အခန်း (၃၁-၃၃)
Vol. 3 Ch. 31-33
အခန်း (၃၁)
တစ်ဖန်ပြန်၍ ဧည့်ခံခြင်း
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဝိညာဉ်သခင် က အကန့်အသတ်ကို ကျော်သွားခဲ့ပြီ၊ ပြီးတော့ သူသေသွားတာကလည်း အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါ ကူညီချင်ရင်တောင်မှ ငါ့မှာ အစွမ်းမရှိဘူး”
ဝမ်ရှန့် က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ချူရွှမ် ကတော့ လုံးဝ အလျှော့မပေးချင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ အလုပ်တစ်ခုကို ခွဲဝေလုပ်ကိုင်ရခြင်းက တစ်ယောက်တည်း လုပ်ကိုင်ရသလောက် ဘယ်မှာ ကောင်းပါ့မလဲ။
သူသည် လက်အုပ်ကို အမြန်ပြန်ချီလိုက်ကာ “တကယ်လို့ ကျန်းလုံ နဲ့ ကျောက်ဟူ တို့က သူတို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ သဲလွန်စတွေ ပေးနိုင်ရင်ကော၊ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျနော့်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအပြီးမှာ သူတို့ဆီကနေ အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုကို မှတ်မိလာအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
ဝမ်ရှန့်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းက ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူကို တကယ်ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိပ်စက်စစ်ဆေးခဲ့တယ်လို့ သေချာလား”
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော ဥပဒေရေးရာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ နှိပ်စက်ခန်းထဲကို မဝင်ရင်တောင်မှ ကြာပွတ်ရိုက်သံဟာ နံရံကို ထိတာလား၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတာလားဆိုတာ သူ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူက ထိုနေရာတင်ပင် မဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“အကယ်၍ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက ကျနော့်ကို မယုံဘူးဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို အခုပဲ သွားကြည့်နိုင်ပါတယ်၊ ကျနော် တကယ် နှိပ်စက်ခဲ့သလားဆိုတာကိုပေါ့” ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချူရွှမ်သည် အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် တကယ်ပင် နှိပ်စက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ဝမ်ရှန့်၏ အကြည့်များမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။ သူ တံခါးအပြင်မှာ ရပ်နေတုန်းက ချူရွှမ်က နှိပ်စက်ဟန်ဆောင်နေတာကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားခဲ့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ အခု ချူရွှမ်ကို ကြည့်ရတာ သူ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ချူရွှမ်က တကယ်ပဲ နှိပ်စက်ခဲ့ပုံရသည်။ ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီသုံးယောက်ကြားမှာ ငါမသိတဲ့ ရန်ငြိုးတစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား။
ဝမ်ရှန့်သည် စိတ်ဝင်စားသွားကာ “ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုအပြီးမှာ ဘယ်လိုသဲလွန်စတွေ ရခဲ့လို့လဲ”
ချူရွှမ်သည် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွသွားကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့ရဲ့ နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအရ သူတို့ ထိန်းချုပ်မခံရခင် ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ ရှိနေတုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ‘အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံး ရှိ စီကျီ တောင်စောင်း’ အကြောင်း ပြောနေတာကို ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိနေကြပါတယ်။ ဒီသဲလွန်စက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်ပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန ကသာ သွားရောက်စုံစမ်းမယ်ဆိုရင်...”
“တော်တော့”
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ရှန့်က ခေါင်းကိုက်သလိုဖြင့် လက်ကာပြလိုက်သည် “ချူရွှမ်... ငါ အခု နားလည်သွားပြီ။ မင်းက ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူအတွက် အသနားခံဖို့ အနာခံ ပရိယာယ်ကိုတောင် သုံးခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက အပိုပဲ။ ဝိညာဉ်သခင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ သူက ကောက်ကျစ်တယ်၊ လှည့်ဖြားတတ်တယ်၊ ပရိယာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့သူပဲ”
“ဝိညာဉ်သခင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် ထဲကို ခိုးဝင်လာတာနဲ့ တမင်သက်သက် မီးရှို့တာတွေဟာ ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ အာရုံကို လွှဲပြီး သူ့ရဲ့ တခြား ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေထဲက တစ်ခုပဲလို့ ငါ သံသယရှိနေတယ်။ အဲဒီ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ သေချာပေါက် စုံစမ်းမှာပါ”
ဝမ်ရှန့်၏ မျက်လုံးများမှာ မီးတိုင်ကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ပျက်စီးနေသော စာရွက်စာတမ်းများကို စိုက်ကြည့်နေသည် “အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံး ရှိ စီကျီ တောင်စောင်း အကြောင်းကတော့... ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့က ပြစ်ဒဏ်က လွတ်အောင် လိမ်ပြောနေတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူက ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လမ်းမှားရောက်အောင် တမင် သဲလွန်စ ချန်ထားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်နိုင်တယ်”
