အခန်း (၈၇-၈၈)

အခန်း(၈၇)

"ကောင်းလှချည်လား" လို့ လူပုဘုရင်က အာမေဍိတ်သံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ အကြံပေးတွေက ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ဝိုင်းပြောကြတော့တာပေါ့။ "အရှင်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံတော်ထဲက ဒေသထွက် အယ်လ်ဖ်ယမကာ ဈေးကွက်ကို ဖျက်ဆီးနေတာပါ။ ဒါက တရားမဝင် ပစ္စည်းပါ" လို့ သူတို့က ဆိုကြတယ်။

လူပုဘုရင်က သူ့အမှားကို သတိထားမိသွားပြီး အနေရခက်စွာနဲ့ ချောင်းဟန့်လိုက်ရင်း စကားကို ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

"ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ... ဒါက တရားမဝင် ပစ္စည်းပါ၊ ငါ ပြောချင်တာက အဲဒါပဲ..."

သူက လူပုလူမျိုးတွေရဲ့ အသံဗဟိုပြုရာ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တာကြောင့် ဘီယာကို မကြိုက်သင့်ဘူးလေ။ သူ့ရဲ့ လူပုမျိုးနွယ်စုတွေ ထုတ်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ သူက အားပေးရမှာပေါ့။ အဲဒါက အမြဲတမ်း ရှိခဲ့တဲ့ ထုံးစံဖြစ်သလို နောင်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာပါ။ ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဲဒီက ထွက်သမျှ ပစ္စည်းတွေအပေါ်မှာ သူက ပြင်းပြတဲ့ အမုန်းတရား ရှိရမယ့်သူပါ။

ဒါပေမဲ့လည်း သူက သူ့လက်ထဲက ပုလင်းကို တောင့်တနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အခုချိန်မှာတောင် သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒီဘီယာကို နောက်ထပ် တစ်ငုံလောက် သောက်ချင်နေတာပဲ ရှိနေတာပေါ့။

"ဒါက လူပုတွေရဲ့ လက်ရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ သေချာရဲ့လား... ဂလု... ဒါက တကယ့်ကို ပါရမီရှင် လူပုတစ်ယောက်ရဲ့ ဦးနှောက်က ထွက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်" လို့ ဘုရင်က ပြောရင်း ပုလင်းထဲက ဘီယာကို အေးအေးလူလူ နောက်ထပ် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြန်တယ်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ မင်းတို့ သိမ်းဆည်းလာတာ ဒါအကုန်ပဲလား။ တကယ်လို့ နောက်ထပ် ရှိသေးရင် ငါ့ဆီကို ယူလာခဲ့စမ်းပါ။ ဒါကို ငါ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ချင်လို့... သိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာဖို့အတွက်ပါကွာ"

သူ့ရဲ့ အကြံပေးတွေက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဘုရင်ကိုယ်တိုင်က နိုင်ငံတော်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတဲ့ ဘီယာစွဲလမ်းတဲ့ရောဂါကူးစက်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာကိုး။

ဘုရင်က သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို လက်ခါပြီး စကားလမ်းကြောင်းလွဲလိုက်တယ်။

"အဲဒါတွေကို ထားလိုက်ပါဦး၊ ငါတို့ မြို့တော် ထဲက လူဦးရေ ထူထပ်နေတဲ့ ပြဿနာက ဘယ်လိုနေလဲ။ အိမ်အသစ် ရှာနေကြတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲလား"

မြေပြိုမှု ဖြစ်ပြီးကတည်းက အဲဒီဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရတဲ့ လူပုတွေ အကုန်လုံးက မြို့တော် ဆီကို စုပြုံရောက်ရှိလာကြတာကြောင့် တစ်ညတည်းနဲ့တင် လူဦးရေက အဆမတန် များပြားသွားခဲ့တာပေါ့။

လူတွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က စိုးရိမ်ရတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေမှန်း သိတာကြောင့် ဘုရင်က ဒီပြဿနာကို ချက်ချင်း ဖြေရှင်းဖို့ သူ့လူတွေကို အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သိပ်မသုံးဖြစ်တဲ့ ပန်းပဲဖို တွေကို အဲဒီလူပုတွေအတွက် ယာယီနေအိမ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလို အပိုအလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ရတာကြောင့်ပဲ မြို့ရိုးတွေ ဆောက်တဲ့ အလုပ်က တော်တော်လေးကို ကြန့်ကြာသွားခဲ့ရတာပါ။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပြီလို့ သူ ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ သူ့အကြံပေးတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မရေရာတဲ့ အမူအရာတွေကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ဒါက သတင်းဆိုးလား သတင်းကောင်းလား" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်။

သူ့အကြံပေးတွေက သူတို့ဆီမှာ ရှိတာက သတင်းကောင်းလား၊ သတင်းဆိုးလားဆိုတာ မဝေခွဲနိုင်ဘဲ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။

"အရှင်၊ ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့ရသလောက်တော့ မြို့တော် ထဲမှာ လူဦးရေ ထူထပ်တဲ့ ပြဿနာ မရှိတော့ပါဘူး"

"အဲဒါက ကောင်းတဲ့အချက် မဟုတ်ဘူးလား" လို့ သူက မေးလိုက်တယ်၊ သူတို့တွေ ဘာလို့ ဝမ်းမသာကြတာလဲဆိုတာ သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာပေါ့။

"ဒါပေမဲ့ အရှင်၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ကြားရသလောက်တော့ လူပုတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံတော် အပြင်ဘက်ကို ပြောင်းရွှေ့နေကြတာပါ" လို့ အကြံပေးတွေက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"သူတို့ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲဆိုတာ မင်းတို့ ရှာတွေ့ပြီလား" လို့ ဘုရင်က မေးလိုက်တဲ့အခါ အကြံပေးတွေက ခေါင်းညိတ်ပြကြတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်။ သူတို့တွေက ခြောက်သွေ့လွင်ပြင် ထဲက ရွာတစ်ရွာကို ပြောင်းသွားကြပုံရပါတယ်"

သူက ပလ္လင်ပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။

"သူတို့က အဲဒီကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းသွားကြတာလား။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံတော်အပေါ်၊ သူတို့ရဲ့ လူပုမျိုးနွယ်စုတွေအပေါ် ထားရှိရမယ့် တာဝန်တွေကကော ဘယ်လိုဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး နေရာတွေကို ဒီလောက်အထိ အကြာကြီး ပစ်ထားလို့ မရဘူးလေ"

နိုင်ငံတော်ကို ဝန်းရံထားတဲ့ ရွာတွေက သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေတာလေ။ အဲဒီရွာတွေသာ မရှိရင် သူတို့ နိုင်ငံကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ဖို့က အများကြီး ပိုလွယ်သွားမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အကြံပေးတွေ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာတင် ပလ္လင်ခန်းမရဲ့ တံခါးကြီးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားပြီး ဘုရင်ရဲ့ အကြံပေးတွေလိုပဲ တော်ဝင်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် လူပုတစ်ယောက်က အသက်ရှူမဝဘဲ အထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်လာပါတော့တယ်။

"အရှင်... ဟောဟဲ...ဟောဟဲ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ သတင်းရှိပါတယ်"

ဘုရင်က အဲဒီလူပုကို အထဲဝင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အကြံပေးတွေကြားမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။

"ဘာတွေက မင်းကို ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်သွားစေတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါဦး"

လူပုက အသက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာ စကားပြောလိုက်တယ်။

"အရှင် ခိုင်းထားတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် နိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်နိမိတ် တွေကို သွားပြီး စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီကို ရောက်တဲ့အခါ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ရတယ်"

အဲဒီနောက်မှာတော့ လူပုက သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲကနေ မှော်ပရပိုဒ် တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး ဘုရင်ကြီးကို ဆက်သလိုက်တယ်။

"ဒါက တံတိုင်း တစ်ခုပဲ..." လို့ ဘုရင်က သားရေစာရွက်ပေါ်က ပုံကြမ်းကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ဆယ်မီတာ မြင့်ပြီး မြင်းတပ်တွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကိုတောင် တွန်းလှန်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့တဲ့ အနုစိတ် မြို့ရိုး တည်ဆောက်ပုံကို ပြသထားတာပါ။

