အခန်း (၇၈၁-၇၈၂)

အခန်း (၇၈၁) ကံကြမ္မာဟောကိန်း ၊ ဝှက်ဖဲများစွာနှင့် ကိုးတောင်စဉ် ၊ တောင်နက်ပိုင်းသို့ ချဉ်းနင်းဝင်ရောက်ခြင်း ၊ သတို့သမီးပျို ၊ အရှင်သခင်... ဘယ်ကို ကြွမြန်းမှာလဲ

ကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်း၏ ခြေရင်းတွင်...

ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စုဝေးနေကြပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ထူးဆန်းသော နိမိတ်များကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ကောင်းကင်နဂါး၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်နှင့် ကျားလင်းတတို့ တိုက်ခိုက်နေကြရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော တောက်ပသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

အရပ်ရှည်ရှည်၊ ကိုယ်လုံးပါးပါးနှင့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးက ကောင်းကင်မှ နိမိတ်များကို ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာငှက်ကြီး ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ဒါကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်းရဲ့ အနက်ပိုင်းမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေး ရှိနေပုံရတယ်။ ဒီတစ်ခါ လာရတာ တန်သွားပြီ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါလည်း လူတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့် ထောင်ချောက်ကြီးပဲ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ထိုလူငယ်မှာ ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော ထွားကျိုင်းသည့် မြောက်ပိုင်းသားတစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ ထိုသူမှာ ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း မွေးရာပါ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါရှိပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိအားမျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"မုရုံလုံချန်... ဒီလူရိုင်းကြီးလည်း ရောက်နေတာပဲလား"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ထိုစကားကို မုရုန်းလုံချန်က ကြားသွားလေသည်။

မုရုံလုံချန်မှာ မြက်ခင်းပြင် ရွှေရောင်နန်းတော်၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မာန်မာန အလွန်ကြီးသူဖြစ်သည်။ သူက ထိုဘက်သို့ အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ လှိုင်းထသွားတော့သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကာ အဆောင်တစ်ခုကို ချက်ချင်း အသုံးချ၍ မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကယ်တင်ရှင် လီယန်ချူးသာ ဤနေရာမှာ ရှိနေပါက ထိုလူငယ်ကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ သူကား လုံဟူရှန်း ဂိုဏ်းဝင် ကျိုးရွှန်းဖုန်း ပင် ဖြစ်သည်။

မုရုံလုံချန်ကမူ ထိုလူငယ်ကို မျက်လုံးထဲပင် မထည့်ချေ။ သူသည် ကောင်းကင်သို့ တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်ကာ

"ဟက်... ဒီအဘိုးကြီးတွေ အကုန်လုံး ထွက်လာကြပြီပေါ့"

"ဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲက ပစ္စည်းတွေက တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိတာကိုး"

မုရုံလုံချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်နှင့်ချီထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ တစ်ဦးမျှ မရှိပေ။ သူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်း အနက်ပိုင်းသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျိုးရွှန်းဖုန်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မဟာရှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဂူသင်္ချိုင်းတွင် မုရုံလုံချန်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မုရုံလုံချန်မှာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းအလို အခြေအနေတွင်သာ ရှိသေးသည်။

ထိုဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ မည်ကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များ ရေးသားထားမှန်းမသိရသည့် ကျင့်ကြံသူ၏ လက်မှတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုနေရာသို့ ကျိုးရွှန်းဖုန်းအပြင် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့် ရောက်ရှိခဲ့ရာ ထိုထဲတွင် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို မပျက်စီးအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည့် ဝါရင့်အဘိုးကြီးနှစ်ဦးပင် ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့အနက် တစ်ဦးမှာ အော့မေတောင် ရှိ ဂိုဏ်းတစ်ခု၏ ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ အစွမ်းထက်သော နတ်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း မုရုံလုံချန်က မည်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်မသိ၊ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည့် ကျင့်ကြံသူအားလုံး သေဆုံးသွားကာ လျှို့ဝှက်လက်မှတ်မှာ မုရုံလုံချန်လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ကျိုးရွှန်းဖုန်းတစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးချ၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မုရုံလုံချန်က သူ့ကို သတ်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"မုရုံလုံချန်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်နဲ့ မတူတော့သလိုပဲ"

ကျိုးရွှန်းဖုန်းမှာ တာအိုရှေးဟောင်းပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် မုရုံလုံချန်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဝေဝါးလှပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲနေကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ သတိထားမိလာသည်။

သူသည် မြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးချ၍ တောင်တန်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားနေစဉ် ဘေးနားမှ အရှိန်အဝါတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"မြန်လှချည်လား"

ထိုအရှိန်အဝါမှာ သူနှင့် ပေတစ်ရာခန့် ဝေးကွာနေသဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ ရုပ်ရည်ကို မမြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုသူမှာလည်း မြေလျှိုးအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဟူး... ဒီကိုးတောင်စဉ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရောက်နေရတာလဲ"

ကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်းမှာ လောကပြင်ပက နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွေလို ကျင့်ကြံမှုအဆင့် ကန့်သတ်ချက် မရှိသည့်အတွက် သတင်းကြားသူတိုင်း လာရောက်နိုင်ကြသည်။

"ဒီပွဲကတော့ တော်တော်ခက်ခဲမှာပဲ၊ လာသမျှ သတင်းတွေက တကယ်ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်"

လုံဟုရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာတစ်ဦးက ကျိုးရွှန်းဖုန်းကို ဟောကိန်းထုတ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ "ကံကောင်းမှု အလွန်ကြီးမားသော်လည်း၊ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်မည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ရလဒ်နှစ်ခုက လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာ ကျရောက်နေခြင်းကို သူ အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကံကောင်းသောသူမှာ ဘေးအန္တရာယ် မကြုံသင့်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဂူသင်္ချိုင်းများ တူးဖော်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေများသို့ ဝင်ရောက်ရာမှ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ "သေလို့မရခြင်း" ပင်။ သူသည် မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းသော အခြေအနေနှင့် တွေ့တွေ့ အသက်မသေဘဲ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာစမြဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ သတ္တိမှာ ပို၍ ကြီးမားလာပြီး ဘယ်နေရာမဆို ဝင်ရဲလာတော့သည်။

ကိုးတောင်စဉ်သို့ နီးကပ်လာလေလေ၊ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုများလာလေလေဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပြင်းထန်သော အလောင်းကောင်အနံ့နှင့် နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ရောယှက်နေသည်။

"တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားအခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ "

သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသော်လည်း ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင်အနံ့က ဘာလို့ ဒီလောက် ပြင်းနေရတာလဲ။ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုခု ပေါ်ထွက်လာတာလား။ နတ်ဘုရားအလောင်းများ ရှိနေတာလားမသိဘူး"

လွန်ခဲ့သောအချိန်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် တွေ့ခဲ့ရသော နတ်ဘုရားအလောင်းမှာ လူအားလုံးကို ဒုက္ခပေးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

"ကံရှိရင် ဖြစ်မှာပဲ၊ ကံဆိုးရင်လည်း ရှောင်လို့မရပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ဆို ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးမဆို အေးဆေးကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ"

ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်ထူထပ်သော အလောင်းကောင်အနံ့နှင့် သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မြေလျှိုးအတတ်ကို ဖျက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ညစ်ညမ်းမြေ"

ညစ်ညမ်းမြေ ဆိုသည်မှာ သေဆုံးသူများ၏ ရုပ်အလောင်းများမှ စုစည်းနေသော အညစ်အကြေးများဖြစ်ပြီး ယင်းမြေထဲသို့ မြေလျှိုးအတတ်ဖြင့် ဝင်မိပါက စိတ်ဝိညာဉ် ညစ်နွမ်းကာ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ ကျိုးရွှန်းဖုန်းမှာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး ကာကွယ်ရေး လက်နက်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

ယခုအခါ သူသည် ကိုးတောင်စဉ်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ မြူထူများမှာ အမျိုးမျိုးသော သားရဲပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီး နားထဲတွင်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောနေသလို၊ တရားရွတ်နေသလို အသံမျိုးစုံ ကြားနေရသည်။ သူသည် အဆင့်မြင့် အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားသော်လည်း မြူထူများ၏ စွမ်းအားကြောင့် အဆောင်၏ အာနိသင်မှာ အလွန်နည်းပါးနေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လှပသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ငှက်ကလေးများ မြည်သံ၊ စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်ပန်းမန်များနှင့်အတူ နတ်ဘုရားဆေးပင်များက အလင်းတန်းများ ပေးနေသည်။

"နှစ်တစ်ထောင် ဇီးသီးနီ၊ နဂါးနေကြာမြက်၊ ရွှေကြာပန်း၊ ပုတ္တားသီး "

ကျိုးရွှန်းဖုန်းမှာ အသက်ရှူသံများ မြန်လာပြီး နဂါးနေကြာမြက် ထံသို့ အပြေးသွားမိသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ယန်ဓာတ် များ ပြည့်နှက်နေသော ရတနာဖြစ်ပြီး တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်ပင် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုမြက်ကို ဆွဲနှုတ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ အားရပါးရ ဝါးစားလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသဖြင့် သူ ပို၍ ရူးသွပ်လာပြီး နှစ်တစ်ထောင် ဇီးသီးနီကိုလည်း ဆွဲစားလိုက်ပြန်သည်။

ထိုစဉ် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင်တစ်ခုမှာ သံပူဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ပူလောင်လာပြီး အသားမှ မီးခိုးများ ထွက်လာသဖြင့် သူ လန့်နိုးသွားတော့သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာ မှောက်ပြီး ညစ်ညမ်းမြေ တွေကို အားရပါးရ စားနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ လက်နှစ်ဖက်မှာလည်း မည်းမှောင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဆိပ်ငွေ့များ ပျံ့နှံ့နေသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူသည် အဆိပ်ဖြေဆေးများကို ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ချက်ချင်း စားလိုက်ရာ အမည်းရောင် အဆိပ်ငွေ့များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး အားရပါးရ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ ကလီစာတွေပါ ထွက်လာမတတ် အန်လိုက်ရပြီးမှ အဆိပ်ငွေ့များ ပြေပျောက်သွားတော့သည်။

"တောက်... အလုပ်ခံလိုက်ရပြီ"

ကျိုးရွှန်းဖုန်းမှာ ရင်တုန်သွားသည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် လက်နက်များ ရှိပါသော်လည်း ဤနေရာတွင် အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ညစ်ညမ်းမြေကိုသာ ဆက်စားမိပါက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်မှ တိုက်ပွဲသံမဟုတ်ဘဲ တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"လူရှိနေတာပဲ"

