အခန်း (၇၈၅-၇၈၆)

အခန်း (၇၈၅) စိတ်ဓား ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကံကြမ္မာမီးတောက် ၊ အတုမရှိ ထူးကဲသော စွမ်းပကားနှင့် ဝူတောက်လူသားနတ်စင်

"စိတ်ဓား တဲ့လား... မင်းကတော့ အဲဒီမိစ္ဆာမဆီက နည်းစနစ်တွေ အတော်များများ သင်ထားတာပဲ"

မဟာရှ၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပြင်းထန်လာပြီး ဆန်းပြားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကျောက်ရှောင်မန်ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်ဆောင့်မိတော့သည်။ ချင်လော့ရွှမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားသကဲ့သို့ပင် ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာလည်း နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရ၏။

"ငါကိုယ်တော်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမိန့်တော်ပဲ။ အဲဒီမိစ္ဆာမက မင်းရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေပဲ ဆင်ထားပါစေ... မင်းက ဒီမိန်းမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သုံးပြီး ငါကိုယ်တော့်ကို ယှဉ်ချင်နေတာကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်မက်နေတာပဲ"

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်က ထပ်မံလှောင်ပြောင်ရင်း လက်ချောင်းများကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ထိုအခါ လေထုထဲ၌ သံကြိုးများစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ကို တုပ်နှောင်ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်မှာ မူလကပင် အားနည်းသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုမြင်သာသော သံကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နာကျည်းမှုများဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီး ခက်ခဲနက်နဲသော မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူး ထိုအသံကို ကြားလိုက်သောအခါ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤသို့သော အသံထွက်ကို သူ လူအချို့ထံတွင် ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြီးပေါ်ရှိ အသားဆိုင်မိစ္ဆာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အဘိုးအို ရွတ်ဆိုခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းမန္တန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

မန္တန်ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်မှာ စတင်လောင်ကျွမ်းလာပြီး၊ တစ်ဖက်ရှိ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ကြိုတင်နိမိတ်မရှိဘဲ နာကျင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော မီးတောက်တစ်ခု လောင်ကျွမ်းနေ၏။

၎င်းမှာ မီးတောက်တစ်ခုပင်။ သူ၏ နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးမှာ လေထဲ၌ ဝဲပျံနေသော်လည်း၊ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများမှာ ထိုမီးတောက်ကို ငြှိမ်းသတ်ရန် အသုံးမဝင်ပေ။

သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာကာ

"မဖြစ်နိုင်တာ အကုသိုလ်ကံမီးတောက် လား... ဘယ်ကနေ ဒီမီးတောက် ရောက်လာတာလဲ "

ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး

"မင်းရဲ့ ထာဝရအသက်ကျင့်စဉ်က မပြည့်စုံဘူး၊ ဒီဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ကံကြမ္မာမီးတောက် က မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ မင်းနဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ ကြောက်ရွံ့ဒေါသထွက်သွားကာ နတ်စွမ်းအားများကို ဆက်တိုက် ထုတ်ဖော်သော်လည်း အရာမထင်ပေ။ ထိုမီးတောက်မှာ အပူချိန် မမြင့်သော်လည်း စင်ကြယ်စေသည့် စွမ်းအား ရှိနေသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ အရှိန်အဝါမှာ အမြင့်ဆုံးအချိန်တွင်ပင် တတိယအဆင့်နှင့်သာ တူသော်လည်း၊ သူမသည် ဆန်းပြားသော မှော်အတတ်များနှင့် နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်သည့် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မီးတောက်ကို အသုံးပြုကာ ဧကရာဇ်ကို အသာစီးရအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝိညာဉ်သံကြိုးများမှာ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အငမ်းမရ စုပ်ယူနေသဖြင့် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ဝေဝါးလာသည်။

ဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

ချွင်

သူသည် ခါးရှိ မဟာရှ၏ ကောင်းကင်သားတော်ဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကျောက်ရှောင်မန်ထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် သူခုတ်လိုက်သည်မှာ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ကို မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကို တုပ်နှောင်ကာ မီးတောက်များကို သယ်ဆောင်လာနေသည့် ဝိညာဉ်သံကြိုးများကို ဖြစ်သည်။

ဂျောက် ဂျောက်

သံကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားသောအခါ ဧကရာဇ်၏ကိုယ်ပေါ်မှ မီးတောက်များမှာ ပိုမပြင်းထန်လာတော့သော်လည်း ငြိမ်းသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် လက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲပြီး ထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မန္တန်နှင့် တူသော်လည်း အငြိုးအတေးနှင့် မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်ခဏချင်းပင် ပြင်းထန်လာသော်လည်း ကိုယ်တွင်းရှိ ယန် အငွေ့အသက်မှာ အလွန်အားနည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရကာ၊ ပွင့်လင်းမြင်သာသော ကံကြမ္မာမီးတောက်များလည်း ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည်။

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကျောက်ရှောင်မန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကာ

"မထင်ထားဘူးမလား... ငါကိုယ်တော်ကလည်း ဒီနတ်အတတ်ကို တတ်တယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာမီးတောက်က ငါကိုယ်တော့်ကို မသတ်နိုင်ဘူး"

ကျောက်ရှောင်မန်က လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့်

"ယန်အရှိန်အဝါတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုတော့... မင်းရဲ့ စီမံကိန်းတွေလည်း အကုန်ပျက်စီးသွားပြီပေါ့"

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာကာ

"တောက် အကုသိုလ်ကံမီးတောက် မဟုတ်ဘူးပဲ... ဒါက မင်းရဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ မျက်လှည့် ပဲ"

