အခန်း (၇၈၃-၇၈၄)

အခန်း (၇၈၃) ဝန်ကြီးအပေါင်းတို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း ၊ မဟာရှဧကရာဇ် ၊ ငါ သူ့ကို သတ်ချင်တယ်

စောစောက ဤလမ်းကြားအတွင်း၌ အရှိန်အဝါများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လီယန်ချူး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယန်ချူးသည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မမြင်လျှင် တစ်မျိုး၊ မြင်နေရလျက်နှင့်မူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေသာသည့် အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်။

ချင်လော့ရွှမ်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းကောင်များကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

"ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ အဲဒီ 'သရဲစစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်ခြင်း' က တကယ်ကို စွမ်းအားကြီးလွန်းတယ်။ တာအိုဆရာသာ မကူညီခဲ့ရင် စောစောကတင် ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ဟာ အဖမ်းခံသွားရတော့မှာ"

ချင်လော့ရွှမ်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် အညိုအမည်းစွဲ ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိထားသည်ကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော ပေါင်တံကြီးများပေါ်တွင်လည်း အစိမ်းကွက်၊ အညိုကွက်များ ထင်ကျန်နေသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းလေးများမှာ အလိုမကျစွာ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ အလုပ်မရှိလို့ ကူညီလိုက်တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"တာအိုဆရာ့ကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲဟင်"

ချင်လော့ရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါက လီယန်ချူးပါ"

ချင်လော့ရွှမ်းက ပြုံးလိုက်ပြီး

"သြော်... လီတာအိုဆရာ ဖြစ်နေတာကိုး"

လီယန်ချူးသည် သူမနှင့် စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ လှည့်ကာ ဆက်လျှောက်သွားတော့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး လီယန်ချူး၏ ဘေးနားသို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ဒီတာအိုဆရာက အရှိန်အဝါလည်း ရှိတယ်၊ ငယ်လည်း ငယ်သလို ရုပ်လည်း ချောပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကတော့ နည်းနည်း အေးစက်လွန်းတယ် ဟု သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူးသည် ဆီစက္ကူထီးအတွင်းရှိ ကျောက်ရှောင်မန် ထံသို့ စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းမေးကာ ခံစားချက်ကို ထပ်မံ အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ အဖြေမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သဖြင့် လီယန်ချူးသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

စစ်သည်တော် အလောင်းကောင်များ ရှိသည့် နေရာကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးနောက် ရှေ့တွင် အမတ်မင်းများနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများကို တွေ့ရပြန်သည်။ ထိုအမတ်မင်းများမှာလည်း အလောင်းကောင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ ဝန်ကြီးအပေါင်းမှာ နန်းတော်ရှေ့ လမ်းမကြီး၏ ဝဲယာတွင် တည်ကြည်လေးနက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

"အသက်ရှင်စဉ်မှာ စည်းစိမ်တွေ ခံစားပြီး လောကရဲ့ အာဏာကို ချုပ်ကိုင်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး၊ သေသွားတဲ့အခါမှာလည်း သူ့ကို မြေအောက်မှာ ခစားဖို့ ဝန်ကြီးတွေကိုပါ ခေါ်သွားခဲ့တာပဲ။ ဒီလောကက ဧကရာဇ်တွေဟာ တကယ်ကို..."

ချင်လော့ရွှမ်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လောကီအာဏာကို မက်မောခြင်း မရှိဘဲ ထာဝရအသက်ကိုသာ ရှာဖွေသူဖြစ်သော်လည်း၊ အသက်ရှိသူများကို မြေအောက်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ အစေခံခိုင်းသည့် လုပ်ရပ်ကို ချင်လော့ရွှမ်းအနေဖြင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။

ရုတ်တရက်

အမတ်မင်းများထဲမှ ဝန်ကြီးတစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ချင်လော့ရွှမ်း သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုဝန်ကြီး၏ ဝတ်စုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရာထူးကြီးမြင့်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာပြီး မပြောဘဲနှင့်ပင် အရှိန်အဝါ ရှိလှသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ သူမ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း ထပ်မံ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုဝန်ကြီးမှာ သူမကို လှမ်းကြည့်နေပြီး အကြည့်များက သူမ၏ ပေါင်တံများထက်တွင် ကျရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟင် "

ချင်လော့ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"လီတာအိုဆရာ၊ အဲဒီ ဝန်ကြီးက အသက်ဝင်လာသလိုပဲ "

လီယန်ချူး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဝန်ကြီးမှာ ခေါင်းမော့ကာ လီယန်ချူးနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့လျက် "ဗုန်း" ခနဲ မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။

ချင်လော့ရွှမ်း : "........"

လီယန်ချူး : "........"

လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်စွမ်းအားများ ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီး ထိုဝန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က လျှို့ဝှက်မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ လူသား၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ပြီး အလောင်းကောင်ကို သန့်စင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားသော အလောင်းကောင် သန့်စင်နည်း တစ်မျိုးပင်။ စောစောက ဝန်ကြီး နိုးထလာခြင်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်၏ ဗီဇအရ ချင်လော့ရွှမ်း၏ ဖြူဝင်းသွယ်လျသော ပေါင်တံကြီးများကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်မိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုပေါင်တံများပေါ်ရှိ အညိုအမည်းစွဲ ဒဏ်ရာများကပင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းများက လီယန်ချူးနှင့် ဆုံမိသောအခါ လီယန်ချူး၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လျှပ်စီးတန်းများကို မြင်တွေ့သွားရသည်။

လီယန်ချူး၏ မူလဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်ပြီး ကောင်းကင်လျှပ်စီးဖြင့် သန့်စင်ထားသူ ဖြစ်ရာ သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံခြင်းမှာ လျှပ်စီးကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရသကဲ့သို့ပင်။ ထို့ကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ဒူးထောက်ကျသွားခြင်း ဖြစ်ကာ လီယန်ချူးနှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့ကို ကြောင်သွားစေသည့် မြင်ကွင်း ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအပြင်ဘက်တွင် ရုပ်သေးရုပ်များနှင့် အလောင်းကောင်များကို ထားရှိခြင်းမှာ ကျူးကျော်သူများကို တားဆီးရန် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူး တစ်ယောက်တည်း၏ ရှေ့တွင်မူ ဝန်ကြီးအပေါင်းမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကာ စကားပင် မဟရဲကြပေ။ 'သရဲစစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်ခြင်း' နှင့် စောစောက ဒူးထောက်သွားသော ဝန်ကြီးမှလွဲ၍ အခြား ထူးဆန်းမှုများကို မကြုံတွေ့ရတော့ပေ။

ဤမျှ ချောမွေ့နေခြင်းမှာ လီယန်ချူးအတွက်ပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် နားလည်နိုင်ပါသည်။ သူသည် ကံကောင်းခြင်း၏ သားတော် မဟုတ်သော်လည်း ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒိုချန်ပုတီး ရှိနေပြီး ဘေးအန္တရာယ်များကို ပြေပျောက်စေသော နတ်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ အထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ဘေးဒုက္ခများ ကြုံရမည့် ကံဆိုးသူမျိုး မဟုတ်ပေ။

နန်းတော်အတွင်းရှိ အလောင်းကောင်များမှာ လီယန်ချူးအတွက် ကုသိုလ်မှတ်များ ရနိုင်မည့် အခွင့်အရေးပင်။ သို့သော် လူပေါင်း တစ်သောင်းမှာ အဆုံးမရှိ ဆိုသကဲ့သို့ သူသည် ကောင်းဘုရွာကို ရှာဖွေရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုအလောင်းကောင်များကို လှုံ့ဆော်မိပါက ထိန်းချုပ်မရသော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထားလိုက်တော့သည်။

