အခန်း (၂၈-၃၀)

အခန်း (၂၈)

အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း

လက်ဝဲအမတ်ချုပ်၏ သား ကျင့်ကြံခဲ့သော ကိုယ်ခံပညာမှာ အမှန်တကယ်တွင် 'နှိမ်နင်းခြင်း တစ်ချက် ကျင့်စဉ်'ဟု ခေါ်သည်။

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။ သူသည် ထိုကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သော်လည်း၊ တစ်ဖန် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ လူတွင်သာ အပြစ်ရှိသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာတွင် အပြစ်မရှိဟု တွေးမိပြန်သည်။ ရှေးလူတို့ ဆိုရိုးရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ ပညာဟူသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဟုတ်ပေ။

ချူရွှမ်သည် ထိုကိုယ်ခံပညာကို သိမ်းဆည်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နတ်ဘုရားကျောင်း မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော မှောင်မိုက်သည့် ညတစ်ည ဖြစ်နေသည်။ မှေးမှိန်နေသော လမ်းမထက်တွင် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့် လူနှစ်ဦးသည် တောင့်တောင့်ကြီး လမ်းလျှောက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။

“ဝိညာဉ်သခင်ကို သတ်ရုံနဲ့တင် ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ဖယ်ရှားဖို့ မလုံလောက်သေးဘူး ထင်တယ်” ဟု ထိုလူနှစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ...

ရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်နေသော လူနှစ်ဦး၏ သစ်သားရုပ်ကဲ့သို့ မျက်နှာများမှာ ရုတ်တရက် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းသွားပြီး၊ ဘာကိုမျှ စဉ်းစားမနေဘဲ သူတို့၏ အဆိပ်လူးထားသော ဓားမြှောင်များကို ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးဖြူလက်သည်း အရိပ်နှစ်ခုသည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ချူရွှမ်၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချူရွှမ်သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို မသတ်ခဲ့ဘဲ ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့ကို သတိမေ့သွားအောင်သာ လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ သူတို့အကြားတွင် ရန်ငြိုးရန်စ မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက် ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ။ ငါ ဝိညာဉ်သခင်ကို သတ်တုန်းက ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုပါ ရလိုက်လို့ပဲ”

ထို့အပြင် ချူရွှမ်သည် ဤနေရာသို့ လာနေစဉ် လမ်းခရီးမှာပင် ထိုကျင့်စဉ်ကို နားလည်အောင် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့ သတိမေ့နေသည့် အခွင့်အရေးကို ယူကာ ချူရွှမ်သည် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချူရွှမ်သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို အနီးအနားရှိ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ တတ်နိုင်သမျှ ကူညီပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသည်မှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဝိညာဉ်သခင်ကို သတ်ဖြတ်စဉ်က ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက၊ ဝိညာဉ်သခင်၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ဝိညာဉ်သခင်၌ မြို့တော်အတွင်း ပုန်းအောင်းရာနေရာ နှစ်ခုရှိကြောင်း ချူရွှမ် တွေ့ရှိခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း ဟု ခေါ်ပြီး ထိုနေရာတွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင် များစွာ ရှိကာ အလွန်အလှမ်းဝေးလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုနေရာသို့ သွားရန်မှာ အချိန်မမီတော့ပေ။ ဒုတိယတစ်ခုမှာမူ ဝိညာဉ်သခင်က လက်ဝဲအမတ်ချုပ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန်အတွက် မြို့တော်အတွင်း၌ သီးသန့်ထားရှိသော အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက ဝိညာဉ်သခင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သူတို့ ဘာတွေ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာ တိတိကျကျ မပါတာပဲ”

အဝေးရှိ ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်သခင်၏ မှတ်ဉာဏ်များအတိုင်း အမှောင်ထုအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လမ်းကြားပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်မူ ချူရွှမ်သည် အပေါင်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး တံခါးကို စတင် ခေါက်လိုက်သည်။

အပေါင်ဆိုင်အတွင်းမှ နိုးကြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဘယ်သူလဲ”

“ပစ္စည်းလာပေါင်တာ”

“နောက်ကျနေပြီ၊ မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့”

ချူရွှမ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ တံခါးကို စည်းချက်ကျကျ ဆက်တိုက် ခေါက်နေတော့သည်။ အပေါင်ဆိုင်မှ အစေခံမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး “မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့လို့ ပြောနေတာကို၊ ဘာများ အရေးကြီးလို့ အခုမှ လာပေါင်နေရတာလဲ”

“ငါက အသက်ကို လာပေါင်တာ၊ အဲဒါ အရေးကြီးပြီလား”

“ဘယ်သူ့အသက်ကို ပေါင်မှာလဲ” ဟု အပေါင်ဆိုင်အတွင်းမှ အစေခံ၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

“သေမင်းရဲ့ အသက်ကို ပေါင်မှာ” ချူရွှမ်ကလည်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အပေါင်ဆိုင်အတွင်းမှ အသံမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာလည်း သေမင်းတမျှ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ချူရွှမ်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ဝိညာဉ်သခင်၏ မှတ်ဉာဏ်များ မှားယွင်းနေသလား သို့မဟုတ် သူ၏ အသံကြောင့် လူမိသွားသလား။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ သူသည် ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သုံးကာ ဝိညာဉ်သခင်၏ လေသံအတိုင်း အတိအကျ ပုံဖော်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် အထဲသို့ အတင်းဝင်ရမလားဟုပင် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

ဂျိ...

တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လာတော့သည်။ အပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ် အစေခံတစ်ဦး ထွက်လာပြီး ချူရွှမ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ “လက်အောက်ငယ်သားက ဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အင်၊ မင်းက ဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး...”

ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်မှာ အသံကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော်လည်း ရုပ်ရည်ကိုမူ မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ထိုအစေခံသည် တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း သိလိုက်သည်နှင့် လှည့်ပြေးရန် ပြင်သော်လည်း ချူရွှမ်၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်။

သူသည် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ကိုင်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ “အခု ငါ့အမိန့်ကို နာခံစမ်း၊ ဒီအပေါင်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိသမျှလူအားလုံးကို စုလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး”

ထိုအစေခံ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အပေါင်ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ကြေးမောင်းတစ်ခုကို စည်းချက်ကျကျ သုံးကြိမ် တီးခတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ငြိမ်သက်နေသော အပေါင်ဆိုင်၏ နေရာအသီးသီးမှ လူလေးငါးဦး ပြေးထွက်လာကြသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ ဒီညသန်းခေါင်ယံမှာ ဆရာကြီး ပြန်ရောက်လာတာလား”

“အင်... မဟုတ်ဘူး၊ ပြန်ရောက်လာတာ ဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး”

ဤလူများမှာ ဝိညာဉ်သခင်က ဂရုတစိုက် မွေးမြူထားသော လက်အောက်ငယ်သားများ ဖြစ်ကြပြီး ဝိညာဉ်သခင်ကို အလွန် ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာကို အဝတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ချူရွှမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... သူတို့၏ ကိုယ်ခံပညာရှင် အာရုံကြောင့် တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မှာ ချူရွှမ်ဆီသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်တော့သည်။ ချူရွှမ်ကမူ လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အရိုးဖြူလက်သည်းဖြင့် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ကြေမွစေလိုက်သည်။

“ဘုရားရေ”

“ဒါ... ဒါ ယင်ကိုးပါး အရိုးဖြူလက်သည်း ပဲ”

“သူက ထျန်းယင်ခန်းမ က လူပဲ”

“ဒါပေမဲ့ မဟုတ်သေးဘူး၊ လောကမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေအားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲလေ၊ မင်းက ငါတို့ကို ဘာလို့ ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ” ဟု အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ “ငါ့ဆရာကြီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”

ချူရွှမ်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ဝိညာဉ်သခင်ထက် မပိုပါဘူး။ မင်းတို့ကို ငါ ဘာလို့ သတ်ရသလဲဆိုရင်... အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့အတွက်ပဲ”

“တောက်”

“သတ်ပစ်ကြ”

အပေါင်ဆိုင်အတွင်းရှိ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်များမှာ ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး ချူရွှမ်ဆီသို့ အုပ်စုလိုက် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ ထျန်းယင်ခန်းမ၏ နောက်ထပ် မိစ္ဆာကိုယ်ခံပညာတစ်ခုဖြစ်သော အလောင်းကောင် မီးတောက်ချီ ကို သူ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နတ်အဆင့်သို့ပင် မရောက်သေးသော ဤမိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်များမှာ လုံးဝ မခုခံနိုင်ကြပေ။ သူတို့ အော်ပင်မအော်နိုင်မီမှာပင် ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ချူရွှမ်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်သည်။

“လက်ဝဲအမတ်ချုပ်ကြီး... မင်းနဲ့ ဝိညာဉ်သခင် ဘာတွေပဲ ဆွေးနွေးနေပါစေ၊ ငါ့ကိုတော့ ဒီထဲမှာ မဆွဲထည့်သင့်ဘူး။ ကျားက မဟိန်းရင် ငါချူရွှမ်ကို အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်တယ်လို့ မင်း တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”

“ငါသာ ဝိညာဉ်သခင်ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းတွေအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်လို ဆွေးနွေးကြဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ဘုန်း

ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော မီးတောက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် ချူရွှမ်၏ ပုံရိပ်သည် ညအမှောင်ထုအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ချန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေသော အပေါင်ဆိုင်နှင့် ပြာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်သာ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်ဦးယံမှာ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘဲ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်မူ နေရောင်ခြည်မှာ သာယာအေးချမ်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လက်ဝဲအမတ်ချုပ်သား သေဆုံးမှုကြောင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ခတ်ခတ် ဖြစ်သွားမည်ကို ချူရွှမ် သိထားသဖြင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်သို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အကျဉ်းထောင်စောင့်များမှာ တက်တက်ကြွကြွ ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ချူရွှမ်... မင်း အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ။ မနေ့ညက ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်မှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ချူရွှမ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် လက်ဝဲအမတ်ချုပ် အိမ်တော်မှာ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား

အကျဉ်းထောင်စောင့် အချို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် ပြောကြသည်။ “မနေ့ညက ပညာရှိစုန့် က ရူးသွားတယ်လေ၊ ရူးသွားရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ရဲ့ မော်ကွန်းတိုက်ကို မီးရှို့လိုက်တာ အကုန်ပြာကျကုန်ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အထဲမှာပဲ မီးလောင်သေသွားတယ်”

ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် လူတစ်ယောက်ကို တွေးမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သခင် ပင် ဖြစ်သည်။ ချူရွှမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်လာပြီး ဤဖြစ်ရပ်မှာ ပိုမို ကြီးထွားလာနိုင်သည်ဟု သူ ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာတော့သည်။ သူ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ထဲ ရောက်နေသည်မှာ မကြာသေးပေ။

ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် တစ်ခုလုံး၏ လူစုလူဝေး ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကျဉ်းထောင်စောင့် အားလုံးမှာ မဆိုင်းမတွဘဲ တရားရုံးခန်းမအတွင်းသို့ စုဝေးလိုက်ကြသည်။

အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် သည် ဤအချိန်တွင် စစ်ဆေးရေးခန်းမအတွင်း၌ တည်ငြိမ်လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အကျဉ်းထောင် ဝတ်စုံမဟုတ်ဘဲ အရာရှိ ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော မျက်နှာစိမ်း နတ်အဆင့် ပညာရှင် အချို့ ရပ်နေကြသည်။

ချူရွှမ် နောက်ကျမှ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအရာရှိများ၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၂၉)

အမှန်တရား ပျက်စီးသွားခြင်း

အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် ၏ မျက်နှာမှာလည်း လေးနက်နေသည်။

“ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူ... သူတို့ ဘယ်မှာလဲ”

“အကျဉ်းထောင်မှူးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ပေါ်မလာကြပါဘူး” ဟု အကျဉ်းထောင်စောင့်တစ်ဦးက ဂရုတစိုက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝမ်ရှန့်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အရာရှိဝတ်စုံဝတ် မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန မှ ပညာရှင်တစ်ဦးက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “ဝမ်ရှန့်... မင်း ဘာများ ပြောစရာ ရှိသေးလဲ ငါတို့ တစ်ညလုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်အရ ပညာရှိစုန့် နဲ့ နောက်ဆုံး ထိတွေ့ခဲ့တဲ့သူတွေက ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူပဲ”

“ငါတို့ သူတို့အိမ်တွေကို လူလွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူတို့အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ပိုဆိုးတာက သူတို့မိသားစုတွေက သူတို့ ပျောက်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီလို့ ပြောကြတယ် ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ သူတို့ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် ကို တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ရောက်လာခဲ့ကြတယ် ဒါကြောင့် ဒီအရာရှိရဲ့ ကောက်ချက်အရ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့ဟာ ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနကို သစ္စာဖောက်သွားကြပြီ”

ဘုန်း

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကျဉ်းထောင်စောင့်အားလုံး ဆူညံသွားကြသည်။ ချူရွှမ် ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝိညာဉ်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ထဲကို ခိုးဝင်လာတာက သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့သက်သက်ပဲလို့ သူ အစက ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကိစ္စတွေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။

“ဒီဝိညာဉ်သခင်က တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ” ဟု ချူရွှမ် တွေးတောနေမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် နောက်ထပ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံ နှစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကယ်ပါဦး အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး”

ထိုသူများမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ပင် ဖြစ်သည်။ နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တစ်ခုခု မှားနေပြီမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ကြသည်။

သူတို့ဟာ ချွန်းဟွာ အဆောက်အဦးမှာ လှပတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တွေနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေသင့်တာလေ၊ အခုတော့ သူတို့က လမ်းကြားထဲမှာ လဲလျောင်းနေပြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ခြေထောက်ကို တစ်ယောက်က ဖက်ထားကြတာ။

အခက်အခဲများစွာကြားမှ လမ်းကြားထဲက ထွက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူတို့ဟာ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ သစ္စာဖောက်တွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။ ထိတ်လန့်သွားသော ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ စစ်ဆေးရေးခန်းမထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဝမ်ရှန့်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ ဝမ်ရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ သုန်မှုန်သွားသော်လည်း သူက ဘာမှ မပြောသေးပေ။

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်က ပြင်းထန်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။ “လူတွေ... ဒီသစ္စာဖောက် နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းလိုက်ကြ၊ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက်ပြီး သူတို့ကို ဘယ်သူက မြှူဆွယ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘယ်လို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို စစ်ဆေးကြ ဟေ့... ဟိုက ကွပ်မျက်သူ၊ မင်းက ဘာကို ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ အလုပ်စတော့လေ”