သူ၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ထိခိုက်မှုမရှိသည်ကို အခုမှ သတိပြုမိလိုက်သည်။ စောစောက မြင်ခဲ့ရသော ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ကံကြမ္မာမီးတောက်မှာ မျက်လှည့်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့၏။

"မင်းကိုယ်တိုင် မင်းရဲ့ ထာဝရအသက်လမ်းစဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာကို မြင်ရမှ ငါ ရင်ထဲ ကျေနပ်မှာ"

ဟု ကျောက်ရှောင်မန်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

ကြွေပြားများ ကွဲအက်သွားကာ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွား၏။ အကုသိုလ်ကံမီးတောက်ဆိုသည်မှာ မရှိဘဲ၊ သူသည် မိမိ၏ 'ယန်' စွမ်းအားများကို မိမိကိုယ်တိုင် ခုတ်ဖြတ်ကာ အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခံလိုက်ရခြင်းပင်။ အင်ပါယာတစ်ခုလုံးကို စတေးပြီး ရယူခဲ့သော ထာဝရအသက်လမ်းစဉ်၏ အခြေခံမှာ ဤသို့ဖြင့် အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားရရှာသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသော လီယန်ချူးမှာ ချီးကျူးမိသွားသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ယခုပင်ကိုယ်စရိုက်မှာ အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး ပါးနပ်လှသည်။ သူမသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ဖြင့် ဧကရာဇ်၏ အကြီးမားဆုံးသော နည်းလမ်းကို ထုတ်သုံးမိအောင် လှည့်စားနိုင်ခဲ့သည်။

"ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဒေါသထွက်လျှင် အလောင်းကောင်များစွာ ပုံသွားစေရမည်"

ဆိုသကဲ့သို့ပင်၊ ကျောက်ရှောင်မန်၏ ဝိညာဉ်မှာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေပုံရသော်လည်း ဧကရာဇ်မှာမူ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်ကာ ဓားဖြင့် ကျောက်ရှောင်မန်ကို ညွှန်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။ ကျောက်ရှောင်မန်က မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်သည်။ မိခင်အတွက် လက်စားချေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤရူးသွပ်နေသော လူသတ်သမားကို ကိုယ်တိုင် မသတ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ နှမျောစရာပင်။

ရှူး

မည်သူမျှ မခုခံနိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမည့်အလား ကျဆင်းလာသော်လည်း ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်မှ ခေါင်းလောင်းသံကြီး ဟိန်းထွက်လာသကဲ့သို့ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှိုင်းများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး နန်းဆောင်၏ နံရံများတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

စောစောက တိုက်ခိုက်မှုများတွင် နန်းဆောင်ရှိ အစီရင်အမံများမှာ မတုန်လှုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ဧကရာဇ်၏ ဓားချက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော ဓားချက်ကို လီယန်ချူးက အလွယ်တကူပင် တားဆီးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်မန်၏ အေးစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။

ဧကရာဇ်မင်ကျုံးက လီယန်ချူးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ

"မင်းက ဝင်တားရဲတယ်ပေါ့"

"ထာဝရအသက်ရဖို့ ကိုယ့်မိသားစုဝင်ကို စားတယ်၊ ကိုယ့်သမီးကိုတောင် စားဖို့ ကြိုးစားတဲ့ မင်းကတော့ တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ"

ဟု လီယန်ချူးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာပင်

"မင်း ဘာသိမှာလဲ ဒါက နည်းလမ်းပေါင်းစုံထဲက တစ်ခုပဲ။ ဒီကမ္ဘာပေါ်က သန်းပေါင်းများစွာသော သတ္တဝါတွေကို စတေးပြီး ငါကိုယ်တော် ထာဝရအသက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်က ဘာများ အရေးပါလို့လဲ"

လီယန်ချူး

"မင်း တကယ်ပဲ ရူးနေပြီပဲ"

"ရူးနေတာ ဟုတ်လား"

ဧကရာဇ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရူးသွပ်သော အရှိန်အဝါများ ပေါ်လာကာ

"ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အမွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာကို မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော်သာ ထာဝရအသက်နဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကို ရမယ်ဆိုရင်... အင်ပါယာတစ်ခုဆိုတာ လက်တစ်ချက် လှုပ်လိုက်တာနဲ့ ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား"

"မင်းတို့လို ပုရွက်ဆိတ်တွေက ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ စီမံကိန်းနဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကို ဘယ်နားလည်နိုင်မှာလဲ"

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းလိုလူမျိုးကသာ ထာဝရအသက်ရပြီး လူ့လောကကို အုပ်စိုးမယ်ဆိုရင် ဒါက လောကကြီးရဲ့ ငရဲပဲ"

ဧကရာဇ်၏ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်လာပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့သော ဖိအားများ ကျဆင်းလာသည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ အမှားအမှန်ကို ဝေဖန်ဖို့ မင်းမှာ ဘာအရည်အချင်း ရှိလို့လဲ။ နည်းနည်းပါးပါး တတ်မြောက်ရုံနဲ့ ဧကရာဇ်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့... သေဒဏ်ပေးရမယ် "

လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"မင်းကလား"

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် မြေကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားသည်။ သူ၏ကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သွေးသားစွမ်းအား များမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် တောက်ပသော နေမင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

သူ၏ လက်သီးတစ်ချက်မှာ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို အနီရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။ ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးမှ နတ်အလင်းများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်လိုက်သဖြင့် သူ၏ပုံစံမှာ နတ်မင်းတစ်ပါးအလား ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် လီယန်ချူး၏ လက်သီးချက်အောက်တွင် ထိုအလင်းတန်းများမှာ ခဏချင်း ပျက်စီးသွားပြီး တိုင်းပြည်အင်အားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာပင် ချိုင့်ဝင်သွားကာ လွင့်ထွက်သွားရသည်။ ဧကရာဇ်ရော၊ ကျောက်ရှောင်မန်ပါ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

