အခန်း (၄၆-၄၈)

အခန်း (၄၆)

ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းများ

သူ၏ စစ်မှန်သောချီကို အသုံးပြုလိုက်တော့မှသာ စီနီယာအဖိုးအိုနှစ်ဦး ပြောခဲ့သော 'ထူးခြားသော စည်းမျဉ်းများ' ဆိုသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း ချူရွှမ် သိလိုက်ရသည်။

ဤနေရာရှိ မီးလျှံများသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ စစ်မှန်သော ချီကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ထိုချီစွမ်းအင်ကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတွင်းမှ အပြင်သို့ လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။ ထို့ပြင် ချီစွမ်းအင်ကို ပို၍ လှုံ့ဆော်လေလေ၊ မီးလျှံများက ပို၍ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလေလေပင် ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် သူ၏ ချီစွမ်းအင် အသုံးပြုမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိုးဝင်လာသော အပူလှိုင်းများကြောင့် သူသည် ဗီဇအရ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းခွန်အားကို ထုတ်ဖော်ကာ သွေးနှင့်ချီကို လှည့်ပတ်မိသွားသည်။

"အား..."

နောက်ထပ် အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ဤထူးဆန်းသော မီးလျှံများသည် သူ၏ သွေးနှင့်ချီကိုပင် လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သည်။ ခေတ္တမျှ လှုံ့ဆော်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ချူရွှမ်မှာ တစ်ညလုံး အလုပ်ကြမ်း လုပ်ထားရသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကြည့်ရတာ အဲဒီစီနီယာ နှစ်ယောက်က စရိုက်ထူးဆန်းပေမဲ့ သူတို့ပြောတာ လုံးဝမှန်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ အကုန်ဆုံးရှုံးသွားမှာပဲ။ စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာကို မရမချင်း ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ဒီမီးလျှံတွေကို အံတုသွားရတော့မယ်”

ဒါပေမဲ့ အဲဒီရတနာက အတိအကျ ဘာလဲ ဝမ်ရှန့်ကလည်း မပြောခဲ့သလို၊ ချူရွှမ်ကိုယ်တိုင်လည်း မေးဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်။

သူသည် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကြား၌ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့သို့ လှမ်းခဲ့သည်။ အတွင်းသို့ တိုးဝင်လေလေ မီးလျှံများ၏ အပူချိန်မှာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကို အသုံးမပြုသရွေ့ ထိုမီးလျှံများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှန်တကယ် ထိခိုက်စေခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖန်တီးနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒါက စီနီယာနှစ်ယောက် ပြောတဲ့ ထူးခြားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလား၊ တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းတယ်၊ ငါက အသိအမြင် နည်းပါးနေသေးသလို ခွန်အားကလည်း အရမ်းနိမ့်နေသေးတာပဲ” ချူရွှမ်က သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူသည် အဆုံးမရှိသော မီးလျှံများကြားမှ ဆက်လက် ချီတက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမှန်တကယ် လောင်ကျွမ်းခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏ အသိစိတ်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေကာ ထိုမီးလျှံများက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ဇွဲလုံ့လကို အစဉ်အမြဲ တိုက်စားနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရှေ့သို့ တိုးလေလေ နာကျင်မှုနှင့် ဖိအားများမှာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလာလေသည်။ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ ဝင်ရောက်လာသူ ထောင်ပေါင်းများစွာထဲတွင် အဘယ်ကြောင့် တစ်ရာတောင် မပြည့်သောသူများသာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်ကို ချူရွှမ် ယခုမှ သဘောပေါက်တော့သည်။ စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမ တစ်ဦးတည်းသာ အဆုံးထိ ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် မီးထဲသို့ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်း ခေတ္တမျှ ထည့်ထားရုံနှင့်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မီးလျှံများကြားတွင် နှစ်မြှုပ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် မီးလောင်၍ မသေနိုင်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်အပေါ် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမှာမူ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

တစ်မိနစ်တိုင်းတွင် သူ၏ဦးခေါင်းကို တစ်ခုခုနှင့် ဆောင့်ကာ သေပစ်လိုက်ချင်သည့် စိတ်များ ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ချူရွှမ်မှာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ခိုင်မာလှသော်လည်း စိတ်ဓာတ်ကို တိုက်ရိုက်လောင်ကျွမ်းစေသော ဤမီးလျှံများရှေ့တွင် ချူရွှမ်မှာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရသည်။

"ကြည့်ရတာ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီး တစ်ခုခု မှားယွင်း နားလည်နေပုံပဲ။ ငါက ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိလို့ သွေးသောက် အရူးဓားမ ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာလို့ သူ ထင်နေတာ။ တကယ်တော့ ငါက ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာ ကို အားကိုးခဲ့ရတာပဲ” စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု အပိုင်းတွင် ချူရွှမ်သည် မည်သူ့ကိုမှ ရှုံးနိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ပြဿနာမှာ ဤအရာမှာ လူသားတို့ ခံနိုင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းစလည်း မရှိတော့ပေ။ ချူရွှမ်သည် အံကြိတ်ကာ ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် တိုးခဲ့ရသည်။ ရှေ့သို့ ရောက်လေလေ မီးလျှံများက သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းမှုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေ ဖြစ်သည်။