"မှန်ပါတယ် အရှင်။ ကျွန်တော် နယ်နိမိတ်ကို သွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရွာတွေ ရှိရမယ့်နေရာမှာ ဒီလောက် ထူထဲပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ တံတိုင်းကြီးတွေက ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒါထက် ပိုပြီး အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အချက်ကတော့... ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်သလောက် ဒီတံတိုင်းကြီးက ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင်၊ အလွန်ဆုံး နှစ်ရက်အတွင်းမှာတင် ဆောက်လုပ်ပြီးသွားတာလို့ သိရပါတယ်"

သူ့ရဲ့ စကားတွေကြောင့် ပလ္လင်ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ အံ့ဩလွန်းလို့ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်သွားကြတယ်။ ဒီလောက်အထိ အနုစိတ်လှတဲ့ တံတိုင်း တည်ဆောက်ပုံမျိုးကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဆောက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြတာပေါ့။

လက်မှုပညာရှင် တွေ ဖြစ်ကြတာနဲ့အညီ ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို အပြေးအလွှား လုပ်ဖို့က ဘယ်လောက်အထိ ခက်ခဲလဲဆိုတာ သူတို့ သိတာပေါ့။ သူတို့ရဲ့ တွက်ချက်မှုအရဆိုရင် ဒီတံတိုင်းကို အနည်းဆုံး တစ်လလောက် ဆောက်ရမှာပါ။

"နှစ်ရက်တည်းနဲ့လား။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်တာ"

"ဒါက လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ် မရှိတာပဲ။ ဒီလောက် အနုစိတ်တဲ့ တံတိုင်းမျိုးကို ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဆောက်နိုင်မယ့် မှော်ပညာ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းလမ်းမျိုး လုံးဝ မရှိဘူး"

"တံတိုင်းတွေကို နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဆောက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သေချာနိုင်မှာလဲ" လို့ ဘုရင်က မေးလိုက်တယ်။

"အရှင်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျွန်တော် သွားကြည့်တုန်းက အဲဒီမှာ ဘာတံတိုင်းမှ မရှိသေးပါဘူး။ ပြီးတော့ တံတိုင်းတွေ ဆောက်နေတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့တဲ့ လူပုတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ အဲဒီတံတိုင်းတွေကို နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ခဲသွားစေနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရည်ပစ္စည်းအသစ် တစ်ခုကို သုံးပြီး နှစ်ညတည်းနဲ့ ဆောက်လိုက်တာလို့ သူတို့ရဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကျိန်ဆိုနေကြပါတယ်"

ဘုရင်နဲ့ သူ့အကြံပေးတွေကတော့ ဒီတင်ပြတဲ့ဖြစ်စဉ်အပေါ်မှာ သံသယရှိနေကြတုန်းပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူပုက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်တဲ့သူ ဆိုတာတော့ သူတို့ သိထားကြတယ်။ ဘုရင့်ကို လိမ်ညာဖို့အတွက် သူ့မှာ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူးလေ။

"ဒီတံတိုင်းတွေကို ဘယ်သူက ဖန်တီးခဲ့တာလဲဆိုတာ မင်း စုံစမ်းခဲ့သေးလား" လို့ အကြံပေးတွေက မေးလိုက်ကြတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့။ နယ်နိမိတ် အနီးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်တဲ့ သရိန်း လို့ အမည်ရတဲ့ လူပုတစ်ယောက်နဲ့ ကျွန်တော် ဆုံခဲ့ပါတယ်။ လူပုတွေက နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ ကတိသစ္စာကို မဖောက်ဖျက်ဘဲ နိုင်ငံတော်ကနေ ထွက်သွားနိုင်အောင်လို့ ဒီတံတိုင်းတွေကို ဆောက်လုပ်ပေးထားတာလို့ သူက ပြောပါတယ်။ အရှင်၊ လူပုတွေက ခြောက်သွေ့လွင်ပြင် ထဲက ရွာတစ်ရွာကို အပြီးအပိုင် ပြောင်းရွှေ့နေကြတာပါ။ အဲဒီမှာတော့ အစားအစာ၊ ရေ၊ နေအိမ်နဲ့ ဘီယာ တွေက အခု ကျွန်တော်တို့ ရှူနေတဲ့ လေလိုမျိုး အလကား ရနိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်"

အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ လူပုဘုရင်က သူ့ရဲ့ ပလ္လင်ပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်ပြီး လူပုကို တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အဲဒီရွာက... ဘီယာ ထုတ်တဲ့ နေရာလား" လို့ ဘုရင်က မေးလိုက်တယ်။

လူပုက သူ တစ်ခုခု မှားလုပ်မိလိုက်ပြီလို့ ထင်ပြီး ကြောက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းကြတာလဲ" လို့ ဘုရင်ရဲ့ အသံက ဟိန်းထွက်သွားတယ်။

"ဘီယာတွေ အကုန်လုံးကို သူတို့အချင်းချင်းပဲ သိမ်းကြုံးထားကြတယ်ပေါ့လေ။ ငါလည်း အဲဒါကို လိုချင်တယ်"

"ဟမ်။ အရှင်၊ တခြား တစ်ခုခု ပြောလိုက်တာလား" လို့ အကြံပေးတွေက မေးလိုက်ကြတယ်။

ဘုရင်က အကြံပေးတွေရဲ့ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်။

"ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ ငါ ကိုယ်တိုင် အဲဒီရွာကို သွားပြီး ငါတို့ မပေးနိုင်တဲ့ ဘာတွေ အဲဒီမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သွားကြည့်မယ်" လို့ ဘုရင်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး သူ့အကြံပေးတွေကိုတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းခါအောင် ထားခဲ့လိုက်ပါတော့တယ်။

သူတို့ ဘုရင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ လယ်ပြင်မှာဆင်သွားသလို ရှင်းလင်းနေတာပေါ့။ သူက ဘီယာ သောက်ချင်နေတာပဲ ရှိတာလေ။

* * * * * * * * *

စာစဉ်(၈)

အခန်း(၈၈)

သူ့ရဲ့ အကြံပေးတွေက စိတ်ပြောင်းဖို့ ဘယ်လောက်ပဲ တောင်းပန်နေပါစေ လူပုဘုရင် ကတော့ ရွာထဲကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဝင်မယ်ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကိုပဲ ဆက်ပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက် သူဟာ မှော်ပညာ ကို သုံးပြီး သာမန်လူပုတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ကာ ရုပ်ဖျက်လိုက်တာပေါ့။

သူ့ရဲ့ ထွားကျိုင်းတဲ့ အရပ်အမောင်းက တဖြည်းဖြည်း ပုဝင်သွားပြီး၊ မီးတောက်လို နီမြန်းနေတဲ့ မျက်ခုံးတွေကလည်း ငြိမ်သက်သွားသလို၊ မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အနုစိတ်ကျစ်ထားတဲ့ မုတ်ဆိတ်ကျစ်ဆံမြီးတွေကလည်း ပြေလျော့သွားပြီး ဒူးဆစ်အထိ ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းနေတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။

တော်ဝင်လူပုမျိုးနွယ်ရဲ့ လက္ခဏာတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူဟာ သာမန် ရိုးသားတဲ့ လူပုတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာပေါ့။ လူပုဘုရင် ကို ဘယ်သူပဲ ကြည့်ကြည့် တခြားလူပုတွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲလို့ ထင်ရမှာပါ။

အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လူပုဘုရင် ဟာ တောအုပ်အလယ်မှာ ရှိတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးဆီကို ချဉ်းကပ်သွားပြီး သရိန်း ရဲ့ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။ "ဘယ်သူရှိ…" လို့ လူပုဘုရင် က ဟိန်းဟောက်ပြီး မေးလိုက်မိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသံက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းနေမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်တာကြောင့် အသံနေအသံထားကို ပြန်ပြင်လိုက်ရတယ်။

"ဘယ်သူရှိပါသလဲဗျ"

သရိန်း က အိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး လူပုအသစ်ကို ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်။

"နေကောင်းလား ညီအစ်ကို၊ ခြောက်သွေ့လွင်ပြင် ထဲက သုခဘုံကို ရှာဖို့ လာတာလား။ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ"

လူပုဘုရင် က ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းထဲ ပထမဆုံး ပေါ်လာတဲ့ နာမည်ကို ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့နာမည်က ဘီရူး ပါ၊ ဒီလိုဗျာ... ငါက ဘီယာ တွေ ပေါပေါများများ ရနိုင်တဲ့ နေရာကို ရှာနေတာပါ"