လီယန်ချူးက တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ကန်ချက်တစ်ချက် ထပ်ကျွေးလိုက်ရာ လေထုထဲ၌ အသံဗုံးများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသည်။ ဧကရာဇ်မှာ နံရံရှိ အစီရင်အမံများနှင့် ရိုက်မိကာ အစီရင်အမံများပင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲသွားတော့သည်။

"သိုင်းနတ်ဘုရား လား"

ဧကရာဇ်၏ ပါးစပ်မှ အံ့သြတကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်မှာ သိုင်းနတ်ဘုရားအဆင့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

"ငါက မင်းအဖေပဲ "

လီယန်ချူးက ဧကရာဇ်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားကာ နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြန်သည်။ ဧကရာဇ်က နန်းသုံးတံဆိပ်တုံး၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်သုံးသော်လည်း...

ဝုန်း

နန်းသုံးတံဆိပ်တုံးကြီးမှာ ခဏချင်းပင် အစအနမကျန် ကြေမွသွားတော့သည်။ မဟာရှအင်ပါယာ၏ ကျန်ရှိနေသော ကံကြမ္မာစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ထိုတံဆိပ်တုံးမှာ လီယန်ချူး၏ လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရ၏။ ထိုဖုန်မှုန့်များကြားမှ ရွှေရောင် အပိုင်းအစတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဧကရာဇ်က ထိုအပိုင်းအစကို အမြန်ဖမ်းယူလိုက်ပြီး စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားသည်။ ဤအပိုင်းအစရှိလျှင် တံဆိပ်တုံးကို ပြန်လုပ်၍ ရသေးသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး

"လာခဲ့" ဟု ဆိုလိုက်ရာ ထိုရွှေရောင်အပိုင်းအစမှာ ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ကာ လီယန်ချူး၏ လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကာ

"မဖြစ်နိုင်တာ ဘာလို့လဲ... ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

လီယန်ချူးက လက်သီးဖြင့် ထပ်မံတိုက်ခိုက်ရာ သွေးသားစွမ်းအားများမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ သူသည် ဧကရာဇ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်နင်းချလိုက်ရာ မြေကြီးတွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာပြီး နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။

လီယန်ချူးက ဧကရာဇ်၏ ခေါင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ သိချင်လား မင်းက ဒီအရာနဲ့ မထိုက်တန်လို့ပဲ"

ဧကရာဇ်က အားအင်များကို စုစည်းကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားလာအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ ကြွက်သားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သာမန်လူကဲ့သို့ ပြန်ဖြစ်လာကာ တောင်ဖြိုနိုင်သည့် အင်အားများ ရှိလာပုံရသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသော နဂါးဝတ်စုံနှင့်အတူ ကြည့်လျှင် လူ့လောက၏ အရှင်သခင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်ရှိလှသော်လည်း၊ ယခုမူ လီယန်ချူး၏ ခြေဖဝါးအောက်၌သာ...

သူသည် လီယန်ချူး၏ လက်မှ ရုန်းထွက်ကာ လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အားဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားသည်။

ဝုန်း

ပုခုံးကျော် လွှဲချချက် ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူးသည် ဆန်းပြားသော မှော်အတတ်များကို မသုံးဘဲ ကိုယ်ခံပညာဖြင့်သာ ဧကရာဇ်ကို နှိမ်နင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်က ပြန်ထကာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း လီယန်ချူးက လက်မောင်းကို ဖိချပြီး တံတောင်ဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို ဆောင့်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဧကရာဇ်မှာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နန်းဆောင်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို တိုက်မိကာ ပစ္စည်းများမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လီယန်ချူး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ထမ်းနတ်အတတ် ကြောင့် အလွန်အမင်း သန်မာနေရုံသာမက၊ သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသဖြင့် ဧကရာဇ်မှာ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဧကရာဇ်က သူ၏ ရွှေသရဖူမှ စိတ်ဝိညာဉ်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်သော်လည်း လီယန်ချူး၏ကိုယ်ပေါ်မှ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကြောင့် အရာမထင်ပေ။

လီယန်ချူးက ဧကရာဇ်၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်ကာ

"မတိုက်ဘဲနဲ့ ဘာတွေ ငေးကြည့်နေတာလဲ"

ဧကရာဇ်မှာ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အံ့သြဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် တန်ခိုးအာဏာရှိသော ဧကရာဇ်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ထံမှ ပါးရိုက်ခြင်း မခံဖူးပေ။ ယခုမူ လူငယ်တာအိုဆရာလေး၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အရှက်ရနေရသည်။

သူ၏ ရွှေသရဖူမှ ပိုမိုပြင်းထန်သော စိတ်ဝိညာဉ်မုန်တိုင်းကို ထုတ်လွှတ်သော်လည်း လီယန်ချူး၏ကိုယ်မှ ငါးရောင်ခြည် နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုမုန်တိုင်းကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

တောင်

အာဏာ၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော ရွှေသရဖူမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည်။ ဧကရာဇ်က ကောက်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူးက သူ၏ မေးစေ့ကို ကန်တင်လိုက်သဖြင့် နောက်သို့ လွင့်သွားပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ခွဲသည့် တိုက်ခိုက်ဟန်ပင်။

ကျောက်ရှောင်မန်မှာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အံ့သြနေမိသည်။

"ငါ ဒီဘဝမှာ ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူနဲ့ ဆုံမိတာလဲ"

ဧကရာဇ်က ပြန်ထရပ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မဟာရှ ကောင်းကင်သားတော်ဓား ရှိတယ်၊ နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် သတ်နိုင်တယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလို့ မရဘူး၊ နောက်ဆုံး သေမှာက မင်းပဲ "

လီယန်ချူးက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး ရွှေသရဖူကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူကာ ရွှမ်းကျီကောင်းကင်မီးတောက် ဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ထိုရွှေသရဖူမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဧကရာဇ် : "..........."