အချိန်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤအဆင့်၏ အဆုံးကို မမြင်ရသေးဘဲ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရိုးစုအမြောက်အမြား ပေါ်လာသောအခါ ချူရွှမ်၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်ခန့်သွားသည်။ ဤအရိုးစုများသည် ဆဋ္ဌမအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ ကျရှုံးခဲ့သူများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ချူရွှမ်သည် အဆုံးထိ ရောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို မသေချာတော့ပေ။ သို့သော် သူသည် မည်မျှကြာအောင် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်ကို မသိဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင့်မားသော အပူချိန်ကြောင့် ချူရွှမ်၏ အသိစိတ်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ စင်မြင့်၏ ဘေးတွင် ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်စာတိုင်ရှိ မှတ်တမ်းများအရ ဤစင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်နိုင်သည်နှင့် ဆဋ္ဌမအဆင့်၏ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ ဆဋ္ဌမအဆင့်၏ အဆုံးသတ် မဟုတ်သေးပေ။ ချူရွှမ်သည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ အပူလှိုင်းများ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသဖြင့် ချူရွှမ်၏ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ မျက်စိထဲတွင် ရွှေကြယ်များ ပေါ်လာတော့သည်။ သူသည် အချိန်မရွေး မေ့လဲသွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

"ငါသာ ရှေ့ဆက်သွားရင် ဒီမှာပဲ သေသွားနိုင်တယ်... မသေခဲ့ရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အခုရှိတဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆို အဆုံးထိ ရောက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမ အဲဒီတုန်းက ဘယ်လိုများ ကျော်ဖြတ်ခဲ့လဲ မသိဘူး” ချူရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေသည်။

သို့သော် သူသည် ဝမ်ရှန့်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်စီးစေချင်ပေ။ ဝမ်ရှန့်ကလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား၊ အကယ်၍ ဤနေရာမှ စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမ၏ ရတနာကို မရရှိခဲ့လျှင် နောက်လာမည့် ကွပ်မျက်မှုတွင် သူ သေရမှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ... ငါ ခံနိုင်ရည် ရှိရမယ်"

ချူရွှမ် ရှေ့သို့ ထပ်မံ တိုးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများသည် ရန်စခံရသကဲ့သို့ သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာကြရာ ချူရွှမ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် လောင်ကျွမ်း ပျောက်ကွယ်တော့မည်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိအကျ ထိုအချိန်မှာပင်...

ဘုန်း ဟူသော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ...

ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးမြသော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုခံစားချက်မှာ ပူပြင်းလှသော နေ့တစ်နေ့တွင် ရေခဲတုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ပင်။

ချူရွှမ် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ မိမိကိုယ်မိမိ ပါးပင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ "ငါ တကယ်ကို အ ရတာပဲ၊ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရတနာရှိနေတာကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသိခဲ့ဘူး”

ဝှူး

ချူရွှမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပိုးအိတ်ငယ်လေးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အေးမြသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ပုလဲလုံးတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ထိုပုလဲလုံးမှာ အခြားမဟုတ်၊ ပဉ္စဘူတ ဝိညာဉ်ပုလဲများထဲမှ ရေစွမ်းအင်ပုလဲပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ချူရွှမ်သည် ဤရေစွမ်းအင်ပုလဲမှာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရာတွင်သာ အသုံးဝင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခု မီးလျှံတိမ်တိုက်ဂူအတွင်းရှိ မီးလျှံများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံလိုက်ရတော့မှသာ ရေစွမ်းအင်ပုလဲမှာ အလိုအလျောက် စတင် အလုပ်လုပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေသည် မီးကို နိုင်သည်ဟူသော အမှန်တရားကို ချူရွှမ် ချက်ချင်း သတိရလိုက်သည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ရေစွမ်းအင်ပုလဲသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသော မီးလျှံများကို နှိမ်နင်းရာတွင် သဘာဝအတိုင်း ကူညီပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချက်ချင်းပင် ချူရွှမ်သည် ရေစွမ်းအင်ပုလဲကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံများမှာ ပြင်းထန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေပုံရသည်။ သို့သော် ရေစွမ်းအင်ပုလဲနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးလျှံအားလုံးမှာ လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

"တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ ဒါ တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဒီရတနာရှိရင် ငါ ဒီဆဋ္ဌမအဆင့်ရဲ့ အဆုံးထိ ဘယ်နှစ်ခေါက်ဖြစ်ဖြစ် သွားနိုင်ပြီ" ချူရွှမ်သည် အားတက်သွားကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများသည် အတားအဆီး မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ အေးမြမှုကို သယ်ဆောင်ပေးသော အပူရှိန်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်တော့သည်။ အချိန်အတန်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်...

ရှေ့တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ စင်မြင့်ပေါ်တွင် နီရဲတောက်လောင်နေသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် နီရဲသော ပုလဲလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ချူရွှမ် အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့်...

