အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း။ ၉၁

လီခုန်းဆန်း၏ စကားများမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသလို ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လီခုန်းဆန်းသည် ဝမ်ပင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကြည့်တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မိုယွီ၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ပင်းထံသို့ လိုက်ပါသွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

မိုယွီမှာ များများစားစား စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် အားမရှိသော အသံဖြင့်ပင် မေးလိုက်သည်။

"မင်းပြောတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

"စီနီယာမိုယွီ... ကျွန်တော်ကို မတ်တပ်ရပ်ပြီး စကားပြောခွင့် ပြုပါဦးမလား"

"ထလိုက်ပါ"

လီခုန်းဆန်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်မှ လူများကို လက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံး တင်ထားသော သစ်သားလင်ဗန်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းရည်တစ်စက်မျှ မဖိတ်စင်စေရန် အထူးသတိထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့သည်။

လီခုန်းဆန်းက ဆက်ပြောသည်။

"စီနီယာမိုယွီ... ဒါက အသက်ဓာတ်အားဖြည့်ဟင်းရည်ပါ။ ဒါက စီနီယာရဲ့ အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်တွေကို ပြန်လည်အားဖြည့်ပေးနိုင်ပါတယ်"

"ယူခဲ့စမ်း"

"သွားလိုက်တော့"

မိုယွီ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် လီခုန်းဆန်းက အနီးရှိ အစေခံကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အစေခံသည် အမြန်တိုးသွားကာ မိုယွီ၏ ဘေးတွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ထိုင်လိုက်ပြီး မိုယွီက လင်ဗန်းပေါ်မှ ကြွေပန်းကန်ကို ယူမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဟွမ်ကုန်းနှင့် ရန်ကျုံးရှန်းတို့မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အတိအကျကိုမူ မပြောနိုင်ကြပေ။ သို့သော် လီခုန်းဆန်း ဤအချိန်တွင် ပေါ်လာခြင်းမှာ မည်သို့မျှ စေတနာကောင်းနှင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။

ဟွမ်ကုန်းက မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ ဝမ်ပင်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်... ခင်ဗျား သူ့ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာဖြစ်လို့ တားရမှာလဲ သူ့ကို သောက်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ဟွမ်ကုန်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းတွင် အသက်ဓာတ်အားဖြည့်ဟင်းရည်ကို ရရှိခဲ့စဉ်က မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီး ဝမ်ပင်းကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်မိသည်။

"ဝမ်ပင်းဆိုတာ သူ့လူနာတွေကို တခြားသူတွေပေးတဲ့ ဘာကိုမှ သောက်ခွင့်မပေးတဲ့ လူစားမျိုးပဲ။ ဒါကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့မှာတော့ လီခုန်းဆန်းကို အဲဒီလို လုပ်ခွင့်ပေးထားရတာလဲ"

သူ နားမလည်နိုင်သဖြင့် ဝမ်ပင်း၏ မျက်လုံးများကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ပင်းမှာ ရှေ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး စိုက်ကြည့်ရင်း ပြုံးနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူ ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။

သို့သော် သူ နားမလည်သော်လည်း ဝမ်ပင်းက ပြုံးနေဆဲဖြစ်သဖြင့် ဟွမ်ကုန်းမှာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဘေးသို့ဆုတ်ကာ အသာအယာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း မည်သည့်အခြေအနေမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် မိုယွီမှာမူ အသက်ဓာတ်အားဖြည့်ဟင်းရည်ကို နှစ်ငုံတည်းဖြင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီးနောက် မိုလင်နှင့် လူအားလုံး၏ မျက်မှောက်တွင်ပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ မျက်လုံးမှိတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်နေသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ သက်သာသွားခဲ့သည်။

ခွန်အားအချို့ ပြန်ရလာသဖြင့် မိုယွီသည် စောင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ အကြီးအကဲ ထိုင်ခုံကို ကြည့်ကာ မိုလင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို အဲဒီကို တွဲသွားပေးဦး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

မိုလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီခုန်းဆန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဘာတွေတွေးနေသလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် လီခုန်းဆန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ မိုယွီအပေါ် ရိုသေမှုမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

