သွားကြစို့"

"အေး၊ ဝေးဝေးသွားနိုင်လေ ကောင်းလေပဲ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိယွမ်သည် သူမကို ဖုန်းထျန်းနယ်မြေရှိ မူလနတ်ဘုရားညီလာခံနှင့် လမ်းစဥ်ရှာဖွေရေးနန်းတော် ခွဲများရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုနေရာနှစ်ခုလုံးမှာ အရှေ့ဘက်ပြည်နယ်များတွင် မဟုတ်သဖြင့် သူမ၏အဖေ ထိုနေရာအထိ လိုက်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူမကို ကျန်းပြေးပြေးဟုပင် နာမည်ပြောင် ပေးသင့်ပုံရသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယွမ်ထျန်းမြို့ထဲတွင် ဒေါသတကြီး အော်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ကျိယွမ်... မင်း ပြေးမလွတ်ပါဘူးကွ"

ကျန်းရုဟွာသည် လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဆက်လက် လိုက်လံနေ၏။

"ငါလက်က လွတ်မယ်ထင်နေလား ၊ သမီးမိုက် "

..........

တစ်လခွဲအကြာတွင် ဖြစ်သည်။

မူလနတ်ဘုရား ညီလာခံတွင် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ကန်းလန်နယ်မြေရှိ အင်အားကြီးသူ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သည် သူတို့၏ ယင်နတ်ဘုရား ပုံရိပ်ယောင်များကို စေလွှတ်ကာ တက်ရောက်ကြ၏။

ခန်းမကြီးထဲတွင် ထိုယင်နတ်ဘုရားများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါမျိုးစုံကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အားလုံးစုပေါင်းထားသော ရှိရင်းစွဲ အရှိန်အဝါမှာမူ လွှမ်းမိုးမှု အလွန်ကြီးမားနေဆဲပင်။

ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး လက်ထဲတွင် ငါးခြင်းအလွတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မဟာသခင်ငါးဖြူ၊ သင်က အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နယ်မြေမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်လခွဲအတွင်းမှာ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်အောင် လာနိုင်တာလဲ။ သင်က သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားကို စိတ်ဝင်စားနေတာ ကြာပြီထင်တယ်"

ပြောလိုက်သူမှာ ဆံပင်များဖြူနေပြီး ဘယ်ဘက်နားရွက် မရှိသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤအဘိုးအိုမှာ ကန်းလန်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ မဟာသခင် ဘယ်ဘက်နားရွက် ဖြစ်သည်။

“အလယ်ပိုင်းနယ်မြေရဲ့ သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး ကပ်ဘေးဆိုးကြီးအကြောင်း ဆွေးနွေးချင်တာ ဘာမှမမှားဘူး မဟုတ်လား”

မဟာသခင်ငါးဖြူသည် အလယ်ပိုင်းနယ်မြေတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး လာတော့မည့် ကပ်ဘေးကြီးနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသူလည်းဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံအားဖြင့် ကြည့်လျှင် ကန်းလန်နယ်မြေတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း မဟာသခင်ငါးဖြူ ဖြစ်သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်၏။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက အားကောင်းပါတယ်။ သူက အမှောင်နေမင်းနဲ့ ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းကို ရှင်းလင်းခဲ့တယ်၊ သူ့မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်ရဲ့ အစွမ်းရှိပုံရတယ်။ ဒီလိုအစွမ်းက လေးစားဖို့ ကောင်းပေမယ့် ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာကတော့ နောက်တစ်မျိုးပေါ့”

အခြားသော မဟာအုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည့် နွားသိုးဝါဆိုသူက မှတ်ချက်ပေးသည်။

“ဒီတစ်ခါ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက ငါတို့ကို ဒီကို ဖိတ်ကြားထားတယ်။ မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ကပ်ဘေးကို ရင်ဆိုင်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ်...”

မျက်လုံး ကလည်ကလည်နှင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"မဟာသခင်ဟွန်ချုန်း၊ မင်းရဲ့ အမြင်က ဘာလဲ"

မဟာသခင်ငါးဖြူက ထိုကျင့်ကြံသူကို စမ်းသပ်မေးလိုက်သည်။

ခန်းမထဲရှိ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများသည် မဟာသခင်ဟွန်ချုန်းကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

အချို့မှာမူ စိတ်ပျက်နေပုံရပြီး သူတို့၏ သူငယ်ချင်းများထံသို့ မက်ဆေ့ချ်များ ပေးပို့နေကြသည်။

“လျှို့ဝှက်ထားမှ အောင်မြင်မှာလေ။ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက အရမ်းကို ပေါ်တင်လုပ်လွန်းတယ်။ သူက ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို မရင်ဆိုင်ရသေးဘူး၊ အားလုံးကို သိအောင် လုပ်နေပြီ။ တခြားကျင့်ကြံသူတွေကို ဖိတ်တာက ထားပါတော့၊ ဟွန်ချုန်းလို သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဖိတ်ရတာလဲ”

မဟာသခင်ဟွန်ချုန်းသည် ကပ်ဘေးဆိုးကြီးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး ၎င်း၏ လက်ပါးစေ ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။

ယခုအခါ သူ၏ပုံရိပ်ယောင်မှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပြီး ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူနေ၏။

“ငါထင်တာကတော့ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက ငယ်လွန်းသေးတယ်လို့ပဲ။သူ ကျော်ကြားလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ သူ ကပ်ဘေးအကြောင်း လေ့လာနေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ မပါဝင်ပါဘူး။ ငါကတော့ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာပဲ”