ထိုမြူထူများအတွင်း၌ ကျိုးရွှန်းဖုန်းသာမက မုရုံလုံချန်လည်း ရှိနေသည်။ မူရုံလုံချန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး သူသည် ပေပေါင်း ရာချီရှည်လျားသော မြွေနဂါးနက် ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည်။ ၎င်းမှာ တတိယအဆင့်နှင့် မခြားသော ခွန်အားရှိသည်။ မြွေနဂါးကြီးက အဆိပ်ငွေ့များ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မြေပြင်တွင် ပေပေါင်းများစွာ နက်သော ကျင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။

မူရုံလုံချန်မှာမူ ထိုမြွေနဂါးကြီးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး သူ၏ လက်သီးချက်များမှာ တောင်ကို ဖြိုနိုင်လောက်သော ခွန်အား ရှိသည်။ သူသည် မဟာရှ ကျင့်ကြံသူ၏ လက်မှတ်ကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ အခြားသော အစွမ်းထက် ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက မြွေနဂါးကြီး၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်စဉ် နောက်ထပ် တောင်ကြီးတစ်လုံးခန့် ကြီးမားသော ရွှေရောင်မျောက်ဝံကြီး ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှေးဟောင်းသားရဲတွေ များနေရတာလဲ"

မူရုံလုံချန်မှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မောပန်းလာသည်။ ထိုစဉ် သူ သတိပြုမိသွားသည်။

"မဟုတ်ဘူး... တစ်ခုခု မှားနေပြီ"

သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းများက မြူထူများကို ထိုးဖောက်သွားပြီး မျောက်ဝံကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း မြွေနဂါးအလောင်း မရှိချေ။

"ပုံရိပ်ယောင်အတတ် လား"

တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုပင် လှည့်စားနိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားတော့သည်။

မြူထူများကြားတွင် လီယန်ချူး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆီစက္ကူထီးကို ကိုင်ထားသည်။ ဤနေရာတွင် အသံမျိုးစုံက စိတ်ကို နှောက်ယှက်နေသဖြင့် ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ဝိညာဉ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် ထီးထဲသို့ ပြန်ဝင်ခိုင်းထားရသည်။ လီယန်ချူးမှာ ညစ်ညမ်းမြေလွှာကို တွေ့သော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ... ရွံစရာ ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ထိုနေရာမှာ ချေးတွင်းထဲတွင် သွားလာနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးက ထီးထဲမှ ကျောက်ရှောင်မန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ခံစားချက် ရှိသေးလား"

"တောင်အနက်ပိုင်းထဲမှာ ရှိနေသလိုပဲ... ဒါမှမဟုတ် ဒီနားတင်ပဲလားမသိဘူး"

"..." လီယန်ချူးက နှုတ်ခမ်းတစ်ချက် တွန့်သွားပြီး

"နင် ပြောတာက အပိုတွေ ဖြစ်မနေဘူးလား"

ကျောက်ရှောင်မန်က အားနာစွာဖြင့်

"တောင်းပန်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"

ဤမျှ ယဉ်ကျေးသော မိန်းကလေးကို သူ ဆက်ပြီး မပြောရက်တော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံ ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်း၏ မြင်ကွင်းများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ မြူထူများကြောင့် စိတ်အာရုံမှာ ၁၀ မိုင်ခန့်သာ ဖြန့်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ အခြားသော ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူသည် မည်သည့် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကိုမျှ မခံစားရချေ။ မြူထူများမှာ သူ့အပေါ် အလုပ်မလုပ်ပေ။ ရုတ်တရက် လီယန်ချူး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် အရိုးစုတစ်ခုက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်။ ထိုအရိုးစုမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးဝင်းပနေပြီး အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ကာ လီယန်ချူး၏ နောက်ကျောသို့ ကပ်လာသည်။

သာမန်လူဆိုပါက ပူးကပ်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်ကာ

"ဝါး" ဟု အော်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါကြောင့် အရိုးစုမှာ လန့်သွားပြီး တုန်ခါသွားတော့သည်။

"အသိစိတ် ရှိသေးတာပဲလား"

အရိုးစုမှာ ချက်ချင်းပင် မြူထူထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း လီယန်ချူးက ပိုမြန်သည်။ သူသည် အရိုးစု၏ နောက်သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ ချုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အရိုးစုမိစ္ဆာလား... အလောင်းကောင်မိစ္ဆာလား"

လီယန်ချူးက စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထိုအရိုးစုမှာ အသိစိတ် အလွန်နည်းပါးသော်လည်း အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အရိုးများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အရိုးစုမှာ လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေသဖြင့် လီယန်ချူးက သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ဖြင့် ချက်ချင်း လောင်မြိုက်ပစ်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ၄၀၀၀ ရရှိသည်

လီယန်ချူး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက မဆိုးဘူးပဲ"

သူ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာရာ မြူထူများမှာ သားရဲပုံစံ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်။ အမှန်တကယ် အန္တရာယ်မှာ ဤမြူထူများပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် ၃ သိန်းတန် စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း ကြောင့် မည်သည့် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်မျှ သူ့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ချေ။

ရုတ်တရက် သူ၏ နားထဲတွင် ဗုံသံ၊ မောင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ မြူထူများကြားမှ လူလေးဦး ထမ်းလာသော မင်္ဂလာဆောင် ဝေါယာဉ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုဝေါယာဉ်မှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး အတွင်းတွင် သတို့သမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သတို့သမီးမှာ အလွန်လှပသော်လည်း သူမ ဝတ်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဝိညာဉ်လား"

လီယန်ချူးက ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသတို့သမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ သရဲဘုရင်တစ်ပါးထက် မနိမ့်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အရှင်သခင်... ဘယ်ကို ကြွမြန်းမှာလဲ"