စကားအဆုံးတွင် သူက ချူရွှမ်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစကားများကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ထပ်မံ၍ မူးလဲမတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက သစ္စာဖောက်တွေအပေါ် ထားတဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းသလဲဆိုတာ သူတို့ သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ဝမ်ရှန့်ကို အမြန် ဦးတိုက်လိုက်ကြသည်။ “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သစ္စာမဖောက်ခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ မတရား စွပ်စွဲခံရတာပါ”

“ရိုင်းလှချည်လား မင်းတို့ မတရား စွပ်စွဲခံရသလား၊ မခံရဘူးလားဆိုတာကို နှိပ်စက်ပြီးမှ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့” ဟု မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်များမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်၏ ဆုံးရှုံးမှုမှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

မော်ကွန်းတိုက်ထဲတွင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် တစ်ခုလုံး၌ ဖမ်းဆီးထားသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင် များ၏ သတင်းအချက်အလက်အားလုံး ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ထိုအချက်အလက်များ ပေါက်ကြားမသွားခဲ့လျှင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ထဲ၌ မည်သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားသည်ကို မည်သူမှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တစ်ခါ ပေါက်ကြားသွားပြီဆိုလျှင် နောက်ဆက်တွဲ ရလဒ်များမှာ မှန်းဆ၍မရနိုင်အောင် ကြီးမားလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့က သူတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်များမှာ သနားညှာတာခြင်း မရှိကြပေ။ တစ်ယောက်မှာ နေရာတင်ပင် နှိပ်စက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ မြန်သော်လည်း ဝမ်ရှန့်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုသူကို နောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ “ဝမ်ရှန့်... မင်းက ဘာသဘောလဲ”

“ဘာသဘောမှ မဟုတ်ဘူး။ ပညာရှိစုန့်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးက ငါ့လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ။ စစ်ဆေးစရာရှိရင်လည်း ဒီအရာရှိကပဲ စစ်ဆေးမယ်၊ မင်းတို့ စစ်ဆေးစရာ မလိုဘူး”

ဝမ်ရှန့်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချူရွှမ်လည်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်မိသည်။ ဤအကျဉ်းထောင်မှူးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်နေသော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ကာကွယ်ပေးသည့် အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်သတင်း ရှိပေသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ မိမိသဘောဖြင့် ပြန်လာခြင်းက သူတို့အပေါ် သံသယကို တစ်နည်းတစ်ဖုံ လျော့ပါးသွားစေသည်။

ဝမ်ရှန့်သည် ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်များ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ တည်ကြည်သွားသော်လည်း သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေပုံရကာ ဆက်လက် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။ ယင်းအစား သူတို့က လှောင်ပြောင်လိုက်ကြသည်။ “ဝမ်ရှန့်... မင်းက ဝမ်မိသားစုက ဖြစ်နေရုံနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဝင့်ကြွားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့ ဒီနေ့တော့ သူတို့ကို နှိပ်စက်ခွင့် မပေးလို့ မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို မင်း သက်သေမပြနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့”

“ဪ... ဒါနဲ့ ငါတို့ သတင်းတစ်ခု ရထားသေးတယ်။ မနေ့ညက ပညာရှိစုန့် သေသွားရုံတင်မကဘဲ လက်ဝဲအမတ်ချုပ်ရဲ့ သားနဲ့ ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ သစ္စာဖောက် ဝိညာဉ်သခင်တို့ကိုလည်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နတ်ဘုရားကျောင်း ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ သေဆုံးလျက်သား တွေ့ရတယ်တဲ့၊ ဒီကိစ္စက မကြာခင်မှာ နန်းတွင်းနဲ့ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဝမ်ရှန့်... မင်း သေချာ စဉ်းစားထားပေါ့။ သွားကြစို့”

မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ပညာရှင်များမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ထွက်သွားကြတော့သည်။ သူတို့ဟာ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ အရက်သွားသောက်ရုံလေးနဲ့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမှုကြီးမှာ ပါဝင်ပတ်သက်သွားရတယ်ဆိုသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကာ ထိတ်လန့်လွန်း၍ ထပ်မံ မူးလဲသွားကြပြန်သည်။

ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မနေ့ညက မိစ္ဆာကိုယ်ခံပညာကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး သူ၏ အထောက်အထားကို မဖော်ပြခဲ့ပေ။ မဟုတ်ပါက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ထွက်ပြေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွက်... လက်ဝဲအမတ်ချုပ် အိမ်တော်၌

လင်ချူချန် သည် ပြန်သယ်လာသော အလောင်းအချို့ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်နေသည်။ ဝိညာဉ်သခင်နဲ့ သူရဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေဟာ အမှန်တကယ်တော့ အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့တာ။