သို့သော် စောစောက "ဗုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်သွားသော ဝန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မကောင်းသော အငွေ့အသက်များမှာ အားကောင်းလာပြီး နိုးထလာရန် ကြိုးစားနေသည်။ လီယန်ချူးသည် ထိုသူ့အနားသို့ လျှောက်သွားကာ လက်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာစေလျက် ဝိညာဉ်ဖမ်းအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဝန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မကောင်းသော ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်ကာ လက်ဖြင့် ဆုပ်ခြေပစ်လိုက်သည်။

မကောင်းသော ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် ဝန်ကြီး၏ အလောင်းမှာလည်း လဲကျသွားတော့သည်။ လီယန်ချူး လက်လှမ်းလိုက်စဉ် ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ ဤလီတာအိုဆရာမှာ သူ၏ နတ်စွမ်းအားကို ယုံကြည်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လှုံ့ဆော်မိပြီး ထူးဆန်းသော အန္တရာယ်များ ဖြစ်လာမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။ သို့သော် လူက အလောင်းကောင်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်ကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ခြေပစ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားရပြန်သည်။

လီယန်ချူးသည် ဆက်လက်၍ အခြားသူများကို မလုပ်တော့ဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ နန်းတော်ကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူးသည် "ဝေ့ယန်း နန်းတော်" ဆိုသည့် စာလုံးကို မြင်ပြီး ကြောင်သွားသည်။

ဟင်... ဝေ့ယန်း နန်းတော်လား၊ ဒါ ဟန်မင်းဆက်လား ဟန်ဧကရာဇ်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းလား ဟု လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ဟန်မင်းဆက် ရှိ၊ မရှိ သူ မသိသော်လည်း နေရာအများအပြားမှာ အမည်တူနေတတ်သည်ကို သူ သိထားပြီး ဖြစ်ရာ ထူးထူးခြားခြားတော့ မအံ့သြတော့ပေ။ နန်းတော်တံခါး ဘေးဝဲယာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထံတွင် ထူထပ်သော ကိုးကွယ်မှုအငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆွန်းနီ နှစ်ကောင်ပင်။

လီယန်ချူး၏ လက်ထဲတွင်လည်း ဆွန်းနီ တံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင် ဘာတွေ လုပ်ထားသည် မသိသော်လည်း ယခု ဤမိစ္ဆာသားရဲများကို မြင်ရသောအခါ ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။ ဤအရာများကို မိစ္ဆာသားရဲဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ လူသားများကို စားသုံးတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤဂူသင်္ချိုင်းတွင် ထားရှိခြင်းမှာလည်း အလှကြည့်ရန် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

သာမန် စစ်သည်တော်များနှင့် ဝန်ကြီးများကိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်များအဖြစ် သန့်စင်ထားနိုင်လျှင်၊ ဤမျှ ကိုးကွယ်မှုအငွေ့အသက် ထူထပ်သော မိစ္ဆာသားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ကျူးကျော်လာသော ကျင့်ကြံသူများကို စားသုံးရန် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူး၏ အကြည့်များမှာ ထိုသားရဲနှစ်ကောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားစဉ် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ နန်းတော်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အစီရင်အမံမှာ ပွင့်သွားပြီး မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် နိုးထလာခဲ့သည်။

"ဝေါင်း"

ရှေးကျသော အရှိန်အဝါများ နိုးထလာသည်။ ၎င်းမှာ ကံကောင်းခြင်းနှင့် မဆိုင်ဘဲ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူတိုင်း ဤမိစ္ဆာသားရဲများကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်က နန်းတော်၏ အစီရင်အမံပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာသားရဲများမှာ အလောင်းကောင်များအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်များနှင့် မတူသဖြင့် ဝိညာဉ်ဖမ်းအတတ်ဖြင့် ဆွဲထုတ်၍ မရပေ။ ကောင်းကင်ယံအထိ လွှမ်းခြုံလာသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြောင့် ချင်လော့ရွှမ်းမှာ မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ ခြင်္သေ့ကြီးမှာလည်း ဆွန်းနီ သွေးပါသော်လည်း ဤရှေ့မှ သားရဲကြီး နှစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဆူညံအောင် မလုပ်ချင်တာ၊ မလုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်လော့ရွှမ်း ကြောင်သွားသည်။ မိစ္ဆာသားရဲကြီးများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများက လီယန်ချူးထံသို့ ပြေးဝင်လာစဉ်၊ လီယန်ချူးက ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းရန် ပြင်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဆွန်းနီ မိစ္ဆာသားရဲကြီး နှစ်ကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာပြန်ပြီ ဒီလူက ပိုကြမ်းတယ်...

၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဝေ့ယန်း နန်းတော်၏ တံခါးကြီး ပွင့်သွားတော့သည်။ မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်မှာလည်း ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေကြသည်။

လီယန်ချူး : "........"

ချင်လော့ရွှမ်း : "........"

စောစောကဟာက စိတ်ချောက်ချားတာလား

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်ကြပြီး လီယန်ချူးသည် ဓားလက်ကိုင်ကို လွှတ်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားပြီဖြစ်ရာ အထဲသို့ ဝင်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ ထိုစဉ် နောက်ဘက်မှ လေလှိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်းနှင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေနဂါးများ ရစ်ပတ်ထားသည့် ခြားနားသော လူမျိုးစုမှ လူငယ်တစ်ဦးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ဤနေရာသို့ မရောက်မီက ရှေ့ကိုသာ မြင်ရသော်လည်း၊ ရောက်လာပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်ကြည့်ပါက မြင်ကွင်းမှာ လင်းထိန်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူးသည် ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှတ်မိလိုက်သည်။

"မုရုံလုံချန်း "

သူသည် ယခင်က မိမိ၏ ထိုးနှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ရွှေရောင်တဲနန်းတော် မှ ပါရမီရှင် ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ မုရုံလုံချန်း၏ အမြင်တွင်မူ လီယန်ချူးကို မမြင်ရသေးပေ။ ယခင်က နတ်ဘုရား နယ်မြေအတွင်း၌ မုရုံလုံချန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုနယ်မြေ၏ အစီရင်အမံကို လှုံ့ဆော်မိသဖြင့် ကျင့်ကြံသူအားလုံး အပြင်သို့ ပို့ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ယခု မုရုံလုံချန်းကို ထပ်မံတွေ့ရသောအခါ လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြင်းအထန် မရှိသော်လည်း၊ တွေ့မှတော့ တစ်ခုခု လက်ဆောင်ပေးရမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူသည် ဓားလက်ကိုင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးကို အသာအယာ လှုပ်ရှားကာ အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချင်လော့ရွှမ်းနှင့်အတူ ဝေ့ယန်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး အစီရင်အမံကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

မုရုံလုံချန်းသည် လမ်းကြားအတွင်း၌ ရပ်နေပြီး ဘေးဝဲယာရှိ သက်ရှိထင်ရှား စစ်သည်တော်ရုပ်တုများကို သတိထား ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထိုစစ်သည်တော်များကို မနှိုးဆော်မိစေရန် သူ၏ အရှိန်အဝါများကို သိမ်းဆည်းထားသည်။ သူ အထဲသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းဝင်လိုက်စဉ်...