ထိုင်ခုံတွင် နေရာတကျ ရှိသွားပြီးနောက် မိုယွီသည် လီခုန်းဆန်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အခု မင်း စကားပြောလို့ ရပြီလား"

လီခုန်းဆန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီးကို တင်ပြရရင်... ဒီနေ့ ကျွန်တော် ပြောချင်တဲ့အကြောင်းအရာကတော့ စားဖိုမှူးဟွမ်ကုန်းနဲ့ မသေမျိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်ပင်းတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အစီအစဉ်အကြောင်းပါ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး သခင်ကြီးမိုယွီကို သူတို့ရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ကစားဖို့ ကြံစည်နေကြတာပါ။ ကျွန်တော်က မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို မကြည့်ရက်နိုင်လို့သာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်လာခဲ့ရတာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရန်ကျုံးရှန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လီခုန်းဆန်း... မင်း သူတပါးကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲမနေနဲ့"

မိုယွီသည် ရန်ကျုံးရှန်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ရန်ကျုံးရှန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့ရကာ ဟွမ်ကုန်းက လှမ်းထိန်းပေးလိုက်မှသာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီခုန်းဆန်းသည် ခေါင်းငုံ့လျက် ခဏတာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်မော့ကာ ဆက်ပြောသည်။

"ကျွန်တော်က စွပ်စွဲတာလား ကျွန်တော် ဂိုဏ်းချုပ်ရန်ကို မေးချင်တာက... အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုသတ္တိမျိုးနဲ့ မိုမျိုးနွယ်စုဆီကနေ ရွှေဒင်္ဂါးတစ်သောင်း တောင်းရဲတာလဲ ဆိုတာပါပဲ"

"ဒါက သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတဲ့လူကို ကယ်တင်ပေးမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသခပဲ"

ဝမ်ပင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီခုန်းဆန်းသည် ဝမ်ပင်း၏ စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ "သူ ဒီလောက်တောင်းရဲတာက ဒီရွှေတစ်သောင်းက အမှန်တော့ ပရိယာယ်တစ်ခုပဲ။ သေသေချာချာ ကြံစည်ထားတဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်ပြောစမ်း"

မိုယွီ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူက လက်မြှောက်ကာ လူအားလုံးကို တိတ်စေလိုက်သည်။ လီခုန်းဆန်း တစ်ယောက်တည်းကိုသာ စကားပြောခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။

လီခုန်းဆန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အမှန်တော့ စီနီယာမိုယွီ... စီနီယာရဲ့ ဒဏ်ရာကို ဟွမ်ကုန်းကိုယ်တိုင် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုမပြောဘဲ မသေမျိုးဂိုဏ်းက ဝမ်ပင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို တမင်တကာ ချဲ့ကားပြောဆိုခဲ့တယ်။ သူကိုယ်တိုင်က ဝမ်ပင်းထက် နိမ့်ကျသလိုလို ဝမ်ပင်းက စူးလီနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သလိုလို ပြောခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဥက္ကဋ္ဌမိုလင်ဆီကနေ ရွှေတစ်သောင်း ညှစ်ထုတ်ဖို့ပါပဲ"

မိုယွီသည် ဒေါသထွက်မလာဘဲ လီခုန်းဆန်း၏ စကားကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့ မင်း အဲဒီလို ပြောနိုင်တာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ပင်းက ဆေးပညာကိုရော၊ ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာ အတတ်ပညာကိုရော လုံးဝ နားမလည်လို့ပါပဲ။ စီနီယာမိုယွီ မသိသေးတာက ဝမ်ပင်းဆိုတာ ဘာအရည်အချင်းမှမရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ ဆန်းဝူမြို့ထဲက ချမ်းသာတဲ့ ကုန်သည်သားသမီးတွေနဲ့ပဲ တစ်ပတ်မှာ ခုနစ်ရက်လုံးလုံး အချိန်ဖြုန်းနေတတ်တာကို တစ်မြို့လုံး သိကြပါတယ်"

