အခန်း (၇၈၉-၇၉၀)

အခန်း (၇၈၉) ချီလုံနဂါး ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အခွင့်အရေးကြီး ၊ လေမုန်တိုင်းများ စုဆုံရာ

ဦးဆောင်လာသည့် မဟာယာန ဂိုဏ်းမှ အဘိုးအိုရဟန်းကြီးသည် ယွမ်ရှူ ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ သတိထားမိသည်မှာ ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားသည် ပင့်ကူကြီးကို နှိမ်နင်းရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည့်အချိန်၌ ရဟန်းကြီးသည် ကျားခေါင်းလူကိုယ်နှင့် ရှေးဟောင်းနတ်ရုပ်ထံမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လုယူသွားခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် မဟာယာနဂိုဏ်း၏ ကျင့်စဉ်များမှာ လျှို့ဝှက်နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် လီယန်ချူအနေဖြင့် ၎င်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုရဟန်းကြီး၏ အကြည့်သည် လီယန်ချူအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ရုတ်တရက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမြန်ဆုတ် ဒီနေရာနဲ့ ဝေးဝေးကိုသွား"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဟန်းများမှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ရဟန်းကြီး၏ အမိန့်ကို နာခံကာ လူစုခွဲ၍ နတ်ဘုရားကျောင်းထဲမှ အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် ပင့်ကူကြီးနှင့် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်ရင်း၊ ပင့်ကူကြီးကို တုန်ခါမှုများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဝေးလံသော လျှိုမြောင်ကြီးရှိရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

ယွမ်ရှူ သည် စောစောက ထိုရဟန်းကြီးထံမှ တစ်ချက်မျှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သန့်စင်လွန်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရဟန်းများလည်း ကျောင်းတော်ထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် စိတ်ထဲတွင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည့် လီယန်ချူက အသံတိုးတိုးဖြင့်

"သွားကြစို့၊ ငါတို့ သွားကြည့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူ သည်လည်း နောက်မှကပ်၍ လိုက်ပါလာပြီး နှစ်ဦးသား ကျောင်းတော်ထဲမှ ပြေးထွက်ကာ ထိုရဟန်းအဖွဲ့နှင့် ပင့်ကူကြီးနောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။

လီယန်ချူမှာ အလွန်စပ်စုချင်နေမိသည်။ ထိုရဟန်းကြီးသည် နတ်ရုပ်ထံမှ ဘာကို လုယူသွားသနည်း သူ အတော်လေး အတပ်ပြောနိုင်သည်မှာ ထိုရဟန်းအဖွဲ့သည် ပင့်ကူကြီး၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပင့်ကူကြီးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျောင်းတော်ကို ဖျက်ဆီးရန် ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ရုပ်အတွင်းရှိ အငွေ့အသက်များကို အတင်းအကျပ် ထွက်ပေါ်လာစေရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ပါးသူ၏ လက်ကိုအသုံးချ၍ သတ်ဖြတ်ရန် ဟူသော ရည်ရွယ်ချက်လည်း ရှိပုံရသည်။

သို့သော် ထိုရဟန်းကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးခြားသည့် အမြင်အာရုံ စွမ်းအားရှိပုံရပြီး လီယန်ချူနှင့် ရန်မဖြစ်လိုသဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက ထိုရဟန်းကြီးသည် လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူ တို့ကို ကျောင်းတော်ထဲ၌ပင် သေဆုံးသွားအောင် စီစဉ်နိုင်ပေသည်။

"မဟာယာနဂိုဏ်းသားတွေပါ ပါဝင်လာပြီဆိုတော့ ဒီနယ်မြေက ပိုပြီးတော့ စည်ကားလာပြီပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး လျှိုမြောင်ကြီးရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လီယန်ချူသည် ဤနယ်မြေ၏ အခြေအနေကို သူ အလွန်အမင်း လျှော့တွက်ထားမိကြောင်း သတိထားလိုက်မိသည်။