ရုတ်တရက်

စစ်သည်တော် တစ်ဦးမှာ "ဒုန်း" ခနဲ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။

မုရုံလုံချန်း : "........"

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ထိုစစ်တပ်ကြီးအတွင်းမှ စစ်သည်တော် အမြောက်အမြားမှာ ခဏချင်းပင် နိုးထလာကြသည်။

"ရှူး ရှူး ရှူး"

စစ်သည်တော် အများအပြားမှာ ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ မုရုံလုံချန်းကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

မုရုံလုံချန်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ ရုပ်သေးစစ်သည်တော် လေးဦးမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ပျားအုံကို တုတ်နှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ စစ်သည်တော် အတန်းလိုက်ကြီးမှာ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လျက် မူရုန်လုံချန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

မုရုံလုံချန်း ကြောင်သွားကာ

"ဒီနေရာက ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ ငါ့ကို လာပြီး အကွက်ဆင်နေတာလား "

လီယန်ချူးနှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့မှာ ဝေ့ယန်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။ နန်းတော်တံခါးမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်နေသော်လည်း အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။ လီယန်ချူးသည် အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ပင်မဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နန်းတော်၏ ပလ္လင်ပေါ်တွင် လူရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်။ သူသည် နဂါးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ချိတ်ဆွဲကာ လက်ထဲတွင် တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ လီယန်ချူး၏ အကြည့်များက ထိုသူ့ထံတွင် ရှိနေသော ကောင်းကင်ယံအထိ လွှမ်းခြုံနေသည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အလောင်းကောင် တစ်ခုပင် ဧကရာဇ် အရှိန်အဝါများ ရှိနေသော အလောင်းကောင်

သို့သော် ထိုအလောင်းကောင်မှာ နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ရွှေရောင်သရဖူ၊ ခါးရှိ ဧကရာဇ်ဓားနှင့် လက်ထဲရှိ တံဆိပ်တုံးမှာလည်း သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ မရှိပေ။ လီယန်ချူးသည် သူ၏ ခါးမှ ဓားပုံစံကို ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မဟာရှ နိုင်ငံ၏ ဓားပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ မဟာရှ ဓားနှင့် မဟာဝေ ဓားတို့မှာ ပုံစံချင်း မတူပေ။

"ဒါ... မဟာရှ အစောပိုင်းကာလက ဧကရာဇ် တစ်ပါးလား "

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုတွင် ဤကဲ့သို့သော အရာကို မြင်လျှင် မည်သူမျှ လှည့်ပြန်မည် မဟုတ်ပေ။ အားလုံးမှာ ရတနာ ရှာဖွေရန် လာကြသူများ ဖြစ်ရာ၊ ဤအလောင်းကောင်မှာ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ နိုးထမလာသေးသရွေ့ အန္တရာယ် မရှိဟု ယူဆကြမည် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာအထိ ရောက်လာနိုင်သူတိုင်းမှာ ပါရမီရှင်များပင် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် လီယန်ချူးမှာမူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် နဂါးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဧကရာဇ်ဓားကို ကိုင်ထားသော အလောင်းကောင်ကို ကြည့်ကာ

"မဟုတ်ဘူး... ဘာဖြစ်လို့ ငါ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ "

ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်းက "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက

"ဒီ ကိုးတောင်စဉ် တောင်တန်းကြီးရဲ့ ချောက်နက်ထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဧကရာဇ်ရဲ့ ဂူသင်္ချိုင်း ရှိနေရတာလဲ "

ချင်လော့ရွှမ်း ကြောင်သွားပြီး

" ဧကရာဇ်တွေဟာ ဂူသင်္ချိုင်းကို တောင်နက်တွေထဲမှာ တည်ဆောက်တာ ထုံးစံပဲလေ"

လီယန်ချူး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး

"မင်း ကြည့်ရတာ သူက သာမန် လောကီဧကရာဇ်နဲ့ တူလို့လား "

ချင်လော့ရွှမ်း ဆွံ့အသွားသည်။ ထိုအလောင်းကောင်မှာ နိုးထမလာသေးသော်လည်း သူမကို ရင်တုန်စေလောက်သည့် အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။ သို့သော် သူမ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကိုမူ နားမလည်သေးပေ။

လီယန်ချူးက သူမကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ဟာ ဒီ ဝေ့ယန်း နန်းတော်ထဲကို ပထမဆုံး ဝင်လာတဲ့သူတွေလို့ မင်း ထင်လား "

ချင်လော့ရွှမ်း ကြောင်သွားပြီးမှ သတိဝင်လာကာ

"လီတာအိုဆရာ... စောစောက ဓားဒဏ်ရာတွေကို ပြောတာလား"

လီယန်ချူး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဝေ့ယန်း နန်းတော် တံခါးရှေ့က ဆွန်းနီ ကျောက်ရုပ်တွေပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ထားခဲ့တဲ့ ဓားဒဏ်ရာတွေက သိသာလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာအလောင်းမှ မတွေ့ရဘူး။ အဲဒီ မိစ္ဆာသားရဲ နှစ်ကောင်က လူကို အစအန မကျန်အောင် စားပစ်လိုက်တယ် ဆိုရင်တောင်၊ အဲဒီလူက ငါတို့ထက် အရင် ဒီနန်းတော်ထဲကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သေချာတယ်။"

"ဝေ့ယန်း နန်းတော်ထဲမှာ ဘာအစီရင်အမံမှ မရှိဘူး။ နိုးထမလာသေးတဲ့ အလောင်းကောင်ကလွဲရင် အပြင်ထက်တောင် ပိုပြီး ဘေးကင်းသေးတယ်။ အဲဒီလူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ယဘာဖြစ်လို့ ဒီအလောင်းကောင်ဆီက ပစ္စည်းတွေကို မယူသွားတာလဲ "

လီယန်ချူးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"လာ... ဘေးဆောင်တွေထဲကို သွားကြည့်ရအောင်"

သူသည် ချင်လော့ရွှမ်းနှင့် အဖော်ဖွဲ့ထားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ စောစောက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူမကလည်း နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ရာ စကားပြောဖော် ရှိသည်မှာလည်း မဆိုးပေ။ အထူးသဖြင့် ဤမိန်းကလေးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပသူ မဟုတ်ပါလား။

ချင်လော့ရွှမ်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သော်လည်း၊ နဂါးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အလောင်းကောင်ကို မနေနိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအလောင်းကောင် လက်ထဲမှ တံဆိပ်တုံးမှာ စောစောကနှင့် မတူဘဲ နေရာ အနည်းငယ် ရွေ့နေသကဲ့သို့ပင်...