ဒါကို သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဒီလို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမှုကြောင့် ဝိညာဉ်သခင် သေဆုံးသွားရုံတင်မကဘဲ သူ၏ သားသမီးတစ်ယောက်ပါ အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ အရည်အချင်းအညံ့ဆုံး သားဖြစ်သော်လည်း သူသည် လက်ဝဲအမတ်ချုပ်၏ သားပင် ဖြစ်ပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း အမတ်ချုပ်ကြီး လင်ချူချန်မှာ ဒေါသလည်းထွက်၊ ဝမ်းလည်းနည်းနေသည်။ ထို့နောက် သူက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “နုံအတဲ့ သား... မင်းက ငါ့ရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ မင်းအတွက် ကံကြမ္မာကို လက်စားချေပေးရမယ်”

“နျိုဖူ... မင်း ဘယ်မှာလဲ ငါ့သားကို သတ်တဲ့ လူသတ်သမားကို ရှာတွေ့ပြီလား” လင်ချူချန်၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

နျိုဖူမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ အဲဒီလူသတ်သမားက ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ရဲ့ အပြည့်အဝ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ သူသုံးခဲ့တဲ့ နည်းစနစ်ဟာ ယင်ကိုးပါး အရိုးဖြူလက်သည်း ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ ထျန်းယင်ခန်းမ ရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ သင်ယူနိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သခင်လေးကို သတ်လိုက်တဲ့သူဟာ ထျန်းယင်ခန်းမရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်လို့ ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချပါတယ်။ ဒီလူ ဘာကြောင့် သတ်ရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျွန်တော် ဆက်လက် စုံစမ်းနေဆဲပါ ခင်ဗျာ”

နျိုဖူမှာ အလွန် ဂရုစိုက်နေရသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဟားဟားဟား... ထျန်းယင်ခန်းမ... တကယ့်ကို ထျန်းယင်ခန်းမပဲ ငါက မင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ဘဲနဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့”

“နျိုဖူ... ငါ့အမိန့်ကို နာခံစမ်း”

“လက်အောက်ငယ်သား နာခံဖို့ အဆင်သင့်ပါ”

နျိုဖူ ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်သောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီး လင်ချူချန်က နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အမိန့်ပေးလိုက်၊ အခုကစပြီး ထျန်းယင်ခန်းမကို အသေအလဲ လိုက်လံ နှိမ်နင်းကြ။ တစ်ယောက်တွေ့ရင် တစ်ယောက်သတ်၊ နှစ်ယောက်တွေ့ရင် နှစ်ယောက်သတ်၊ ငါ့သားကို သတ်လိုက်တဲ့ အဲဒီ ထျန်းယင်ခန်းမရဲ့ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကို တွေ့တဲ့အထိပဲ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမတ်ချုပ်ကြီး။ ဒါပေမဲ့... ချူရွှမ်လို့ ခေါ်တဲ့ ကွပ်မျက်သူလေးကိုရော ဘာလုပ်ရမလဲ...” နျိုဖူမှာ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ချူရွှမ်ကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ မူးလဲခဲ့ရသည်ကို မကျေနပ်သေးဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို ယူကာ အပြစ်ပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

လင်ချူချန်ကမူ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် “ချူရွှမ်ဆိုတာက ကိုယ်ခံပညာလမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်နေတဲ့ ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်သက်သက်ပဲ၊ ငါ့သားကို သတ်လိုက်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ အတိုချုပ်ပြောရရင် အဲဒီမိစ္ဆာကောင်ကို အရင်သတ်ပြီး ငါ့သားအတွက် လက်စားချေဖို့ပဲ စဉ်းစားစမ်း”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ”

အမိန့်ရပြီးသည်နှင့် နျိုဖူသည် အမတ်ချုပ် အိမ်တော်မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ ပြန်သွားတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန တစ်ခုလုံး လှုပ်ရှားလာပြီး၊ ထိုဖြတ်သွားဖြတ်လာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်ကို ရှာဖွေရန် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တင်းကြပ်စွာ စတင်စစ်ဆေးကြတော့သည်။ ထိုသူကို ရှာတွေ့ပြီး အမှုန့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မည်ဟုလည်း ကြုံးဝါးနေကြသည်။ ထျန်းယင်ခန်းမနှင့် ဆက်နွှယ်နေသော အချို့သော လျှို့ဝှက်အင်အားစုများ၏ တံခါးများလည်း ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံရပြီး၊ ထိုအဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်မှာရှိသလဲဆိုသည်ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း ခံကြရသည်။

မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန၏ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်အတွင်း၌... ချူရွှမ်သည်လည်း အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ကြာပွတ်ရှည်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေရသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်ရှန့် ပေးထားသော အမိန့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန့်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ကာကွယ်ပေးတတ်သော်လည်း လက်ဝဲအမတ်ချုပ်၏ သား အသတ်ခံရမှုမှာ အလွန် ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဝမ်ရှန့်သည် မျက်နှာသာပေး၍ မရတော့ဘဲ ပြင်းထန်သော စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများကိုသာ ပြုလုပ်ရတော့သည်။