လီယန်ချူး : "မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"

ချွင်

ဧကရာဇ်က ကောင်းကင်သားတော်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းထဲတွင် ကြယ်တာရာများ ပါဝင်နေသည့်အလား မြင့်မြတ်လှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူးက ဓားဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်လိုက်သောအခါ...

ဝုန်း

ဓားအလင်းတန်းမှာ တစ်ခဏချင်း ပျက်စီးသွားရုံသာမက၊ ဧကရာဇ်၏ ဓားမှာလည်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။ လီယန်ချူးက လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့်

"ဒါကို ကောင်းကင်သားတော်ဓား လို့ ခေါ်တာလား မဟာရှက ပျက်စီးသွားတာ နှစ်ပေါင်း ရာချီနေပြီ၊ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဧကရာဇ်ဟန် မလုပ်စမ်းနဲ့"

လီယန်ချူးက ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ရွှမ်းကျီကောင်းကင်မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ လည်ပင်းမှာ တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကာ

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မပျက်စီးနိုင်ဘူးလေ"

သူသည် ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို သုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူး၏ မူလဝိညာဉ်မှာ ထိုအတတ်များကို ကျော်လွန်ကာ ဧကရာဇ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားဆဲပင်။

"မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဟုတ်လား "

လီယန်ချူး၏ အေးစက်သော လှောင်ပြောင်သံနှင့်အတူ၊ မဟာရှ၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေရတော့သည်။

အခန်း (၇၈၆) ယန်စွမ်းအား ပေါက်ကွဲခြင်း ၊ အမည်မသိ နယ်မြေ

မဟာရှအင်ပါယာ၏ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်သည် သူတတ်ကျွမ်းသော မှော်အတတ်နှင့် နတ်စွမ်းအားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲအသုံးပြုသော်လည်း လီယန်ချူး၏ တောက်ပလှသော နတ်စွမ်းအားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လက်ဝါးကြီးအောက်မှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အဓိကအချက်မှာ ထိုခရမ်းရောင် မီးတောက်များက အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုမီးတောက်များကြောင့် သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားများကို လုံးဝ ဆွဲထုတ်၍ မရတော့ဘဲ၊ ထိုမီးတောက်များ၏ တိုက်စားမှုကိုသာ အစွမ်းကုန် ခုခံနေရတော့သည်။ အကယ်၍ သူ၏ စွမ်းအားက အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားသည်နှင့် ဤခရမ်းရောင် မီးတောက်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"တောက် လူ့လောကမှာ ဒီလိုမီးတောက်မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေရတာလဲ "

နောက်ဆုံးဧကရာဇ်သည် ရင်ထဲမှနေ၍ နာကျည်းစွာ ဆဲဆိုလိုက်မိသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ့်ကိုပင် ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းသွားပေတော့မည်။

သူသည် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်ပြီး ကိုယ်တွင်း၌ ကျန်ရှိနေသော ယန်အရှိန်အဝါ များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

စင်ကြယ်သန့်စင်လှသော ယန်စွမ်းအားများမှာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သွေးသားစွမ်းအားများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ဟုန်းဟုန်းတောက်လာ၏။ အလောင်းကောင် တစ်ကောင်၏ ကိုယ်တွင်း၌ ဤမျှ စင်ကြယ်ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအားများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် နန်းဆောင်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ ထိုစွမ်းအားများကြောင့် ကြေမွပျက်စီးသွားရပြီး၊ လီယန်ချူးပင်လျှင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ရသည်။ သူသည် ချင်လော့ရွှမ်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ထိုပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအားလှိုင်းများကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ရ၏။ မဟုတ်ပါက ထိုယန်စွမ်းအားများ၏ ဒဏ်ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်များမှာ လေထဲ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုယန်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ အရေပြားများမှာ ခြောက်ကပ်သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ပြောင်းသွားပြီး အလောင်းကောင် ရုပ်သွင်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ယခင်က ရှိခဲ့သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ဧကရာဇ်ရုပ်သွင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါ များမှာ နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ နိမ့်ဆင်းသွားကာ လက်သည်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လာ၏။

ဟိန်း ဟိန်း ဟိန်း

သူ၏ ပါးစပ်မှ အဆက်မပြတ် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း ပွင့်လင်းမြင်သာသော လေလှိုင်းများမှာ ဘေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ကိုယ်တွင်းမှ အငြိုးအတေး စွမ်းအားများက ရုပ်လုံးပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

"တာအိုဆရာ သတိထားပါ သူ့ကိုယ်ထဲက ယန်စွမ်းအားတွေ အကုန်ကုန်သွားပြီ၊ အခု သူက ဝိညာဉ်မရှိ၊ အသိစိတ်မရှိတဲ့ အလောင်းကောင်အဖြစ် လုံးဝပြောင်းသွားပြီ။ သူက ဓာတ်ငါးပါး သဘာဝ ရဲ့ ပြင်ပမှာ ရောက်နေပြီ"

ဟု ကျောက်ရှောင်မန်က အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူးက ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ထိုနတ်ပုံရိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တောက်ပသည့် နတ်အလင်းတန်းများက နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

နန်းဆောင်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးမားလာပြီး လီယန်ချူး၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပုံ မရတော့ပေ။