ဝေါယာဉ်မှာ လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သတို့သမီးက နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။ လီယန်ချူးက ဘာမှမပြောဘဲ လက်ချောင်းဖြင့် တို့လိုက်ရာ သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ဝေါယာဉ်ထမ်းသူ နှစ်ဦးမှာ ပြာဖြစ်သွားတော့သည်။

ကုသိုလ် ၂၀၀၀ စီ ရရှိသည်

၎င်းတို့မှာ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်များ မဟုတ်သော်လည်း ပုံရိပ်ယောင်များ မဟုတ်ကြချေ။ သို့သော် မီးလျှံမှာ သတို့သမီးထံသို့ ရောက်သောအခါ ဝေါယာဉ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အအေးဓာတ်များဖြင့် ခုခံလိုက်သဖြင့် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သတို့သမီးက ဝမ်းနည်းဟန်ဖြင့်

"အရှင်သခင်က တကယ်ပဲ ရက်စက်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မက အကြမ်းပတမ်းတွေကို ပိုကြိုက်တယ်"

လီယန်ချူးက လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများကြောင့် မြူထူများ ကွာကျသွားပြီး သတို့သမီးမှာ အော်ဟစ်ကာ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

"ဟမ်..." လီယန်ချူး အံ့သြသွားသည်။ သရဲဘုရင်အဆင့် ရှိပါလျက်နှင့် သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်ကို ခံပြီး မသေဘဲ ထွက်ပြေးသွားနိုင်ခြင်းမှာ ဝေါယာဉ်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူး ဆက်လက် ထွက်ခွာလာရာ ကိုးတောင်စဉ်၏ အနက်ဆုံးနေရာရှိ ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ချောက်ထဲတွင် မြူထူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အောက်ခြေကို မမြင်ရချေ။ ထိုစဉ် ကျောက်ရှောင်မန်က လှမ်းပြောသည်။

"ဒီနားတင်ပဲ... ခံစားချက်က အရမ်းပြင်းထန်နေပြီ"

လီယန်ချူးက ကျောက်ရှောင်မန်ကို အပြင်သို့ ထွက်ခိုင်းလိုက်ရာ သူမသည် ချောက်ကမ်းပါးကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဘယ်မှာလဲ... သေချာကြည့်ဦး"

"ချောက်ထဲမှာပဲ... ချောက်အောက်ခြေမှာ ရှိနေတာ"

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို အောက်ကို ဆင်းကြည့်ကြတာပေါ့"

လီယန်ချူးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

အခန်း (၇၈၂) ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက် ၊ မြေအောက်နန်းတော်

လီယန်ချူးသည် တိမ်စီးမြေလျှိုးအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ချောက်ကမ်းပါးထက်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ လေထဲတွင် ပျံသန်းနေစဉ် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများက သူ့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေသဖြင့် ကိုယ်ဟန်ပျက်မတတ် ဖြစ်ရုံသာမက အလွန်အေးစက်သော ရေခဲအငွေ့အသက်များကလည်း လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်အတိကျနေပြီး ဘာကိုမျှ သေသေချာချာ မမြင်ရပေ။ ဤကဲ့သို့သောနေရာမျိုးတွင် သာမန် ပျံသန်းခြင်းအတတ်များကို အသုံးပြုပါက အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ ဤနေရာတွင် အထူးတလည် စီရင်ထားသော အစီရင်အမံများ မရှိသော်လည်း ပျံသန်းခြင်းကို တားမြစ်ထားသည့် သေမင်းတမျှ အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူး၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရွှေအမြုတေ တစ်ခုတည်းနှင့် အရာရာကို ဖြိုခွင်းနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး လီယန်ချူး၏ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ စင်စစ် လေငြိမ်ပုတီးကို အသုံးပြု၍လည်း ဤလေပြင်းများကို ငြိမ်သက်စေနိုင်သော်လည်း ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ထပ်ရှိနေဦးမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူးသည် သူ၏ ရွှေအမြုတေ ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြု၍ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ရှေ့မျက်နှာစာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

တောင်စောင်းတစ်လျှောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ အလွန်ပင် သတိထားကာ အောက်သို့ တွယ်ဆင်းနေကြသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း လေပြင်းများ၏ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လက်နက်များ သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါ အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေကြသည်။ လီယန်ချူးမှာမူ ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလွန်ထင်ရှားပေါ်လွင်စွာ ပျံသန်းဆင်းသက်သွားသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ချက်ချင်း ရရှိသွားလေသည်။

"ဟင်... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ"

"သူက ဘာလို့ ဒီလေပြင်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆင်းသွားနိုင်တာလဲ"

"တိမ်စီးပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းနိုင်တာ... ဒါဟာ ယန်ဝိညာဥ် အဆင့် အစွမ်းထက်သူပဲ ဖြစ်ရမယ် "

ကျင့်ကြံသူများထံမှ အာမေဍိတ်သံများ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤကိုးတောင်စဉ်တောင်တန်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား စုဝေးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မြူထူများကြားမှ ဘေးအန္တရာယ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သူများမှာ လောကရှိ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး၏ အလွန်လွယ်ကူသော ဆင်းသက်မှုကို ကြည့်ပြီး အားလုံးမှာ အားကျစိတ်နှင့်အတူ မနာလိုစိတ်များလည်း ဖြစ်ပေါ်နေကြသည်။