ပြောရင်းနှင့် လီခုန်းဆန်းက သူ၏နောက်ကွယ်မှ စီမံခန့်ခွဲသူများကို ညွှန်ပြကာ "သူတို့တင်မကပါဘူး... လူကြီးမင်းတို့အနေနဲ့ လမ်းပေါ်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို မေးကြည့်လိုက်ရင် ဝမ်ပင်းရဲ့ အတိတ်က အကျင့်စရိုက်ကို သိနိုင်ပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးပညာနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာ အတတ်ပညာတွေကို နားလည်နိုင်မှာလဲ။ ဒီပညာနှစ်ခုစလုံးက အချိန်အများကြီး ပေးရတာပါ။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် အခြေခံအဆင့်ကိုတောင် ရောက်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဟွမ်ကုန်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စူးလီနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် မဖြစ်

နိုင်ဘူး"

မိုယွီသည် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံလက်ရန်းကို ရိုက်ကာ ဝမ်ပင်းနှင့် ဟွမ်ကုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘာပြောချင်သေးလဲ"

ဝမ်ပင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ပြီး "စီမံခန့်ခွဲသူလီ ပြောတာတွေက တော်တော်လေး မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အတိတ်တုန်းက ပျော်ပျော်ပါးပါး နေခဲ့တာကို နှစ်သက်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ဆန်းဝူမြို့ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလည်း အများကြီး ရှိခဲ့ပါတယ်"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် အခန်းထဲရှိ လူများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဒါဆို တကယ်ပဲ လိမ်ညာနေတာပေါ့"

"ဟွမ်ကုန်းက ဝမ်ပင်းနဲ့ ပေါင်းပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ တကယ်ကို မထင်မှတ်ထားစရာပဲ"

အချို့ကလည်း သူတို့အနေနှင့် အစကတည်းက ရိပ်မိပါသည်ဟူသော လေသံမျိုးဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြသည်။ အခန်းထဲရှိ လူအများစုမှာ လီခုန်းဆန်း၏ စကားကို ယုံကြည်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မိုယွီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏လက်ထဲရှိ ကြွေပန်းကန်လုံးမှာ ကွဲအက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်များမှာ လက်ဝါးပေါ်မှတစ်ဆင့် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ စီးကျသွားတော့သည်။

"မင်းက တော်တော်လေး ပွင့်လင်းတာပဲ"

မိုယွီက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း နက်နဲသောနယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ ဖိအားများမှာ အခန်းထဲသို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။

ဟွမ်ကုန်းက အခြေအနေမဟန်သည်ကို သိသဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စီနီယာမိုယွီ... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို အရှေ့အိုင်ဒေသက လူတွေ သိကြပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွှေတစ်သောင်းအတွက်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး စီနီယာကို လိမ်ပါ့မလဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း ဟွမ်ကုန်းသည် ဝမ်ပင်းကို ခက်ခဲသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ပင်းမှာမူ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်သည့်အလား တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေဆဲပင်။

ဝမ်ပင်း ဘာလို့ဒီလိုပြောလိုက်ရတာလဲဆိုသည်ကို ဟွမ်ကုန်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာတွေကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိပါလျက်နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ဝန်ခံလိုက်ရတာလဲ။ ဒါက သူကိုယ်သူရော ငါကိုပါ မီးပုံထဲတွန်းပို့လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူ ဆက်လက် ခုခံပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ပင်း၏လက်က သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

ဟွမ်ကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ရန်ကျုံးရှန်း၏ ဘေးသို့ ငြိမ်သက်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ထိုအမူအရာမှာ မိုယွီ၏ အမြင်တွင်မူ ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အလား ဖြစ်သွားစေသည်။

"တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ... ငါက ဒီလို ကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကို ယုံမိသွားတယ်လို့။ မိုလင်... ဒီကောင်ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်။ ပြီးတော့ ဟို မသေမျိုးဂိုဏ်းဆိုတာကိုလည်း ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ကနေ ထုတ်ပယ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့။ နွားသိုးရှေ့က နွားငယ်လေးက ကျားကို မကြောက်ဘူးဆိုတဲ့အတိုင်း ငါ့ကိုတောင် လာလိမ်ရဲတယ်ပေါ့။ သူ့တစ်သက်လုံး နောင်တရသွားစေမယ့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခိုင်းလိုက်"

မိုယွီ၏ အေးစက်သော အသံမှာ အခန်းတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

