အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း(၇၃)

မိုက်ကယ်က ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတုန်း ရုတ်တရက် လေထုထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို အာရုံခံမိလိုက်ပါတယ်။ သူ ချက်ချင်းပဲ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်ဖြစ်တဲ့ သဟဇာတ ပေါင်းစည်းခြင်း ကို အသုံးပြုလိုက်တယ်။ အဲဒီအခါမှာတော့ သူဟာ လက်တွေ့ကမ္ဘာရဲ့ အပြင်ဘက်က မြင်ကွင်းတွေကို ကျော်လွန်ပြီး သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ မျက်စိနဲ့မမြင်နိုင်တဲ့ ဒြပ်စင်မှော်စွမ်းအင်တွေကိုပါ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သွားပါတယ်။

သူ မြင်ရသလောက်တော့ ရွာထဲမှာဖြစ်ဖြစ်၊ ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်ထဲမှာဖြစ်ဖြစ် ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိမနေပါဘူး။ ဒီထူးဆန်းတဲ့ တုန်ခါမှုက ကင်းစ်ဒေသနဲ့ ဝေးကွာတဲ့ တစ်နေရာရာကနေ ရောက်လာတာ ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူဟာ ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပွားတွေကို အသုံးပြုပြီး မိသားစုဆီကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာမှာ သူ့အမေနဲ့ အဖေကတော့ ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့တယ်။

'နိုဗာ... ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား'

[ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ မြေဓာတ်မှော်စွမ်းအင်တွေရဲ့ လှုပ်ခတ်မှုအရ မြေပြင်ရဲ့အောက်ခြေမှာရှိတဲ့ မြေလွှာချပ်ကြီးတွေဟာ အကြီးအကျယ် ရွေ့လျားသွားခဲ့ပြီး ဒါက မြေပြင်ကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့တာပါ။ ကျွန်ုပ် တွက်ချက်ကြည့်သလောက်တော့ ဒီပြဿနာဟာ ကင်းစ်ဒေသနဲ့ ကွင်းစ်ဒေသကြားက နယ်စပ်နားမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဒေသနှစ်ခုကို ခြားထားတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေပေါ်မှာ တည့်တည့်ကြီး ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ]

ဒီလောက်အထိ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုရင်တော့ ဒီသဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေ အများကြီး မမျှော်လင့်ဘဲ ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြမှာကို မိုက်ကယ် သေချာပေါက် သိနေပါတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့ နိုင်ငံမြေပုံကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တောင်တန်းတွေနဲ့ တည့်တည့်ကြီး ထိစပ်နေတဲ့ လူပုရွာအချို့ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့တွေက ဒီငလျင်ဒဏ်ကို အဆိုးရွားဆုံး ခံစားရနိုင်တာပါ။

သူဟာ ချက်ချင်းပဲ ကင်းစ်ဘရစ်ချ်မြို့မှာရှိတဲ့ ကက်စတယ်လာရဲ့ အရိပ်ထဲက ကိုယ်ပွားနဲ့ နေရာချင်းလဲလိုက်ပြီး ရီနေးတားရဲ့ ရုံးချုပ်ဆီကို လူကိုယ်တိုင် ရောက်သွားပါတော့တယ်။

"ဒီလောက် ညဉ့်နက်မှ လာနှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ မိုက်ကယ်က ကက်စတယ်လာရဲ့ နောက်မှာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူမကတော့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ အလုပ်တွေ ကြိုးစားပြီး လုပ်နေဆဲပါပဲ။

"ရပါတယ် သခင်လေး။ ကျွန်မက နောက်ပိုင်းမှာ ကွင်းစ်ဒေသဆီ ချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် စာရွက်စာတမ်းလေးတွေ အပြီးသတ်နေတာပါ" လို့ သူမက ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ မျက်ကွင်းညိုနေတဲ့ အမှတ်အသားတွေက အထင်သားပါပဲ။

"ဒါကို ပြောရတာ စိတ်မကောင်းပေမဲ့ အဲဒီစီမံကိန်းကို ခဏလောက် ရွှေ့ဆိုင်းထားရမယ် ထင်တယ်။ တောင်တန်းတွေပေါ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ..."