ထိုပင့်ကူကြီးမှာ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် ဆာလာအသားမည်းမည်းနှင့် အိန္ဒိယကမ္မဋ္ဌာန်းရဟန်း တစ်ပါး၏ လက်အောက်တွင် အသေလဲနေပြီဖြစ်သည်။ ထိုကမ္မဋ္ဌာန်းရဟန်း၏ အသားအရေမှာ ရွှေရောင်ကျောက်တုံးကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အလင်းဖျော့ဖျော့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး မျက်နှာပေါက်မှာ တည်ကြည်ခန့်ညားကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ ထောင်ထနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်ခန္ဓာခွန်အားကို ပြသနေသည်။ စောစောက ထိုပင့်ကူကြီးကို လက်ဗလာဖြင့် ရိုက်သတ်လိုက်သူမှာ သူပင်ဖြစ်သည်။

သူ့အနားတွင်လည်း ဝတ်စားဆင်ယင်မှု တူညီသော ရဟန်းတစ်စု ရှိနေသည်။ လျှိုမြောင်ထဲတွင် ထိုအိန္ဒိယရဟန်းအဖွဲ့နှင့် မဟာယာနရဟန်းအဖွဲ့အပြင် တခြားသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ဦးထက်မနည်း ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု ရှိနေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ မက်မွန်သားဓားကို လွယ်ထားသည့် လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဆရာများ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပဝေဖြာသည့် အမျိုးသမီးကြီးများ၊ ဗလတောင့်တောင့်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည် ဗုဒ္ဓဘာသာရဟန်းများ၊ အတွင်းအား ပြင်းထန်ပြီး မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အေးစက်စူးရှနေသည့် သိုင်းလောကလူစွမ်းကောင်းများနှင့် ခါးတွင် ကြေးခေါင်းလောင်း ၄-၅ လုံး ချိတ်ဆွဲထားသည့် ထူးခြားသော ဖုန်းရွှေပညာရှင်များ ပါဝင်သည်။ သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားများမှာ ပြင်းထန်သူကပြင်းထန်၊ လျှို့ဝှက်သူကလျှို့ဝှက်နှင့် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြသည်။

သို့သော် လူဦးရေ အများဆုံးမှာ ဝတ်စုံပေါ်တွင် တံဆိပ်တစ်ခုတည်းကို ထိုးထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်စု ဖြစ်သည်။ ထိုသူများထဲတွင် လူကြီး၊ လူငယ်၊ ကျား၊ မ စုံလင်စွာ ပါဝင်ပြီး သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်မြင့်မားကာ ကိုယ်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူတို့သည် အလယ်ရှိ မြင်းရထားတစ်စီးကို ဝိုင်းရံထားကြသည်။ ရထားဆွဲသည့် မြင်းမှာလည်း ကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်ပုံစံ အစင်းကြောင်းများရှိပြီး ဦးခေါင်းတွင် ဦးချိုတစ်ခုပါရှိကာ အလွန်ခန့်ညားလှသည်။

"လူသားကျင့်ကြံသူတွေ ဒီလောက်တောင် များတာလား"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက သားရဲကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးမှာ တဲများပင် ထိုးထားကြသဖြင့် ဤနေရာသို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေကြခြင်းမှာ ထင်ားသည်။

"ငါ့ထက်စောပြီး ဒီနယ်မြေထဲ ရောက်နေတဲ့သူတွေ ရှိတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ထိုသူများကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း အရပ်အလွန်ရှည်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို မြင်လိုက်သောအခါ လီယန်ချူ မှင်တက်သွားသည်။ ထိုရဟန်းမှာ သူ တောင်ကမ်းပါးယံမှ ဆင်းလာစဉ်က အောက်သို့ တွယ်ဆင်းနေသည့် လူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

"ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ အဲ့ဒီမြေအောက်နန်းတော်ကနေ ဒီကို ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