ချင်လော့ရွှမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နောက်ကျောတွင် စိမ့်ခနဲ အေးသွားသည်။ သူမသည် လီယန်ချူး၏ အနောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားပြီး ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာတွင် သံသယဝင်ခြင်းမှာ လျစ်လျူရှုခြင်းထက် ပို၍ ဘေးကင်းပါသည်။

လီယန်ချူး ကြားသောအခါ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ဘေးဆောင်တွေမှာ အရင်ကြည့်ရအောင်၊ အလောင်းကောင်ကို သွားမထိနဲ့" ဟု ဆိုသည်။

ယခုအခါ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ အလွန်ပင် သဘောတူမိသည်။ အဓိကမှာ သူတို့သာ တိုက်ရိုက် သွားထိလိုက်ပြီး အလောင်းကောင် နိုးထလာပါက အခြားသူများအတွက် အကျိုးရှိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းပင်။ လီယန်ချူးသည် ဆီစက္ကူထီးအတွင်းရှိ ကျောက်ရှောင်မန် ထံသို့ စိတ်အာရုံ လွှဲပြောင်းလိုက်သော်လည်း သူမထံမှ တုံ့ပြန်မှု မရရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူး စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထီးအတွင်းသို့ နတ်စွမ်းအားတစ်ခု ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"ရှူး"

လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်း ကြောင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီတာအိုဆရာက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အားနည်းသော ဝိညာဉ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြရသနည်းဟု သူမ နားမလည်သဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"စောစောက ငါ မင်းကို မေးတာ ဘာလို့ မဖြေတာလဲ "

ကျောက်ရှောင်မန် ကြောင်သွားကာ

"ကျွန်မ ဘာမှ မကြားမိဘူး"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"မင်း အထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး စမ်းကြည့်ဦး" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ရှောင်မန် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ မီးခိုးငွေ့တစ်ခုအဖြစ် ထီးအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ လီယန်ချူး ထပ်မံ၍ စိတ်အာရုံဖြင့် လှမ်းမေးသော်လည်း ပင်လယ်ထဲသို့ ကျောက်ခဲ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။ သူ ကျောက်ရှောင်မန်ကို ထပ်မံ ထုတ်လိုက်သောအခါ သူမက ဘာမှ မကြားရကြောင်း ထပ်မံ ပြောပြသည်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ ဤနန်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ပြင်းထန်သော အစီရင်အမံများ ရှိနေပြီး စိတ်အာရုံကို ဖိနှိပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်အာရုံမှာ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်သို့ပင် ထွက်၍ မရတော့ပေ။

လီယန်ချူးက ထိုရလဒ်ကို ပြောပြသောအခါ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် စိတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာပင် ပိတ်မိနေသည်။

"ဒီ ဝေ့ယန်း နန်းတော်က မူလဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တာလား "

ချင်လော့ရွှမ်း၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ဤအချက်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ လီယန်ချူးက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျောက်ရှောင်မန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ "

ကျောက်ရှောင်မန်က တိုးညှင်းစွာ

"ဒီကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ စိတ်ထဲက အသံက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေသလိုပဲ"

ကျောက်ရှောင်မန်က ခဏမျှ ခံစားကြည့်ပြီးနောက် လှည့်၍ လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လျှောက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ကျောက်ရှောင်မန် သွားသည့်လမ်းမှာ သူတို့ စောစောက ဝင်လာသည့် လမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူက ချင်လော့ရွှမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပင်မဆောင်ကို ပြန်သွားရမယ်၊ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။ မင်း လိုက်မလားဆိုတာ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်ထဲ မထည့်နဲ့"

ချင်လော့ရွှမ်းသည် ယခင်က နတ်ဘုရားနန်းတော်ရှေ့တွင် လီယန်ချူးနှင့် ကျောက်ဇီလုံ အမည်ဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဖူးပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ...

ချင်လော့ရွှမ်းက တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လီတာအိုဆရာ၊ ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ပါ့မယ်။ ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် ထွက်သွားနိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး"

ချင်လော့ရွှမ်းသည်လည်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစွမ်းထက်သော မှော်အတတ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း၊ ဤမြေအောက်နန်းတော်ထဲတွင်မူ သူမ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်နေမိသည်။ သူမသည် အန္တရာယ်ကို ကြိုတင် သိမြင်နိုင်သော အာရုံရှိပြီး ဤနေရာတွင် သူမကို သေစေနိုင်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်ကို သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူး၏ အကူအညီကို ယူရန် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။

လီယန်ချူး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"သတိထားဦး၊ တကယ်လို့ အရေးကြုံလာရင် ငါ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ချင်မှ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ချင်လော့ရွှမ်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ ပြောပေးသည်မှာပင် ကျေးဇူးတင်စရာ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က လမ်းကြုံတွေ့ရသူများသာ မဟုတ်ပါလား။ အတူတူ အိပ်ဖူးသည်လည်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ပင်မဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်သည် နဂါးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အလောင်းကောင်ကြီးကို မြင်သောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အတွေးနက်သွားသည်။

လီယန်ချူးက မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ "

ကျောက်ရှောင်မန် မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ချိုးကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး... ဒီလူက ကျွန်မနဲ့ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရတယ်"

လီယန်ချူး ကြောင်သွားကာ

"ဒီလူနဲ့ ရင်းနှီးတယ် " သူက နဂါးဝတ်စုံနှင့် အလောင်းကောင်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်က အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"မင်း ကယ်ချင်တဲ့သူက သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား "

လီယန်ချူး အံ့သြသွားသည်။

ကျောက်ရှောင်မန် ကယ်ချင်သောသူမှာ ကောင်းပုရွာတွင် အကူအညီတောင်းနေသည့် အသံရှင်ဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ အဘယ်ကြောင့် ဤဧကရာဇ် အလောင်းကောင်ကြီးဆီသို့ သဲလွန်စများ ရောက်ရှိသွားရသနည်း။

ကျောက်ရှောင်မန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်"

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ရှုပ်ထွေးတဲ့ ခံစားချက် ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးလို့လဲ "

ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်းက လီယန်ချူးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီ လီတာအိုဆရာကတော့ တကယ့်ကို လူပျိုသိုးကြီးပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ငါ့ရဲ့ ပေါင်တံတွေနဲ့ ရင်ဘတ်တွေကို ပြနေတာတောင် သူ စိတ်မဝင်စားတာကိုး...

ကျောက်ရှောင်မန်သည် သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ တဖြည်းဖြည်း ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးတာ... ရှုပ်ထွေးလွန်းလို့ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်ပစ်ချင်နေမိတယ် "

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူး ဆွံ့အသွားသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ နောက်ခံသမိုင်းတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အရာများစွာ ရှိနေသည်။

တောင်ပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်အတွင်း သူမ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ မသိပေ။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိုးတောင်စဉ် တောင်တန်းကြီး၏ မြေအောက်ဂူသင်္ချိုင်းမှ ဧကရာဇ် အလောင်းကောင်ကြီးနှင့် ပတ်သက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဤနှစ်ခုကြားတွင် ဆက်စပ်မှု တစ်ခုမျှ မရှိသလောက်ပင်။

ထို့ပြင် လီယန်ချူးသည် ထိုအလောင်းကောင်၏ အရေပြားကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်နေရာမှ မူလရုပ်သွင်ကို ခန့်မှန်း၍ မရတော့ပေ။ ဤမျှအထိ ဖြစ်နေသည်ကိုပင် မှတ်မိနိုင်သည်ဆိုလျှင် မည်မျှကြီးမားသော ရန်ငြိုးများ ရှိနေခဲ့သနည်း။ သို့မဟုတ် ကျောက်ရှောင်မန် ရင်းနှီးသည်ဟု ခံစားရခြင်းမှာ အလောင်းကောင်၏ ရုပ်သွင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အရှိန်အဝါကြောင့်လား။

"ဒီအလောင်းကောင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်။ တစ်ခါတည်း နိုးထလာမယ်ဆိုရင်တော့ ဘေးဒုက္ခပဲ။ ဟန်ပါး မိစ္ဆာနဲ့ မခြားတော့ဘူး"

လီယန်ချူးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ပြီး သူက သေသွားပြီလေ၊ အလောင်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တာ"

ယခုအခါ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျည်းမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြောလိုက်သည်။

"သူ မသေသေးဘူး"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် အေးစက်သော အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နောက်ကျောတွင် စိမ့်ခနဲ အေးသွားရပြန်သည်။

လီယန်ချူး၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော်လည်း ကျောက်ရှောင်မန်၏ စကားကြောင့် အလွန်ပင် အံ့သြသွားရသည်။ အလောင်းကောင် မသေသေးဟု သိလိုက်ရခြင်းကြောင့်သာမက၊ ကျောက်ရှောင်မန်က ၎င်းကို မည်သို့ မြင်နိုင်သနည်းဆိုသည်ကို သူ ပို၍ အံ့သြမိခြင်းပင်။

သူသည် ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် သူစိမ်းဆန်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ နာကျည်းမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များသာမက လီယန်ချူး တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် အကြည့်မျိုး ရှိနေသည်။

၎င်းမှာ အခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်...