မိုက်ကယ်က နိုဗာ ပြောပြခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကက်စတယ်လာကို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။ ထက်မြက်တဲ့ စီးပွားရေးမန်နေဂျာတစ်ယောက်ပီပီ ကက်စတယ်လာက ဒီဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အများကြီး ထိခိုက်သွားမယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း သိလိုက်ပါတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ဒီငလျင်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲဒဏ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရတဲ့ လူပုနိုင်ငံတော်ပါပဲ။

"ဒီကိစ္စကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိသားစုတွေ ရှိမရှိကို သွားကြည့်ဖို့ လူအချို့ လွှတ်ပေးနိုင်မလား။ ငါ သူတို့ကို ကူညီချင်လို့ပါ" လို့ မိုက်ကယ်က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ကက်စတယ်လာက ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်မ အလုပ်သမားအချို့ကို တတ်နိုင်သလောက် အမြန်ဆုံး သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။ သတင်းအသစ်ရတာနဲ့ သခင်လေးဆီကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

မိုက်ကယ်ကတော့ ဒီလို ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှာ အချိန်က အင်မတန် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်နေလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပွားအားလုံးကို အာရုံခံလိုက်ပါတယ်။

'နိုဗာ... ကွင်းစ်ဒေသနဲ့ အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ရှာပေးပါ'

[ရပါတယ်၊ လောလောဆယ်မှာ မြေပြိုနေတဲ့ ဒေသကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ရီနေးတား လှည့်လည်ရောင်းချသူ တစ်ယောက် ရှိပါတယ်]

"ငါ အခု သွားတော့မယ် ကက်စတယ်လာ။ ငါ့မျက်စိနဲ့ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်" လို့ ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အမှောင်ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကက်စတယ်လာရဲ့ အရိပ်ထဲကို ပြန်လည်ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။

မိုက်ကယ်ဟာ မြေပြိုတဲ့နေရာကနေ ဝေးရာကို လျှောက်သွားနေတဲ့ ရီနေးတား အရောင်းသမားရဲ့ အရိပ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလူကတော့ သူ့နောက်မှာ မိုက်ကယ်က မှော်ပညာနဲ့ ဘွားခနဲ ပေါ်လာတာကို လုံးဝ မသိရှာပါဘူး။

မိုက်ကယ်ဟာ လေဓာတ်မှော်စွမ်းအင်တွေကို အသုံးပြုပြီး လေထဲမှာ ပျံဝဲလိုက်တာကြောင့် မြေပြိုနေတဲ့ နေရာတွေကို အလွယ်တကူပဲ ဖြတ်ကျော်နိုင်သွားခဲ့တယ်။ သူ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အမြစ်ကအစ ကျွတ်ထွက်နေတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ ကျောက်တုံးကြီးတွေ ရောနှောနေတဲ့ ရွှံ့ညွန်ဟင်းချိုအိုးကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရပြီး အဲဒါတွေက အဝေးက လူပုနိုင်ငံတော်ဆီကို ဦးတည်စီးဆင်းနေတာပါ။

သူ့ရဲ့အဆင့်မြင့်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးတွေက ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီဒေသမှာရှိတဲ့ အလင်းဓာတ်မှော်စွမ်းအင်တွေကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပါတယ်။ ကံကောင်းတာကတော့ အမှောင်ဓာတ်မှော်စွမ်းအင်တွေ ရှိမနေတာကြောင့် ဒီဘေးအန္တရာယ်မှာ သေဆုံးသူ မရှိသေးဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ရတယ်။

သူဟာ ဆက်ပြီး ပျံသန်းသွားရင်း အောက်ခြေက အကူအညီရှာနေတဲ့သူတွေ ရှိမလားဆိုပြီး လိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ရွာလေးတစ်ရွာရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျောက်အိမ်တွေရဲ့ အမိုးတွေက ရွှံ့ညွန်တွေကြားထဲကနေ ပြူထွက်နေပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်တွေကလည်း ပျက်စီးမှုတွေကြားမှာ ထောင်နေပါတယ်။ ဒီရွာကို တည်ဆောက်ထားခဲ့တဲ့ သတ္တုနဲ့ ကျောက်တုံးတွေရဲ့ အပျက်အစီးတွေကြားမှာ လူပုဘုရင်ရဲ့ သတ္တုရုပ်တုကြီးတစ်ခုတောင် လဲကျနေတာတွေ့ပါတယ်။

သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မြေပြိုမှုဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ အလင်းဓာတ်မှော်စွမ်းအင် အစုအဝေးကြီးတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မိုက်ကယ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံဆင်းသွားပြီး လူပုတွေရဲ့ အဆောက်အအုံကို စစ်ဆေးလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အပျက်အစီးတွေကြောင့် အပြင်ကို ထွက်လို့မရဘဲ ပိတ်မိနေကြတာပါ။