လီယန်ချူး၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အသိစိတ်ကင်းမဲ့သွားသော နောက်ဆုံးဧကရာဇ်မှာ လုံးဝပင် မိစ္ဆာကောင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်တုန်မတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။

ဟိန်း

သူသည် ရိပ်ခနဲ မြင်လိုက်ရုံမျှသော အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ အတားအဆီးမဲ့ ပြေးဝင်လာတော့သည်။ သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို လေထဲ၌ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထက်မြက်သော လက်သည်းများမှာ ဓားရှည်များကဲ့သို့ လီယန်ချူး၏ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ဉာဏ်များစွာ ဝေဝါးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို သေအောင် သတ်ရမည်ဟူသော အချက်ကိုမူ သူ သေချာမှတ်မိနေဆဲပင်။

လီယန်ချူး၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးသဖွယ် ကျယ်ပြောလှပြီး၊ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံမှ မိုးကြိုးနတ်မင်းများ စည်တီးနေသကဲ့သို့ပင်။

သိုင်းပညာပုံရိပ်

သူသည် သွေးသားစွမ်းအားများ ပါဝင်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်ရာ အတုမရှိသော လက်သီးအရှိန်အဝါ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဘုန်း

မိစ္ဆာကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဧကရာဇ်မှာ လီယန်ချူး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အချို့မှာလည်း ကြေမွသွားရသည်။ ယခုမူ သူသည် ပြည့်စုံသော မပျက်စီးနိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်တော့ပေ။ သို့သော် အလောင်းကောင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သောကြောင့် မှော်အတတ်နှင့် နတ်စွမ်းအားများကိုမူ များစွာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ရေနှင့် မီးတို့က သူ့ကို ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ သူရင်ဆိုင်နေရသူမှာ လီယန်ချူး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ လီယန်ချူး၏ ပြင်းထန်သော သွေးသားစွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ် ယန်စွမ်းအား ဖြစ်သဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခဏချင်းပင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဟိန်း

ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် ထပ်မံ၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသံမှာ တိုးညင်းသွားပြီး အသံထဲ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပါဝင်နေသည်။ အောက်လမ်းဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ဝိညာဉ်နှင့် အသိစိတ် မရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ လီယန်ချူး၏ ရှေ့တွင် အစိမ်းသက်သက် ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ နောက်ကျောမှ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးမှာလည်း လီယန်ချူးနှင့် တစ်ထပ်တည်း ခြေလှမ်းလှမ်းလာသည်။ လီယန်ချူးသည် လက်သီးများကို အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်လိုက်ရာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

အောက်လမ်းဝိညာဉ် အလောင်းကောင်၏ ကိုယ်တွင်းမှ အငြိုးအတေး စွမ်းအားများကလည်း အပြင်းအထန် ပြန်လည် တုံ့ပြန်သော်လည်း၊ လီယန်ချူး၏ ပြင်းထန်သော ယန်သွေးသားစွမ်းအားအောက်တွင်မူ လုံးဝပင် ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး အစီရင်အမံများနှင့် အတားအဆီးများမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျက်စီးသွားကာ အဓိက နန်းဆောင်ကြီးမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုနှင့်အတူ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်၏ မပျက်စီးနိုင်သော အောက်လမ်းဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

နန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို သမုဒ္ဒရာကြီးသဖွယ် သွေးချီစွမ်းအားများက လင်းထိန်သွားစေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဘေးဘက်ရှိ နန်းဆောင်ငယ်အတွင်းမှ မြင့်မားသော အမျိုးသားနှင့် အပြင်ဘက်တွင် ရုပ်သေးစစ်သည်များ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနေရသော မုရုံလုံချန် တို့မှာ ထိုပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပျောက်သွားပြီ"

ထိုအမျိုးသားကြီး၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နောက်ဆုံးဧကရာဇ်ကို နိုးထလာအောင် ဆွပေးပြီး၊ ရောက်လာသူများနှင့် ဧကရာဇ်ကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းကာ စွမ်းအားများ ကုန်ခန်းစေပြီးမှ သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အမျိုးသားကြီးသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်ကာ တောက်ပနေသော သွေးချီစွမ်းအားများကို ကြည့်ရင်း

"ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ရှေ့သို့သွား၍ စစ်ဆေးကြည့်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးဧကရာဇ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ မြေအောက်နန်းဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။ ဆန်းပြားသော စာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာပြီး မြေအောက်နန်းဆောင်ကြီးမှာ ပြိုကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

အမျိုးသားကြီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ မြေအောက်နန်းဆောင် ပြိုကျခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာမှ အစီရင်အမံများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ သူသည် နတ်အသိ ကို အသုံးပြု၍ ထိုသွေးချီစွမ်းအားများကြားမှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လီယန်ချူး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ပူပြင်းလှသော သွေးချီသမုဒ္ဒရာကြီးကို သူ၏ နတ်အသိက ဖောက်ထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

မုရုံလုံချန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မြေအောက်နန်းဆောင်မှ စစ်သည်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်နေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိသေးပေ။ တတိယအဆင့် ရှိ ယန်ဝိညာဥ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို သတ်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပေ။ ယခု သူသည်လည်း ထိုပြင်းထန်သော သွေးချီစွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားရသည်။

မြေအောက်နန်းဆောင်ကြီးမှာ ဆက်တိုက် တုန်ခါနေပြီး ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီမှာပင် မြေအောက်နန်းဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီယန်ချူး၊ ထိုအမျိုးသားကြီးနှင့် မုရုံလုံချန်တို့အားလုံးမှာ မြေအောက်နန်းဆောင်ပြင်ပသို့ အလိုအလျောက် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လီယန်ချူး အသိပြန်ဝင်လာသောအခါ...