အခန်း (၇၈၄) မျိုးစေ့၊ ကာလရှည် လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ထိပ်သီးတန်ခိုးရှင်တို့၏ မှော်အတတ်ဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်း

ကျောက်ရှောင်မန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးမှာ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး...

"လီတာအိုဆရာ..."

ရင်းနှီးနေကျဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသည့် လေသံလေးပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးက ကျောက်ရှောင်မန်ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ...

"လီတာအိုဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို ကြည့်နေရတာလဲ"

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ကြောင်သွားမိသည်။

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက မင်းက တခြားလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ၊ ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွေ အများကြီး ပြောနေတာ"

ကျောက်ရှောင်မန်က "အာ" ခနဲ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီး...

"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကျွန်မ ဘာလို့ ဘာမှ မခံစားရတာလဲ"

သူမ ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သွားသည်။ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ မြီးညောင်းရိုးမှတစ်ဆင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပြေးတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

လီယန်ချူးက သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့်...

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဝိညာဉ်အပူးခံလိုက်ရတာလား"

လီယန်ချူး : "............"

ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း နှုတ်ခမ်းအစုံ တွန့်သွားရသည်။

ညည်းကိုယ်တိုင်က ဝိညာဉ် ဖြစ်နေတာလေ!

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤကျောက်ရှောင်မန်သည် မျက်ဝန်းအကြည့်ကအစ သေချာပြင်ဆင်ထားသည့် သရုပ်ဆောင်ထူးချွန်ဆုရ မင်းသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ စောစောက ဖြစ်ပျက်သွားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုပင် ဖြစ်ရမည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နတ်စွမ်းအားများ ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ မူလကပင် လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ထု ခိုင်မာသည်မှလွဲ၍ ကျင့်စဉ်အနည်းငယ်သာ ရှိသူဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူး၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမ၏ အခြေအနေမှာ အကုန်အစင် ပေါ်လွင်နေပြီး ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။

လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ...

"ဒီကိုလာဦး၊ ငါ သေချာ ကြည့်ရမယ်"

ကျောက်ရှောင်မန်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ သိသိသာသာပင် ကြောက်လန့်နေဆဲ...

"သေချာ ကြည့်ပေးပါဦး လီတာအိုဆရာ၊ တစ္ဆေနဲ့ မတိုးပါစေနဲ့..."

လီယန်ချူး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြန်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ စိတ်ကြည်လင် ကျောက်စိမ်း မှ နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းတစ်ပါးအလား ဖြစ်သွားကာ နတ်မျက်စိ ဖြင့် လောကကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ဝိညာဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ လီယန်ချူး၏ ဝိညာဥ်မျက်စိဖြင့် စစ်ဆေးမှုအောက်တွင် သူမ၏ ဝိညာဉ်ထု နက်ရှိုင်းသော နေရာ၌ မှေးမှိန်သော မျိုးစေ့ တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သေချာကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သောအခါ ထိုအရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။

လီယန်ချူးက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိနှင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်တို့မှာ တစ်ဖက်လူ၏ မူလဝိညာဉ် အသိစိတ်အာရုံ အတွင်းရှိ အဖြစ်အပျက်များကို မမြင်နိုင်ပေ။ ပြီးနောက် လီယန်ချူးသည် ကျောက်ရှောင်မန်၏ အသိစိတ်အာရုံအတွင်းသို့လည်း ဝင်၍မရချေ။ သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ကျောက်ရှောင်မန်၏ အသိစိတ်အာရုံအတွက် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ဝင်လိုက်ပါက သူမကို ကွဲအက်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တခြား အငွေ့အသက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ဒုတိယပင်ကိုယ်စရိုက် လား။

ဒါမှမဟုတ်... အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုလား။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်သည် သရုပ်ဆောင်ကောင်းသော မင်းသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ မိမိရှေ့တွင် ဤသို့ သရုပ်ဆောင်ပြနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး မျက်ခုံးများ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ချိုးသွားသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ရှိနေတဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် က ကောင်းပုရွာနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

လီယန်ချူးက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ဘာကို ခံစားမိတာလဲ"

ကျောက်ရှောင်မန်က နဂါးဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလောင်းကောင် ကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးလေးဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒီလူရဲ့ လက်ထဲက တံဆိပ်တုံးပေါ်မှာ ကျွန်မ အလိုချင်ဆုံး အရာတစ်ခု ရှိနေသလိုပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခံစားနေရတာက... အဲဒီ အလောင်းကောင်ကို သွားထိလိုက်ရင် သူ နိုးထလာလိမ့်မယ်"

ကျောက်ရှောင်မန်၏ ယခုအခြေအနေမှာ စောစောကနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားကာ ထိုနဂါးဝတ်စုံဝတ် အလောင်းကောင်ကို ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံမှာ သူမ၏ ပုံမှန်အရှိအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူး၏ အကြည့်မှာ ထိုတံဆိပ်တုံးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်း၏ ပုံစံမှာ ဧကရာဇ်တို့ အသုံးပြုသော နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးနှင့် တူလှသည်။

"လီတာအိုဆရာ... ကျွန်မတို့ ပြန်ထွက်သွားရင် မကောင်းဘူးလားဟင် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ထိတ်လန့်နေတယ်။ အဲဒီ အလောင်းကောင်က ကျွန်မတို့ကို ကြည့်နေသလိုပဲ၊ သူ အသက်ပြန်ရှင်လာမှာလား"

လီယန်ချူးက ထိုအလောင်းကောင်ကို ကြည့်ကာ အကြည့်များ နက်မှောင်သွားသည်။

"ထွက်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး"

ကျောက်ရှောင်မန်က မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

"သူ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိုးလိုက်ပြီ"

လီယန်ချူး၏ စကားအဆုံးတွင် ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့မှာ အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်စိမ်းလှေကားထက်ရှိ အလောင်းကောင်မှာ တစ်စုံတစ်ခု၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ မူလက နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေရာမှ ယခုအခါ လက်ချောင်းလေးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ဂျောက် ဂျောက်

အချိန်အတော်ကြာ မလှုပ်ရှားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရိုးချိုးသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလောင်းကောင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နတ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။

ဝုန့်

လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်တိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး...

ဗုန်း

လူရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ ချင်လော့ရွှမ်း ပင်

ကြီးမြတ်သော အမွေအနှစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤပါရမီရှင်မလေးမှာ၊ ဤဧကရာဇ်ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်း၌ သာမန်တစ္ဆေမလေး ကျောက်ရှောင်မန်ကိုပင် မမီတော့ပေ။ စောစောက သူမ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ဆက်တိုက် တုန်ခါသွားပြီး ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ထိုဧကရာဇ်အလောင်းကောင်ကို မော့ကြည့်ကာ...