မိုက်ကယ်က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့တင် မှော်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ မှော်လက်ဝါး လို့ခေါ်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ မှော်လက်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး တံခါးမှာ ပိတ်နေတဲ့ မြေကြီးတွေနဲ့ ရွှံ့တွေကို အလွယ်တကူပဲ ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပါတယ်။ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူဟာ အိမ်ရှေ့ကို လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်တယ်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာတဲ့ သစ်သားတံခါးကြားကနေ ကျစ်ထားတဲ့ မုတ်ဆိတ်ညိုရှည်ကြီးနဲ့ သန်သန်မာမာ လူပုတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ အဲဒီလူပုက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်ညှိလိုက်ရတယ်။

"လူသားတစ်ယောက်လား... ငါတို့ရဲ့ ဒီလို အခက်အခဲကနေ လူသားတစ်ယောက်က လာကယ်လိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"

အဲဒီစကားကို ပြောပြီးတာနဲ့ တံခါးကြားကနေ လူပုတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြူထွက်လာပြီး သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ခံရမယ့် ဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ လူသားလေးကို ငေးကြည့်နေကြပါတော့တယ်။ သူတို့က ကျေးဇူးမသိတတ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက လူပုအချင်းချင်းပဲ လာကယ်မယ်လို့ ထင်ထားကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူသားကတော့ တခြားလူပုတွေထက်တောင် သူတို့ရဲ့အသက်ကို ပိုတန်ဖိုးထားပုံရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့တွေ အစောကြီးကတည်းက ကယ်တင်ခံရပြီးလောက်ပြီလေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လူသား။ မင်းနာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ"

ပထမဆုံး လူပုက မိုက်ကယ်ဆီကို လက်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

"မိုက်ကယ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ" လို့ သူက ပြောပြီး လူပုရဲ့လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။

"ငါ့နာမည်က သရိန်း အိုင်းယွန်းဟန်း ပါ။ ငါနဲ့ ငါ့ရွာသားတွေ မင်းကိုတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ပြုမူခဲ့တာတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ တို့တွေက ရိုင်းချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းမြင်တဲ့အတိုင်းပဲ တို့တွေက အရေးပေါ် အခြေအနေကြီးနဲ့ ကြုံနေရတာပါ။ တို့တွေ တစ်သက်လုံး တည်ဆောက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ။ အိမ်တွေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ တို့တွေမှာ အိပ်စရာ ခုတင်တောင် မကျန်တော့ဘူး"

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၇)

အခန်း(၇၄)

မိုက်ကယ်က သူတို့ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေကို ရိုင်းတယ်လို့ သဘောမထားပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က စိတ်ဒဏ်ရာရစရာ အခြေအနေတစ်ခုကို အခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာ မဟုတ်လား။ သူတို့ရဲ့ တစ်ရွာလုံးက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတာပါ။ အကယ်၍ သူတို့သာ အခုထက် နည်းနည်းလေး ပိုပြီး သတိမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် အသက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့မှာ ကျွေးမွေးဧည့်ခံစရာ ဘာမှမရှိပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ကြွပါ" လို့ သရိန်းက ပြောပြီး သူတို့ရဲ့ ခိုလှုံရာဆီကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

မိုက်ကယ်က လူပုတွေရဲ့ ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တစ်ရွာလုံးက လူပုတွေဟာ ဒီလိုနေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အကယ်၍ သူတို့က အရပ်မပုဘူးဆိုရင် ဒီလောက်ကျဉ်းတဲ့နေရာမှာ လူဦးရေ ရာဂဏန်းနီးပါး ဆံ့မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။

"လူပုတွေပီပီ ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် နှစ်ဆပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ဝတ္တရားရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အဲဒါကို မလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သေးပါဘူး" လို့ သရိန်းက အားနာတဲ့လေသံနဲ့ ပြောပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒါအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့အားလုံး တော်တော်လေး အခြေအနေဆိုးနေပုံရတယ်"

လူတိုင်းက ပေါင်မုန့်တစ်ဖဲ့တည်းကိုပဲ တစ်ယောက်တစ်လုပ်စီ ခွဲပြီး စားနေကြရတာပါ။ ဒါက သူတို့မှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော စားစရာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မာန်မာနကတော့ အဲဒါကို လက်ခံမှာမဟုတ်ပေမဲ့ မင်းပြောတာ လုံးဝမှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရွာက လုံးဝပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ သွားစရာနေရာလည်း မရှိတော့ဘူး" လို့ သရိန်းက မိုက်ကယ်ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံမှာ ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဘာလို့လဲ" လို့ မိုက်ကယ်က မေးလိုက်တယ်။

"မင်းတို့က လူပုနိုင်ငံတော်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ရွာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ မကူညီဘူးလား"