ချောက်နက်ကြီးမှာ ပေတစ်ထောင်ခန့်ပင် မနက်သဖြင့် လီယန်ချူး၏ ပျံသန်းနှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် ခဏချင်းပင် မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ခြေဖဝါးနှစ်ဖက် မြေပေါ်သို့ ထိလိုက်သည်နှင့် ချောက်အောက်ခြေ၏ အခြေအနေကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤနေရာသည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ကျယ်ဝန်းပြီး တောင်တက်တောင်ဆင်းများလည်း ရှိနေကာ ရေစီးသံများကိုပါ တိုးညှင်းစွာ ကြားနေရသည်။

လီယန်ချူးသည် ခြေလှမ်းတစ်ရာခန့် ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပြတ်နေလေသည်။ ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် ပျံသန်းနေသော ဓားပုံရိပ်ကို ချည်ထိုးထားသည်။ သူ့ဘေးတွင်လည်း အဆောင်အယောင် တံဆိပ်များ ထွင်းထုထားသည့် ကြေးဝါရောင် ဓားလက်ကိုင်ပါသော တောက်ပသည့် ရတနာဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ယခုအခါ ထိုဓားမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဓားပြတ်သွားပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ တိုက်ခိုက်ခံရစဉ်တွင် သူ၏ လက်နက်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ချောက်အောက်ခြေကလည်း သိပ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းပုံမရဘူးပဲ"

လီယန်ချူးသည် အနီးကပ် သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ ဤသူမှာ မြူထူများနှင့် ဘေးအန္တရာယ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဤနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်သည်မှာ အစွမ်းထက်သော ကျင့်ကြံမှုနှင့် အကာအကွယ်အတတ်များ ရှိသောကြောင့်ပင်။ သို့သော် ယခုမူ မည်ကဲ့သို့ သေဆုံးသွားသည်ကိုပင် မသိရဘဲ ဤနေရာတွင် အသက်ပျောက်နေရရှာသည်။

လီယန်ချူးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာရာ လမ်းဘေးဝဲယာမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး မာကျောသော ကျောက်နံရံများ ဖြစ်လာသည်။ ကျောက်နံရံကို လက်ဖြင့် အသာအယာ စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သာမန်ကျောက်တုံးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမာကျောနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဓားနှင့် ခုတ်လျှင်ပင် ဒဏ်ရာရရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သို့သော် တောင်ထိပ်မှ ညစ်ညမ်းမြေ နှင့်မူ မတူပေ။ ကျောက်တုံးများအတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော သတ္တုဓာတ်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဤမျှ မာကျောနေခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာရာ လမ်းအကျယ်မှာ ပေနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို တွေ့ရပြန်သည်။ ထိုသူမှာ ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ဘေးတွင် ပြာပုံများ ရှိနေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းစွမ်းအား မှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသဖြင့် သူသည် ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

လီယန်ချူးသည် ထိုသူကို မသိသော်လည်း အလောင်းမှ တံဆိပ်တုံးတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထုလုပ်ထားပြီး ယိယန် ရှန်းရန် ဟု ကမ္ပည်းထိုးထားသည်။

"ယိယန် ရှန်းရန်"

လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဤအမည်ကို သူ ကြားဖူးသလိုရှိသည်။ သူသည် ဆီစက္ကူထီးကို ညှပ်လျက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆက်လျှောက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဒါ... ကျန့်ယန် စာသင်ကျောင်းရဲ့ အရင်မျိုးဆက် ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ "

ကျန်းနန်နယ်မြေတွင် ရှိနေစဉ်က ဤပညာရှိကြီးအကြောင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက် ပြောပြဖူးသည်ကို သူ သတိရသွားသည်။ သူသည် ပြင်းထန်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး နှုတ်ထွက်သမျှ အမှန်ဖြစ်စေခြင်း နတ်စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ကာ သူတော်စင်တို့၏ စာလိပ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျောင်းအုပ်ရာထူးကို တပည့်ဖြစ်သူအား လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျန့်ယန်စာသင်ကျောင်းတွင် ရှိနေသော ကျောက်ရုပ်ထုကြီးမှာ ဤ "ယိယန် ရှန်းရန်" ပင် ဖြစ်သည်။

ဤတောင်ကြားအတွင်း ပေတစ်ထောင်ခန့် ဆက်လျှောက်လာစဉ် ခါးမှ ပြတ်နေသော အလောင်း သုံးလောင်းကို ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။ ၎င်းတို့၏ လက်နက်များမှာလည်း အမှုန့်ဖြစ်နေလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ မည်သည့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမျိုးမျှ ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံမရဘဲ အချိန်တိုအတွင်း တစ်ခဏချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်

ရှေ့မျက်နှာစာတွင် ကြီးမားသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် အရာအားလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကိုယ်ဖော့အတတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေခြင်းပင်။ သူမ၏ စကတ်မှာ အလွန်အမင်း အထက်သို့ ဟိုက်နေသဖြင့် ဖြူဝင်းသွယ်လျသော ပေါင်တံကြီးများကို မြင်တွေ့နေရသည်။ ခြေဗလာနှင့်ဖြစ်ပြီး ခြေကျင်းဝတ်တွင် အနီရောင်ကြိုးတစ်မျှင် ချည်နှောင်ထားရာ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုအရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ရှိနေသည်။ သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ ခါးမှ ပြတ်နေသော ခြင်္သေ့ကြီးတစ်ကောင်မှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေလေသည်။

လီယန်ချူးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းကလေးကို သူ မှတ်မိသည်။ လင်းရွှီ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွင် သူမကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမကား ချင်လော့ရွှမ်း ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမ၏ ဘေးတွင် ပါရမီရှင် လူငယ်များစွာ ဝန်းရံနေခဲ့ကြသည်။

ချင်လော့ရွှမ်းမှာ မျက်နှာပျက်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲပြီး လက်ထဲတွင် သာမန် ဆီစက္ကူထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ထားသော တာအိုဆရာငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သတိထား ဒီနေရာက တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ် "

ချင်လော့ရွှမ်းက သတိပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူးသည် ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အေးအေးဆေးဆေးပင် လျှောက်သွားတော့သည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။ ဤတာအိုဆရာလေးမှာ နားပင်းနေသလား။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး...