ရှဲ... ရှဲ...

သူ၏ နားထဲတွင် ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးမှာ မီးခိုးရောင် သမ်းနေပြီး အလင်းရောင် တစ်စက်မှ မရှိဘဲ အလွန် မှောင်မည်းနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အလွန် နိမ့်ပါးနေပုံရပြီး စိတ်ထဲတွင် လေးလံကာ အလွန်အမင်း ဖိအားပေးခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ထိုရေစီးသံမှာ သူ၏ ရှေ့ရှိ ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ကြီးတစ်မြစ်ထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေကွက်လပ် အသေးစားလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေကြီးများကို မြစ်ရေက အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသည်။

လီယန်ချူးသည် ဘေးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် မီးခိုးမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အသက်မဲ့သည့် နယ်မြေတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘယ်နေရာလဲ"

လီယန်ချူးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ချင်လော့ရွှမ်းနှင့် ကျောက်ရှောင်မန်တို့၏ ပုံရိပ်များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ နတ်အသိကို အပြင်သို့ ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း၊ ဤနေရာ၌ သူ၏ နတ်အသိမှာ ရွှံ့နွံထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နတ်အသိကို အနည်းငယ်မျှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့်ပင် ရင်တုန်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအငွေ့အသက်မှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း၊ လီယန်ချူးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို သွားရောက် ထိတွေ့မိသကဲ့သို့ပင်။ လီယန်ချူးသည် သူ၏ နတ်အသိကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ အခြေအနေကို သေချာ မသိရသေးမီ စွန့်စားလုပ်ဆောင်ရန် မသင့်ပေ။

ထိုမီးခိုးမြူများကြားထဲမှာမူ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်သည့် ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါ စောစောက မြေအောက်နန်းဆောင်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ဟု လီယန်ချူးက တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ကြီးပေါ်မှ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအလင်းရောင်မှာ အလွန် အားနည်းလှပြီး လွင့်မျောနေသဖြင့် မှောင်မည်းနေသော မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် သရဲမီး နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းမှာ လီယန်ချူး၏ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးလာသည်။

လီယန်ချူး သေချာကြည့်လိုက်သောအခါမှ... ၎င်းမှာ လှေငယ်လေးတစ်စင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလှေပေါ်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ရှိသော မှန်အိမ်တစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ မြစ်ပြင်ပေါ်မှ အေးစက်သော လေများ မည်သို့ပင် တိုက်ခတ်နေပါစေ၊ ထိုမှန်အိမ်မှ မီးတောက်မှာမူ ငြိမ်းသွားခြင်း မရှိပေ။

ထိုလှေငယ်လေးသည် လီယန်ချူး၏ ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာပြီး ကမ်းကပ်လိုက်သည်။ မှန်အိမ်အတွင်းမှ မီးတောက်မှာ တစ်ချက်နှစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အလျင်စလို လုပ်ခိုင်းနေသည့်အလား...

လီယန်ချူးသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီးခိုးမြူများမှာ ပိုမို နီးကပ်လာပြီး သူရပ်နေသော မြေကွက်လပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြစ်ရေမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သူ့ထံသို့ တိုးကပ်လာနေသည်။

"ငါ့ကို လှေပေါ်တက်ခိုင်းနေတာလား"

လီယန်ချူးသည် ရပ်နေရာမှ အသာအယာ ခုန်လိုက်ပြီး လှေငယ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ သူ လှေပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် မှန်အိမ်မီးမှာ အကြိမ်အချို့ လှုပ်ရှားသွားပြီး လှေငယ်မှာ လေမတိုက်ဘဲ အလိုအလျောက်ပင် မြစ်လယ်သို့ စတင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"အလိုအလျောက် မောင်းနှင်စနစ်ပေါ့... တော်တော်လေး စမတ်ကျတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူးက ရင်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ကျောဘက်မှာ မီးခိုးမြူများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမီးခိုးမြူများမှာ မြစ်ကမ်းစပ်အထိသာ ရောက်ရှိပုံရသည်။ မြစ်ပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ရေအောက်ထဲတွင်မူ လှိုင်းများ ထကြွနေသည်။ လီယန်ချူးသည် လှေငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မြစ်လယ်ရှိ တစ်နေရာသို့ ဦးတည် သွားနေတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် ဤနေရာမှာ ကိုးတောင်စဥ် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ လှေငယ်လေးမှာ အသိစိတ်ရှိသည့်အလား သူ့ကို တင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ အဆက်မပြတ် ခရီးနှင်နေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ရေအောက်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူမျက်နှာ ပုံသဏ္ဌာန် အမည်းရောင် အရိပ်များကို တွေ့နေရသည်။ ၎င်းတို့သည် ရေမျက်နှာပြင် အောက်တွင် ပေါ်လိုက်၊ မြုပ်လိုက် ဖြစ်နေကြ၏။

အချို့မှာ လီယန်ချူးကို ခိုးကြည့်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း၊ ဤလှေငယ်လေး ရှိနေသောကြောင့် ထိုအရိပ်များမှာ အဝေးမှသာ လိုက်ပါလာကြသည်။

လှေပေါ်ရှိ မှန်အိမ်မီးမှာ မှိန်လိုက်၊ လင်းလိုက် ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သို့ပင် လေတိုက်ပါစေ ဆက်လက် တောက်လောင်နေဆဲပင်။ ဤစိမ်းနံ့နံ့ နေရာတွင် ဤလှေငယ်မှာ အကာအကွယ် တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေပုံရသည်။ လီယန်ချူးသည် ရေအောက်မှ မိစ္ဆာကောင်များကို ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေမိသည်။