ချူရွှမ်မှာ တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဤအကျဉ်းထောင်မှူးသည် အမှုများကို နတ်ဘုရားကဲ့သို့ အမှန်တကယ်ပင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ သဲလွန်စအနည်းငယ်အပေါ် အခြေခံရုံဖြင့် ဝိညာဉ်သခင်တွင် တခြားအကြံအစည်များ ရှိကြောင်း သူကောက်ချက်ချနိုင်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်ဝဲအမတ်ချုပ် နှင့် ဝိညာဉ်သခင်တို့၏ လျှို့ဝှက်ညှိနှိုင်းမှုအကြောင်းကို သိသည့် အမတ်ချုပ်ကြီးမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးကို ချူရွှမ်က သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ သူ၏ အထောက်အထားကိုလည်း လုံးဝ မပေါ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ကံဆိုးမှုများကြားမှ ကံကောင်းခြင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခြေအနေက စိတ်ချရသည့် အနေအထားတော့ မဟုတ်သေးပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝိညာဉ်သခင်၏ နောက်ကွယ်တွင် မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ထိုနေရာမှ သတင်းအနည်းငယ်မျှ ပေါက်ကြားသွားခဲ့လျှင်ပင် သူ့အတွက် မကောင်းနိုင်ပေ။
ဒါကို တွေးမိရင်း ချူရွှမ်သည် စိတ်ကို တင်းထားကာ ဝမ်ရှန့်ကို လက်အုပ်ချီ၍ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည် “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့ ပေးတဲ့ သဲလွန်စကို မယုံဘူးဆိုရင်တော့ ကျနော် ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျနော့်မှာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ဒါကို အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး ခွင့်ပြုပေးဖို့ ကျနော် တောင်းဆိုချင်ပါတယ်”
“အခုအချိန်မှာ ဘယ်တောင်းဆိုချက်မှ အသုံးမဝင်တော့ဘူး”
ဝမ်ရှန့်က အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ “မင်းပေးတဲ့ သဲလွန်စကို ငါယုံရင်တောင်မှ၊ လက်ဝဲအမတ်ချုပ်ရဲ့ သား အသတ်ခံလိုက်ရတဲ့အတွက် အမတ်ချုပ်ကြီးက အရမ်း ဒေါသထွက်နေပြီ။ သူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ကိုတောင် အမိန့်ပေးထားပြီးပြီ၊ ‘အပြစ်မရှိတဲ့လူ တစ်ထောင်ကို သတ်ရပါစေ၊ အပြစ်ရှိတဲ့လူ တစ်ယောက်ကိုတော့ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး’ တဲ့”
“အကယ်၍ ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့က သဲလွန်စတွေ မပေးရင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ သူတို့ အပြစ်တင်ခံရရုံပဲ ရှိမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သဲလွန်စတွေ ပေးလာပြီဆိုရင်တော့ ငါ သူတို့ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန လက်ထဲကို အပ်ရုံပဲ ရှိတော့မယ်”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေမှာက မင်းရဲ့ ကြာပွတ်အတု မဟုတ်ဘဲ တကယ့် နှိပ်စက်မှုတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ဤနေရာတွင် ဝမ်ရှန့်က ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။ ချူရွှမ်သည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သဲလွန်စပေးခြင်းက ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ အစက ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အခြေအနေက ပို၍ပင် ခက်ခဲလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်အတွက် ချူရွှမ်သည် အဆုံးအထိ လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ပြန်ချီလိုက်ကာ “ဒါတွေအားလုံး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးဆီကနေ ကျေးဇူးတစ်ခု တောင်းချင်ပါသေးတယ်။ ကျနော်နဲ့ ကျန်းလုံ၊ ကျောက်ဟူတို့က ညီအစ်ကိုတွေပါ၊ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ သစ္စာတရား ရှိရပါမယ်”
“မင်း... ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိလိုက်တာ”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဝမ်ရှန့် တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြထားပါလျက်နှင့် ချူရွှမ်က ခေါင်းမာနေဆဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဝမ်ရှန့်က စားပွဲကို ရိုက်ကာ ထရပ်လိုက်သည်။ မမြင်ရသော ဖိအားမှာ သတ္တိနည်းသောသူတစ်ဦးကို သေလောက်အောင် ထိတ်လန့်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။
သို့သော် ချူရွှမ်မှာမူ ကြောက်ရွံ့မသွားပေ။ သူ၏ အလုပ်ကို လုယူမခံရစေရန်အတွက်၊ လူကိုယ်တိုင် အသနားခံခြင်းက အသုံးမဝင်သဖြင့် ချူရွှမ်သည် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို အမြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကျနော် ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူအတွက် အသနားခံတာကို ရပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော့်မှာ ကတိတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့မှာ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို ညစာနဲ့ အရက် အတူတူသောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်”
“ဖိတ်ကြားရုံသက်သက်ပဲလား ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ” ဝမ်ရှန့်က မေးလိုက်သည်။
“နေဝင်ရိုးရီအချိန်၊ အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံး ရှိ စီကျီ တောင်စောင်း မှာပါ” ချူရွှမ်က စိတ်ကို တင်းထားကာ ဖြေလိုက်သည်။
ဘုန်း