ရှူး

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာသည်။ ဤဓားအလင်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ဖြိုခွဲနိုင်လောက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။ ချင်လော့ရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမသည် စောစောကပင် ဤဓားအရှိန်အဝါကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး သူမ၏ အကာအကွယ်နည်းလမ်းအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကြောင်း သိထားသည်။ ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မဖြစ်နိုင်လောက်သော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းကြောင့် ချင်လော့ရွှမ်းမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။ တာအိုဆရာငယ်လေးမှာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လက်ကို အသာအယာ မြှောက်ကာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားပြီး ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

".................." ချင်လော့ရွှမ်းမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်မျက်စိနှင့် ကြည့်လျှင် မှောင်အတိကျနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံမှာမူ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ တောင်ကြား၏ အပေါ်ဘက်တွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ စောစောက ဓားအလင်းမှာ ဤဓားမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ဓားသည် ချင်လော့ရွှမ်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ တောင်တက်သားရဲကို အစားထိုး အသေခံခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ဓားမှာ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။ သို့သော် လီယန်ချူးက ရောက်ရောက်ချင်း ဓားအလင်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်ခြင်းမှာ ထိုရှေးဟောင်းဓားကို ဒေါသထွက်သွားစေဟန်တူသည်။

ရှူး

နောက်ထပ် ဓားအလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် ဓားအလင်းမှာ အစောပိုင်းကထက် ပို၍ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပြီး တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသဖြင့် ချင်လော့ရွှမ်းပင်လျှင် အပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ရှေးဟောင်းဓားကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူးသည် ထပ်မံ၍ လက်တစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကန်ချိ နဂါးအသွင်"

အုန်း

နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေးဟောင်းဓားထံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ဓားအလင်းမှာ ထက်မြက်လှသော်လည်း နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအားနှင့် တွေ့သောအခါ ခဏချင်းပင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် ကိုယ်ဟန်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ တောင်ကြားအပေါ်သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး ထိုရှေးဟောင်းဓားကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ဓားပေါ်မှ ထက်မြက်သော ဓားအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူး၏ လက်ဖဝါးကို လှီးဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူး၏ လက်ပေါ်ရှိချီစွမ်းအားကြောင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းဓားမှာ တုန်ခါနေပြီး လီယန်ချူး၏ လက်ထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေသည်။

"ငါ့ဆီကို ဆင်းလာစမ်း"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ လှိုင်းတံပိုးကြီးများကဲ့သို့ ထိုဓားထံသို့ စီးဝင်သွားသည်။ "ခွန်အားကြီးသူကသာ အနိုင်ရစမြဲ" ဖြစ်ပေရာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများက ရှေးဟောင်းဓားကို ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူး မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်လာသည်။ ဝတ်စုံဖြူနှင့် မိန်းကလေး ချင်လော့ရွှမ်းမှာ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသည်။

"ဓားအလင်းကို ရိုက်ခွဲရုံတင်မကဘဲ အဲဒီရှေးဟောင်းဓားကိုပါ ဆွဲယူလိုက်တာလား "

လီယန်ချူးသည် ယခုမှ ထိုဓားကို သေချာမြင်ရတော့သည်။ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး ရှေးကျကာ ခန့်ညားလှသည်။ ဓားလက်ကိုင်တွင် စာလုံးနှစ်လုံး ထွင်းထုထားသည်။

"ချိရှောင်း"

"ချိရှောင်းဓား"

လီယန်ချူး အံ့သြသွားသည်။ ဤဓားမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်အထိ လွှမ်းခြုံနေပြီး လီယန်ချူး၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ထိုပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ စောစောက ဓားအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ ဤဓားတွင် ပိုင်ရှင်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

"ဘယ်သူက ဒီဓားကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာလဲ"

ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးမှ သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအတွင်းရှိ တားမြစ်ချက် ကို ခဏချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ ချိရှောင်းဓားမှာ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြုတော့ဘဲ လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေတော့သည်။

ချင်လော့ရွှမ်း: ".................."

လီယန်ချူးသည် အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းဖြင့် ဓား၏ တားမြစ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူတို့၏ သာမန် လက်နက်ဖန်တီးခြင်း နည်းလမ်းမျိုး မဟုတ်ပေ။

"သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ဒီလိုမီးမျိုးကို တကယ်လေ့ကျင့်အောင်မြင်တဲ့သူ ရှိတာပဲ "

ရတနာများကို သန့်စင်ရန်နှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန်အတွက် သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံမှာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ စိတ်၊ ခန္ဓာ၊ ဝိညာဉ် သုံးပါးပေါင်းစပ်ထားသော ယန်မီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကောလာဟလများအရ ကောင်းကင်ဘုံရှိ နတ်ဘုရားများပင် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ဤမီးကို သုံးကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ချင်လော့ရွှမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဗယောက်ဗယက် ဖြစ်နေသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်လေးမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သူမ အလွန်ပင် သိချင်နေတော့သည်။ လီယန်ချူးသည် ရှေးဟောင်းဓားကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း ခဏမျှ ကြောင်နေပြီးမှ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