မဟာသခင်ဟွန်ချုန်းက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

တက်ရောက်လာသော ယင်နတ်ဘုရားများနှင့် မဟာသခင် အများအပြားမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာကြ၏။

“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ မဆုံးဖြတ်နိုင်ပါဘူး။ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား အနေနဲ့ သေချာစဉ်းစားသင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်”

“ငါလည်း ဒီကိစ္စမှာ မပါဝင်ချင်ဘူး”

ဤယင်နတ်ဘုရားများသည် သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားကို မျက်နှာသာပေးရန် လာရောက်ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ... မည်သူမှ အဆင်မပြေပေ။

ဟွန်ချုန်းကဲ့သို့ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်များအားလုံး ပေါက်ကြားသွားနိုင်သည် မဟုတ်လား။

မဟာအုပ်စိုးရှင်အများအပြားသည် မဟာအုပ်စိုးရှင်ငါးဖြူကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

မဟာသခင်ငါးဖြူသည် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်၏။

(မဟာသခင်ဆိုသည့်စကားမှာ ရာထူးဂုဏ်ပုဒ်ဖြစ်၏။ မဟာအုပ်စိုးရှင်ဆိုသည့်စကားမှာ ကျင့်ကြံအဆင့်ဖြစ်သည်)

“ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ သေခြင်းဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး။ ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ရင်း သေဆုံးရတာက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ သေခြင်းမျိုးပါပဲ”

သူသည် သေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ပြောရလျှင် သူသည်လည်း ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးကပ်နေလေပြီ။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူ၏အမည်မှာ ဒဏ္ဍာရီမှတ်တမ်းတွင် ရေးထိုးခံပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

"ဟုတ်လား....နှမြောစရာပဲ"

ဟွန်ချုန်းက သူ၏ ဝမ်းသာမှုကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား ကျဆုံးသွားရင်တော့ ဒီမူလနတ်ဘုရား ညီလာခံနဲ့ ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းက ခေါင်းဆောင် မရှိတော့ဘူးပေါ့။ အားလုံးပဲ ငါနဲ့ မလုကြနဲ့၊ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားရဲ့ အမွေဆက်ခံသူတွေကို ငါသေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

ဟွန်ချုန်းမှာ ဘာကိုမှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

ဤနေရာရှိ ပုံရိပ်မှာ သူ၏အရိပ်မျှသာ ဖြစ်သည် ၊ သူ၏ ကိုယ်ပွားစစ်စစ်မှာ ကန်းလန်နယ်မြေထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ဒဏ္ဍာရီလာအဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်များပင် သူ့ကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ထို့ပြင် ဤနေရာရှိ မဟာအုပ်စိုးရှင် အများအပြားမှာ သူ၏ သစ္စာဖောက်မှုကို သိကြ၏။

​မူလနတ်ဘုရား ညီလာခံသို့ ဖိတ်ကြားချက် ရရှိသောအခါ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူလည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခဲ့မိသည်။

သို့သော် သူ ရောက်လာခဲ့၏။

သူ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေကို ကမောက်ကမဖြစ်အောင် လုပ်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား ကျဆုံးသွားပြီး ကပ်ဘေးကြီးကို ခုခံမှု ပြီးဆုံးသွားပါက သူ တစ်ခုခု ရရှိနိုင်သည် မဟုတ်လား။

တက်ရောက်လာသော ယင်နတ်ဘုရားများနှင့် မဟာအုပ်စိုးရှင် အများအပြားမှာ ဟွန်ချုန်း၏ အရှက်မရှိသော စကားများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့နောက် ဟွန်ချုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြန်၏။

“စိတ်မပျက်ကြပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက ကံကြမ္မာတောင်ကုန်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ သူ့မှာ လှည့်ကွက်တွေ ရှိကောင်းရှိမှာပါ။ ဒီတစ်ခါတော့... မင်းတို့ မဟာအုပ်စိုးရှင်တွေလည်း အစွမ်းတွေကို မဖုံးကွယ်ထားကြဘဲ ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်ကို တက်လိုက်ကြပါတော့”

သူ၏စကားများသည် ရန်စနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်သို့ ရောက်သွားပါက ကပ်ဘေးကြီးကိုတိုက်ခိုက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဟွန်ချုန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မကောင်းသည်မှာ ထင်ရှားလွန်းနေ၏။

မဟာသခင်ငါးဖြူသည် ဟွန်ချုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပါ။

မွန်မြတ်သောသူသည် ယုတ်ညံ့သောသူနှင့် အငြင်းမပွားသင့်ပေ ၊ ထို့အတွက်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ မလိုပါ။

သို့သော် ခန်းမထဲရှိ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်းတင်းမာလာသည်။

တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ရှိသော အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သော သာမန်ယင်နတ်ဘုရားများနှင့် မဟာအုပ်စိုးရှင် အများအပြားကတော့ တွန့်ဆုတ်နေကြ၏။

ဟွန်ချုန်း ရှိနေသဖြင့် ကပ်ဘေးကို ခုခံရန် လျှို့ဝှက်ဆွေးနွေးမှုများမှာလည်း မအောင်မြင်နိုင်ချေ။

ခုခံလိုစိတ် ရှိသူများပင်လျှင် ၎င်းကို ထုတ်မပြရဲကြပေ။

စုဝေးပွဲမှာ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးစုံ ရောထွေးနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေဟာနယ်ထဲ၌ လှိုင်းတွန့်တစ်ခု ပျံ့နှံ့သွား၏။