ဝူး...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထိုနီရဲသော ပုလဲလုံးအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာချီများမှာ မီးလျှံအလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ချူရွှမ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

အကယ်၍ ထိုအလင်းတန်းများ၏ ထိမှန်မှုကို ခံရလျှင် သူ အမှန်တကယ် မီးလောင်သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ချူရွှမ် ကြိုတင်ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအလင်းတန်းများ အနားမရောက်ခင်မှာပင်...

သူ့လက်ထဲမှ ရေစွမ်းအင်ပုလဲမှာ ထပ်မံ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြန်ပြီး များပြားလှသော ရေငွေ့များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုလှုပ်ရှားနေသော နီရဲသည့် ပုလဲလုံးကို တင်းကြပ်စွာ ဝန်းရံလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချူရွှမ်၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ သွေးမြွေနဂါး ဓားဝိညာဉ် မှာလည်း ခုန်ထွက်လာပြီး၊ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လျက် ထိုနီရဲသော ပုလဲလုံးဆီမှ မိစ္ဆာချီများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူတော့သည်။ ရေစွမ်းအင်ပုလဲ၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် ထိုနီရဲသော ပုလဲလုံးအတွင်းမှ များပြားလှသော မိစ္ဆာချီများကို တစ်စိုက်မတ်မတ် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ချူရွှမ် အံ့ဩသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် သူသည်လည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထိုနီရဲသော ပုလဲလုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာ မှာလည်း စတင် တုန်ခါလာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ် ထိုနီရဲသော ပုလဲလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းသော အချက်အလက်များ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

အခန်း (၄၇)

ခေါင်းက ဒီမှာရှိတယ်၊ ဘယ်သူဖြတ်ဝံ့လဲ

မီးစွမ်းအင်ပုလဲ

ကြယ်ခုနစ်ပွင့် အပြစ်။

ပဉ္စဘူတ ဝိဉာဉ်ပုလဲ ထဲမှ တစ်ခု။

၎င်းကို သိမ်းပိုက်ခြင်းဖြင့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတစ်ခု ရရှိမည်။

မိစ္ဆာချီ ၃၀၀ အမှတ်။

ဒါဟာ မီးလျှံတိမ်တိုက်ဂူ ရဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ ပဉ္စဘူတ ဝိဉာဉ်ပုလဲတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ မီးစွမ်းအင်ပုလဲပဲ၊ ဒါဟာ စီနီယာ ကောင်းကင်ဓားမ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာလား။

ချူရွှမ်သည် သူရရှိလာသော မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစထဲသို့ သူ၏ အသိစိတ်ကို အလိုအလျောက် နှစ်မြှုပ်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ ငွေဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်နှင့် သွေးသောက် အရူးဓားမ ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ

"ငါက ကောင်းကင်ဓားမပဲ၊ ငါဟာ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့သူတစ်ယောက်။ ငါ့ရဲ့ ကံမကောင်းမှုကိုပဲ နောင်တရမိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေ ဆုတ်ယုတ်လာပြီး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာချီတွေက ငါ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်လာတယ်။ အကျပ်အတည်းထဲမှာ ငါ့ကိုယ်ငါ ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စုစည်းနေတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို သုံးပိုင်း ခွဲပစ်လိုက်ရတယ်"

"ပထမတစ်ပိုင်းကိုတော့ ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေထဲမှာ မြှုပ်နှံလိုက်တယ်၊ ဒါဟာ ငါ့အရိုးထဲက မိစ္ဆာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်”

"ဒုတိယတစ်ပိုင်းကိုတော့ ဝိဉာဉ်ပုလဲထဲကို အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းပြီး မာယာမီးလျှံ အောက်မှာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တယ်”

"နောက်ဆုံးတစ်ပိုင်းကိုတော့ ငါ့ရဲ့ ဓားမထဲမှာ ပေါင်းစပ်လိုက်တယ်၊ ဒါဟာ အနှိုင်းမဲ့တဲ့ ကျိန်စာလက်နက်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ"

"အကယ်၍ ကံတရားက မျက်နှာသာပေးလို့ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းရင်း ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့ရင် ငါ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်ပုလဲကို ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်..."

သူ့စကားအဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဓားမ၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ချူရွှမ်၏ လက်ထဲသို့ နီရဲတောက်လောင်နေသော ပုလဲလုံးတစ်လုံး ကျဆင်းလာကာ ၎င်းသည် ရေစွမ်းအင်ပုလဲ နှင့်ပင် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။

ချူရွှမ်သည် သူ၏ စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သန့်စင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဓားမ ချန်ထားခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤမီးစွမ်းအင်ပုလဲသည် အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာချီများကို သန့်စင်ပေးနိုင်သော အာနိသင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဓားမသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထိန်းချုပ်မရသော မိစ္ဆာချီများကို မီးစွမ်းအင်ပုလဲအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ကာ မီးလျှံတိမ်တိုက်ဂူ၏ ဆဋ္ဌမအဆင့်တွင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းရင်းကြောင့် ဤမီးစွမ်းအင်ပုလဲသည် သွေးသောက် အရူးဓားမ ကဲ့သို့သော ဓားဝိညာဉ် မမွေးဖွားခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ် ၎င်းသည် ပဉ္စဘူတ ဝိဉာဉ်ပုလဲများ မစုံလင်သေးခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နေပေမည်လား။

ချူရွှမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝိဉာဉ်ပုလဲကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ ဝိဉာဉ်ပုလဲအရေအတွက် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ရေစွမ်းအင်ပုလဲ၏ အရှိန်အဝါ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း နှစ်ဆ တိုးလာကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ရေစွမ်းအင်ပုလဲ တစ်ခုတည်းကပင် မဟာဆရာသခင် အောက်ရှိ မည်သူ့ကိုမဆို အာရုံခံမရအောင် ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု မီးစွမ်းအင်ပုလဲနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ဤစွမ်းရည်မှာ မဟာဆရာသခင် အဆင့်အထက်အထိ တိုးတက်သွားနိုင်မည်လား။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုမှာ ထိုအရာများကို လေ့လာနေရန် အချိန်မဟုတ်ပေ။ အကျဉ်းထောင်မှူး ဝမ်ရှန့်က အလွန်ဆုံး သုံးရက်အတွင်း ကွပ်မျက်မှုကို ပြန်လည် စတင်မည်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ မီးလျှံတိမ်တိုက်ဂူထဲတွင် သူ မည်မျှကြာအောင် နေခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ရမည်ကို ချူရွှမ် သိနေသည်။

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လမ်းလျှောက်သွားလိုက်ရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ထူးခြားသော သင်္ကေတများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ၎င်းပေါ်သို့ တက်ကာ သူ၏ စစ်မှန်သော ချီ ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်နှင့် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

စင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှ မီးလျှံတိမ်တိုက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချူရွှမ်ကို ထိုမီးလျှံတိမ်တိုက်ပေါ်သို့ တက်စေကာ၊ ချော်ရည်များကို တစ်လှမ်းချင်း ဖြတ်ကျော်ပြီး မီးလျှံနယ်မြေမှ ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။

ဂူအပြင်ဘက်တွင်မူ...

မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနမှ နတ်အဆင့်ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သတ်ပုတ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူရွှမ် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး။ "ကောင်လေး... မင်းက လူလား သရဲလား" ဟု မေးလိုက်ကြသည်။

မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန၏ အကောင်းဆုံး စံချိန်မှာ ထိုဂူအတွင်း နှစ်ရက်ကြာ နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူရွှမ်မှာ သုံးရက်တိုင်တိုင် နေခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အမှန်တကယ်ကို အံ့ဖွယ်တစ်ခုပင်။ ဤကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်မျိုးကို နောက်ဆုံး ဖန်တီးခဲ့သူမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ကောင်းကင်ဓားမပင် ဖြစ်သည်။

"နေဦး... ကောင်းကင်ဓားမ... ဒီကောင်လေးမှာလည်း ကျိန်စာလက်နက်ဆိုးကြီး ပါနေတာပဲ... ဖြစ်နိုင်တာက မင်းဟာ သုံးရက်အတွင်းမှာ ဆဋ္ဌမအဆင့်ရဲ့ အဆုံးထိ ရောက်သွားခဲ့တာလား"

နတ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးမှာ ထိုနေရာတွင်တင် ကြောင်အမ်းသွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် ချူရွှမ်၏ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသည်။ ထို့ကြောင့် ချူရွှမ် ထိုဂူထဲ ဝင်သွားခြင်းမှာ သေကြောင်းရှာခြင်းနှင့် မခြားဟု သူတို့ ထင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်ကတော့ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူ ထွက်လာသည့် အချိန်တွင် "သုံးရက်" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မူးနောက်သွားသည်။ ဝမ်ရှန့် ပြောခဲ့သော ကွပ်မျက်မည့်အချိန်မှာ အတိအကျ သုံးရက်မြောက်နေ့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒုက္ခပဲ... မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေအရ ကွပ်မျက်သူဟာ ကွပ်မျက်ချိန်မှာ ရောက်မနေရင် သူ့ရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်ရလိမ့်မယ်”

"စီနီယာကြီးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြပါ၊ ကျနော် အခုချက်ချင်း ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်ကို ပြန်ရပါမယ်"

ချူရွှမ်သည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရူးသွပ်သကဲ့သို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ နတ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထိတ်လန့်သွားစေပြန်သည်။ မာယာမီးလျှံအကျဉ်းထောင် ထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာသူတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ချူရွှမ်မှာမူ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အင်အား ပြည့်ဝနေရသနည်း။

မသိသူများဆိုလျှင် သူသည် ထိုဂူထဲသို့ လမ်းလျှောက် ထွက်လာသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရပေမည်။