ထိုတာဝန်မှာ ကွပ်မျက်သူဖြစ်သော ချူရွှမ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ သဘာဝအတိုင်း ကျရောက်လာသည်။ ချူရွှမ်သည်လည်း အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ကြာပွတ်ရှည်ကို ကိုင်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးကို အော်ဟစ်ငိုယိုအောင် ရိုက်နှက်နေရတော့သည်။

အော်ဟစ်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းလုံက ချူရွှမ်၏ အကူအညီကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် တောင်းခံလိုက်သည်။ “ညီအစ်ကိုချူ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့အတွက် အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို အသနားခံပေးပါဦး ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ မတရား စွပ်စွဲခံရတာပါ”

“မင်းတို့ မတရား စွပ်စွဲခံရတာ၊ မခံရဘူးလားဆိုတာက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက အမှန်အတိုင်း ဖြစ်အောင် စုံစမ်းပေးမှာပေါ့” ချူရွှမ်သည် မျက်လုံးကို တစ်ချက်လှန်လိုက်ပြီး ကြာပွတ်ဖြင့် အားပါးတရ ရိုက်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၀)

နှိပ်စက်ခြင်း

နှိပ်စက်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားရသောအခါ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း ကျန်းလုံကမူ အော်ဟစ်နေဆဲပင်။ ချူရွှမ် က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “အော်မနေနဲ့တော့၊ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး ထွက်သွားပြီ”

သူသည် ကြာပွတ်ရှည်ကို ထပ်မကိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှိပ်စက်ခြင်းဖြင့် သူသည် မည်သည့်ဆုလာဘ်မှ ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။

“ခေါင်းဖြတ်ရသလောက်တော့ အရသာမရှိဘူးပဲ” ချူရွှမ်က မသိစိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤစကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူတို့၏ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ကြတော့သည်။ “ချူရွှမ်... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ၊ အတူတူ အလုပ်ခိုခဲ့ကြတယ်၊ အတူတူ အရက်သောက်ခဲ့ကြတယ် ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း ငါတို့ကို ကယ်ရမယ်။ နောက်ဆိုရင် မင်းစားသမျှ၊ သောက်သမျှ၊ မိန်းကလေးရှာတာမှန်သမျှ ငါတို့ပဲ အကုန်ကျခံပါ့မယ်”

ချူရွှမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ “မလုပ်ပါနဲ့၊ မင်းတို့က ပြည့်တန်ဆာရုံ တစ်ခါသွားရုံနဲ့ ဒီလိုဖြစ်ကုန်တာလေ။ ငါက မင်းတို့လို မဖြစ်ချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါက တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပြီးပြီ၊ မဟုတ်ရင် ခုနက ရိုက်လိုက်တဲ့ ကြာပွတ်တွေက နံရံကို ထိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထို့ပြင် ဤလူနှစ်ဦးမှာ အမှားရှိသော်လည်း ဝိညာဉ်သခင် ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန ၏ ပြစ်ဒဏ်ကတော့ ရောက်လာမှာဖြစ်ပေမဲ့ သေဒဏ်အထိတော့ မဟုတ်လောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ချူရွှမ်သည် ထပ်မံ၍ ဝင်မပါချင်တော့ပေ။ ထိုသို့ အားစိုက်နေမည့်အစား မိစ္ဆာခေါင်း အနည်းငယ်လောက်ကို ပိုဖြတ်ပြီး သွေးသောက် အရူးဓားမ နဲ့ ရှစ်မျက်နှာသဲကန္တာရ ကျင့်စဉ် ကို ပိုလေ့လာတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ချူရွှမ်က အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

“သွားပြီ၊ အကုန်သွားပြီ။ ငါတို့ မတရားခံရတာကို ကောင်းကင်ကြီးပဲ သိမှာပါ ကျန်းလုံ... ဒါတွေအားလုံးက မင်းအပြစ်တွေပဲ ငါက အရက်မသောက်ပါနဲ့လို့ ပြောသားပဲ၊ မင်းက ဇွတ်ခေါ်တာလေ”

“ကျောက်ဟူ... ရှက်စမ်းပါဦး၊ အဲဒီမိန်းကလေးကို မြင်တာနဲ့ လမ်းတောင် ဖြောင့်ဖြောင့်မလျှောက်နိုင်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ အခုကြည့်စမ်း၊ ဘာမှန်းမသိဘဲ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ သစ္စာဖောက်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ် မသေရင်တောင်မှ ငါတို့ရဲ့ အမှားကြောင့် ညီအစ်ကိုချူလိုမျိုး ကွပ်မျက်သူ အဆင့်ကို ရာထူးလျှော့ချခံရမှာ သေချာတယ်။ ဝိုး... ငါ့ရဲ့ ကျန်းမိသားစုဝင် ၁၉ ဆက်တိုင်တိုင် တစ်ဦးတည်းသော အမွေခံလေးကတော့...”