သရိန်း ကတော့ သူ့ဘာသာ ပြုံးနေမိတာပေါ့။ ဘီရူး ဆိုတဲ့လူက ဒီအပတ်အတွင်းမှာတင် သူ့အိမ်ဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာတဲ့ ရာဂဏန်းမြောက် လူပု ဖြစ်နေလို့ပါ။ နိုင်ငံတော်ထဲမှာ ဘီယာ တွေ ပြန့်နှံ့သွားတာက လူပုတွေရဲ့ မျက်လုံးကို ပွင့်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့တွေက သရိန်း လက်ခံပေးနိုင်တာထက်တောင် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် မိုက်ကယ် ရဲ့ ရွာဆီကို ရောက်လာကြတာကိုး။

"မင်း ကံကောင်းတယ်" လို့ သရိန်း က ပြောရင်း လူပုဘုရင် ရဲ့ ကျောပြင်ကို 'ဖြန်း' ခနဲ မြည်အောင် ပုတ်လိုက်ပါတယ်။

"မော်တော်ကား က အခုပဲ ရောက်တော့မှာ"

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ တောအုပ်ထဲမှာ ကျယ်လောင်တဲ့ 'ဘီ... ဘီ' ဆိုတဲ့ အသံကြီး ဟိန်းထွက်သွားပြီး တံတိုင်း ရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ မော်တော်ကား ရောက်လာပြီဆိုတာကို အချက်ပေးလိုက်ပါတယ်။

သရိန်း က ဘီရူး ကို တံတိုင်း ဆီကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်တာကြောင့် လူပုဘုရင် ဟာ သစ်ပင်တွေထက် မြင့်မားပြီး ထည်ဝါလှတဲ့ အဖြူရောင် ကွန်ကရစ် တံတိုင်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။

"အံ့ဩစရာပဲ..." လို့ ဘီရူး က မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။ သရိန်း က ကွန်ကရစ်လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီပစ္စည်းအသစ်အကြောင်းနဲ့ အဲဒါကို သုံးပြီး ဒီလောက် ခိုင်ခံ့တဲ့ တံတိုင်းတွေကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဘယ်လို ဆောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာကို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

"ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ မင်းက နိုင်ငံတော်ရဲ့ နယ်နိမိတ် အနားမှာ ရှိတဲ့ ရွာတွေက လာတာလား။ အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ကို ပြောပြလို့ ရတယ်နော်၊ အဲဒီ ပျက်စီးသွားတဲ့ ရွာတွေရဲ့ နေရာမှာ တံတိုင်း နောက်တစ်ခု ထပ်ဆောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့" လို့ သရိန်း က မေးလိုက်ပေမဲ့ ဘီရူး ကတော့ မလိုပါဘူးလို့ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဟာ မော်တော်ကား ကို မြင်လိုက်ရတာကြောင့် လူပုဘုရင် တစ်ယောက် အံ့ဩသွားရပြန်ပါတယ်။ အဲဒါက မြင်းမပါဘဲနဲ့ မြင်းတစ်ကောင်လို မြန်မြန်ပြေးနိုင်တဲ့ သတ္တုနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ လေးထောင့်ပုံစံ အရာဝတ္ထုကြီး တစ်ခုပါပဲ။

"ဒါက မော်တော်ကား ဆိုတာလား..."

ပြီးတော့ ပိုပြီး ထူးဆန်းတာက ဒီထူးဆန်းတဲ့ ယာဉ်ကို မောင်းနေတဲ့သူက လူပုတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပါပဲ။

"သရိန်း၊ နောက်ထပ် လူသစ်တစ်ယောက်လား" လို့ လူပုက တံခါးဖွင့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။

"အေးဗျာ။ သူ့ကို လာကြိုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲ" သရိန်း က ဘီရူး ကို မော်တော်ကား ဆီ လမ်းပြပေးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ နေရာကို ပြန်သွားကာ အကူအညီလိုတဲ့ နောက်ထပ် လူပုအုပ်စုတွေကို စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။