"ဒီမိစ္ဆာကောင်လေးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာနက အထက်လူကြီးတွေ ဦးနှောက်ထဲ မြည်းကန်ခံထားရလို့လား၊ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးကို ဘယ်လိုများ ကွပ်မျက်သူ ဖြစ်ခိုင်းပြီး ဒီလမ်းဆုံးကို လျှောက်ခိုင်းရတာလဲ" နတ်အဆင့် ပညာရှင်ကြီး နှစ်ဦးမှာ နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

ချူရွှမ်သည် သူ၏ မြင်းကို အရှိန်ကုန် စီးလာခဲ့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူ ဂူထဲမှ ထွက်လာချိန်မှာ နေမွန်းတည့်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကွပ်မျက်မှုကို နောက်ကျခဲ့လျှင် မိစ္ဆာချီများ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ မဝင်ခင်မှာပင် သူ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်၌ အခြေအနေများမှာ အလွန် တင်းမာနေသည်။ ဝမ်ရှန့်ပင်လျှင် လက်ဖဝါးထဲ၌ ချွေးများ စိုနေရသည်။ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ယနေ့တွင် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်၌ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန နှင့် မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန တို့ ပူးပေါင်းကာ အလွန် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို လူအများရှေ့တွင် ကွပ်မျက်ရမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ မှားယွင်းသွားလျှင်ပင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးတွင် မငြိမ်မသက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နေမွန်းတည့်ချိန် မတိုင်မီကပင် ကွပ်မျက်ရေးကွင်းအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော အရပ်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထက် ပို၍ များပြားသည်မှာ ကွပ်မျက်ရေးကွင်း အလယ်ရှိ ကြီးမားသော သံလှောင်အိမ်ကြီးကို ဝန်းရံထားသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အရာရှိများနှင့် အကျဉ်းထောင်စောင့် များပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသူမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ၊ ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မြင့်မြတ်သော မင်းသားတစ်ပါး ပုံစံရှိသည်။

ထိုစဉ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိ တစ်ဦးသည် စားဖွယ်စုံလင်သော လင်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာခဲ့ပြီး။ "ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အမိန့်အရ ဒါဟာ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အစားအစာပဲ၊ စားပြီးရင် လမ်းထွက်ဖို့ ပြင်ပေတော့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... လမ်းထွက်ရမယ့် အချိန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့လို နိမ့်ကျတဲ့ လူသားတွေပဲ ထွက်သွားစမ်း"

ဘုန်း

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သံ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် စားပွဲကို သယ်လာသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျချိန်တွင် အသက်ပင် မရှိတော့ပေ။

ရှိသမျှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများနှင့် အကျဉ်းထောင်စောင့်များ အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ကြီးကြပ်ရေးအရာရှိ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဗိုလ်မှူးကြီး လင်းရင်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦး ထိုနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ရဲတင်းလှချေလား မိစ္ဆာဘုရင်၏ သားတော်၊ သေခါနီးဖြစ်နေတာတောင် ဒီလောက် မောက်မာဝံ့သေးတယ်ပေါ့ လူတွေ... နတ်အဆင့် အရာရှိတွေကို လွှတ်ပြီး ဒီမိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ သားတော်ကို မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့် ဆီကို တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားကြ”

လူသားအဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများမှာ မယှဉ်နိုင်ကြောင်း မြင်သဖြင့် လင်းရင်က နတ်အဆင့် အရာရှိများကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

လှောင်အိမ်ထဲမှ မင်းသားလေးသည် အထင်သေးစွာဖြင့် "မိုက်မဲတဲ့ လူသားတွေ။ ဒါကို စောစောကတည်းက မလုပ်နိုင်ကြဘူးလား ဒီမင်းသားကို အခုလို ပုရွက်ဆိတ်တွေကို သတ်ခိုင်းဖို့ လုပ်နေရသေးတယ်”

"ပြီးတော့ ဒီမိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ကို ဒီမင်းသား တက်သွားပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ တက်သွားပြီးလို့ မင်းတို့ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင်တော့၊ ဒီနေ့ ငါ့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ခေါ်လာတဲ့သူတွေ အားလုံး သေရမယ် အားလုံး သေရမယ်"

ဝူး...

ထိုမင်းသားလေးသည် ရုတ်တရက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံလှိုင်းများက သံလှောင်အိမ်ကိုပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး သံကြိုး များ ရှိနေသေးသဖြင့် သူ ထွက်ပြေး၍ မရခြင်းပင်။

ဒေါသထွက်နေသော မိစ္ဆာမင်းသားသည် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ဆန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "ငါ့ခမည်းတော် ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင် မှာ မိစ္ဆာစစ်သူကြီး တစ်ရာကျော်နဲ့ မိစ္ဆာစစ်သည် တစ်သောင်းနီးပါး ရှိတယ်။ ငါ့ကို ကွပ်မျက်ဝံ့တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့ခမည်းတော်က သူတို့ရဲ့ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်ကို မျိုးတုံးအောင် သတ်လိမ့်မယ် ကဲ... ကွပ်မျက်ကြစမ်း ငါ့ရဲ့ခေါင်းက ဒီမှာရှိတယ်၊ ဘယ်သူ ဖြတ်ဝံ့လဲ”

အခန်း (၄၈)

မိစ္ဆာသတ်ရန် လာရောက်ခြင်း

“ဘယ်သူက ကွပ်မျက်ဝံ့လို့လဲ၊ မင်းလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းလား... ဒါမှမဟုတ် မင်းလား”

ဝူး...