လျှိုမြောင်ထဲတွင် ကျယ်ပြောသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ကန်ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းထနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ လီယန်ချူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ကန်ထဲတွင် ရွှေမှုန်များ ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"အံ့သြစရာပဲ၊ ဒါက ရွှေရေကန်ကြီးပဲ"

သို့သော် ယခုအချိန်ထိ မည်သည့်ကျင့်ကြံသူမျှ ကန်ထဲသို့ ဆင်း၍ မရှာဖွေကြသေးဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေကြပုံရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိ စွမ်းအားကို အသုံးချ၍ ကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကန်ရေမှာ အလွန်သန့်စင်လွန်းပြီး ယုတ်ညံ့သည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက် တစ်စက်မျှ မရှိပေ။ သူ လှေကလေးနှင့် ဖြတ်လာခဲ့သည့် မြစ်ကြီးနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသည်။ သို့သော် သန့်စင်လွန်းသဖြင့် ထူးဆန်းနေပြီး မည်သည့်သက်ရှိ အငွေ့အသက်မျှ မခံစားရပေ။

ဝုန်း ဝုန်း

ကန်ရေမျက်နှာပြင်မှာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ ထပ်မံတုန်ခါလာပြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မဟာဓာတ်ကြီး များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကန်အောက်ခြေတွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ခဏချင်း ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကန်အောက်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။ သေချာ ထပ်ကြည့်သောအခါ အရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း စောစောက ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်လွန်းသော သက်စောင့်ဓာတ် ကြောင့် လူကို လန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။

"ခဏလေး ထွက်လာတဲ့ အငွေ့အသက်ကတောင် ဒီလောက်စွမ်းရင် အောက်မှာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာ ရှိနေတာ သေချာပြီ"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း ဤရတနာကို လိုချင်သဖြင့် စုဝေးနေကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ နားလည်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ယွမ်ရှူက အသံတိုးတိုးဖြင့်

"စောစောက ငါ နဂါးကြေးခွံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ" ဟု ပြောသည်။

သူမနှင့် လီယန်ချူမှာ နေရာမတူသဖြင့် မြင်ရသည့် ထောင့်လည်း မတူပေ။ လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကန်အောက်မှ ထိုအရာကြီးမှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နိုင်သနည်း။

ယွမ်ရှူသည် တိမ်တိုက်အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည့် အုပ်စုကို ညွှန်ပြကာ

"အဲ့ဒါ ရှီမိသားစု ရဲ့ သားသမီးတွေပဲ၊ မြင်းရထားထဲမှာ ထိုင်နေတာက ရှီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ပဲ" ဟု ပြောပြသည်။

လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းရထားထဲမှ စွမ်းအားမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ထိုတိမ်တိုက်အငွေ့အသက်မှာ စောစောက ကျောင်းတော်တွင် သူ တွေ့ခဲ့သည့် လူများ၏ အငွေ့အသက်နှင့် တစ်ထပ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့၊ စောစောက မင်းပြောတဲ့ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးအကြောင်းက ဘာလဲ"

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူက ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြသည်

"ရှီမိသားစုက ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူ မိသားစုကြီး တစ်ခုပဲ။ ထူးခြားတဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေကို လက်ဆင့်ကမ်းလာကြတာ။ သူတို့က ပြင်ပက တပည့်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဧည့်သည်တော်တွေကို လက်မခံဘူး။ မိသားစုဝင်တွေထဲက ပါရမီရှိသူတွေကိုပဲ ပညာသင်ပေးတာ"

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လမ်းက ပိုကျဉ်းမသွားဘူးလား"

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ယွမ်ရှုက ခေါင်းခါပြသည်

"ရှီမိသားစုရဲ့ သွေးထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်။ သွေးချင်းတော်စပ်သူ မှန်သမျှ ရှီမိသားစုရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာတွေကို ကျင့်ကြံနိုင်ကြတယ်၊ အားနည်းတာနဲ့ အားကောင်းတာပဲ ကွာတာ"