ယင်နတ်ဘုရားများနှင့် မဟာအုပ်စိုးရှင်တိုင်းသည် ထိုနေရာသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သွေးနီရောင် အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာ အနှိုင်းမဲ့ ချောမောလှပနေပြီး အနည်းငယ် ဆိုးသွမ်းသော အငွေ့အသက် ပါရှိသည်။ သူ၏ နူးညံ့သော မျက်လုံးများသည် အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။

“လက်ဖက်ရည်က အားလုံးရဲ့ စိတ်ကြိုက် ဟုတ်ရဲ့လား။ ရေကရော အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကျိယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားများထဲတွင် ယင်နတ်ဘုရားများအတွက် စိုးရိမ်မှု ပါဝင်နေသည်။

သူတို့သည် ကမ္ဘာအရပ်ရပ်မှ လာကြခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ နယ်မြေရှိ ရေကြောင့် ဖျားနာသွားပါက သူ လျော်ကြေးပေးရမည် မဟုတ်လား။

ယင်နတ်ဘုရားများသည် အမြန်ထရပ်ပြီး သူတို့၏ အမြင်များကို ပြောကြသည်။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား၊ ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို ခုခံဖို့ဆိုတာက အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ ငါတို့ သေချာ စီစဉ်သင့်ပါတယ်”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ကတော့ သင်နဲ့အတူ ရပ်တည်ပြီး ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ပါပဲ”

“ကျွန်တော်ကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး အားပေးနေပါ့မယ်”

ဟွန်ချုန်းကလည်း မထီသလို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက အရမ်းကြီးမားတဲ့ ကိစ္စပါ။ ထပ်ပြီး စဉ်းစားဖို့ လိုပါသေးတယ်”

ယင်နတ်ဘုရား အများအပြားက ပြောကာ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်နေကြ၏။

မဟာသခင်ငါးဖြူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကန်းလန်နယ်မြေရှိ ယင်နတ်ဘုရားများသည် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း မရှိနိုင်ကြပုံရသည်။

ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အမြဲတမ်းလိုလို ပြတ်သားသော လူနည်းစု၏အလုပ်သာ ဖြစ်နေပြီး အများစုသည် ဘေးကသာရပ်ကြည့်နေကြစမြဲပင်။

“မင်းတို့ အရမ်းဆူညံနေတယ်”

ကျိယွမ်က လက်ညှိုးတစ်ချောင်း မြှောက်လိုက်ရာ ခန်းမတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စကားပြောနေသော မဟာအုပ်စိုးရှင်များသည် မိမိတို့၏ အသံကိုပင် မိမိတို့ ပြန်မကြားရတော့ကြောင်း သတိပြုမိသွားကြသည်။

သူတို့၏ စိတ်များ တင်းကျပ်သွားပြီး သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားကို ပို၍ပင် သတိထားသလို ကြည့်မိကုန်၏။

ကျိယွမ်က အေးစက်သောအသံဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ မင်းတို့ကို ဒီကို ဖိတ်တာက မင်းတို့ရဲ့ ထောက်ခံမှု ဒါမှမဟုတ် ကန့်ကွက်မှုကို တောင်းဖို့ မဟုတ်ဘူး။

နောက် ၃ ရက်နေရင် 'ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားရေး အစီအစဉ်' ကို ငါကိုယ်တိုင် စတင်တော့မယ်ဆိုတာ အသိပေးဖို့ ဖိတ်တာ”

ကျိယွမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်နဲကျယ်ပြောကာ မြင့်တက်လာသည်။

“နောက် ၃ ရက်နေရင် ငါ အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နယ်မြေကို သွားပြီး ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်”

“မင်းတို့ ပြန်သွားတဲ့အခါ 'ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားရေး အစီအစဉ်' စတင်ပြီလို့ ကမ္ဘာကို ကြေညာလိုက်ပါ။ ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေတွေ ဖြစ်လာရင်လည်း လူတွေ မထိတ်လန့်ကြဖို့ ပြောလိုက်"

"အရာအားလုံးက ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေပါလိမ့်မယ်”

မဟာအုပ်စိုးရှင်များနှင့် ယင်နတ်ဘုရားများသည် ကျိယွမ်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

သူက ကပ်ဘေးဆိုးကြီးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်တော့မည်လား။

သူ ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ။

-------------------

အခန်း ၄၀၁ - ဆွေးနွေးငြင်းခုံမှုများ

တီးတိုးရေရွတ်သံများနှင့်အတူ မဟာအုပ်စိုးရှင်များမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြ၏ ယင်နတ်ဘုရားများမှာ ပြောချင်သောစကားများ ရှိသော်လည်း မဟနိုင်တော့ပေ။

သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက သူတို့အားလုံးကို စုဝေးရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်မှာ မဟာကပ်ဘေးကြီးကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘူလား။

သူ၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ရဲရင့်လှသော ကြေညာချက်သည် သူတို့၏ နားထဲ၌ အချိန်ကြာကြာ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မေ့ပျောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မဟာအုပ်စိုးရှင်အများအပြားကတော့ ရှက်ရွံ့သလို ခံစားမိကြသည်။

သူတို့ကို ကူညီရန်မပြောခြင်းမှာ သူတို့၏ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကာကွယ်လိုစိတ်တို့ကြောင့် သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား စိတ်ပျက်သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုပင် ထင်လိုက်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားသည် လူတိုင်းကို စွန့်ခွာပြီး မဟာကပ်ဘေးကြီးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းလား။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား...”