အခန်း။ ၉၂

အမှန်စင်စစ် မိုယွီသည် စကားပြော၍ မပြီးသေးချေ။

သူသည် သူ၏ဘေးရှိ ဟွမ်ကုန်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စားဖိုမှူးဟွမ်ကုန်း... ငါ့ကို ခိုင်လုံတဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးဖို့ မမေ့နဲ့။ မဟုတ်ရင် မင်းနောက်ကွယ်မှာ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတွေပဲရှိရှိ နက်နဲသောနယ်ပယ်ကျွမ်းကျင်သူတွေပဲရှိရှိ ငါကတော့ မင်းကို သတ်ရဲတယ်ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက် မိုလင်... မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ထလုပ်ရမလား"

"ကျွန်တော်..."

မိုလင်သည် ခက်ခဲသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝမ်ပင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် လီခုန်းဆန်းကမူ ဤအခွင့်အရေးကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်သလို ဝမ်ပင်းကိုလည်း လှုပ်ရှားရန် အခွင့်အရေး မပေးလိုသဖြင့် သူ၏ဘေးရှိ အစေခံကို ချက်ချင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဟေ့လူတွေ... မသေမျိုးဂိုဏ်းက ဝမ်ပင်းကို ငါ့အတွက် ဖမ်းဆီးစမ်း"

ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှာ အခန်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

လီခုန်းဆန်း၏ ဘေးရှိ အစေခံက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ ဓားရှည်မှာ အိမ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းနှင့်အတူ ဓားသွားမှာ ဝမ်ပင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားကာ အနီးဆုံး ဓားတစ်လက်မှာ သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် ထိနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဝမ်ပင်းကို ဖမ်းဆီးကာ အခန်းပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ဝမ်ပင်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ အစောင့်မှာ လှုပ်ရှားရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားသွားမှာ ဝမ်ပင်း၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ဖိလျက်သား ရှိနေဆဲပင်။

"မင်း"

အစောင့်သည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ပင်းမှာ အပြစ်ရှိသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ သေကြောင်းကြံစည်သည်ဟု ထင်ကာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သို့သော် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူသည် ဓားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘဲ ဝမ်ပင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဖိထားရင်း သူ၏လက်ရှိ ချီစွမ်းအားများကိုပါ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုခဏမှာပင် ဝမ်ပင်း၏ ခြေလှမ်းနှင့်အတူ ဓားသွားမှာ စတင်ပြောင်းလဲလာပြီး မိုးမခပင်၏ ကိုင်းကလေးကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

ဖတ်…

အစောင့်သည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ တွန့်လိမ်သွားသော ဓားကို သူ တင်းကြပ်စွာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဝမ်ပင်း၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော်က ဒီကို ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ လာတာပါ။ လီခုန်းဆန်း... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ တမင်တကာ ပြဿနာလိုက်ရှာနေတာလဲ"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီခုန်းဆန်းမှာ စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားသည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းမှ သွန်းလုပ်ထားသော ဤဓား၏ မာကျောမှုကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သာမန်သံဓားများဆိုလျှင် တစ်ချက်တည်းနှင့် ကျိုးသွားနိုင်သော်လည်း ယခုမူ ဝမ်ပင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပင် ဓားကို ကွေးသွားစေခဲ့သည်။

ဤခွန်အားမှာ ခန့်မှန်းရ ခက်သည်။ သို့သော် ဝမ်ပင်းတွင် ခွန်အားအချို့ ရှိနေလျှင်ပင် သူ မကြောက်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာမှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ခွဲ ဖြစ်သောကြောင့်

ပင်။

"ငါက အောက်တန်းကျတဲ့ လူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်ကို မကြည့်ရက်နိုင်ရုံတင်ပါ... ဒါတင်မကဘူး မင်းက ခုခံရဲသေးတယ်ပေါ့"

ဤအခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ ရန်ကျုံးရှန်းနှင့် ဟွမ်ကုန်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် ၁၂ သို့မဟုတ် အဆင့် ၁၃ ၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသည်ကို သိထားခြင်းပင်။

လီခုန်းဆန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မိုယွီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ။ သူ့ကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်သွားစမ်း"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