ယွမ်ရှူက ဆက်ပြောသည်

"ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးဟာ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်တယ်။ အသက် ၅၀၀ ရှိပြီဆိုတော့ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီ။ ဒီတစ်ခါ ကျိုဖုန်းတောင် ကို လာတာက နတ်ဘုရားအခွင့်အရေး ကို လုယူဖို့ပဲ။ သူက အလွယ်တကူ လက်မလှုပ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မယ့်သူတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ငါ့ကို အသေသတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းမိသားစုကြီးများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အာဏာရှင်ဆန်လှသည်။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် အရပ်ရှည်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ ပြုံးလိုက်လျှင် အလွန်ကြည်လင်အေးချမ်းသည့် ပုံစံရှိသည်။

"ယွမ်ရှု ကျွန်တော့်နာမည် ရှောင်ယွင်ယိ ပါ။ ဒီကန်ထဲက အခွင့်အရေးကို လုယူဖို့အတွက် မိတ်ဆွေနဲ့ ပူးပေါင်းချင်လို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်၊ မိတ်ဆွေရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိပါသလဲ "

သူသည် ယွမ်ရှူ ကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးတွင် အရပ်ရှည် ဗလတောင့်တောင့် ရဟန်းကြီး၊ ယပ်တောင်ကိုင် တာအိုဆရာကြီးနှင့် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးတို့ ရှိနေသည်။

ယွမ်ရှူက ခေါင်းခါပြီး

"မလိုပါဘူး" ဟု ငြင်းလိုက်သော်လည်း ရှောင်ယွင်ယိက အသာအယာ ပြုံးကာ

"ဒီနေရာမှာ မဟာယာနဂိုဏ်း၊ အိန္ဒိယရဟန်းအဖွဲ့နဲ့ ရှီမိသားစု ဆိုတဲ့ အင်အားကြီး သုံးခု စုဝေးနေတယ်။ ငါတို့လို တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူတွေသာ မပူးပေါင်းရင် နောက်ဆုံးမှာ ဟင်းရည်တောင် သောက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး"

ဟု ဆိုသည်။

ယွမ်ရှူက ထပ်မံငြင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မသိစိတ်အရ လီယန်ချူကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရှောင်ယွင်ယိ မှင်တက်သွားသည်။

လီယန်ချူက ပြုံး၍

"ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ရလာတဲ့ ရတနာက တစ်ခုတည်းဆိုရင် ဘယ်လိုခွဲကြမလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။ ရှောင်ယွင်ယိက သူ့ကို အထင်သေးနေသည့်ပုံစံကို သူ စိတ်မဆိုးပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လူအများ သတိမထားမိစေရန် သူ၏ စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိမှာ ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာကြီး စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီကန်အောက်မှာ နဂါးသွေးကြော တစ်ခု ဖြစ်တည်နေတာပါ။ အဲ့ဒါကို ဖမ်းမိရင် အားလုံး ခွဲဝေစားသုံးနိုင်ပြီး အကျိုးကျေးဇူးက အလွန်ကြီးမားပါတယ်။ မမျှမတ ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"

"နဂါးသွေးကြော ဖြစ်တည်နေတာလား"

လီယန်ချူက မေးသည်။

ရှောင်ယွင်ယိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘယ်လိုလဲ စိတ်ဝင်စားပါသလား"

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ "ကောင်းပြီလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ယွမ်ရှူလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အေးစက်တည်ငြိမ်သည့် ဤတာအိုမယ်လေးမှာ မျက်နှာပေါက် အလွန်လှပပြီး နဖူးထက်မှ အနီစက်ကလေးက သူမကို ပို၍ပင် နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။ ထွားကျိုင်းလှပသော ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တာအိုဝတ်ရုံပွပွအောက်တွင်ပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ လီယန်ချူသည် လှပသော တာအိုမယ်များစွာ တွေ့ဖူးသော်လည်း ယွမ်ရှူ၏ တည်ကြည်ခန့်ညားမှုမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိမှာ မြို့တော်မှ လာသူဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ပညာရပ်များကို ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ထဲတွင် တာအိုဆရာ အိုယိုကျိ ၊ ဝူထိုင်တောင် မှ ဓားကျင့်ကြံသူ အဘိုးအို၊ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် မှ အင်းအတတ်ကျွမ်းကျင်သူ အမျိုးသမီးကြီးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ် ကျင့်ကြံထားသည့် ရဟန်းကြီး ဖာကျန့် တို့ ပါဝင်သဖြင့် အတော်လေး စုံလင်သော အဖွဲ့ဖြစ်လာသည်။