ရေအောက်တွင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော အမည်းရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ထိုကြီးမားလှသော ကိုယ်ထည်ကြီးက လူကို ရင်တုန်စေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်မူ မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိဘဲ လှေငယ်လေးသည် အသစ်သော မြေကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ဆိုက်ရောက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း

လှေကမ်းကပ်သွားပြီး မှန်အိမ်မီးမှာ ထပ်မံ လှုပ်ရှားသွားပြန်သည်။ လီယန်ချူးကို လှေပေါ်မှ ဆင်းရန် တိုက်တွန်းနေသည့်အလား။ လီယန်ချူးသည် ထိုမြေကွက်လပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာမှာလည်း မီးခိုးမြူများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း အလယ်တွင် လမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုလမ်းမှာ သန့်ရှင်းကာ ကျောက်တုံးများဖြင့် ခင်းထားသော လမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မီးခိုးမြူများကြောင့် ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ လမ်း၏ အဆုံးတွင်မူ တောက်ပသော အလင်းရောင် တစ်ခုကို တွေ့နေရသည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

လီယန်ချူးသည် ဤနေရာတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက် ရှိသည်ကို သိချင်လှသဖြင့် လှေပေါ်မှ ဆင်းကာ ကျောက်လမ်းပေါ်သို့ မတွန့်မဆုတ် လှမ်းတက်လိုက်သည်။ ထိုလှေငယ်လေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားပြီး မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးသည် အဝေးမှ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်ထံသို့ လျှောက်သွားရာ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အလင်းမှာ ပို၍ စူးရှလာသည်။ သူသည် ထိုအလင်းတန်းများကြားထဲသို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ဘေးဘက်မှ မီးခိုးမြူများ၊ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်နှင့် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လီယန်ချူး အံ့သြသွားရသည်။ ၎င်းမှာ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော နတ်ကျောင်း ကြီး တစ်ခုပင်။ ကျောင်းတစ်ခုလုံးတွင် မှော်များ၊ နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဤနတ်ကျောင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရုံနှင့်ပင် သမိုင်းဝင် နှစ်ကာလများစွာ၏ လေးလံသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရစေသည်။ နတ်ကျောင်း၏ နောက်ကျောဘက်တွင်မူ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှပြီး တောင်တန်းများမှာ အဆက်မပြတ် ရှိနေကြသည်။

ဤနတ်ကျောင်း၏ ပုံစံအရ ဆိုပါက ယခင်က ဤနေရာသို့ လာရောက် ပူဇော်ကြသူများမှာ အနည်းဆုံး ၃ မီတာ သို့မဟုတ် ၄ မီတာခန့် မြင့်မားကြပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူးသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူလာခဲ့သော လမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ကျောဘက်တွင်လည်း ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

သူသည် မြင့်မားလှသော နတ်ကျောင်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း မိမိကိုယ်ကို အလွန် သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယန်ချူးသည် နတ်ကျောင်းထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်သေးဘဲ နတ်အသိဖြင့် အရင် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း၊ ဤနေရာမှာလည်း နတ်အသိကို ထုတ်လွှတ်၍ မရဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင်ပင် ပိတ်မိနေတော့သည်။

"ဒီနေရာက မြေအောက်နန်းဆောင်ထက်တောင် ပိုပြီး ဖိနှိပ်ထားတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူးက တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် တိမ်စီးနတ်အတတ် ကို သုံးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော စည်းမျဉ်းများ ရှိနေပုံရသဖြင့် ပျံသန်းနိုင်သော နတ်စွမ်းအားများနှင့် ပျံသန်းနိုင်သည့် နတ်လက်နက်များမှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။ လီယန်ချူးသည် ဤနယ်မြေကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာတော့သည်။

သူသည် နတ်ကျောင်းကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ အမည်မသိသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ ရုပ်တုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုရုပ်တုတွင် ခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ဖက် ရှိသည်။ ထိုခေါင်းသုံးလုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထူးဆန်းကာ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပေးနေသော်လည်း လီယန်ချူးမှာမူ ဤနတ်ဘုရားက မည်သူဖြစ်ကြောင်း မမှတ်မိပေ။

ပုံပြင်များထဲတွင် ထိုသို့သော ပုံစံရှိသည်မှာ နာဂျာ နှင့် အခြားနတ်များ ရှိသော်လည်း၊ ဤရုပ်တုမှာမူ ထိုနတ်များနှင့် မတူဘဲ ပို၍ပင် ရှေးကျပုံရသည်။

သူသည် နတ်ကျောင်းအတွင်းသို့ လျှောက်သွားရာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ဘုရားစင်၏ အောက်တွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော အရိုးစု တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လူပုံသဏ္ဌာန် အရိုးစု ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူးကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ ထိုအရိုးစုမှာ အနည်းဆုံး ၃ မီတာခန့် မြင့်မားနေခြင်းပင်။ လီယန်ချူး၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဆိုပါက ၎င်းမှာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ အရိုးစု ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ပုံစံမှာ အဆမတန် ကြီးမားနေသည်။

ထိုအရိုးစုတွင် ဝါဖန့်ဖန့် ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်ကြိုး သို့မဟုတ် သံကြိုးများ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ရာသော သတ္တဝါ၏ အကြော များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ လီယန်ချူးသည် ဝိညာဥ်မျက်စိ ကို အသုံးပြု၍ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိဘဲ ထိုအရိုးစုမှာ အေးဆေးစွာသာ လဲလျောင်းနေသည်။

လီယန်ချူးသည် နတ်ကျောင်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးခြားသည့် ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ကျောင်းထဲမှ ပြန်ထွက်ရန် ကြိုးစားစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကြီးမားလှသော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါ ကြီး တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသတ္တဝါတွင် ဦးချိုနှစ်ခု ပါရှိပြီး အရှည် ၇ မီတာ သို့မဟုတ် ၈ မီတာခန့် ရှိသည်။