ဝမ်ရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းမှာ လူသားအဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင် ဒူးတုန်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ရှန့်မှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။ “ရဲတင်းလှချည်လား ချူရွှမ်၊ မင်းရဲ့အပြစ်ကို မင်းသိသလား”
“ညစာ ဖိတ်ကျွေးတာက ကျနော့်လို လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာအပြစ် ကျူးလွန်မိလို့လဲ ခင်ဗျာ”
ချူရွှမ်က အားမလျော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဝမ်ရှန့်၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ လေးစားမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ဒီလက်အောက်ငယ်သားလေးဟာ ရိုးသားတယ်၊ ကွပ်မျက်တဲ့အလုပ်မှာ ကြိုးစားတယ်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် ရက်ရောတယ်၊ ရတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအပေါ်မှာလည်း မဝင့်ကြွားဘူး၊ ဒါတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအပေါ်မှာလည်း ဒီလောက်အထိ သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
“ကောင်းပြီ၊ ငါ အနှစ်သက်ဆုံးအရာက မင်းရဲ့ မကြောက်မရွံ့တဲ့ သတ္တိပဲ၊ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်မယ်၊ မှတ်ထား၊ ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ” ဝမ်ရှန့်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။
ချူရွှမ်မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ သူ၏ အလုပ်ကို ဘယ်သူမှ လာမလုသရွေ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေလည်း ကိစ္စမရှိပေ။
“ဒါဆိုရင် အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး၊ ကျနော် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ထဲက တခြားလူတွေကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်ပါဦးမယ်။ ဒီနေ့မှာ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက ကျနော်နဲ့အတူ စီကျီ တောင်စောင်းကို ညစာသွားစားဖို့ ကတိပေးလိုက်ပြီဆိုတာကိုပေါ့” ချူရွှမ်က ဝမ်ရှန့် စကားပြန်လုမှာကို ကြောက်သည့်အလား ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
“ဒီကောင်လေးကတော့” ဝမ်ရှန့်က ပြုံးရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
သို့သော် ချူရွှမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်လေးနက်သွားသည်။ သူသည် စစ်ဆေးရေးခန်းမ၏ နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ လျှို့ဝှက်တံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်တံခါးအတွင်း၌ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ကမ္ပည်း ပေါင်းများစွာကို ပူဇော်ထားသည်။ ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းများ၏ အပေါ်ဆုံးတွင် ပုံတူပန်းချီကား တစ်ချပ် ရှိနေသည်။
ထိုပန်းချီကားမှာ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် ကုချင်းတီးခတ်နေသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စမ်းချောင်းဘေးရှိ ဝါးတော၏ နောက်ကွယ်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရပြီး သူသည် ထိုဂီတသံကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေပုံရသည်။
ထို့နောက် ဝမ်ရှန့်သည် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထွန်းကာ ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းများနှင့် ပုံတူပန်းချီကားတို့၏ ရှေ့တွင် လေးလေးစားစား ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“စီနီယာတို့... ကျနော့်ရဲ့ ဝမ်မိသားစုဟာ အနှစ်တစ်ရာတိုင်တိုင် ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ပြီး၊ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ကျနော်တို့ရဲ့ တာဝန်ကို မပျက်ကွက်ခဲ့ပါဘူး။ စီနီယာတို့ရဲ့ ဆန္ဒကို အနည်းဆုံးတော့ ဆက်ခံနိုင်မယ့်သူတစ်ယောက်ကို ကျနော်တို့ နောက်ဆုံးမှာ ရှာတွေ့ခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ ဒီယဇ်ပလ္လင်ပေါ်က ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ စီနီယာတို့လို လမ်းဆုံးမသွားပါစေနဲ့လို့ပဲ ကျနော် မျှော်လင့်ပါတယ်”
သူသည် အမွှေးတိုင် ပူဇော်ကာ ဦးတိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝမ်ရှန့်သည် လေးလံသော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်အခန်း၏ တံခါးမှာ ပြန်လည် ပိတ်သွားတော့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်၏ စစ်ဆေးရေးခန်းမ နောက်ကွယ်တွင် ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို မည်သူမှ ဘယ်သောအခါမျှ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အခန်း (၃၂)
ဒီအသက်က မင်း ငါ့ကို ကြွေးတင်သွားပြီ
စစ်ဆေးရေးခန်းမမှ ထွက်လာပြီးနောက်၊ ချူရွှမ် သည် ယနေ့သူပြုလုပ်မည့် ဧည့်ခံပွဲအကြောင်းကို အကျဉ်းထောင်စောင့် များအကြား လျင်မြန်စွာ သတင်းဖြန့်လိုက်သည်။
အကျဉ်းထောင်စောင့် အများအပြားမှာ ချူရွှမ်၏ လုပ်ရပ်သည် ကျန်းလုံ နှင့် ကျောက်ဟူ တို့ကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဝေဝေဝါးဝါး ခန့်မှန်းမိကြပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးကြသဖြင့် ချူရွှမ်ကို ဝိုင်းဝန်းကူညီ ကြော်ငြာပေးကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် သည် ကတိဖျက်ချင်လျှင်ပင် မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်နေသဖြင့် မတတ်နိုင်တော့ပေ။