လီခုန်းဆန်းက အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးရှိ အစေခံကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ညာဘက်ခြေလှမ်းကို ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်တရက် နောက်သို့ ဆွဲကာ လင်းယုန်လက်သည်းသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်၍ ဝမ်ပင်း၏ ပုခုံးကို တည့်တည့် ချိန်

ရွယ်၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝမ်ပင်းမှာမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာသော လက်သည်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီခုန်းဆန်းက ဝမ်ပင်း၏ ထုံထိုင်းမှုနှင့် မာန်မာနအပေါ် အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သည်းမှာ သစ်ပင်၏ အခေါက်များကိုပင် ခွာချနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဓားတစ်လက်ကို ကွေးနိုင်ရုံနှင့် သူ၏ လက်သည်းဒဏ်ကို ခံနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။

"ဟင်"

သို့သော် သူ၏ လက်သည်းဖြင့် အားကုန် ညှစ်လိုက်သည့်အခါ မာကျောလှသော ဝရဇိန်ကျောက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစဉ်မှာပင် ဝမ်ပင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီမံခန့်ခွဲသူလီ... မင်း ကျွန်တော့်ကို ကုတ်နေတာလား"

လီခုန်းဆန်းသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်အံ့ဩသွားသော်လည်း ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်မခံလိုဘဲ "ဟွန်း... မသိနားမလည်တဲ့ ကလေးပဲ။ မင်းအဖေနဲ့ သိကျွမ်းခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ငါက မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးမလို့ ကြံရွယ်ထားပေမဲ့ မင်းကတော့ အသိတရားမရှိဘူးပဲ။ ဒီနေ့တော့ လူကြီးကို ရိုသေရကောင်းမှန်း သိအောင် မင်းရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ငါ ချိုးပစ်ရလိမ့်မယ်" ဟု အံကြိတ်ကာပြောဆို လိုက်သည်။

"စီမံခန့်ခွဲသူလီ... ကျေးဇူးပြုပြီး လုပ်ပါဦး"

ဝမ်ပင်းသည် ချက်ချင်း ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အလျင်မလိုပေ။ သူသည် သူ၏ စင်ကြယ်သော ခန္ဓာကိုယ်က မည်မျှအထိ ထူးခြားဆန်းပြားသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးသည်။

ဝမ်ပင်း၏ ရိသဲ့သဲ့ စကားကြောင့် လီခုန်းဆန်းသည် ထိန်းမထားတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို အသုံးပြုကာ ဝမ်ပင်း၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းစလုံးတွင် ချီစွမ်းအားများကို ထည့်သွင်းထားသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ ပိုမိုခိုင်မာပြီး ထက်မြက်လာသည်။

“အောင်မြင်မှုကြီးအဆင့်စုတ်ဖြဲလက်သည်း”

ဝုန်း….

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ကုန်းက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လီခုန်းဆန်း... မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ယောက်အပေါ်မှာ မင်းရဲ့ အတွင်းချီတွေကို ထုတ်သုံးနေတာ မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား"

"သတ်ဖြတ်တယ်ဆိုတာ ရလဒ်ထွက်ဖို့ပဲ လိုတယ်။ နည်းလမ်းကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ"

လီခုန်းဆန်း၏ အသံမှာ အေးစက်စက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"စီနီယာမိုယွီ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်"

လီခုန်းဆန်းက ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိသဖြင့် ဟွမ်ကုန်းသည် မိုယွီထံ အမြန်လှည့်ကာ အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုယွီမှာ ဤနေရာတွင် အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး လီခုန်းဆန်းကို တားဆီးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မိုယွီမှာမူ ဟွမ်ကုန်း၏ စကားကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်

နေသည်။ သူက ဟွမ်ကုန်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဟွမ်ကုန်း... မင်းကိုယ်မင်း အရင်ပူလိုက်ပါ။ မင်းနဲ့လည်း ငါ စာရင်းရှင်းရဦးမှာ"