မဟာအုပ်စိုးရှင် နွားသိုးဝါက အံကြိတ်လျက်ပြောသည်။

“ကျွန်တော်က အားနည်းပေမဲ့လည်း အရှင်နှင့်အတူ လိုက်ပါပြီး မဟာကပ်ဘေးကြီးကို အတူတူ ရင်ဆိုင်ချင်ပါတယ်”

သူသည် အသက်ရှင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အိပ်မက်ဆိုးကဲ့သို့ခြောက်လှန့်နေသောကပ်ဘေးကြီးကို တိုက်ခိုက်ရင်း ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ သေဆုံးရန် အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားရသည်။

ကျိယွမ်က မဟာအုပ်စိုးရှင် နွားသိုးဝါကို ကြည့်လိုက်၏။

“မင်းက အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ။ သုံးရက်အတွင်း အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နယ်မြေကို ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် လိုက်လာဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့တော့”

သူက ပြောရင်းနှင့် ရှိနေသူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ လုပ်ရမှာက ကိုယ့်နယ်မြေကို ကိုယ်ပြန်ပြီး ‘ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်းအစီအစဥ်’ စတင်ပြီလို့ ကမ္ဘာကို ကြေညာဖို့ပဲ။ ဘယ်လို ထူးခြားမှုမျိုးကိုမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး၊ ကျန်တာကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်”

ကျိယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထပ်ပြောသည်။

သူသည် မဟူရာတောင်တန်းဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးရန် တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူအသစ်လေး မဟုတ်တော့သလို၊ အလင်းနန်းတော်ကို သုတ်သင်ရန် နာမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြဿနာရှာခဲ့ရသော အမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ယခု သူသည် ကန်းလန်နယ်မြေ၌ တောင်ထိပ်တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နိုင်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော အဆင့်မြင့် ခရမ်းရောင်နန်းတော်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်လိုက်၏။

မဟာကပ်ဘေးကြီးကို ဗြောင်ကျကျ ပြောလိုက်သည်မှာ... ငါ ကျိယွမ်၊ မင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ လာနေပြီ။

သူကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ပြီး ကပ်ဘေးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်မည်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျ၏။

ထိုအရာက ကျိယွမ်၏ စတိုင်လ်ပင်။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက တကယ့်ကို ယုံကြည်မှု ရှိတာပဲ။ သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ပြင်းထန်တယ်။ သူက ထူးခြားတဲ့သူဆိုတာ သိသာတယ်။ ဒီလို အစွမ်းမျိုးနဲ့ဆိုရင် အရင်က ကပ်ဘေးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သူတွေနဲ့ မတူတဲ့ ကံကြမ္မာမျိုး သူ ရမှာ သေချာတယ်”

မဟာအုပ်စိုးရှင် ဟွန်ချုန်းက ပြုံးလျက် လှောင်၏။

သူသည် ကိုယ်ပွားဖြင့်သာ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ရဲရဲတင်းတင်း ရှိနေပုံရသည်။

သူ၏ အသံကိုသာ ပိုမြင့်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ လက်သီးဆုပ်လျက် “အစ်ကိုကြီး၊ ရှင်က တကယ့်ကို တော်တာပဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်လျှင် ဤမြင်ကွင်းမှာ ပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။

ကျိယွမ်၏ အကြည့်က မဟာအရှင်သခင် ဟွန်ချုန်းထံ ကျရောက်သွားသည်။

“မင်းအသံက ဘာလို့ ဒီလောက် ရွဲ့နေတာလဲ။ ဒါမှမဟုတ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ယင်ယန်တားမြစ်နယ်မြေထဲက ခွေးချေးပုံ ဖြစ်လာဖို့ ကံပါလာလို့လား”

မဟာအုပ်စိုးရှင်ဟွန်ချုန်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ အေးခဲသွားသည်။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက ရူးသွပ်ပြီး လူပေါင်းများစွာကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ လူစကားကိုတော့ ကောင်းကောင်း နားလည်ပုံရသားပဲ။ ကပ်ဘေးကြောင့် အရှင် ကျဆုံးသွားတဲ့အခါ အရှင့်ရဲ့ မိဘတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ထိခိုက်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော်သိချင်မိတယ်”

“ဟေး... မင်းက လူကြမ်းပီပီ ကိုယ့်ခေါင်းကိုယ် ဖြတ်လိုက်လို့ မရဘူးလား။ ဘာလို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာလဲ။ စကားလုံး အရေအတွက်နဲ့ ပိုက်ဆံရနေလို့လား”

ကျိယွမ်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သွေးရောင်လက်တစ်ဖက်ကို ဟွန်ချုန်းထံ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဟွန်ချုန်း၏ အမူအရာကတော့ မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

“ဒီလောက်တောင် လောနေတာလား။ အရှင်က တကယ့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုမျိုး မရှိဘူးပဲ”

သူက ကျိယွမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်စကို ဝေ့ယမ်းလိုက်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ ကိုယ်ပွားမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ကိစ္စမရှိပေ။

သူ၏ အသိစိတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်ထံ ပြန်ရောက်သွားနိုင်သည်။

ကန်းလန်နယ်မြေသည် ကျယ်ပြောလှပြီး သူကလည်း ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်ထားသည်။ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လျှင်ပင် သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုသွေးရောင်လက်က သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်နှင့် ဟွန်ချုန်း၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံနေရသည့် အကူအညီမဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

သူနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးသည် ထိုသွေးဝတ်စုံဝတ် လူသား၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ဖြစ်သွား၏။

“ကန်းလန်နယ်မြေထဲမှာ ငါ မြင်လိုက်တဲ့ လူယုတ်မာတွေ ငါ့လက်ကနေ မလွတ်နိုင်ဘူး။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရတာ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ ကဲ... သေပေတော့”

သွေးရောင်လက်ထဲ၌ သွေးစွမ်းအင်များ ဆူပွက်လာသည်။

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ဟွန်ချုန်း၏ ကိုယ်ထည်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြေမွသွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အကြောင်းမှာ ဤကိုယ်ပွားသာမက သူ၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်ပါ ပျက်စီးနေကြောင်း သူ၏ အသိစိတ်က သိရှိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်သည် ဝေးလံပြီး လုံခြုံသော နေရာတစ်ခု၌ ပုန်းကွယ်နေပြီး ရှုပ်ထွေးသော အစီရင်ခံများဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုအစီရင်ခံများသည် ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ပုဂ္ဂိုလ်များပင် အလွယ်တကူ မဖောက်ထွင်းနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတော့ ဒီလို ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူသည် သွေးဝတ်စုံဝတ်ထားသောပုဂ္ဂိုလ်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လျက် ဇဝေဇဝါဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။

“ဘယ်လို... ဒါကို အရှင် ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”

သူ၏ ကိုယ်ထည် ကြေမွသွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ အသိစိတ်လည်း ပြိုကွဲသွားသည်။ သွေးနှင့် ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများမှာ လွင့်စင်သွားသည်။

ကျိယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

“ကွန်ရက်ကနေတစ်ဆင့် လူတစ်ယောက်ကို ခြေရာခံတယ်ဆိုတာ စကားပုံသက်သက်လို့ မင်း ထင်နေတာလား”

အလင်းနန်းတော်ကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ခြေရာခံပြီး ဖျက်ဆီးသည့် ထိုနည်းလမ်းကို စတင် အသုံးပြုခဲ့ဖူး၏။

ယခု သူသည် ထိုနည်းလမ်းကိုပင် ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးက အရေးကြီးသလား။

ထိုစဥ်ကဆိုလျှင် ထိုက်ဟွမ်နန်းတော်မှ တပည့်တစ်ဦးသည် အထက်ဘုံမှနေ၍ စကားကြီးစကားကျယ် ပြောခဲ့သော်လည်း ကျိယွမ်က သူ့ကို ခြေရာခံနည်းပညာသုံးအမြုတေဖြင့် ချေမှုန်းခဲ့ဖူးသည်။

မဟာအုပ်စိုးရှင်ဟွန်ချုန်းအတွက်မူ ထိုကဲ့သို့ အားထုတ်ရန်ပင် မလိုပေ။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ချေမှုန်းလိုက်ရုံနှင့် လုံလောက်၏။

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အနေဖြင့် သူ၏ လက်ရှိ အစွမ်းနှင့်ဆိုလျှင် မဟာကပ်ဘေးကြီးမှလွဲ၍ ကန်းလန်နယ်မြေရှိ မည်သူကမျှ သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ဟု ပြောလျှင် ပိုမည် မဟုတ်ပါ။

ဟွန်ချုန်း သေဆုံးသွားပြီး သွေးတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်အဆင့်အထိ သုတ်သင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ သွေးတစ်စက်မှ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသော မဟာအုပ်စိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လူ့လောကသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော အခြား မဟာအုပ်စိုးရှင်များမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

မဟာအုပ်စိုးရှင်နွားသိုးဝါက တုန်ရီစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟွန်ချုန်း... သေသွားပြီလား”

သူ၏ ကိုယ်ပွားသာမက စစ်မှန်သော ကိုယ်ထည်ပါ အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟာအုပ်စိုးရှင်များက ယင်းကို သိရှိနိုင်သော်လည်း သာမန်ယင်နတ်ဘုရားများမှာမူ ဟွန်ချုန်း၏ ကိုယ်ပွားသာ သေဆုံးသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြ၏။

ကျိယွမ်က ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ဖိသတ်သကဲ့သို့ မဟာအုပ်စိုးရှင် ဟွန်ချုန်းကို အလွယ်တကူ သတ်ပြီးနောက် လက်ကို ခါလိုက်သည်။

“ကဲ... သတင်းဖြန့်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့ မင်းတို့ဆီပဲ လွှဲထားခဲ့မယ်”

ကျိယွမ်က အာလုံးကိုခြုံကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှာကြား၏။

ရှိနေသော ယင်နတ်ဘုရားများအားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ ‘ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်းအစီအစဥ်’ အကြောင်းကို သတင်းဖြန့်ဖို့ သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်”

“တစ်ရက်အတွင်း ကန်းလန်နယ်မြေရဲ့ တစ်ဝက်က ဒီအစီအစဥ်ကို သိသွားစေရမယ်”

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရား... ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ။ မဟာကပ်ဘေးကြီးက... အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင်... ကန်းလန်နယ်မြေက ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဝက်ခြံတစ်ခုလို ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”

အဘိုးအိုတစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း သတိပေးသည်။

ဤကျင့်ကြံသူများအတွက် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းမှာ သူတို့၏ တစ်သက်တာ အိပ်မက် ဖြစ်၏။