ကျန်းလုံက အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေသည်။ ကျောက်ဟူကလည်း အဆုံးမရှိသော နောင်တများဖြင့် ငိုနေသည်။

ချူရွှမ်မှာလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းပင် ရှေ့မတိုးနိုင်တော့ပေ။ သူ နားမမှားဘူးမလား ဒီကောင်နှစ်ယောက်က ကွပ်မျက်သူ အဖြစ် ရာထူးလျှော့ချခံရမှာတဲ့လား၊ အဲဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကို လာလုမှာ မဟုတ်ပါလား ဒါကို သိခဲ့ရင် သူ ဘာလို့ ဒီကောင်နှစ်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့မှာလဲ၊ သေသွားတာကမှ ပိုအေးဦးမည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောင်တရရန်မှာ အချိန်နှောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

နှိပ်စက်ခန်းအပြင်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းထားသော ချူရွှမ်သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ လှည့်လာကာ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ “ကျန်းလုံ... ကျောက်ဟူ... စိတ်မပူကြနဲ့၊ မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြဖို့ ငါ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို နည်းလမ်းရှာပြီး အသနားခံပေးမယ်။ မင်းတို့ကို ကွပ်မျက်သူအဖြစ် ရာထူးလျှော့ချတာမျိုး လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”

ချူရွှမ်၏ လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာသော်လည်း သံသယအချို့တော့ ရှိနေဆဲပင် “ချူရွှမ်... မင်း ခုနကပဲ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပြီးပြီလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား”

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အမူအရာပင် မပြောင်းလဲဘဲ “ဟုတ်တယ်၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေအနေနဲ့ ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဘာတွေလဲ ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလေ ညီအစ်ကိုတွေအနေနဲ့ကတော့ နည်းလမ်းမရှိရင်တောင်မှ ကူညီဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့”

“ငါတို့က ညီအစ်ကိုကောင်းတွေပဲ၊ သစ္စာတရားကို တန်ဖိုးထားရမယ်”

“ဝိုး...” ဤစကားများကြောင့် ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ အသံများပင် တိမ်ဝင်သွားကြသည်။ “ချူရွှမ်... ငါတို့ မင်းကို တကယ်ပဲ အထင်မမှားခဲ့ဘူး။ မင်း မိစ္ဆာဖမ်းစားခံရလုနီးပါး ဖြစ်တုန်းက ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲ မင်းအတွက် ငွေစက္ကူတွေကို အမြန်မီးရှို့ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ မင်းနဲ့ တကယ်တန်ပါတယ်”

ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်းတို့က ငါ့အတွက် ငွေစက္ကူ မီးရှို့ပေးတာ ငါးပုံလောက်က စိတ်ရင်းမှန်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့ငါးပုံကတော့ ငါ့ရဲ့ အမွေပစ္စည်းတွေကို မက်မောနေကြတာလေ။ ချူရွှမ်က စိတ်ထဲကနေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကဲ့ရဲ့လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ဝမ်းစာအတွက် ချူရွှမ်သည် သူတို့ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ သူရဲကောင်း ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အပြစ်ကို ဆေးကြောနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်ပါက သူ၏ အလုပ်အကိုင်ကို လာလုမည့်သူအတွက် သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

သူသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ချူရွှမ်သည် ထိုလူနှစ်ဦးကို အလွန် လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။ “ကျန်းလုံ... ကျောက်ဟူ... သေချာစဉ်းစားစမ်း၊ မင်းတို့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတုန်းက တစ်ခုခု ထူးခြားတာမျိုး ကြားခဲ့လား၊ သူရဲကောင်းလုပ်ဖို့ သဲလွန်စလေးဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”

“သဲလွန်စလား မရှိဘူး ငါတို့ မှတ်မိတာဆိုလို့ အဲဒီမိန်းကလေးရယ်၊ အရက်သောက်တာရယ်ပဲ ရှိတယ်၊ တခြားဘာမှ မရှိဘူး” ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

ချူရွှမ်က လျင်မြန်စွာပင် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ “မမှတ်မိလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်းတို့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလာအောင် ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်”

“ဘာနည်းလမ်းလဲ” ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်သွားကြသည်။

ချူရွှမ်က ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ကြာပွတ်ကို ထပ်မံကောက်ယူကာ သူတို့နှစ်ဦးကို ရွယ်လိုက်ပြီး ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ ကြာပွတ်ရိုက်သံ အချို့နှင့်အတူ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားကြသည်။ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်လာပြီး မျက်လုံးများ လန်တက်သွားကြသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် ထိုနေရာမှာပင် မူးလဲသွားကြတော့သည်။

သတိမလွတ်မီမှာပင် ချူရွှမ်၏ လေးနက်သော အသံကို သူတို့ ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရသည်။ “ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ မဟာချင်မင်းဆက်မှာ ဆိုရိုးစကား နှစ်ခုရှိတယ်။ ‘လိမ္မာတဲ့သားသမီးဟာ ကြာပွတ်ကလာတယ်၊ အမှန်တရားဟာလည်း ကြာပွတ်ကပဲ လာတယ်’ တဲ့”