“ကျန်းလုံ... ကျောက်ဟူ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားထားတာနော်။ ငါ စားသမျှ၊ သောက်သမျှ၊ သီချင်းနားထောင်သမျှအတွက် မင်းတို့ ပိုက်ဆံမရှင်းပေးရဲရင်တော့ ငါ မင်းတို့ကို ခုတ်သတ်ပစ်မယ်”
နှိပ်စက်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချူရွှမ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ကိုလည်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုမှစ၍ မည်သူပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ထမင်းအိုးကို လာလုလျှင် သူ ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။ မည်သူပင်ဖြစ်စေ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို လာနှောင့်ယှက်လျှင် သူ အသက်နှင့်လဲပြီး တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။
ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့မှာ ချူရွှမ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မကြောက်ရွံ့ဘဲ၊ ထိုအစား သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ချူရွှမ်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။ သူတို့သာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဒီလောက်အထိ မနာကျင်နေဘူးဆိုရင် ချူရွှမ်ကို ပြေးဖက်ပြီး အကျယ်ကြီး ငိုချင်မိကြပေလိမ့်မည်။
“အစ်ကိုရွှမ်... ဒါဟာ တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူငယ်ချင်းကောင်းကို သိရတာပဲ၊ ငါတို့က လူမပီသခဲ့တာကိုပဲ နောင်တရမိတယ်။ မင်းက ဒီလောက် သစ္စာရှိတာကို ငါတို့က သံသယဝင်မိသေးတယ်။ မင်း ငါတို့ကို နှိပ်စက်တုန်းက ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ရန်ငြိုးနဲ့ ရိုက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ငါတို့က လူမပီသဘူး” ကျန်းလုံက အော်ဟစ်ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။
ချူရွှမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားမိသည်။
ကျောက်ဟူကလည်း နှပ်ချေးတရွဲရွဲ မျက်ရည်တစမ်းစမ်းဖြင့် “အစ်ကိုရွှမ်... ဒီကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ငါတို့ ရင်ထဲမှာ ကမ္ပည်းတင်ထားပါ့မယ်။ ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့ မသေရင် အစ်ကိုနဲ့အတူ ကြက်ခေါင်းဖြတ်၊ စက္ကူဝါ မီးရှို့ပြီး သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေ ဖွဲ့ကြမယ်”
“မလိုပါဘူး၊ အဲဒီလို စိတ်ထားရှိရင်တင် လုံလောက်ပါပြီ” ချူရွှမ်က အမြန်ပင် တားလိုက်သည်။ သွေးသောက်ညီအစ်ကို တကယ်ဖွဲ့လိုက်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် ဤကောင်နှစ်ယောက်၏ ဂျင်းထည့်တာကို ခံရမှာ သူ တကယ်ကြောက်နေမိသည်။
“သိပ်ပြီးတော့လည်း ဝမ်းမသာကြနဲ့ဦး။ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက ငါ့ရဲ့ ဖိတ်ကြားမှုကို သဘောတူခဲ့ပေမဲ့၊ ပညာရှင် ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို ဖိတ်နိုင်မလဲဆိုတာတော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ခွန်အားက အဆင့်အတန်းကို သတ်မှတ်ပြီး၊ အဆင့်အတန်းက အပေါင်းအသင်း အသိုင်းအဝိုင်းကို သတ်မှတ်ပေးသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့သည် မျိုးရိုးလိုက် အကျဉ်းထောင်စောင့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ ခွန်အားမှာ နိမ့်ပါးလွန်းလှသဖြင့် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးသူ အများစုမှာလည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် သာမန် အကျဉ်းထောင်စောင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ချူရွှမ်က နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြော်ငြာခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင် သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ စုဝေးနေသူ အများစုမှာ သာမန် အကျဉ်းထောင်စောင့်များသာ ဖြစ်နေပြီး နတ်အဆင့်ပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချူရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း သို့ သွားမည် မဟုတ်ပါလား၊ ထိုနေရာတွင် နတ်အဆင့် မိစ္ဆာများနှင့် ဝိညာဉ်များစွာ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ဒီလောက် လူနည်းနည်းလေးနဲ့သွားရင် စုံစမ်းဖို့နေနေသာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွားကျွေးသလို ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ သူ၏ အထောက်အထား ပေါ်သွားမည့် အန္တရာယ်လည်း ရှိနေသည်။
ဘာလုပ်ရမလဲ ချူရွှမ်၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန မှ နတ်အဆင့် ပညာရှင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ အများအပြားမှာ ချူရွှမ်ပင် မသိသောသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ချူရွှမ်ကို နှုတ်ဆက်ကြသည် “မင်းက အကျဉ်းထောင်မှူး ချူ လား၊ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက မင်း ဧည့်ခံပွဲလုပ်မယ်လို့ ပြောလို့ ငါတို့ မဖိတ်ဘဲ ရောက်လာတာ။ အကျဉ်းထောင်မှူးချူက စိတ်မရှိဘူး မဟုတ်လား”
“ဘာ... အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက ပြောပြတာလား”
ချူရွှမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။ သူ၏ ဩဇာအာဏာဖြင့် ဤမျှများပြားသော နတ်အဆင့်ပညာရှင်များကို ဖိတ်ကြားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။ အပြစ်ပေးခံနေရသော ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့အတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သူမှာ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့် တစ်ယောက်သာ ရှိသည်။