အောက်ဘုံ၌ နေထိုင်ရသည်မှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူတို့၏ နတ်ဘုရားကိုယ်ထည်များကို မသေဆေးစွမ်းအင်များဖြင့် မပံ့ပိုးနိုင်ဘဲ မိလ္လာမြောင်းထဲတွင် နေထိုင်ရသကဲ့သို့ပင်။

“စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ ကြော်ငြာစာသားတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ရေးပြီးပြီ။ မင်းတို့ လုပ်ရမှာက ကူးယူပြီး ဖြန့်ဝေဖို့ပဲ။ မင်းတို့က ကြော်ငြာကို တာဝန်ယူ၊ ငါက လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကို တာဝန်ယူမယ်။ သွားပြီ။ ဪ... ကန်းလန်နယ်မြေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေကို ပြုပြင်ဖို့က ငါ အပါအဝင် လူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကျိယွမ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူသည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော၊ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မဟာအုပ်စိုးရှင်များနှင့် ယင်နတ်ဘုရားများ အုပ်စုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။

“သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားက တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ပါ့မလား”

“ဒါက မဟာကပ်ဘေးကြီး အကြောင်း ပြောနေတာနော်... ယန်နတ်ဘုရားတွေတောင် မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး”

........

အလယ်ပိုင်းကောင်းကင်နယ်မြေ။

အရက်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း၌ လူငယ်တစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးများ ဝိုင်းသွားသည်။

“မဟာကပ်ဘေးကြီး စတင်ဖို့ နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ချီ လိုသေးတာကို ကန်းလန်နယ်မြေက စိန်ခေါ်လိုက်ပြီတဲ့လား။ သူတို့က တကယ့်ကို ရဲတင်းတာပဲ။ ဘာလို့ အစွမ်းကို ပိုပြီး မစုဆောင်းထားကြတာလဲ”

“ဟင်... သူတို့က စိန်ခေါ်လိုက်တာလား။ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်တာလဲ”

ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကလည်း အလားတူပင် အံ့သြစွာ မေး၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ကြယ်ခွဲခွာရာနယ်မြေမှ ဖြစ်ကြသည်။

ကန်းလန်နယ်မြေကဲ့သို့ပင် ကြယ်ခွဲခွာရာနယ်မြေသည် ထိုက်ဟွမ်နန်းတော်မှ ပြုတ်ကျလာသော ကမ္ဘာပေါင်း သုံးထောင်ထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကြယ်ခွဲခွာရာနယ်မြေသည် ကန်းလန်နယ်မြေထက်ပင် ပို၍အစွမ်းထက်၏။

ယန်နတ်ဘုရား သုံးပါး အတူတကွ ပေါ်ပေါက်ပြီး မဟာကပ်ဘေးကြီးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်အချိန်ပင် ရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့မှာ လည်း ဝမ်းနည်းဖွယ် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း ကြယ်ခွဲခွာရာနယ်မြေမှ ကျင့်ကြံသူများသည် ကပ်ဘေးကို တိုက်ခိုက်ခြင်းကို သူတို့၏ တာဝန်ဟု မှတ်ယူကြ၏။

သူတို့ထဲမှ အများအပြားသည် အခြားနယ်မြေရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး ကပ်ဘေးကို အတူတကွ တိုက်ခိုက်ရန် သူတို့၏ ကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုများမှာ အောင်မြင်မှု နည်းပါးလှသည်။

“စိန်ခေါ်တဲ့သူက မဟာသခင်ငါးဖြူ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး”

ဝမ်လင်းရှန်းက ခန့်မှန်းသည်။

မဟာသခင်ငါးဖြူသည် ကန်းလန်နယ်မြေ၌ အစွမ်းထက်ဆုံးဟု လူသိများသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ပြီး သူသာ တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်သူ ဖြစ်ပါက အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။

“သူ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ပေါ်လာတဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တဲ့ သွေးဝတ်စုံဓားနတ်ဘုရားတဲ့။ ထူးဆန်းတယ်၊ သူ့အကြောင်း သတင်းအချက်အလက် သိပ်မရှိဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီကပ်ဘေးကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလုံးက ဟာသတစ်ခုလို ခံစားနေရတယ်”

အဖော်ဖြစ်သူဝမ်လင်းထုံက စိတ်ပျက်လက်ပျက် လေသံဖြင့် ပြောသည်။

သူက ဝမ်လင်းရှန်းထံ ကျောက်စိမ်းပြား အချို့ကို ပေးလိုက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းပြားများသည် ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများမှ ဖြစ်ပြီး တစ်ခုမှာ ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းထံမှ တိုက်ရိုက် ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းတို့ထဲ၌ လူထုသို့ ကြေညာချက်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်သည်။

ဝမ်လင်းရှန်းက သူမ၏ အသိစိတ်ကို ထိုကျောက်စိမ်းပြားများထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။

“တစ်ရက်သည် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာနှင့် ညီသည်၊ မဟာကပ်ဘေးကြီးကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းမှာ လက်တစ်ကမ်း၌ ရှိသည်”

“ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်းအစီအစဥ်၊ ကန်းလန်နယ်မြေအတွက် ဘဝသစ်”

“ကပ်ဘေးကို ဒီအတိုင်း ထားမယ့်အစား ငရဲကို ဆင်းသွားတာကမှ ပိုကောင်းသေးတယ်”

“ကပ်ဘေးကို ဖယ်ရှားပါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြုပြင်ပါ၊ ကန်းလန်နယ်မြေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ တိုးတက်လာလိမ့်မယ်”