"နိုးထလာပြီလား"

ချင်လော့ရွှမ်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ပုတ်ခတ်နေသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူမသည် နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲဖြစ်သော လီယန်ချူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ကျောက်ရှောင်မန်ကိုလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

လီတာအိုဆရာက စောစောက မူလဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်တာ ထားပါဦး... ဒီတစ္ဆေမလေးက ဘာဖြစ်လို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ။

ချင်လော့ရွှမ်း၏ အကြည့်များမှာ လေးနက်သွားသည်။

ထိုစဉ် အလောင်းကောင်မှာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တံဆိပ်တုံးကြီးကို ခြေရင်း၌ ချထားလိုက်သည်။ ထိုပုံစံမှာ တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်ထားရသည်မှာ ကြာလှသဖြင့် ညောင်းညာနေ၍ ခဏချထားသည့်အလား ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ တံဆိပ်တုံးကို ချလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ အလင်းတန်းများမှာ ပင်မဆောင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ထူးခြားသော အစီရင်အမံတစ်ခု စတင် လည်ပတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌...

စောစောက နန်းတော်တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်း လူကြီးမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။ ထိုဆောင်အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၊ ရွှေငွေရတနာများစွာ ရှိသော်လည်း သူက တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ထိုပန်းချီကားကိုသာ ယူလိုက်သည်။ ပင်မဆောင်အတွင်းမှ တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ထိုသူက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး...

"ဒီ မဟာရှအင်ပါယာရဲ့ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ကတော့ နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပဲ"

ပင်မဆောင်အတွင်း၌...

ထိုအလောင်းကောင်မှာ လီယန်ချူးနှင့် ဘေးမှ ကျောက်ရှောင်မန်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး ဖြူဝင်းသော ပေါင်တံကြီးများ ပေါ်ကာ အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ချင်လော့ရွှမ်းကိုမူ သူက လျစ်လျူရှုထားသည်။

"အရမ်းကြာအောင် အိပ်ပျော်နေခဲ့တာပဲ... ငါ ကိုယ်တော် နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်ခဲ့ပြီ"

သူသည် မိမိ၏ လက်အစုံကို ငုံ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... အချိန် မကျသေးဘူး"

ထိုအလောင်းကောင်မှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ၊ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာမြေကို အုပ်စိုးသည့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့ပင်...

ဧကရာဇ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအာဏာမှာ တစ်ပြည်လုံးကို လွှမ်းမိုးထားပြီး၊ သေခြင်းရှင်ခြင်း အာဏာကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူသားဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်ဒြပ်မှာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လျှင်ပင် သာမန်လူများ ခုခံနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါ ဤဧကရာဇ်မှာ ထူးခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ ဘာဖြစ်လို့ ငါ ကိုယ်တော့်ကို နှိုးရတာလဲ"

ထိုအလောင်းကောင်၏ အသံထဲတွင် ဖော်ပြရခက်သော ဒေါသများ ပါဝင်နေသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းမှ နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ ကိုယ်မှ မျက်စိ၊ နား၊ နှာ၊ ပါး ခုနစ်ပေါက်မှ သွေးထွက်နေသည် ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ဤပြင်းထန်လှသော မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခုခံရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ဤကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်မုန်တိုင်း ရှေ့တွင် ချင်လော့ရွှမ်း၏ မူလဝိညာဉ်မှာ သမုဒ္ဒရာအလယ်တွင် လှိုင်းလုံးကြီးများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းကဲ့သို့ပင်။

ထိုစဉ် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ လူငယ်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာလေးပင် ဖြစ်သည်။ ချင်လော့ရွှမ်းသည် ကြီးမားလှသော မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားကြီးမှာ သူမ၏ ဘေးဝဲယာသို့ လမ်းခွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူး၏ မြောက်မြားစွာသော နတ်စွမ်းအားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူမမှာ ထပ်မံ၍ အံ့သြချီးကျူးမိပြန်ကာ စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဒီ တာအိုဆရာလေးက ငါနဲ့ လုံးဝကို အဆင့်အတန်း မတူတော့တာပဲ...

လီယန်ချူးသည် ခေါင်းမော့ကာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ထိုအလောင်းကောင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လီယန်ချူးမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မုန်တိုင်းကို ခုခံနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ အကြည့်များက လီယန်ချူးထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ငါ ကိုယ်တော်က မဟာရှ အင်ပါယာရဲ့ မင်ကျုံး ဧကရာဇ် ပဲ၊ မင်းတို့က ငါ ကိုယ်တော့်ကို မြင်တာတောင် ဘာလို့ ဒူးထောက် အလေးမပြုကြတာလဲ"

မင်ကျုံးလား

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

မဟာရှ အင်ပါယာတွင် အထင်ရှားဆုံးသော ဧကရာဇ်မှာ တိုင်းပြည်တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ပင် ဖြစ်သည်။ မင်ကျုံးဆိုသည်မှာ မဟာရှ၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရသည့် နောက်ဆုံးမင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်ပင် မဟုတ်ပါလား။

"အလေးပြုရမယ် ဟုတ်လား"

"မဟာရှက ပျက်သုဉ်းသွားတာ ကြာလှပြီ၊ အိမ်မက်က နိုးလိုက်ပါဦး"

လီယန်ချူးက လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ကိုယ်ပေါ်၌ မည်သို့သော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ ဤအလောင်းကောင်၏ ပြောဆိုပုံမှာ သူ့ကို အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ လီယန်ချူး၏ စကားအဆုံးတွင် ပင်မဆောင် တစ်ခုလုံးရှိ အငွေ့အသက်များမှာ ခဏချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး နေရာအနှံ့တွင် နှင်းခဲများ စတင် ဖုံးလွှမ်းလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရေစွမ်းအား အတတ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အရှိန်အဝါများ အေးခဲသွားခြင်း၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤမဟာရှ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်၏ ကျင့်စဉ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် နက်ရှိုင်းနေကြောင်း သိသာသည်။

"သတ္တိရှိလှချည်လား"

ထိုမဟာရှ ဧကရာဇ်၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်တော်အလား တည်ရှိသည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေပါစေ၊ ထိုကြီးမားလှသော စိတ်ဝိညာဉ်မုန်တိုင်းမှာ လီယန်ချူးကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခါနိုင်ပေ။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးခြားသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒါကြောင့်လည်း ငါ ကိုယ်တော့်ရှေ့မှာ ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေတာကိုး၊ မင်းမှာ မူလဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ နတ်လက်နက် ရှိနေတာပဲ"

လီယန်ချူး တစ်စုံတစ်ရာ မပြောရသေးမီ ဘေးရှိ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက အရင်အတိုင်းပဲ... ရွံဖို့ကောင်းနေတုန်းပဲ"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူးက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒါက... နောက်ထပ် အသိစိတ်တစ်ခု ပြန်ဝင်လာတာလား

ထိုမဟာရှ ဧကရာဇ်မှာ သိသိသာသာပင် ကြောင်သွားပြီး...