နတ်အဆင့် ပညာရှင်များ ပေါ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်ရှန့်သည်လည်း သာမန်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ကာ လက်အောက်ငယ်သားများကို ဦးဆောင်လျက် ရောက်လာသည်။ “ဟီးဟီး... ချူရွှမ်၊ မင်းတော့ ဒီတစ်ကြိမ် အိတ်ပေါက်တော့မှာပဲ”
“အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး” နတ်အဆင့် အကျဉ်းထောင်စောင့်များက ချက်ချင်းပင် အလေးပြုကြသည်။ စုစုပေါင်း လူပေါင်း ၃၀ ကျော်ရှိသည်။
ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် ချူရွှမ်၏ ယုံကြည်ချက်မှာ မြင့်တက်သွားပြီး ဝမ်ရှန့်ကို အမြန်ပင် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည် “အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဝမ်ရှန့်က ချူရွှမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုဘူး။ ဒါဟာ မင်း ငါ့ကို တစ်သက်စာ ကြွေးတင်သွားတာပဲလို့ မှတ်ထားလိုက်။ မင်းသာ ဒီကွပ်မျက်သူ လမ်းစဉ်မှာ မသေဘဲ ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါက အတိုးနဲ့တကွ ပြန်တောင်းမှာ”
ဤသည်မှာ ဝမ်ရှန့်က လူကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး ချူရွှမ်အတွက် နတ်အဆင့်ပညာရှင်များကို စုစည်းပေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန့်သည် ချူရွှမ်ပေးသော သဲလွန်စကို လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူ သဘောတူလိုက်ရခြင်းမှာ ချူရွှမ်ကို သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်စေချင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“အခု နတ်အဆင့်ရှိတဲ့သူတွေပဲ ကျန်ခဲ့၊ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လူစုခွဲကြ”
ဝမ်ရှန့်၏ စိတ်ထဲတွင် ချူရွှမ်ပေးသော သဲလွန်စကို အလေးအနက် မထားသော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ ချူရွှမ်ကို မျက်နှာသာ အပြည့်အဝ ပေးထားသည်။
ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နတ်အဆင့် အကျဉ်းထောင်စောင့် ၃၀ ကျော်သည် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်မှ ထွက်လာကြသောအခါ ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ငိုသံကိုပင် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေနိုင်သည်။ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာပြီး အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးသို့ သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်မှ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်လျှောက်သွားသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ချူရွှမ် မတွေ့ခဲ့ပေ။ အားလုံးက သာမန်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ခရီးစဉ်မှာ အနှောင့်အယှက် ကင်းဝေးလှသည်။ မကြာမီမှာပင် အားလုံးသည် မြို့တော်အရှေ့ဘက် ဆင်ခြေဖုံးရှိ စီကျီ တောင်စောင်း သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဤသည်မှာ သာမန် ဈေးမြို့လေး တစ်မြို့မျှသာ ဖြစ်သည်။ မြို့တော်တစ်ဝိုက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ဈေးမြို့လေးများ အနည်းဆုံး ၈၀၀ မှ ၁၀၀၀ ခန့်အထိ ရှိပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ရှန့်က ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “ဒါက ကျန်းလုံနဲ့ ကျောက်ဟူတို့ ပြောတဲ့ သဲလွန်စ ရှိတဲ့နေရာလား၊ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါ နောက်ဆုံးအကြိမ်ဆိုတာ မှတ်ထားဦး”
ချူရွှမ်က လူတွေကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခြင်းမှာ စားသောက်ရန် အကြောင်းပြချက်သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကျန်းလုံနှင့် ကျောက်ဟူအတွက် အသနားခံရန် ဖြစ်သည်ဟု ဝမ်ရှန့်က ထင်နေသဖြင့် သူက ဖော်ကောင်မလုပ်တော့ပေ။ တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကလည်း ဘာမှမသိသလိုပင် ဟန်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့က အပြင်မှာ စားသောက်ရင်း အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးကို မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ်သာ သဘောထားကြသည်။ သဲလွန်စရှာရန်ကိုတော့ ဘယ်သူမှ လေးလေးနက်နက် မထားကြပေ။ အပြစ်ဒဏ်က လွတ်ဖို့အတွက် သတင်းမှားတွေ ပေးတတ်တာက အထူးအဆန်း မဟုတ်တော့သဖြင့် ချူရွှမ်လည်း ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ပေ။
သူသည် စီကျီ တောင်စောင်းပေါ်တွင် အမြင့်ဆုံး တည်းခိုခန်းကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ကာ “ဧည့်ခံပွဲဆိုတော့ အရင်ဆုံး ဝအောင်စား၊ ဝအောင်သောက်ကြတာပေါ့။ အဲဒီ တည်းခိုခန်းကို သွားကြရအောင်”
“အကျဉ်းထောင်မှူးချူ... မင်း ဒီဘက်ကို ရင်းနှီးပုံမရဘူး။ စီကျီ တောင်စောင်းထဲမှာ တခြား စားသောက်ဆိုင်ကောင်းကောင်းတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု နတ်အဆင့်ပညာရှင် တစ်ဦးက စေတနာဖြင့် သတိပေးသည်။
ချူရွှမ်ကမူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက အရမ်းပြင်းထန်နေတယ်။ စားသောက်ဆိုင်သွားရင် စားရမှာ မဟုတ်ဘဲ လူတွေကို ခြောက်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ တည်းခိုခန်းက ပိုတိတ်ဆိတ်တယ်၊ ပင်ပန်းရင် တစ်ညအိပ်လို့တောင် ရသေးတယ်”
“မင်းသဘောပဲ” ချူရွှမ်က တစ်ညလုံး စုံစမ်းရန်အစီအစဉ်ရှိပုံရသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှန့်က မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သော်လည်း၊ မျက်နှာပျက်မှာစိုးသဖြင့် မထုတ်ပြောတော့ပေ။ အလွန်ဆုံးရှိမှ ချူရွှမ် လက်လျှော့သွားအောင် တစ်ညလုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။
အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက မကန့်ကွက်သဖြင့် တခြား အကျဉ်းထောင်စောင့်များလည်း မကန့်ကွက်ကြတော့ပေ။ အားလုံးက ချူရွှမ်နောက်သို့ လိုက်ပါကာ တည်းခိုခန်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ ထိုတည်းခိုခန်း၏ အမည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းသည်။ ၎င်းကို ကူးလိုင်တည်းခိုခန်း ဟု ခေါ်သည်။
တည်းခိုခန်း၏ စီးပွားရေးမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။ ဆိုင်းဘုတ်မှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လာစားသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ လူအုပ်ကြီး ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တည်းခိုခန်း အလုပ်သမားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုလူများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများ ရှိနေကြပြီး အများအပြားမှာ ရင်းနှီးနေသလို ဖြစ်နေသဖြင့် တည်းခိုခန်း အလုပ်သမားများမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ ဆီးပင် ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။
“ဘုရားရေ... အဲဒီလူတွေက မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက အကျဉ်းထောင်စောင့်တွေပဲ ရှေ့ကလူက မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ နတ်အဆင့် ‘ကျားငါးကောင်’ ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝမ်ရှန့်နဲ့ တူတယ်။ သူတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာလဲ”
“သောက်ကျိုးနည်းပဲ... ငါကြားတာတော့ ဒီမိစ္ဆာတည်းခိုခန်းက ဖွင့်ထားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ၊ ဘာသတင်းမှ မပေါက်ကြားခဲ့ဘူးလေ။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက ‘သိမ်းငှက်နဲ့ ခွေး’ တွေ ငါတို့ကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သွားတာလဲ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ ထွက်ပြေးကြမလား”
အခန်း (၃၃)
ဂူလိုင်ဟွမ် နှင့် ဖြူစင်သော လရောင်
“အပြင်မှာ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန က ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရောက်နေပြီလို့ ကြားတယ်” မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း ရှိ ဧည့်သည်အများအပြားမှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ အပြင်သို့ အတင်းပြေးထွက်ကာ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် တည်းခိုခန်းမှ အလုပ်သမားတစ်ဦး ပြေးဝင်လာကာ သူတို့ကို အတင်းတားဆီးလိုက်သည်။ “စိတ်မလောကြပါနဲ့ သခင်ကြီးဂူရဲ့ အာရုံခံစားမှုအရ အခုရောက်နေတဲ့သူတွေ အားလုံးဟာ နတ်အဆင့်ပညာရှင် တွေချည်းပဲ အခု အပြင်ထွက်ရင် သေဖို့ပဲ ရှိမယ်”
“ဘာ... ထွက်တာနဲ့ သေမယ် ဟုတ်လား ဒါဆို ငါတို့အားလုံး သွားပြီပေါ့”
“တောက် ဒီမိစ္ဆာတည်းခိုခန်းက လုံးဝ ဘေးကင်းပါတယ်လို့ ဘယ်သူပြောတာလဲ၊ ငါ အခုမှ ပြောင်းလာတာ၊ အခုတော့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက လူတွေ ငါတို့ကို မုန့်လုံးဝိုင်းသလို ဝိုင်းထားပြီ”
“ငါ့ကို လွှတ် ငါ အဲဒီ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနရဲ့ လက်ပါးစေတွေကို သွားတိုက်ခိုက်မယ်”
မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ နတ်အဆင့်ပညာရှင် အုပ်စုလိုက် ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ တည်းခိုခန်းရှိ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကိုယ်ခံပညာရှင် များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုအထဲမှ တစ်ဦးမှာ မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖောက်ရန်အတွက် အပြင်သို့ ဇွတ်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
သို့သော် သူ အပြင်သို့ မရောက်မီမှာပင်...
ရုတ်တရက် လူရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် သတိမထားမိဘဲ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်နှင့်အတူ အသက်နှင့်လဲပြီး တိုက်ခိုက်မည်ဟု ကြုံးဝါးနေသော ထိုမိစ္ဆာမှာ ဦးနှောက်များ ပွင့်ထွက်ကာ သူ၏ မူလရုပ်သွင်ဖြစ်သော ယုန်တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
“ယုန်မိစ္ဆာ ဖြစ်နေလို့ကိုး၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် သတ္တိနည်းနေတာ။ အားလုံးပဲ မကြောက်ကြပါနဲ့၊ ငါကတော့ ဒီမိစ္ဆာတည်းခိုခန်းရဲ့ ပိုင်ရှင် ဂူလိုင်ဟွမ် ပါ”
“ငါ ဒီစီကျီ တောင်စောင်း မှာ မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း ဖွင့်ထားတာ ဆယ်နှစ်လောက် ရှိပြီ၊ အခုထိ အမွှေးတစ်မျှင်တောင် အထိအခိုက်မရှိခဲ့သလို နန်းတော်က လက်ပါးစေတွေရဲ့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းလည်း မခံခဲ့ရဘူး”
“ဒါ့အပြင် အပြင်က အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီ။ အရင်ဆုံး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရအောင်။ အခုတော့ ဧည့်သည်အားလုံး ငါ့နောက်ကိုလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်လမ်းကနေ ခဏ ရှောင်နေကြပါ”
ဂူလိုင်ဟွမ်သည် အသက် ၄၀ ကျော် အရွယ်ရှိ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အေးစက်သော ရက်စက်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိတ်လန့်နေသော ယုန်မိစ္ဆာကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