“ကျိယွမ်က အစွမ်းထက်တယ်၊ ကပ်ဘေးက အရှုံးပေးပြီး သူ့ရှေ့မှာ ခေါင်းနဲ့ နံရံကို ဆောင့်လိမ့်မယ်”

ဤကြေညာချက်များကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်လင်းရှန်းမှာ ဆွံ့အသွားသည်။

“ဒါက... တကယ်လား ဒါမှမဟုတ် အတုလား”

“ဒါက အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်၊ ပြက်လုံးတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါက ကပ်ဘေးကို သွားပြီး ရန်စတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူက တကယ်ပဲ ကပ်ဘေးကို နှိမ်နင်းနိုင်ရင် ကြယ်ခွဲခွာရာနယ်မြေက အကူအညီ ပေးရမယ်။ တကယ်လို့ သူ နောက်ဆုံးမှာ ကျရှုံးသွားရင်တောင် ကပ်ဘေးကို အနည်းငယ်လောက် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ရင်ပဲ တန်ပါတယ်”

ယခုအချိန်တွင် ကန်းလန်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး၌ ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် ဖြစ်စေ၊ သာမန်လူများကြားတွင် ဖြစ်စေ လူပြောအများဆုံး အကြောင်းအရာမှာ "ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်း" ဖြစ်သည်။

ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းအတွင်း၌ လူပေါင်းများစွာမှာ ဆွံ့အနေကြ၏။

“ဘာ... ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်းက တကယ်ပဲ စတော့မှာလား”

“ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတာလား။ ငါကတော့ ဘာမှ မခံစားရသေးဘူး”

“မနေ့ညက ငါ့ရဲ့ ဒေါ်လေးရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမရဲ့အိပ်ဆောင်ထဲမှာ ဒါကို ဆွေးနွေးတော့ သူက ပြောတယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းက ယင်နတ်ဘုရားတွေအတွက်ပဲ အန္တရာယ်ရှိတာ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးတဲ့”

“မှန်တယ်၊ ငါတို့လို အကောင်သေးလေးတွေက ကပ်ဘေးရဲ့ မျက်စိထဲမှာတောင် မရှိပါဘူး။ အခု သူတို့က ငါတို့က ကပ်ဘေးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်နေတယ်။ ငါတို့က သွားပြီး ရန်စသလို ဖြစ်သွားရင် ကပ်ဘေးက ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“မင်းတို့ လူတွေက အသိတရား မရှိကြဘူးလား။ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းက အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေရင် ငါတို့ အသက်တွေက တခြားလူရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာ။ အဲဒါက မင်းတို့အတွက် အဆင်ပြေလို့လား။ မင်းတို့ရဲ့ သားသမီး မြေးမြစ်တွေကော။ သူတို့ မွေးလာရင်လည်း တခြားလူရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားမှာလား။ အဲဒါကို မင်းတို့ လက်ခံနိုင်လား”

“ဒါဆို ကျိယွမ်က ကပ်ဘေးကို နိုင်ရင်တောင် ငါတို့က သေနိုင်သေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”

“ဒီလူက ဘာလို့ ကျိယွမ်လို့ နာမည်ပေးထားတာလဲ။ ရှန်ကွမ်းဂိုဏ်းက ထိပ်တန်း ခရမ်းရောင်နန်းတော်ကျင့်ကြံသူနဲ့ နာမည်တူနေသလိုပဲ။ သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နိုင်မလား”

“နာမည်တူတာက သာမန်ပါပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်က ခရမ်းရောင်နန်းတော်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်က အရှင်သခင် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

နေရာတိုင်း၌ လူများသည် “ကျိယွမ်၏ ကပ်ဘေးဖယ်ရှားခြင်း” အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ဝေးလံသော ရှန်ကွမ်းဂိုဏ်းသို့ပင် ဤသတင်းမှာ ရောက်ရှိလာ၏။

သို့သော်လည်း ထိုကျိယွမ်သည် ကျိစယ်တောင်ထိပ်မှ ကျိယွမ်ဖြစ်သည်ဟု မည်သူကမျှ မတွေးမိကြပေ။

ကုမူကျန့်ကျွမ်းသည် ကျိယွမ်က ထူးခြားသည်ဟု သိထားသော်လည်း၊ ကန်းဖူလူကလည်း ကျိယွမ်သည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သည်ကို နားလည်ထားသော်လည်း သူဟုတော့ မထင်ကြပါ။

သို့သော် သူတို့အတွက်မူ ကပ်ဘေးကြီးကို ဖယ်ရှားခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် ။

၎င်းမှာ သူတို့သိသောကျိယွမ် ဘယ်တော့မှ မလုပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မူလနတ်ဘုရားအစည်းအဝေး၌ ကျန်းလင်းစုသည် ရှင်းဟွာအဖွဲ့အစည်းမှ ကျောက်စိမ်းပြားကို ကိုင်လျက် ဒေါသထွက်နေသည်။

“အီး... ဒီလူတွေက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မတို့ကို မထောက်ခံတဲ့အပြင် စွပ်စွဲပုတ်ခတ်နေကြသေးတယ်”

ကျိယွမ်က ဤအခြေအနေကို အံ့သြခြင်း မရှိပေ။

အွန်လိုင်းမှ စကားများကို သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

မဟာကပ်ဘေးကြီးကို သုတ်သင်ပြီးသည်နှင့် ကန်းလန်နယ်မြေ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် သူ့ကြောင့် များစွာ တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်၏။