"အလွန်အေးစက်တဲ့ တာအိုဆရာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီချောက်အောက်ခြေမှာ သူ့နောက်က လိုက်သွားရင်တော့ အကျိုးရှိမှာ အသေအချာပဲ"

ချင်လော့ရွှမ်းမှာ အနားသို့ ကပ်သွားရန် မဝံ့ရဲသော်လည်း သူမ၏ စကတ်အနားကို အနည်းငယ် ထပ်မံမြှင့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ဟိုက်ကိုလည်း အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်။ သူမမှာ မွေးရာပါ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကိုယ်ဟန်ရှိပြီး ဖြူဝင်းသောအသားအရေ ရှိသူဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း ဝတ်ဆင်ထားမှုမှာ လီယန်ချူးအတွက် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ရင်းနှီးနေသလို ရှိသော်လည်း မဟာရှ နိုင်ငံ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ အပြင်လောကတွင် မြင်တွေ့ရခဲလှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးသည် သူမကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း တာအိုဆရာ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို မခန့်မှန်းနိုင်သဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင်...

ရုပ်ရည်တည်ကြည်ကာ ရှေးကျသောအဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် လူသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် နန်းတော်ပေါ်မှ စာလုံးကြီး သုံးလုံးကို မော့ကြည့်နေသည်။

"ဝေ့ယန်း နန်းတော်"

သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော အရှိန်အဝါရှိပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာ အိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ထားသော ရတနာဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှေးကျသော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ ဤသူမှာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို အလွန်ပင် ဂရုစိုက်သူဖြစ်ပြီး မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်များကို စနစ်တကျ ပြုပြင်ထားကာ ဖော်ပြမရနိုင်သော အမျိုးသားဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ထိုစဉ် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တည်ငြိမ်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအငွေ့အသက် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချိရှောင်းဓား"

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အာရုံတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြတ်နိုးဆုံးဓားမှ တားမြစ်ချက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူနှင့် ဓား၏ ဆက်နွှယ်မှုမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူမှာ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး နန်းတော်တံခါး ဘေးဝဲယာရှိ ကျောက်ရုပ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုကျောက်ရုပ်များမှာ ဆွန်းနီ ဟုခေါ်သော မိစ္ဆာသားရဲများ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ထံတွင် ထူထပ်သော ကိုးကွယ်မှုအငွေ့အသက် နှင့် ထက်မြက်သော အသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤဆွန်းနီရုပ်နှစ်ခုစလုံးတွင် ဓားဒဏ်ရာများ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ မူလက ဝေ့ယန်း နန်းတော် ကို စောင့်ကြပ်နေသည့် သားရဲများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤလူ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ မိစ္ဆာစရိုက်များကို ဖျောက်ကွယ်ကာ အလှဆင်ပစ္စည်းများအဖြစ်သာ ငြိမ်သက်နေကြရသည်။

ထိုလူမှာ သူ၏ဓားကို သွားရောက်ရှာဖွေခြင်း မပြုဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝေ့ယန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးနှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့မှာ တောင်ကြားမှ ထွက်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည်ကျယ်ဝန်းသွားသည်။

၎င်းမှာ မက်မွန်ပွင့်အိုင် ပုံပြင်ထဲကကဲ့သို့ "အစတွင် ကျဉ်းမြောင်းသော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ပါက လင်းထိန်ကျယ်ပြန့်သွားသည်" ဆိုသည့်အတိုင်းပင်။

သူ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသော အစီအရီ ရှိနေသည့် စစ်သည်တော်ရုပ်တု များကို မြင်ရသောအခါ လီယန်ချူးမှာ အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဤရုပ်တုများမှာ အနည်းဆုံး တစ်သောင်းကျော် ရှိပေလိမ့်မည်။ သက်ရှိများကဲ့သို့ပင် လက်ထဲတွင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း ဤစစ်သည်တော် တပ်ဖွဲ့ကြီးကို မြင်ပြီး အံ့သြလွန်းသဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အနည်းငယ် ဟဟလေး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ဤရုပ်တုတိုင်းတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက် များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လီယန်ချူး ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤရုပ်တုများမှာ သက်မဲ့များ မဟုတ်သလို လူသေလောင်းများလည်း မဟုတ်ကြချေ။ ၎င်းတို့မှာ ထူးခြားသော ရုပ်သေးရုပ် အမျိုးအစားများ ဖြစ်ကြသည်။ အလယ်တွင် လမ်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ဘေးတစ်ဖက်စီမှ စစ်သည်တော်များမှာ မြင့်မြတ်သော ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို စောင့်ကြပ်နေသကဲ့သို့ မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို အသုံးပြုနိုင်ရန်မှာ မင်းစိုးရာဇာများပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိပေ။ လီယန်ချူး၏ အတွေ့အကြုံအရ ဤနေရာမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဂူသင်္ချိုင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ကျောက်ရှောင်မန်ကို မေးမြန်းလိုက်ရာ သူမက

"စောစောကတော့ ခံစားချက်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဝေဝါးသွားပြီ"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဝေဝါးသွားသည်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ၊ ခံစားချက် ရှိနေသရွေ့ ဤနေရာမှာ မှန်ကန်နေဆဲပင်။