ဟွမ်ကုန်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြပြန်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းလျာ အတတ်ပညာကို တကယ်နားလည်တာပါ။ သူက စီနီယာကို ကယ်ဖို့ တကယ်လာတာ လီခုန်းဆန်းပြောတာတွေက အခြေအမြစ်မရှိပါဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို စမ်းကြည့်ခွင့်ပေးလိုက်ပါဦး။ အကယ်၍ သူက စီနီယာရဲ့ရောဂါကို မကုနိုင်ဘူးဆိုရင် အခြေအနေတွေက ရှင်းသွားမှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ သတ်ရင်လည်း မနှောင်းပါဘူး"

"မင်းက ငါ မင်းကို ကယ်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ လွှတ်ပေးရမယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ"

မိုယွီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ဟွမ်ကုန်းမှာ စကားမဲ့သွားပြီး ဆက်ပြောနေလည်း အပိုဖြစ်မည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ သက်ပြင်းချရင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်မိသည်။ မိုယွီကို ကယ်တင်ရန် ဝမ်ပင်းကို ခေါ်လာမိသည့်အတွက် သူ နောင်တရနေမိသည်။

လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ရလဒ်ကောင်းလေ့မရှိသည်ကို သူ သိထားသင့်သည်။

အထူးသဖြင့် မိုယွီကဲ့သို့သော အရူးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခြင်းမျိုးပင်။

"အားးး"

ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟွမ်ကုန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဝမ်ပင်း အော်လိုက်သည်ဟု ထင်ကာ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်သက်သွားရသည်။

ဝမ်ပင်းသည် လီခုန်းဆန်း၏ လက်မောင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လျင်မြန်စွာ လိမ်ချိုးလိုက်ရာ လီခုန်းဆန်းမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် ကျသွားတော့သည်။

အစောပိုင်းက မာန်မာနများ၊ ထောင်လွှားသော အမူအရာများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ယခုအချိန်တွင် လီခုန်းဆန်းမှာ အဖမ်းခံရသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ "လွှတ်... လွှတ်စမ်း" ဟုသာ အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

ဂျောက်….

အရိုးကျိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ပင်းမှာမူ ဘာမှမကြားသည့်အလား သူ၏လက်ကို ဆက်လက်လိမ်ချိုးလိုက်ရာ လက်မောင်းမှာ ၃၆၀ ဒီဂရီအထိ လည်ထွက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ပင်း၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လီခုန်းဆန်း... မင်းက တကယ်တော့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းတာကိုး"

သူ၏စကားအဆုံးတွင် အခန်းထဲရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

အထူးသဖြင့် ဝမ်ပင်း၏ အဆင့်ကို သိထားသော ကျန်းယွီယဲ့ပင်။ လွန်ခဲ့သော လခွဲခန့်က ဝမ်ပင်းသည် သူ၏ဂိုဏ်းအဆင့်တိုးမြှင့်ရေး လျှောက်လွှာတွင် ခန္ဓာကိုယ်လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် ၇ နှင့် ၈ ကြားတွင်သာ ရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ခြင်းပင်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ကျန်းယွီယဲ့သည် ဇဝေဇဝါနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

ယခု ဝမ်ပင်း ပြသနေသော ခွန်အားမှာ အဆင့် ၇ သို့မဟုတ် ၈ နှင့် လုံးဝမတူဘဲ အဆင့် ၁၃ ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် လီခုန်းဆန်း၏ လက်ကို ထိုမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ချိုးပစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လီခုန်းဆန်းက သူ့ကို အထင်သေးခဲ့သည်ဆိုလျှင်တောင်မှ၊ လီခုန်းဆန်းကိုယ်တိုင်က အဆင့် ၁၃ အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို မမေ့သင့်ပေ။

"မင်းတို့က ဘာကို တုံ့ဆိုင်းနေကြတာလဲ"

လီခုန်းဆန်းသည် အံကြိတ်ကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း အားယူထလိုက်သည်။ သူသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ကြောင်ကြည့်နေသော စီမံခန့်ခွဲသူများကို ကြည့်ကာ ဒေါသများ ထွက်လာတော့သည်။

ဝမ်ပင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမဟာမိတ်အဖွဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော ဒေါသရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် ခါးတွင်

ချိတ်ထားသော ညမိစ္ဆာဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရှေ့ကို ထပ်တိုးလာမယ်ဆိုရင်... ငါ သတ်မိလိမ့်မယ်"