"မင်းက ငါ ကိုယ်တော့်ကို သိတာလား"

ကျောက်ရှောင်မန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ"

"မရေမရာတဲ့ ထာဝရအသက် ကို ရဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ မယ်တော်အရင်းကိုတောင် မင်း စားပစ်ခဲ့တာလေ၊ နောက်ဆုံး ငါ့ကိုတောင် မင်း မချန်ခဲ့ဘူး "

"ခမည်းတော်"

ကျောက်ရှောင်မန်က နောက်ဆုံး စကားနှစ်လုံးကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သောအခါ၊ နန်းတော်အတွင်းရှိ လေထုမှာ နောက်ထပ် အဆင့်အတန်းတစ်ခုအထိ အေးစက်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျောက်ရှောင်မန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘေးမှ ချင်လော့ရွှမ်းမှာလည်း ဘာကိုမျှ နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ ကြောင်အသွားရသည်။

ခမည်းတော် တဲ့လား

လီယန်ချူး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဗယောက်ဗယက် ဖြစ်ကုန်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ စကားထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ ပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလား

မဟာရှ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာမှ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွမ်နီ ... မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းက လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ခုပဲ ရှိတာကို"

"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ"

မဟာရှ အင်ပါယာ၏ ဤနောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ လျှို့ဝှက်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ကြောင်းမှာ ပဟေဠိဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထောင်ချီသော အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း သူ၏ လက်ထက်တွင် ပျက်သုဉ်းခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က လူများက မဟာရှ၏ အင်အားမှာ တောင့်တင်းဆဲဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်မှုများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း၊ ထိုဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ အင်ပါယာကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ သို့သော် ယခုအခါ လီယန်ချူးနှင့် ချင်လော့ရွှမ်းတို့မှာ သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"မင်းတောင်မှ ဒီနဂါးသွေးကြော ကို ခိုးယူပြီး ယန် အငွေ့အသက်ကို အသုံးချပြီး အသက်ပြန်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်သေးတာပဲ၊ ငါက ဘာလို့ လူပြန်ဝင်စားလို့ မရရမှာလဲ"

"မင်း ဒီလို သရဲခြောက်တဲ့ နေရာမှာ ပုန်းနေပြီး ဂူသင်္ချိုင်းတွေ တည်ဆောက်ကာ ထာဝရအသက် အိမ်မက် မက်နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုတင်နှိုးလိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ထာဝရအသက် အိမ်မက်လည်း အခုတော့ ပျက်စီးသွားပြီ။"

"ပြောစမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ ထာဝရအသက်ကျင့်စဉ်က ကောင်းလား၊ ငါ့ရဲ့ လူပြန်ဝင်စားခြင်းကျင့်စဉ် က ကောင်းလား "

ကျောက်ရှောင်မန်၏ စကားအဆုံးတွင် ထိုမဟာရှ ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ဒေါသများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ခါလာတော့သည်။

"ဒီ စကားပြောဟန်က... တကယ်ပဲ မင်းပဲ"

"ငါ ကိုယ်တော်က မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အစအနမကျန်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပဲ၊ မင်း ဘယ်လိုလုပ် လူပြန်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ မင်း ဝမ်ချွမ်းမြစ် ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာလဲ"

ထိုဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် နဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုစွမ်းအားမှာ ခဏချင်းပင် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လီယန်ချူးက ဝင်ရောက်ကူညီရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဘေးတွင် ဤသူနှစ်ဦး၏ စကားများကို အံ့သြတကြီး နားထောင်နေသည့် ချင်လော့ရွှမ်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွားပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားတော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကျောက်ရှောင်မန်နှင့် တစ်ထေရာတည်း တူသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံလာပြီး၊ ထိုက်ကျိစက်ဝိုင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုစက်ဝိုင်းမှ ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း

ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေလှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ လီယန်ချူးသည် ကိုယ်ပေါ်တွင် အကာအကွယ်စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ကာ ဤပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို ခုခံလိုက်သည်။ သူ၏ အကာအကွယ်စွမ်းအားမှာ တစ်ဝက်ကျော်ခန့် ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားရသည်။ ၎င်းမှာ အရှိန်အဟုန် အကြွင်းအကျန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးအားမှာ လူကို ထိတ်လန့်စေပါသည်။

လီယန်ချူး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကျောက်ရှောင်မန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ

စောစောက သူသည်လည်း ချင်လော့ရွှမ်းကဲ့သို့ပင်

"ဖခင်နှင့် သမီး" တို့၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ သို့သော် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဤနှစ်ဦးမှာ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်ခါစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဤအလောင်းကောင်မှာ နဂါးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေသရဖူ ဆောင်းထားကာ၊ ခါးရှိ ဧကရာဇ်ဓားနှင့် ခြေရင်းမှ တံဆိပ်တုံးတို့မှာ အလွန်မြင့်မားသော ဂုဏ်ဒြပ်ကို ပြသနေသည်။ သို့သော် ကျောက်ရှောင်မန်မှာမူ သာမန် လေလွင့်ဝိညာဉ်တစ်ခုသာ မဟုတ်ပါလား။ လီယန်ချူးက ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် သေချာကြည့်ခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ချင်လော့ရွှမ်း၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်ရသနည်း ချင်လော့ရွှမ်းကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရပါက ခဏချင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားမည်မှာ သေချာလှသည်။

အဲဒီ မျိုးစေ့ကြောင့်လား လီယန်ချူး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာလည်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ အံ့သြသွားပုံရသည်။

သို့သော် သူ၏ အံ့သြမှုမှာ လီယန်ချူးနှင့် မတူပေ။

"မင်းက အဲဒီ မိန်းမရဲ့ နည်းစနစ်တွေကို သင်ထားတာလား"

ချင်လော့ရွှမ်း (ယခု ကျောက်ရှောင်မန် ပူးကပ်ထားသူ) က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုက်ကျိစက်ဝိုင်းမှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်းများမှာ အလွန်စူးရှသွားကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မှော်အတတ်များ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထိုဧကရာဇ်နှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့မှာ မှော်အတတ်များဖြင့် အပြင်းအထန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။ ဧကရာဇ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။ ထိုမိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကြားတွင်လည်း ပြင်းထန်သော 'ယန်' အငွေ့အသက် တစ်ခု ရှိနေပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့ 'ယင်' နှင့် 'ယန်' ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ချင်လော့ရွှမ်း၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင် တတိယအဆင့် ထက် မနိမ့်သော စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နေကာ၊ သူမ အသုံးပြုနေသော မှော်အတတ်များမှာလည်း လူကို အံ့သြမှင်တက်စေလောက်အောင်ပင် ဆန်းပြားလှသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်က ထိုက်ကျိစက်ဝိုင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရာ၊ ငါးရောင်ခြည် အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဖြူနှင့် အမည်း နှစ်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုအဖြူအမည်း စွမ်းအားများမှာ ခဏချင်းပင် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားပြီး၊ နန်းတော်အတွင်း၌ အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်ကာ အဖြူအမည်းကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအဖြူအမည်း အငွေ့အသက်များကို ခုခံနိုင်သည်မှာ ရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးကြီး တစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။

ထိုရွှေရောင်တံဆိပ်တုံးမှာ မဟာရှ အင်ပါယာ၏ နန်းသုံးတံဆိပ်တုံး ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာ နှင့် လူတို့၏ ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအား များ စုစည်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နတ်အလင်းများ ထုတ်ဖော်ကာ ယင်ယန်အငွေ့အသက်များကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

လီယန်ချူးသည် ချင်လော့ရွှမ်း၏ ဖြူဝင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြွေထည်များ ကွဲအက်နေသကဲ့သို့ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သိသာလှသည်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤမျှကြီးမားသော စွမ်းအားကို မခံနိုင်ခြင်းပင်။ သို့သော် ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိပေ။ တွေးကြည့်လျှင်လည်း ဟုတ်ပေသည်... ယခု ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသူမှာ ကျောက်ရှောင်မန် ဖြစ်ပြီး၊ နာကျင်ရမည့်သူမှာ သူမ မဟုတ်ပေ...