“မင်းတို့ အခု မမှတ်မိသေးပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုက မင်းတို့ရဲ့ မသိစိတ်ကို နှိုးဆွပေးပြီး မှတ်မိလာစေလိမ့်မယ်”

ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း

စကားအဆုံးတွင် သူသည် နောက်ထပ် အချက်ပေါင်းများစွာကို ရိုက်နှက်လိုက်ရာ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ခါသွားသည်အထိ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအခါမှသာ ချူရွှမ်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်လျက် ထူးခြားသော ဝိညာဉ်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချူရွှမ်သည် ရေအေးနှစ်ပုံးကို ရှာကာ သူတို့ကို ပက်လိုက်သည်။

“နာလိုက်တာမှ သေတော့မယ်”

“ချူ... ငါတို့က မင်းကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားတာကို မင်းက တကယ်ကြီး နှိပ်စက်ရက်တယ်ပေါ့” နိုးလာသောအခါ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာများ ရှုံမဲ့နေကြသည်။

ချူရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားကာ “ငါက မင်းတို့ကို ကူညီနေတာကို မင်းတို့က ငါ့ကို အပြစ်တင်နေသေးတာလား အမြန်စဉ်းစားစမ်း၊ တစ်ခုခု မှတ်မိပြီလား မမှတ်မိသေးရင် ဆက်ရိုက်မှာနော်” ဟု ပြောကာ ကြာပွတ်ရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်သွားသော ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ မသိစိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်သွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စတင်ခံစားလိုက်ရကာ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားကြသည်။ “မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မှတ်မိပြီ၊ တကယ် မှတ်မိပြီ ငါတို့ ထိန်းချုပ်မခံရခင်တုန်းက အဲဒီမိန်းကလေးက ‘အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံး ရှိ စီကျီ တောင်စောင်း’ အကြောင်း ပြောနေတာ ကြားလိုက်သလိုပဲ...”

“သေချာလား” ချူရွှမ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“သေချာတယ်၊ ကျိန်ရဲပါတယ်၊ ငါတို့ပြောတာတွေ အားလုံး အမှန်တွေပါ”

အမှန်တကယ်ပင် အမှန်တရား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ ချူရွှမ်က ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းပေးထားသော သဲလွန်စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ယင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုလူနှစ်ဦးကို သူရဲကောင်း ပြုလုပ်စေပြီး သူ၏ အလုပ်အကိုင်ကို လာမလုနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် ကြာပွတ်ရှည်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နှိပ်စက်ခန်းထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ခွာသွားကာ “သူတို့ကို ရိုက်လိုက်တာ တကယ် ထိရောက်တာပဲ ညီအစ်ကိုတို့... ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ အခုချက်ချင်း အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို သွားပြောလိုက်မယ်”

“ညီအစ်ကိုချူ... ကျေးဇူးပဲ...”

ချူရွှမ်က သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် အလွန် တက်ကြွနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ချူရွှမ်က သူတို့ကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးဖြင့် အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟု အစက ထင်မိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သူတို့ဟာ တကယ့်ကို လူမပီသသူတွေပဲ။

မကြာမီမှာပင် ချူရွှမ်သည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် ၏ စစ်ဆေးရေးခန်းမသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာသည်။ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်သည် မီးမလောင်ဘဲ ကျန်ခဲ့သော မပြည့်စုံသည့် စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။ ချူရွှမ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အံ့ဩမသွားပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူရွှမ် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဝမ်ရှန့်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ “ချူရွှမ်... မင်း ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူအတွက် အသနားခံမလို့ဆိုရင်တော့ မလိုတော့ဘူး။ လက်ဝဲအမတ်ချုပ်ရဲ့ သား အသတ်ခံရတာက ကိစ္စက အရမ်းကြီးသွားပြီ။ အဲဒီထဲမှာ ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်နဲ့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်လည်း ပါဝင်နေတယ်”

“အထက်လူကြီးတွေက ပြောထားပြီးပြီ၊ ဒီကိစ္စအတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အပြစ်တင်ခံရရမယ်။ ဒါကြောင့် ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့က ထိန်းချုပ်ခံရပြီး သူတို့ဆန္ဒမပါဘဲ လုပ်ခဲ့ရတာဆိုရင်တောင် သူတို့က ပြင်းထန်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူရမှာပဲ။ ငါ တတ်နိုင်တာကတော့ သူတို့ အသက်မသေအောင် ကြိုးစားပေးဖို့ပဲ ရှိတယ်။ မင်း သွားလို့ရပြီ” ဝမ်ရှန့်က လက်ကာပြလိုက်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်နေတော့သည်။

ချူရွှမ်ကတော့ ထွက်မသွားပေ။ အပြစ်တင်ခံရတာက လက်ခံနိုင်ပေမဲ့၊ သူ့အလုပ်ကို လာလုမှာကိုတော့ သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ ချူရွှမ်က အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး။ “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... တကယ်ပဲ ညှိနှိုင်းလို့ မရတော့ဘူးလား”