မော်တော်ကား စတင် မောင်းနှင်တဲ့ အချိန်မှာတော့ လူပုဘုရင် ဟာ မော်တော်ကား မောင်းနေတဲ့ လူပုကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ လူပုတစ်ယောက်က ရွာရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုထဲမှာ ဘယ်လိုတောင် အသားကျနေလဲဆိုရင် ဒီယာဉ်ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် မောင်းနေပြီဆိုတာကို သူ အံ့ဩနေမိတာပေါ့။

ပုံမှန်ဆိုရင် လူပုတွေက သူတို့ရဲ့ ပန်းပဲဖို တွေနဲ့ အကြာကြီး ဝေးဝေးမနေချင်ကြပေမဲ့ ဒီလူပုကတော့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အခုလို လုပ်နေတာလေ။ "ဒါက ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ရွာအတွက် တစ်ထောင့်တစ်နေရာကနေ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲလေ" လို့ လူပုက ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီရွာမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် အလုပ်မခိုင်းဘူးလို့ လူပုဘုရင် ကြားဖူးထားပေမဲ့ အခုတော့ လူတိုင်းက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေကြတာပါ။ ဒါက သူ့အတွက်တော့ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်နေတယ်။ လူပုတွေ အခုလို ပြုမူလာအောင် ရွာက ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ လည်ပတ်နေသလဲဆိုတာကို သူ ပိုပြီး စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြလာပါတော့တယ်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူပုဘုရင် ဘီရူး ဟာ ခြောက်သွေ့လွင်ပြင် ထဲက သုခဘုံဆီကို နောက်ဆုံးမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။ သူဟာ ဒီထူးဆန်းတဲ့ လူနေမှုစနစ်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩလွန်းလို့ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မျောက်လူ တွေရော လူပုတွေပါ လမ်းမပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နေကြသလိုမျိုး မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေကြတာကိုး။

"မင်းက လူပုအသစ် ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ရွာကို ကြိုဆိုပါတယ်" လို့ ထူးဆန်းတဲ့ အနီရောင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားတဲ့ လူပုတစ်ယောက်က နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ငါ့နာမည်က ဘီရူး ပါ..." လို့ လူပုဘုရင် က ပြောရင်း တခြားလူပုကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်မယ့်အစား ဘီရူး ဟာ သူ့ပခုံးပေါ်ကို 'ဖြန်း' ခနဲ ပုတ်လိုက်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့အတူ လူပုက သူ့ကို ဖက်လိုက်တာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ မင်း ဒီရွာမှာ မြန်မြန် အသားကျသွားအောင် ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပေးမယ်"

တကယ်လို့သာ ဒါက လူပုနိုင်ငံတော် မှာဆိုရင် ဘုရင်ကို ထိတွေ့မိတဲ့ ပြစ်မှုကြောင့် အဲဒီလူပုဟာ သူ့လက်ကို ဆုံးရှုံးရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်းပဲ ဘီရူး တစ်ယောက် စိတ်ဆိုးတာမျိုး မရှိခဲ့ပါဘူး။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘာအဟန့်အတားမှ မရှိဘဲ အနားကို တိုးလာပြီး သာမန်လူပုတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံပေးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နေတာကိုး။

"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဘေ့စ်ဘော ကွင်းဆီကို သွားကြရအောင်" လို့ လူပုက ပြောလိုက်တယ်။

"ဘေ့စ်ဘော လား။ ဒါက ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ စကားလုံးကြီးလဲ"

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကစားနည်းလေ" လို့ လူပုက ပြောရင်း သူ့ရဲ့ အင်္ကျီအရှေ့မှာ လူပု မိုင်းလုပ်သားများလို့ ချည်ထိုးထားတဲ့ စာလုံးတွေကို ဆွဲပြလိုက်ပါတယ်။

"ငါတို့အသင်းက နောက်ဆုံးတော့ ဗိုလ်လုပွဲကို ရောက်သွားပြီကွ"