ကျောက်ရှောင်မန်က လက်ကို အသာမြှောက်ကာ လက်ကွက် အချို့ကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး...

"ယင်ယန် အကန့်အသတ်မဲ့၊ တုန်ခါ၊ ကွဲအက်၊ ချိုးဖျက်၊ ဖျက်ဆီး"

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် နန်းတော်အတွင်းရှိ နတ်အလင်းများမှာ ဗုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။

ဂျောက် ဂျောက်

မဟာရှ နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးကြီးပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ပေါ်လာတော့သည်။

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ အမျက်ထွက်သွားကာ...

"သတ္တိရှိလှချည်လား"

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်းတစ်ပါး ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ပင် နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးအတွင်းမှ အလွန်စင်ကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ ကျောက်ရှောင်မန်ထံသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ထပ်ဆင့်နေသော ယင်ယန်အငွေ့အသက်များကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကျောက်ရှောင်မန်က လက်ညှိုးဖြင့် အမှတ်အသားပြုကာ...

"ချိပ်ပိတ်၊ တားဆီး"

သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ထိုအလင်းတန်းမှာ လေထဲ၌ ရပ်တန့်သွားသည်။ ယင်ယန်အငွေ့အသက်များကြားတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ရပ်တန့်နေသည်မှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားပြီး လှပနေသော်လည်း၊ ၎င်းအတွင်းရှိ သတ်ဖြတ်ခြင်းစွမ်းအားမှာ လူကို တုန်လှုပ်စေပါသည်။

ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ မှော်အတတ်တွေက... ကြည့်လို့ကောင်းသားပဲ။

လီယန်ချူးမှာ အနည်းငယ် အားကျသွားမိသည်။ သူသည် ဘေးဘက်တစ်နေရာတွင် အကာအကွယ်စွမ်းအားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ မည်သူမဆို မြင်နိုင်ခွင့်ရှိသည် မဟုတ်ပေ။ တတိယအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ခဏချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမည်မှာ သေချာလှပြီး၊ လွင့်စင်လာသော အရှိန်အဝါ အနည်းငယ်ကပင် လူကို ဝိညာဉ်လွင့်စေကာ အရိုးပင် မကျန်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ထိုဧကရာဇ်က လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်ရာ နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးမှာ ရုတ်တရက် ပေပေါင်းများစွာ ကြီးမားလာပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော တိုင်းပြည်ကံကြမ္မာစွမ်းအားများဖြင့် ကျောက်ရှောင်မန်ကို ဖိနှိပ်ရန် ဆင်းသက်လာတော့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် နန်းတော်တစ်ခုလုံးရှိ စွမ်းအားများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖိနှိပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာပြီး သွေးစအချို့ပင် ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် လက်ကွက်များကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယင်ယန် အကန့်အသတ်မဲ့၊ ဖျက်ဆီး "

ထိုတံဆိပ်တုံးကြီးမှာ ထပ်မံ၍ ကွဲအက်သွားပြန်သည်။ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သိသိသာသာပင် ထိခိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ နန်းတော်အတွင်းမှ ဖိအားများမှာလည်း လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ရှူး

စောစောက ရပ်တန့်နေသော အလင်းတန်းမှာ အတားအဆီးမဲ့သွားပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသည်။

ရှပ် ရှပ် ရှပ်

ကျောက်ရှောင်မန်၏ ပုံရိပ်မှာ နောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာရင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ခဏအတွင်း အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရာ၊ ထိုအလင်းတန်း၏ စွမ်းအားမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ ပင်မဆောင် ကျောက်စိမ်းလှေကားမှ တံခါးဝအထိ ပေပေါင်းရာချီသော အကွာအဝေးမှာပင် ထိုအလင်းတန်းမှာ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မှော်အတတ်ဖြင့် အကုန်အစင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

"အဲဒီ မိန်းမကိုယ်တိုင် ဒီမှာ ရှိနေရင်တောင် ငါ ကိုယ်တော်က ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်းက သူမရဲ့ မှော်အတတ် အနည်းငယ်ကိုပဲ သင်ထားတာလေ "

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ရွှေသရဖူမှာ မမြင်ရသော လှိုင်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မူလဝိညာဉ်အဆင့် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်စေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လော့ရွှမ်း၏ ကိုယ်ထဲမှ လူရိပ်တစ်ခုမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုသူမှာ ကျောက်ရှောင်မန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နှစ်ဦးကြားတွင် အရှိန်အဝါတစ်ခု ဆက်သွယ်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ခဏချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားပြန်သည်။

"ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ငါ ကိုယ်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ခုခံချင်နေတာလား၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ "

ဧကရာဇ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှေသရဖူမှ နောက်ထပ် အလင်းလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျောက်ရှောင်မန်က လက်ကွက်ဖော်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ နောက်ကျောတွင် အစီရင်အမံပြား များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စုစုပေါင်း သုံးဆယ်ခြောက်ခု ရှိသည်။ ထိုအစီရင်အမံပြားများမှာ သူမ၏ နောက်တွင် ဖြန့်ကျက်သွားပြီး...

ရှပ် ရှပ် ရှပ်

တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုမမြင်ရသော အလင်းလှိုင်းကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။ ဤစွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လေထဲတွင် အပြန်အလှန် လုံးထွေးနေကြပြီး၊ လွင့်စင်လာသော စွမ်းအားများမှာ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤနန်းတော်ကြီးမှာမူ အစအနမျှပင် ထိခိုက်ခြင်း မရှိပေ။

ကျောက်ရှောင်မန်၏ နောက်ရှိ အစီရင်အမံ သုံးဆယ်ခြောက်ခုမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး၊ ပေပေါင်းများစွာ ကြီးမားသော အစီရင်အမံပြားကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းအတွင်း၌ ထူးခြားသော မန္တန် ပေါင်း တစ်ရာ့ရှစ်ခုမှာ လျှို့ဝှက်စွာ လည်ပတ်နေပြီး တာအို၏ အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ ထိုအရာမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပွင့်ထွက်သွားပြီး...

ချွမ်

ကြီးမားလှသော ဓားကြီးတစ်လက်မှာ ထိုနောက်ဆုံးဧကရာဇ်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ထိုဓားကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ မူလဝိညာဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။

အလောင်းကောင်များမှာ ဝိညာဉ်မရှိသဖြင့် အသိစိတ် မရှိသင့်သော်လည်း၊ ဤဧကရာဇ်မှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော 'ယန်' အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေပြီး တိုက်ခိုက်ချိန်တွင်မှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးကို ပြန်လည် ခေါ်ယူကာ မိမိရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်သည်။

တံဆိပ်တုံးပေါ်မှ နတ်အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စင်ကြယ်သော တိုင်းပြည်ကံကြမ္မာစွမ်းအားများမှာ ဧကရာဇ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဤဓားချက်မှာ မည်သည့် အသံမျှ မထွက်ဘဲ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါလည်း မရှိသော်လည်း၊ ထိုနန်းသုံးတံဆိပ်တုံးပေါ်တွင်မူ နက်ရှိုင်းလှသော အက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။