ကျန်ရှိသော ဧည့်သည်များမှာလည်း ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားကာ။ “သခင်ကြီးဂူ ပြောတာ မှန်တယ်၊ အခြေအနေကို သေချာမသိဘဲ ဇွတ်ထွက်သွားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ငါတို့အားလုံး သခင်ကြီးဂူရဲ့ စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုကြသည်။
သို့သော် အချို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အလုပ်သမားများကို ညွှန်ပြကာ “သခင်ကြီး... ငါတို့က အထဲကို ဝင်သွားရင်၊ ဒီအလုပ်သမားတွေက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်ပြီး တိုင်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဟားဟားဟား... သစ္စာဖောက်မယ် ဟုတ်လား လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ။ ဒီအလုပ်သမားတွေဟာ ငါကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ယုံကြည်ရသူတွေ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ၊ အဓိကအချက်က သူတို့အားလုံးဟာ ကျင့်ကြံခြင်း လုံးဝမရှိတဲ့ သာမန်လူသားတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက နတ်အဆင့်ပညာရှင်တွေ နေနေသာသာ၊ မဟာဆရာသခင် တစ်ယောက် ရောက်လာရင်တောင် ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“မဟုတ်ရင် ငါ ဂူလိုင်ဟွမ်က ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ နန်းတော်ရဲ့ နှာခေါင်းအောက်မှာ ဒီမိစ္ဆာတည်းခိုခန်းကို ဖွင့်ပြီး ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် မရိပ်မိအောင် နေနိုင်ပါ့မလဲ”
ဂူလိုင်ဟွမ်သည် သူ ကိုယ်တိုင် အပင်ပန်းခံ တည်ထောင်ထားသော တည်းခိုခန်းအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ထိုယုံကြည်မှုမှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကျင့်ကြံသူများထံသို့လည်း လျင်မြန်စွာ ကူးစက်သွားသည်။ သူတို့သည် သခင်ကြီး၏ တော်ပုံကို အံ့ဩရင်း လျှို့ဝှက်လမ်းအတွင်းသို့ အမြန်ပုန်းကွယ်လိုက်ကြသည်။
ဂူလိုင်ဟွမ်သည်လည်း အပြင်တွင် ကျန်ရှိနေသော လူသားအလုပ်သမားများကို ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် လျှို့ဝှက်လမ်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် လူတစ်ရပ်ကျော် မြင့်သော မှန်ချပ်ကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ကာ “ဒါက ငါတို့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ အသံလွှင့်မှန် ပဲ။ ဒီမှန်ကနေတစ်ဆင့် ငါ လျှို့ဝှက်လမ်းထဲမှာ ပုန်းနေရင်တောင် အပြင်က အခြေအနေကို အကုန် မြင်နေရတယ်”
“ဒီနန်းတော်က လက်ပါးစေတွေ ဘာလုပ်နေကြလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်”
သူ ပြောလိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...
ချူရွှမ်သည် နတ်အဆင့်ပညာရှင် အုပ်စုကြီးကို ဦးဆောင်ကာ တောင်စောင်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး ဂူလိုင်ဟွမ်၏ တည်းခိုခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်လာသည်။ ဝမ်ရှန့်သည် တည်းခိုခန်းမှာ အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားသည်။
သို့သော် မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ကျယ်ပြောပြီး စီကျီ တောင်စောင်း တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ငုံ့ကြည့်နိုင်သည်။
“ဒီတည်းခိုခန်းလေးက ဒီလောက် ကောင်းတဲ့နေရာမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး” တခြား နတ်အဆင့်ပညာရှင်များကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အသက်ကြီးကြီး တည်းခိုခန်း မန်နေဂျာကြီးမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ “ဒီအဖိုးကြီးက အရာရှိမင်းတို့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်။ အရာရှိမင်းတို့က ညစာ စားဖို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ညအိပ် တည်းခိုဖို့လား ခင်ဗျာ”
“ငါတို့က အရာရှိတွေဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ” ချူရွှမ်က တမင် မေးလိုက်သည်။
“အရာရှိမင်းတို့ကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ ဒီအဖိုးကြီးက အလုပ်သမားအဖြစ်နဲ့ ဆယ်စုနှစ်ချီ လုပ်ခဲ့ပြီးမှ မန်နေဂျာ ဖြစ်လာတာပါ။ အရာရှိမင်းတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် အရာရှိတွေဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်” ဟု ဆံပင်ဖြူ အဘိုးကြီးက အပြုံးဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။
ချူရွှမ်က အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကာ “ဘာ... မင်းက မန်နေဂျာပဲ ရှိသေးတာလား။ ဒါဆို မင်းတို့ ပိုင်ရှင်က ဘယ်မှာလဲ သူက ဘယ်သူလဲ၊ နာမည်က ဘာလဲ”
အဘိုးကြီးက ဆက်လက် ပြုံးပြကာ “အရာရှိမင်းတို့ခင်ဗျာ... ကျနော့်ပိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်က ဂူလိုင်ဟွမ် ပါ။ သူက ဒီစီကျီ တောင်စောင်းမှာပဲ နေတာပါ၊ သူ့မိသားစုက ဒီတည်းခိုခန်းလုပ်ငန်းကို မျိုးရိုးလိုက် လုပ်ကိုင်လာတာပါ။ မယုံရင် အချိန်မရွေး စုံစမ်းနိုင်ပါတယ် ခင်ဗျာ”
ချူရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုအဘိုးကြီး ပြောဆိုပုံမှာ အပြစ်ရှာစရာ လုံးဝ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်သခင် ၏ မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤမိစ္ဆာတည်းခိုခန်းသည် မြို့တော်တွင် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် မရိပ်မိအောင် ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်ရည် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအဘိုးကြီးနှင့် တည်းခိုခန်း အလုပ်သမားများမှာ သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်လုံးဝ မရှိဘဲ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ ရိုးသားပုံပေါက်နေသည်ကို ချူရွှမ် သိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရုံနှင့်တော့... ဝိညာဉ်သခင်၏ မှတ်ဉာဏ် အကြွင်းအကျန်များသာ မရှိခဲ့လျှင် ဤနေရာသည် မိစ္ဆာတည်းခိုခန်း ဖြစ်သည်ကို ချူရွှမ်ပင် ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အမှုများကို နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ခွဲခြားနိုင်သော ဝမ်ရှန့်ပင်လျှင် ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ သတိမထားမိဘဲ တည်းခိုခန်းထဲသို့ သဘာဝအတိုင်း ဝင်သွားသည်။ ချူရွှမ်လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ နောက်က လိုက်ဝင်သွားကာ အဘိုးကြီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ဒီတည်းခိုခန်းမှာ ရှိတဲ့ အကောင်းဆုံး အစားအသောက်နဲ့ အရက်တွေကို ထုတ်ခဲ့။ ဒီ ငွေစက္ကူ တစ်ထောင်ကို အရင်ယူထားလိုက်”
“ဘာ... တစ်ထောင်တောင်လား”
အကျဉ်းထောင်မှူး ချူသည် ဧည့်ခံရာတွင် အလွန် ရက်ရောသည်ဟု သတင်းကြီးသည်ကို သူတို့ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရသောအခါမှ သတင်းထက်ပင် ပိုနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဤဧည့်ခံပွဲမှတစ်ဆင့် ချူရွှမ်နှင့် ရင်းနှီးခွင့်ရခြင်းမှာ ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ချူရွှမ်က သာမန်ဖိတ်ကြားရုံနှင့် ဤမျှများပြားသော နတ်အဆင့်ပညာရှင်များ ရောက်လာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
ချက်ချင်းပင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးကြီးသည် အလုပ်သမားများကို အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပိုင်ရှင်မှာ ခရီးသွားနေသဖြင့် သန်ဘက်ခါမှ ပြန်ရောက်မည် ဖြစ်ကြောင်း တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ထပ်မံ မေးမြန်းနေလည်း အပိုပင် ဖြစ်မည်ကို သိသဖြင့် ချူရွှမ်လည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။
လျှို့ဝှက်လမ်းအတွင်း၌...
အသံလွှင့်မှန်မှတစ်ဆင့် အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဂူလိုင်ဟွမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး ကြားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီနန်းတော်က လက်ပါးစေတွေက လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာပဲ၊ ငါတို့ မိစ္ဆာတည်းခိုခန်းကို ရိပ်မိတာ မဟုတ်ဘူး။ အားလုံးပဲ အောင့်အည်း သည်းခံကြဦး။ အဲဒီကောင်တွေ ထွက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပါးကြတာပေါ့”
“သခင်ကြီးကတော့ တကယ်ကို တော်တာပဲ” ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂူလိုင်ဟွမ်မှာလည်း အလွန်ပင် သဘောကျနေတော့သည်။
တည်းခိုခန်းအတွင်း၌...
နတ်အဆင့်ပညာရှင် အများအပြားမှာ ထိုင်၍ စားသောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ချူရွှမ်သည် အရက်အနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် အိမ်သာသွားချင်သည်ဟု အကြောင်းပြကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အစားအသောက်များ သယ်လာသော အလုပ်သမားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ချူရွှမ်က ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ဟေ့... မင်း၊ ဒီကို ခဏလာဦး၊ ငါ့ကို အိမ်သာအထိ လိုက်ပို့ပေးစမ်း”
“အရာရှိမင်း... ကျနော်က အိမ်သာအထိ လိုက်ပို့ပေးရမှာလား ခင်ဗျာ” အလုပ်သမား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။
ချူရွှမ်က စိတ်မရှည်သလိုဖြင် “ဒီမှာက အရမ်းမှောင်နေတယ်၊ ငါ လမ်းမသိလို့”
“ဪ... နားလည်ပါပြီ” အလုပ်သမားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ ချူရွှမ်ကို မပြစ်မှားရဲသဖြင့် အိမ်သာသို့ အမြန်လိုက်ပို့ပေးသည်။ “အရာရှိမင်း... ဒါက အိမ်သာပါ။ တခြား ခိုင်းစရာ မရှိရင် ကျနော် သွားပါရစေ...”
ထပ်
သူ စကားမဆုံးမီမှာပင်...
အလုပ်သမားသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်သော လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် သံညှပ်ကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို ချက်ချင်း သတိမေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ ချူရွှမ်သည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ထိုလူကို အိမ်သာထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အထူးမှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချူရွှမ်သည် လက်ကို ခါကာ စားသောက်ခန်းသို့ ပြန်ဝင်၍ ဆက်လက် စားသောက်နေတော့သည်။
ခဏအကြာတွင်...
အိမ်သာထဲမှ အလုပ်သမားမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိပြန်ရလာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်း သုံးခု ပေါ်လာသည်။ ငါက ဘယ်သူလဲ ငါ ဘယ်မှာလဲ ငါ ဘာလုပ်နေတာလဲ
ဪ... မှတ်မိပြီ ငါ့နာမည်က ဝမ်အာကျား ၊ စီကျီ တောင်စောင်းမှာ မွေးတာ။ ငါ့မှာ လယ်မြေတွေ၊ အိမ်တွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးက ငါ့လယ်မြေတွေကို သိမ်းယူပြီး ငါ့မိန်းမနဲ့ အမေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ငါသာ ကလဲ့စားမချေရင် ငါ့ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှာ မဟုတ်ဘူး
ဟုတ်တယ်၊ ကလဲ့စားချေရမယ် ငါ ကလဲ့စားချေချင်တယ်။
ငါ အမှောင်ထဲကနေ အလင်းထဲကို ကူးပြောင်းမယ်၊ ငါဟာ မိစ္ဆာတွေကြားက ဖြူစင်တဲ့ လရောင် ဖြစ်ရမယ်။