“ဘာမှ မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ အဲဒီ ဝေဖန်သူတွေကို မြေခွေးမလေးဆီမှာပဲ တိုင်လိုက်ပါ”

ကျိယွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အရမ်း ဒေါသထွက်တယ်”

ကျန်းလင်းစုက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေ၏။

သူမသည် အကောင့်တု အများအပြားကို အသုံးပြုပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးဘက်မှ အွန်လိုင်း၌ ခုခံကာကွယ်ပေးနေပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ လူအုပ်ကြီးကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

“ဒီလူတွေ အားလုံး ငရဲသွားသင့်တယ်”

ကျန်းလင်းစုက ဒေါသတကြီး အော်လေသည်။

သူမ၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ ကျိယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာပဲ... အားလုံး ငရဲမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားမလား မသိဘူး”

ယင်းကို ကြားရသောအခါ ကျန်းလင်းစု၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်မှုဖြင့် ကျုံ့သွားသည်။

“ဒီလို မကောင်းတဲ့ စကားတွေ မပြောပါနဲ့။ ကပ်ဘေးက ပျက်စီးသွားမှာပါ၊ အစ်ကိုကြီးလည်း ဘေးကင်းမှာပါ”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငရဲဆိုတာ ငါ့အိမ်လိုပဲ။ သူတို့ အဲဒီကို ရောက်သွားရင်တောင် အဆင်ပြေမှာပါ”

“ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က အစ်ကိုကြီး ပန်းချီဆရာမကို ငရဲပုံစံ ရေးဆွဲခိုင်းထားတာကိုး”

ကျန်းလင်းစုက သတိရသွားကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်းလည်း အဲဒီမှာ မြေကွက်တစ်ကွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာကို မမေ့ပါနဲ့”

ကျိယွမ်က သူမအားသတိပေးသည်။

ရှန်ကွမ်းဂိုဏ်း၏ အစောပိုင်းနေ့ရက်များတွင် ကျိယွမ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများသည် သူ၏ လမင်းများ’ ထံမှ သော်လည်းကောင်း၊ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးထံမှ သော်လည်းကောင်း ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလင်းစုသည် ထိုအကြောင်းကို တွေးမိကာ ရှက်သွေးဖြာသွားပြီး ကျိယွမ်၏ လက်စကို ကိုင်လျက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြည့်သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဒီတစ်ခါတော့... တကယ်ပဲ သတိထားရမယ်။ တကယ်လို့... ကပ်ဘေးကို မနိုင်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး အနည်းငယ်လောက် ရှိနေရင်တောင် ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ပြေးပါ”

သူမ၏အစ်ကိုကြီးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သည်ကို သူမ သိပါသည်။

သို့သော် တစ်ခါက သူမ၏ မိသားစု ရတနာမှတစ်ဆင့် ကပ်ဘေး၏ အပိုင်းအစတစ်ခုကို သူမ မြင်ခဲ့ဖူးသည်။

၎င်း၏ အစွမ်းမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာကျော်လွန်နေ၏။

သူမ၏ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက မည်သို့ အနိုင်ရနိုင်မည်ကို သူမ စဥ်းစား၍ မရပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော်ခန့်ကပင် သူမသည် သူနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် သွားလာရင်း ရန်သူနောက်ကို ထိတ်လန့်စွာ လိုက်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရန်သူကို မီးဖိုချောင်သုံး ဓားဖြင့် ချောင်းမြောင်းသတ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူသည် မဟာကပ်ဘေးကြီးကို ဗြောင်ကျကျ စိန်ခေါ်နေလေပြီ။

၎င်းမှာ အခြားဘဝတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ခံစားရ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ထံမှ တစ်ခါက ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သူမ သတိရသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

အစ်ကိုကြီးက ဘယ်လောက်တောင် သည်းခံခဲ့ရသလဲ။

ဒီအခြေအနေကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အခက်အခဲတွေ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသလဲ။

သို့သော် သူမက ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အစီအစဥ်က ခိုင်မာနေသရွေ့ အောင်မြင်အောင် ငါ လုပ်မှာပါ။ အလင်းနန်းတော်ကိုတောင် သုတ်သင်နိုင်ခဲ့တာ၊ ကပ်ဘေးလောက်ကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျိယွမ်က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။

ကျန်းလင်းစုက

“အစ်ကိုကြီး ..စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စိတ်အခြေအနေကိုလည်း ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်”

အလင်းနန်းတော်က အစွမ်းထက်သည်မှာ မှန်သော်လည်း မဟာကပ်ဘေးကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အားနည်းလှသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို ယုံကြည်ပါတယ်”

ကျန်းလင်းစုက လက်သီးဆုပ်လျက် ပြတ်သားသော မျက်လုံးများဖြင့် အားပေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ပံ့ပိုးပေးပါ့မယ်”

သို့သော် သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားသည်။

သူမက သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ကိုယ်တိုင် ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူမ၏ဆရာတူအစ်ကိုကြီးက သူမ စကားထဲမှ ရှက်စရာကောင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို သတိမပြုမိသည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်ပျက်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်သော သက်ပြင်းကို သူမ ချလိုက်မိသည်။

သူမသည် အကောင့်တု အများအပြား ထပ်မံဖွင့်ပြီး သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို ဝေဖန်သူများကို နောင်တရသွားအောင် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ငါအကောင့်တု အခု ၁၀၀၀ ဖွင့်မယ် .။

-----------