ကွပ်မျက်ရေးကွင်း ထက်တွင် မိစ္ဆာဟိန်းဟောက်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

နုပျိုခန့်ညားသော မင်းသားငယ်သည် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာချီ များမှာ မွန်းတည့်နေမင်းကိုပင် တိမ်မည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ရှေ့တိုးရန် ပြင်နေသော နတ်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိ များမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။ ထိုမင်းသားငယ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ယုတ်မာကြမ်းကြုတ်သည့် အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ဒါဟာ မိစ္ဆာဘုရင်၏ သားတော် ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုသည်မှာ မဟာဆရာသခင် အဆင့်နှင့် ယှဉ်နိုင်ပြီး၊ မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရုံဖြင့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့် တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ အဖမ်းခံထားရပြီး ကွပ်မျက်ရေးကွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံထားရကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး သံကြိုး များစွာဖြင့် ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံရသော်လည်း၊ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါက လူတိုင်းကို ကြက်သီးမွှေးညင်း ထစေသည်။ ၎င်းမှာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော မင်းသားတစ်ပါးကို ကွပ်မျက်ရသကဲ့သို့ပင်။ ထိုမင်းသားမှာ မည်မျှပင် အခြေအနေ ပျက်စီးနေပါစေ၊ သာမန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများမှာ သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် ပြစ်မှားဝံ့သူများ မဟုတ်ပေ။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများအားလုံးသည် မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့် ပေါ်ရှိ ဗိုလ်မှူးကြီး လင်းရင် ဆီသို့ အလိုလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လင်းရင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေသည်။

သူသည် စားပွဲကို ရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။ “သူက မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ သားတော် ဖြစ်နေဦးတော့၊ အခုတော့ အကျဉ်းသား တစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါ့အပြင် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော် ထွက်ထားပြီးသားပဲ၊ ဒီမိစ္ဆာမင်းသားဟာ ငါတို့ မဟာချင် အင်ပါယာရဲ့ နယ်စပ်ခံတပ် သုံးခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်၊ စစ်သည်နဲ့ အရပ်သား သောင်းနဲ့ချီကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်၊ နယ်စပ်မှာရှိတဲ့ တော်ဝင်မိသားစုဝင် အချို့ကိုတောင် သတ်ခဲ့တယ်။ သူ့အပြစ်က ဘယ်လိုမှ ခွင့်လွှတ်လို့ မရဘူး ပြီးတော့ မင်းတို့ကို ကိုယ်တိုင် သတ်ခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ”

“အရာရှိတွေ... ရှေ့တိုးကြစမ်း” လင်းရင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ နတ်အဆင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများသည် မတွန့်ဆုတ်ဝံ့တော့ဘဲ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး သံကြိုးများကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ဆွဲယူကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုမင်းသားငယ်က မခုခံတော့ပေ။

သူက အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး “လူသားတွေက တကယ်ကို အမှိုက်တွေပဲ”

“ဒီမင်းသားက မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး မင်းတို့ကို သတ်ခိုင်းရင်တောင်၊ မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဒီမင်းသားရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်ကိုတောင် ထိဝံ့တဲ့ သတ္တိမရှိကြဘူး”

“ဒါ့အပြင် ငါက တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေကို သတ်ခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်းတို့ လူသားတွေဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေ မွေးမြူထားတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေထက် မပိုပါဘူး။ မင်းတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဧကရာဇ်လို့ ခေါ်ဝံ့တာလား ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ”

“အမှိုက်တွေ... ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြစမ်း ငါ့ဘာသာ ငါ မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ် တက်မယ်။ မင်းတို့မှာ ငါ့ကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မရှိမှာပဲ ငါစိုးရိမ်တယ် ဟားဟားဟား...”

ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း မိစ္ဆာမင်းသားသည် မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ သူကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်တက်သွားသည်။ ချွေးပြန်နေသော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး သံကြိုးများကို ကျောက်စာတိုင်များတွင် တင်းကြပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သားများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးသည် မိစ္ဆာမင်းသား၏ မောက်မာမှုကြောင့် ကြောင်အမ်းနေကြပြီး အချို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေကြသည်။

ဒါဟာ မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့ သားတော်ပဲ။ သူသာ ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရရင် ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင် က ဒေါသထွက်မှာ အသေအချာပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့သားအတွက် လက်စားချေဖို့ မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို စုစည်းလာနိုင်တယ်။ ဒါဟာ မဟာချင်အင်ပါယာနဲ့ မိစ္ဆာတွေကြားမှာ သွေးချောင်းစီးမယ့် စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုကို စတင်လိုက်တာပဲ။