အရပ် ၃ မီတာခန့် မြင့်သော လူသားဘီလူး တစ်ဦးမှာ ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးတုတ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထိုသတ္တဝါနှင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ထိုသတ္တဝါမှာ လျင်မြန်လှပြီး ပါးစပ်မှ မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုလူသားဘီလူးမှာလည်း အလွန် လျင်မြန်လှသည်။ သူသည် လေးလံလှသော ကျောက်တုတ်ကြီးကို လွှဲရမ်းကာ ထိုသတ္တဝါကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်နေသည်။ သတ္တဝါ၏ မီးတောက်များမှ လွတ်အောင် ရှောင်ရုံသာမက ထိုသတ္တဝါကိုလည်း အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ထိုလူသားဘီလူး၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများကြောင့် ကျောက်တုတ်ဖြင့် အရိုက်ခံရသောအခါ ထိုသတ္တဝါမှာ ပြန်၍ပင် မထနိုင်တော့ပေ။ လူသားဘီလူးသည် တိုက်ခိုက်ရသည်မှာ အရှိန်တက်လာပုံရပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ ကျောပေါ်သို့ ခွစီးကာ ဦးချိုနှစ်ခုကို ဖမ်းကိုင်ပြီး သူ၏ လက်သီးဖြင့် ထိုသတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ဝုန်း

ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ မြေပေါ်သို့ ဘုန်းဘုန်းလဲကျသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထသွားတော့သည်။ ထိုလူသားဘီလူးသည် လက်သီးချက်ပေါင်း ရာချီ၍ ထိုးနှက်ပြီးနောက် ထိုသတ္တဝါကို သေအောင် သတ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သတ္တဝါ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဝါဖန့်ဖန့် အရောင်ရှိသော အလုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအလုံးမှ နွေးထွေးကာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

၃ မီတာ မြင့်သော လူသားဘီလူးမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ပြီး ထိုအလုံးကို သူ၏ ခါးပိုက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးကို ပုခုံးပေါ်သို့ ထမ်းကာ ကျောက်တုတ်ကြီးကိုလည်း တစ်ဖက်မှ ကိုင်လျက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူးမှာ ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရင်း အံ့သြသွားရသည်။ ထိုလူသားဘီလူးမှာ အရပ်အလွန် မြင့်မားပြီး သားရေစကတ် တစ်ထည်နှင့် ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော သားရေစ တစ်စကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူ အံ့သြသွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ထိုလူသားဘီလူးမှာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အလွန် ကြည့်ကောင်းလှပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း သန်မာလှသည်။

အရပ် ၃ မီတာ မြင့်သောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ ပို၍ပင် ထည်ဝါနေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး ဘီလူးမကြီးသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် အမှတ်အသားများ မရှိတော့ပေ။ လီယန်ချူးသည် နတ်ကျောင်းအတွင်းမှ အရိုးစုထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒီအရိုးစုရဲ့ အတိတ်က ကျန်ရှိခဲ့တဲ့ စိတ်အာရုံများလား "

အရပ်အမြင့်ချင်းအရ ဆိုပါကလည်း အလွန်ပင် ကိုက်ညီလှသည်။ သို့သော် လီယန်ချူး သိချင်သည်မှာ ထိုအမျိုးသမီး ဘီလူးမကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် အရိုးစုအဖြစ် ချည်နှောင်ခံထားရသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင်။ ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤနေရာသည် အဘယ်နေရာ ဖြစ်သနည်း ဆိုသည်ပင်။

လီယန်ချူးသည် နတ်ကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နတ်ကျောင်းအတွင်းမှ အသံတိုးတိုးလေး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူမ၏ နေရာတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ချည်နှောင်ခံထားရသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် စောစောက သတ္တဝါကြီးကို သတ်ခဲ့သော အမျိုးသမီးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ဝတ်ဆင်ထားသော သားရေစများမှာ မရှိတော့ဘဲ နတ်ရုပ်တု၏ အောက်တွင် အဝတ်အစားမရှိဘဲ ချည်နှောင်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သန်မာကာ ကျန်းမာသော အလှတရားတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသော်လည်း၊ လီယန်ချူးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဒီအရိုးစုက အသက်ပြန်ဝင်လာတာလား"

ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူးကို ကြည့်ကာ အကူအညီ တောင်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ ပါးစပ်မှ စကားအချို့ ပြောနေသော်လည်း လီယန်ချူးမှာမူ နားမလည်ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် ရှေးကျသော ဘာသာစကားတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ စောစောက သတ္တဝါကြီးကို သတ်ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ အလွန် အားနည်းကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုပါက ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ မိစ္ဆာများ၏ လှည့်ဖြားမှုသာ ဖြစ်တတ်သည်။ မိန်းကလေး တစ်ဦး ဒုက္ခရောက်နေဟန်ပြ၍ အကူအညီ တောင်းခြင်းမှာ မိစ္ဆာများ၏ ထောင်ချောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လီယန်ချူးသည် စောစောကမှ ဤနေရာတွင် အရိုးစုတစ်ခုကို မြင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူးသည် ကြီးမားလှသော နတ်ရုပ်တုကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုရုပ်တုမှာ အေးစက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ပေးနေသည်။

လီယန်ချူးသည် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးကို အင်အားသုံး၍ ဆွဲဖြတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုကြိုးမှာ ပြတ်တောက်သွားခြင်း မရှိပေ။

"အင်း"

လီယန်ချူးမှာ အံ့သြသွားရတော့သည်။