သူသည် ထိုစစ်သည်တော်များကြားရှိ လမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားပြီး ဘေးဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ စစ်သည်တော်ရုပ်တုများမှာ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှပြီး လူသားစစ်စစ်နှင့် မခြားပေ။ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း အရောင်အသွေး စုံလင်လှသည်။ သို့သော် ထိုနေရာ၏ ထူးခြားသော တားမြစ်ချက်ကြောင့် အလင်းရောင်များမှာ မှိန်ဖျော့နေသဖြင့် လမ်း၏ အဆုံးမှာ ဘယ်နေရာဖြစ်ကြောင်း သူ မမြင်ရသေးပေ။

လမ်း၏ တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဘေးတစ်ဖက်စီရှိ စစ်သည်တော်များမှာ ဓားများကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ရုပ်တုများ မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားစစ်စစ်များနှင့် မခြားတော့ပေ။ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းမှ နတ်စွမ်းအားအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ...

"သက်ရှိအလောင်းကောင်များ"

အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့ရသော ရုပ်တုများမှာ ရုပ်သေးအတတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခု တွေ့နေရသော စစ်သည်တော်များမှာမူ အလောင်းကောင် များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း နိုးထလာခြင်း မရှိသေးပေ။ သို့သော် တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ငွေရောင်အလောင်းကောင်အဆင့်နှင့် မခြားပေ။

ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း အသံပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။ ငွေရောင်လောင်းကောင်များမှာ ခွန်အားကြီးမားလှပြီး နတ်စွမ်းအားအများစုကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးအတွက် တစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဆယ်ကောင်ခန့်မှာ ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော လောင်းကောင်များ အပြည့်ရှိနေပါက သူမအတွက်လည်း အလွန်ပင် ခေါင်းခဲစရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။

သူမသည် လီယန်ချူး၏ အနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ သူမ လျှပ်ပေါ်လော်လီသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သော အဖော်တစ်ဦး၏ အနားတွင် ရှိနေခြင်းက ဘေးကင်းသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးက သူမကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် အမြန်လျှောက်နေသဖြင့် ရင်သားများမှာ လှုပ်ခါနေပြီး ဟိုက်နေသော စကတ်ကြားမှ ဖြူဝင်းလှသော ပေါင်တံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ထိုကဲ့သို့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူမမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ မှ လူ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော လူမျိုးစု သို့မဟုတ် ကျွန်းစုများမှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ မဟာရှ အစောပိုင်းကာလများတွင်မူ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ ပို၍ လွတ်လပ်ခဲ့ပြီး စကတ်တို၊ ဘောင်းဘီတိုများကို အမျိုးသမီးများ ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

ရုတ်တရက်

လီယန်ချူးသည် အေးစက်သော လေလှိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း ထိုအေးစက်သော လေကို အာရုံခံမိသော်လည်း ရှေ့တွင် ထူးခြားမှု ဘာမျှ မရှိပေ။

သို့သော် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးသွားပြီး ပြန်လည်ကြည်လင်လာသောအခါ... သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော စစ်မြေပြင်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

စစ်သည်တော် ရာဂဏန်းခန့်မှာ မြင်းများကို စီးနင်းလျက်၊ လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ရာဂဏန်းသာ ရှိသော်လည်း စစ်သည်တော် သောင်းချီသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသည်။

"သရဲစစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်ခြင်း"

ချင်လော့ရွှမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သည်။ သာမန် သရဲစစ်သည်တော်များကို သူမ မကြောက်သော်လည်း ဤဧကရာဇ်ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ သရဲစစ်သည်တော်များမှာ ငွေရောင်အလောင်းကောင်အဆင့်နှင့် တူညီနေသဖြင့် သူမ တိုက်ရိုက် ရင်မဆိုင်ရဲပေ။

သို့သော် သူမ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သော်လည်း ထိုသရဲစစ်သည်တော်များက သူမကို လွှတ်မပေးကြပေ။

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

ချင်လော့ရွှမ်းမှာ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာမတတ် မြန်ဆန်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သတိမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာတော့သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အဖြူရောင် အလံငယ်လေးတစ်ခုက သူမကို ပတ်ချာလည်လျက် ကာကွယ်ပေးထားသည်။ သို့သော် ခဏချင်းပင် ထိုအလင်းတန်းမှာ ကြေမွသွားပြီး အလံငယ်မှာလည်း အလင်းလက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ မြေပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။

ချင်လျို့ရွှမ်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤအလံမှာ "ကောင်းကင်ကြယ်အလံ" ဖြစ်ပြီး သရဲမိစ္ဆာများကို ခုခံရာတွင် အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ သရဲစစ်သည်တော်များ၏ ရှေ့တွင် ၁၀ စက္ကန့်ပင် မခံပေ။ သူမသည် နတ်စွမ်းအားများကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဤနေရာရှိ ထူးဆန်းသော တားမြစ်ချက်ကြောင့် အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။ သူမ၏ အသိစိတ်မှာ ပိုမိုဝေဝါးလာပြီး သရဲစစ်သည်တော်များက သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးတော့မည့် အချိန်တွင်...

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူလိုက်သဖြင့် သူမ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းများမှာ မှန်ကွဲသကဲ့သို့ ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သူမကို ဆွဲယူလိုက်သူမှာ တာအိုဆရာငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေပြီး အရှိန်အဝါမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။

ယခုမှ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အညိုအမည်းစွဲ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စောစောက သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ပြင်ပသို့ ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သရဲစစ်သည်တော်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာ"

ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။