သို့သော်လည်း အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။

“ဒီမိစ္ဆာမင်းသားက ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေရတာလဲ သူက စစ်သည်တွေနဲ့ အရပ်သားတွေကို သတ်ရုံတင်မကဘူး၊ တော်ဝင်သင်္ချိုင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ တော်ဝင်မိသားစုဝင်တွေတောင် သူ့ကြောင့် သေခဲ့ရတယ်။ တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်တောင် ဒီမိစ္ဆာကို ကွပ်မျက်ရမယ်”

“အစောင့်အရှောက်တွေ... အဆင့် ၉ ကွပ်မျက်ရေးအရာရှိ ချူရွှမ် ကို မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး မိစ္ဆာကို သတ်ခိုင်းလိုက်”

လင်းရင်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် နောက်ထပ် အမိန့်တံဆိပ်တစ်ခုကို ပစ်ထုတ်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများနှင့် အကျဉ်းထောင်စောင့် များ အားလုံး ရှိနေကြသော်လည်း ကွပ်မျက်သူ မှာမူ ပျောက်ဆုံးနေသည်။

လင်းရင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ “အဲဒီ ချူရွှမ် ဘယ်မှာလဲ ဒီမိစ္ဆာကို ကွပ်မျက်ဖို့ အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် အမိန့်ထုတ်ထားတာ၊ ဘယ်လိုမှ နောက်ကျလို့ မရဘူး အခု နေမွန်းတည့်ချိန် ရောက်နေပြီ၊ ကွပ်မျက်သူက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ”

“ဝမ်ရှန့်... ဒါ မင်းအကြိုက်ဆုံး လက်အောက်ငယ်သားလား၊ မင်းမှာလည်း မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ရှိတတ်သားပဲ၊ ဟားဟားဟား” လင်းရင်က မအောင့်နိုင်ဘဲ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဝမ်ရှန့်နှင့် ချူရွှမ် အတူထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရင်က တစ်ခုခု ကြံစည်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ ဤကြံစည်မှုမှာ စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

လင်းရင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “သူ့ကို သတ္တိရှိတယ်၊ မိစ္ဆာတွေကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေကြတာ။ အဆုံးမှာတော့ ဒီကွပ်မျက်ရေးအရာရှိဆိုတာ သေရမှာကြောက်တဲ့ လူကြောက်တစ်ယောက်ပဲ”

“အစောင့်အရှောက်တွေ... ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကို နားထောင်ကြ၊ အခုချက်ချင်း ချူရွှမ်ကို ဖမ်းကြစမ်း။ တွေ့တာနဲ့ အဲဒီနေရာမှာတင် ကွပ်မျက်ပစ်ရမယ်”

လင်းရင်က အေးစက်စွာ အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမိန့်တံဆိပ်ကို ပစ်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုတံဆိပ်သာ ကျသွားလျှင် ချူရွှမ်၏ စစ်မြေပြင်မှ ထွက်ပြေးသည့် အပြစ်မှာ အတည်ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ ဝမ်ရှန့်က ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

သူသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျဆင်းလာသော အမိန့်တံဆိပ်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

လင်းရင်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ဝမ်ရှန့်... မင်းက အခုထိ ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အဲဒီ ချူရွှမ်ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတုန်းလား”

ဝမ်ရှန့်က ခနဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး “ကာကွယ်ပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုက နေမွန်းတည့်ချိန်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သုံးချက်တီးဖို့ အချိန်မရောက်သေးဘူး။ အချိန်မစေ့သေးသရွေ့ ချူရွှမ်ဟာ ထွက်ပြေးတာ မဟုတ်သေးဘူး”

“မင်း... ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အကုန်ပျက်စီးသွားအောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်။ လူတွေ... အချိန်မှတ်ဖို့ အမွှေးတိုင် ထွန်းလိုက်ကြ။ အချိန်စေ့တာနဲ့ ဒီချူရွှမ် သေရမယ်။ အကယ်၍ ကွပ်မျက်မှု နောက်ကျသွားရင် ဝမ်ရှန့်... မင်းလည်း ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ အပြစ်နဲ့ အရေးယူခံရမယ်”

လင်းရင်သည် ချက်ချင်းပင် အမွှေးတိုင် ထွန်းခိုင်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ၊ ဝတ်ရုံဖြူများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် “မိစ္ဆာ” ဟူသော စာလုံး ရေးထိုးထားသည့် လူတစ်စု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအရာရှိများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီတွင် ကြီးမားသော ဓားရှည်များ ပါရှိသည်။

လင်းရင်က ထိုသူများကို ဂုဏ်ယူစွာ ညွှန်ပြကာ “ဝမ်ရှန့်... မင်းရဲ့ မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန က ကွပ်မျက်သူတွေဟာ အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေဆိုတာ ငါသိပြီးသားပါ။ ဒါကြောင့် ငါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန က မိစ္ဆာသတ်သမားများအားလုံးကို အရန်အဖြစ် ခေါ်ထားတာ”