လူပုက ဘီရူး ကို လမ်းမတွေတစ်လျှောက် အတင်းဆွဲခေါ်သွားတာကြောင့် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ လူပုဘုရင် ကတော့ သူတို့ ဘေးနားက ဖြတ်သွားတဲ့ လူပုတွေနဲ့ မျောက်လူ တွေက သူတို့ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း နှုတ်ဆက်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် "ဒီည ငါတို့အသင်းက မင်းတို့အသင်းကို အနိုင်ယူပြမယ်ဟေ့" လို့ နောက်ပြောင် နှုတ်ဆက်တာတွေကို ကြည့်နေမိတယ်။ လူပုနဲ့ မျောက်လူ ကလေးငယ်တွေကလည်း ဘာကိုမှ စိုးရိမ်စရာမရှိသလို လမ်းမတွေပေါ်မှာ ဆော့ကစားနေကြတာပေါ့။

သူတို့တွေဟာ အမွှေးရနံ့တွေ သင်းပျံ့နေတဲ့ အသားကင်နံ့တွေ ပျံ့လွင့်နေတဲ့ ပလာဇာ ကို ဖြတ်ကျော်သွားကြပါတယ်။ အဲဒီနေရာမှာ လူတိုင်း ကြိုက်နှစ်သက်ကြတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အစားအစာတွေ ရောင်းချနေတဲ့ ဆိုင်ခန်းလေးတွေ အစီအရီ ရှိနေတာပေါ့။

နောက်ဆုံးမှာတော့ လူပုက ဘီရူး ကို လူပုအများကြီး ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေကြတဲ့ ဘေ့စ်ဘော ကွင်းဆီကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာတော့ လူပုဘုရင် ဟာ ဘေ့စ်ဘော နဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိသင့်သမျှ အကုန်လုံးအပြင် ရွာထဲက အသင်းအမျိုးမျိုးကြားမှာ ရှိနေတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေအကြောင်းကိုပါ နားထောင်လာခဲ့ရတာပါ။

ဒီကစားနည်းက သူတို့အတွက် တကယ့်ကို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေမှန်း လူပုကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိသာနေပါတယ်။ ဘီရူး ကတော့ တခြား လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေပါလျက်နဲ့ လူပုတွေက ဘာလို့ ဒီကစားနည်းလေးအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် ထားနေကြတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတာပေါ့။

"ဟေး ငါ့လူတို့။ ငါတို့ဆီကို လူပုအသစ် တစ်ယောက် ရောက်လာပြီဟေ့။ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုကြရအောင်လား"

မိုက်ကယ် လုပ်ပေးထားတဲ့ ဘေ့စ်ဘော ဝတ်စုံတွေနဲ့ အကာအကွယ် ပစ္စည်းတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူပုတွေဟာ ဘီရူး ကို ကြည့်ပြီး အနွေးထွေးဆုံး ကြိုဆိုမှုတွေ ပေးလိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့တွေက ဘီရူး ကို ဘေ့စ်ဘော အကြောင်း၊ ဘောလုံးကို ဘယ်လို ရိုက်ရမလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို ပစ်ရမလဲဆိုတာတွေကို ချက်ချင်းပဲ စပြီး သင်ပေးကြပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘီရူး ကတော့ လူတိုင်းက ဘေ့စ်ဘော ကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကြိုက်နေကြတာလဲဆိုတာကို နားမလည်နိုင်သေးပါဘူး။

"မင်းတို့တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အလေးအနက် ထားနေကြတာလဲ။ ဘေ့စ်ဘော ဆိုတာ ကြည့်ရတာ လွယ်လွယ်လေးပါ" လို့ ဘီရူး က ပြောလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီစကားကြောင့် လူပုတွေ အကုန်လုံး အငြိမ်သား ဖြစ်သွားပြီး ဘီရူး ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့အတွက်တော့ ဒီစကားဟာ တကယ့် ကျွမ်းကျင်မှု မရှိဘဲနဲ့ လွယ်လွယ်နဲ့ ပြောလို့ရတဲ့ စကားမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာတော့ ဒီလူသစ်လေးအတွက် ထူးထူးခြားခြား တစ်ခုခုကို စီစဉ်ထားသလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဘီရူး ဟာ သူက ဘုရင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ ဒီရွာကို ရောက်လာတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက် ဆိုတာကို မေ့သွားပုံရပါတယ်။ သူ့မှာ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေပြီး လူပုတွေကလည်း သူ သင်ချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မသင်ချင်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို သင်ပေးကြတော့မှာပါ။

* * * * * * * * *