သရိန်းနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက ညည်းညူလိုက်ကြတယ်။

"ကံဆိုးတာက သူတို့ရဲ့အကူအညီက လပေါင်းများစွာ ကြာမှ ရောက်လာမှာပါ။ လူပုဘုရင်က နိုင်ငံရဲ့ အစွန်အဖျားမှာရှိတဲ့ ရွာတွေကို မပြင်ပေးခင်မှာ မြို့ရိုးတွေကို ပြန်ပြင်ဖို့အတွက် သူ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အသုံးချနေမှာ သေချာပါတယ်။

သူ့ကိုလည်း တို့တွေ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဘုရင်တစ်ပါးအနေနဲ့ တခြားအရာတွေထက် မြို့ရိုးတွေကို ဦးစားပေးရမှာက သူ့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တို့တွေကို သွားစရာနေရာမရှိအောင် ဖြစ်သွားစေတာပဲ"

သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို တွေးမိတဲ့အခါ လူပုတွေဟာ အတော်လေး စိတ်အားငယ်သွားပုံရပါတယ်။ သူတို့ဟာ မြေပြိုမှုဒဏ် မခံရတဲ့၊ သယံဇာတတွေ ပေါများတဲ့နေရာသစ်တစ်ခုဆီကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခံနေရတာပါ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုနေရာကို ရှာဖို့က အင်မတန် ခက်ခဲတဲ့အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနိုင်ငံက လူသားတွေ အဓိက စိုးမိုးထားတဲ့ နေရာဖြစ်လို့ပါပဲ။ နေရာကောင်းမှန်သမျှကို လူသားတွေက သိမ်းပိုက်ထားပြီးသားဖြစ်လို့ ကင်းစ်ဒေသထဲမှာတောင် သူတို့ နေထိုင်ဖို့ နေရာမကျန်တော့ပါဘူး။

ပြီးတော့ သူတို့က လူသားတွေနဲ့ ရောနှောနေထိုင်ဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လူတစ်ပိုင်းသတ္တဝါတွေဖြစ်တဲ့ လူပုတွေဟာ လူသားအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေမှာပါ။ အထူးသဖြင့် လူသားတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ သီးခြားနေဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာကလည်း သူတို့ရဲ့ လူမျိုးစုကိုယ်တိုင် ဖြစ်လို့ပါပဲ။

ဒါကြောင့် သရိန်းနဲ့ ကျန်တဲ့လူပုတွေဟာ လူသားတွေ မသိမ်းပိုက်ရသေးတဲ့ တိုက်ကြီးရဲ့ အစွန်အဖျားနေရာတွေကို လိုက်ရှာရမှာ ဒါမှမဟုတ် ပင်လယ်ရပ်ခြားဆီကိုပဲ ကံစမ်းပြီး ထွက်ခွာကြရတော့မှာပါ။

"မင်းရဲ့အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိုက်ကယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့တွေ ပင်လယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အခုကတည်းက စတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ကံပါရင်တော့ တို့တွေ ပိုကောင်းတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ပြန်ဆုံကြပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။ အဲဒီအခါကျမှ တို့ရဲ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်မှာပေါ့" သရိန်းက ခုံကနေ ထလိုက်ပြီး မိုက်ကယ်ဆီကို လက်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

ကျန်တဲ့လူပုတွေကလည်း မိုက်ကယ်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြပြီး လူပုနိုင်ငံတော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စတင်ထုပ်ပိုးကြပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပစ္စည်းထုပ်လို့မပြီးခင်မှာပဲ မိုက်ကယ်က သူတို့အားလုံးကို ကြည့်ပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်တယ်။

"အကယ်၍ မင်းတို့ နေဖို့နေရာ ရှာနေတာဆိုရင် ငါတို့ရွာမှာ ဘာလို့ လာမနေကြတာလဲ"

သရိန်းနဲ့ ကျန်တဲ့လူပုတွေက မိုက်ကယ်ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အလေးအနက်ထားမယ့်အစား ဆယ်နှစ်သား ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတစ်ခုလို့ပဲ ထင်လိုက်ကြတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိုက်ကယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြောသလောက် မလွယ်ဘူး။ တို့တွေရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းနဲ့ နေထိုင်ပုံတွေက မင်းတို့နဲ့ လုံးဝကွာခြားတာကြောင့် ဘယ်လူသားအသိုင်းအဝိုင်းမှာမှ နေလို့မရဘူး။ တို့တွေက သတ္တုကို အခြေခံတဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်လို့ နောက်ဆုံးမှာ ပန်းပဲဖိုတွေ ပြန်ဆောက်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်ကြမှာ။

ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အိမ်က လူသားအသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ရင်တော့ တို့တွေ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ငြင်းပါရစေ"

မိုက်ကယ်က ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ရွာအကြောင်းနဲ့ အဝါရောင်မျောက်လူတွေ ကြီးမားတဲ့ အသိုက်အဝန်းတစ်ခုအဖြစ် ကြီးထွားလာဖို့ လိုအပ်တဲ့ ရေ၊ အစားအစာနဲ့ နေရာလွတ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ပေါများကြောင်း ရှင်းပြပါတော့တယ်။

သရိန်းက မိုက်ကယ်ကို ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြည့်လိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့စကားတွေက တကယ်ဖြစ်ဖို့ သိပ်ကောင်းလွန်းနေလို့ပါပဲ။

ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူက အဝါရောင်မျောက်လူတွေဟာ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ကိုယ်စီအလုပ်တာဝန်တွေနဲ့ ရွာမှာ နေထိုင်နေကြတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့သိထားသလောက်တော့ အဝါရောင်မျောက်လူတွေဟာ ဉာဏ်ရည်နိမ့်တဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ သူက ရွာဟာ ခြောက်သွေ့လွင်ပြင်မှာ တည်ရှိတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ နာမည်အတိုင်းပဲ အဲဒီနေရာက ရေမရှိတဲ့နေရာပါ။ ဒါပေမဲ့ မိုက်ကယ်ကတော့ သူတို့ရွာမှာ လူတိုင်းအတွက် ရေနဲ့ အစားအစာတွေ အလျှံပယ် ရှိတယ်လို့ ဆိုနေပါတယ်။

မိုက်ကယ်ကို မယုံတာ မဟုတ်ပေမဲ့ အဲဒီစကားတွေက တကယ်ဖြစ်ဖို့ ခက်လွန်းနေတာပါ။ ဒါက သူတို့ အပူတပြင်း လိုအပ်နေတဲ့အရာဖြစ်နေလို့ ကောင်းကင်ကနေ ရွှေမိုးရွာချလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။

"အရင်ဆုံး ငါတို့ရွာကို လာလည်ကြည့်ပါလား။ မင်းတို့အားလုံးက ပင်လယ်ဘက်ကို ခရီးထွက်ကြမှာပဲ မဟုတ်လား။ လမ်းကြုံဝင်ကြည့်ရုံပဲလေ" လို့ မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျန်တဲ့လူပုတွေက သူ့စကားကို စတင်ယုံကြည်လာကြပါတယ်။

'မင်းမှာ လိမ်ပြောစရာ အကြောင်းရင်း မရှိပါဘူး' လို့ သရိန်းက ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ မင်းပြောသလိုပဲ တို့တွေကလည်း အဲဒီဘက်ကို သွားမှာပဲလေ..."

သူနဲ့ ကျန်တဲ့ လူကြီးပိုင်း လူပုတွေအားလုံး စုရုံးပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ဆွေးနွေးကြပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မိုက်ကယ် ပြောသလို လုပ်ဖို့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွားကြည့်လို့ ဘာမှ မဆုံးရှုံးနိုင်ဘူးလေ။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကို တို့တွေ လက်ခံပါ့မယ်" လို့ သရိန်းက ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ကောင်းပြီ ငါ အကူအညီအတွက် ခေါ်ထားပြီးပြီဆိုတော့ သူတို့ မကြာခင် ဒီကို ရောက်လာလိမ့်မယ်" လို့ မိုက်ကယ်က အဝေးက ကင်းစ်ဘရစ်ချ်မြို့ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဟာ မိုက်ကယ်... မင်းဆီမှာ တို့တွေ ငှားစီးလို့ရမယ့် မြင်းလှည်း ပါသလား" လို့ သရိန်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်တယ်။

ဒါက လူပုတွေရဲ့ မျက်နှာကို ဝင်းပသွားစေပါတယ်။ မြင်းလှည်းရှိရင်တော့ သူတို့တွေ ခရီးအဝေးကြီးကို လမ်းလျှောက်ပြီး အားအင်ကုန်ခံစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။

"မင်း တော်တော်သန်မာတဲ့ မြင်းကို ခေါ်လာဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ တို့လူပုတွေက တော်တော်လေး ဝိတ်စီးတယ် ဟဟ" လို့ သရိန်းက နောက်ပြောင်လိုက်ပါတယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ အနေခက်စွာနဲ့ ခေါင်းကိုကုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"အဲ... မြင်းကောင်ရေအား ကတော့ အပြည့်ရှိတာ သေချာပါတယ်"

* * * * * * * * *