မိစ္ဆာသတ်သမားများသည် ကွပ်မျက်သူများကဲ့သို့ပင် မိစ္ဆာများကို သတ်ရန် တာဝန်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကွပ်မျက်သူများကဲ့သို့ ကွပ်မျက်ရေးကွင်းတွင် သတ်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ မိစ္ဆာများကို ဖမ်းဆီး၍ မရဘဲ နှိမ်နင်းထားချိန်တွင် အသေသတ်ရသူများ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာချီ များမှာ အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနတွင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အသက်ရှင်နိုင်ခြေမှာ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်သည်။

လင်းရင်၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ၊ ဤမိစ္ဆာမင်းသား၏ နောက်ခံမှာ ထူးခြားလှပြီး သူ၏ မိစ္ဆာချီမှာလည်း ကြောက်စရာကောင်းမည်ကို သိသော်လည်း သူတို့ မငြင်းဆန်ဝံ့ကြပေ။

“ကံကောင်းတာက ငါတို့မှာ လူအများကြီး ရှိတယ်။ အသတ်ခံရတဲ့ မိစ္ဆာဆီက ထွက်လာတဲ့ မိစ္ဆာချီတွေကို ငါတို့အားလုံး ခွဲဝေယူနိုင်တာမို့၊ ချီစွမ်းအင်ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး။ ဗိုလ်မှူးကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ၊ ကွပ်မျက်မှုကို စတင်ကြ၊ သတ်”

မိစ္ဆာသတ်သမား နှစ်ဆယ်ကျော်သည် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် မိစ္ဆာမင်းသားကို ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ရန် မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားကြသည်။

မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော မိစ္ဆာမင်းသားက ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်သည်။ “အမှိုက်တွေ လူများရင် နိုင်မယ် ထင်နေတာလား ငါ့ခမည်းတော်က မိစ္ဆာဘုရင်ပဲ၊ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက အရာရှိကြီးတွေတောင် ငါ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မစော်ကားဝံ့ဘူး။ ပုစွန်ဆိတ်လောက်ပဲ သတ်နိုင်တဲ့ မင်းတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေက ငါ့ကို ကွပ်မျက်ချင်တာလား ထွက်သွားစမ်း၊ ထွက်သွားစမ်း၊ ထွက်သွားစမ်း”

ဘုန်း

ထိုအချိန်တွင် မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ထက်၌ မိစ္ဆာချီများ တိုးထွက်လာပြီး ယုတ်မာသော အရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ မိစ္ဆာမင်းသား၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံမှာလည်း ဟိန်းထွက်နေသည်။

“သေစမ်း... အားလုံး သေစမ်း မင်းတို့လို နိမ့်ကျတဲ့ လူသားတွေက ငါတို့ မိစ္ဆာတွေကို ကွပ်မျက်ချင်တာလား ဒါက တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ အခု အားလုံး သေကြစမ်း”

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း

ပြေးတက်လာသော မိစ္ဆာသတ်သမားများ အားလုံးသည် အဆုံးမရှိသော မိစ္ဆာချီများ၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စုဆောင်းထားသော ယုတ်မာသည့် ချီစွမ်းအင်များမှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲကာ သေဆုံးကုန်ကြတော့သည်။

မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းနီသွားတော့သည်။ ကြည့်ရှုနေသူများအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

မိစ္ဆာကွပ်မျက်စင်မြင့်ထက်တွင် မိစ္ဆာမင်းသား၏ ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။ “လာစမ်း... နောက်ထပ် ဘယ်သူက ငါ့ကို သတ်ဝံ့သေးလဲ မင်းတို့ အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့ကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်ကြ၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ခမည်းတော် ချင်ထျန်း မိစ္ဆာဘုရင် ရောက်လာတာနဲ့ ဒီမြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ငါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ် ဟားဟားဟား...”

ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံများကြောင့် ကွပ်မျက်မှုကို ကြီးကြပ်နေသော လင်းရင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ မည်သူမှ ရှေ့တိုး၍ မကွပ်မျက်ဝံ့ကြတော့ပေ။ ထိုစဉ် အမွှေးတိုင်၏ နောက်ဆုံးအစအနလေးမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ဘုံအကျဉ်းထောင်နှင့် ကွပ်မျက်ရေးကွင်းကြားရှိ ဝင်ပေါက်မှ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ မင်းကို ကွပ်မျက်မယ်”

ဘုန်း

လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ ထိုသူထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။

ဝမ်ရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ခါသွားသည်။ လင်းရင်မှာမူ ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ချူရွှမ်... မင်း တကယ် ရောက်လာတာလား၊ မင်း ဒီကိုလာဖို့ သတ္တိရှိသေးတယ်ပေါ့”

ချူရွှမ်က ခနဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါက ဘာလို့ မလာဝံ့ရမှာလဲ၊ ငါဟာ မဟာချင် မြို့စောင့်အကျဉ်းဌာန ရဲ့ အဆင့် ၉ ကွပ်မျက်ရေးအရာရှိ ပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်စား မိစ္ဆာတွေကို ကွပ်မျက်ပြီး မကောင်းမှုကို ပယ်ဖျက်ရမယ့်သူပဲ ဒီနေ့ ငါ ဒီကိုလာတာက မိစ္ဆာကို သတ်ဖို့ပဲ”