ရှောင်ယွင်ယိ၏ ပြောပြချက်အရ ကန်အောက်မှ အရိပ်ကြီးမှာ နဂါးသွေးကြော ဖြစ်သည်။ နဂါးသွေးကြောဆိုသည်မှာ စွမ်းအင် များ စုစည်းသိပ်သည်းထားသည့် အဆင့်မြင့် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှ နဂါးသွေးကြောမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှပြီး ချီလုံ ( ဦးချိုမပါသော နဂါးတစ်မျိုး) ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။ ထိုအရာကို ရရှိပါက ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဲ့ဒီအိန္ဒိယရဟန်းနဲ့ မဟာယာနရဟန်းကြီးတို့က တတိယအဆင့် ပညာရှင်တွေပဲ။ ငါတို့ အားလုံးပေါင်းရင်တောင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား" ဟု မေးသည်။

ရှောင်ယွင်ယိက လီယန်ချူ၏ အမြင်ကို အံ့သြသွားသည်။ အိန္ဒိယရဟန်းမှာ ပင့်ကူကြီးကို ရိုက်သတ်လိုက်သဖြင့် သိသာသော်လည်း၊ မဟာယာနရဟန်းကြီးမှာ စွမ်းအားကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သာမန်လူ မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။

ရှောင်ယွင်ယိက ပြုံးကာ

"လီတာအိုဆရာ၊ ဒီကလူတွေမှာ ကိုယ်စီ အရည်အချင်းတွေ ရှိကြပါတယ်။ ယန်ဝိညာဥ် ပညာရှင်ကို မနိုင်ရင်တောင် ခုခံနိုင်စွမ်းတော့ ရှိကြပါတယ်။ ပြီးတော့ ရတနာဆိုတာ စွမ်းဆောင်နိုင်သူက ရတာပဲ။ တိုက်ပွဲတွေ ဖြစ်လာရင် ငါတို့လည်း အခွင့်အရေး ရနိုင်တာပဲ"

ဟု ဆိုသည်။

ညရောက်သောအခါ ကျင့်ကြံသူများမှာ တဲများထိုး၍ အနားယူကြသည်။ လီယန်ချူ တရားထိုင်နေစဉ် အိန္ဒိယရဟန်းများနှင့် မဟာယာနရဟန်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုသူများမှာ ဤနေရာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပို၍ သိထားပုံရသည်။ ရှောင်ယွင်ယိနှင့် အိုယိုကျိတို့ သွားရောက်စုံစမ်းပြီး ပြန်လာသောအခါ

"အားလုံးပဲ၊ ဒီည အဲ့ဒီအိန္ဒိယရဟန်းက တောင်ထိပ်မှာ တရားထိုင်ရင်း စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာပုံရတယ်။ မဟာယာနရဟန်းကြီးကတော့ လှုပ်ရှားတော့မယ့် ပုံပဲ"

ဟု သတင်းပေးသည်။

အဖွဲ့သားအချို့မှာ ထိုနေရာသို့ သွားကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူတို့လည်း လိုက်သွားကြသည်။ သို့သော် လီယန်ချူ သတိထားမိသည်မှာ ရှီမိသားစုဝင် ၂၄ ဦးရှိရာမှ ယခုအခါ ၂၀ ဦးသာ ကျန်တော့ပြီး ၄ ဦးမှာ ပျောက်ကွယ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ရှီမိသားစုမှာ ကန်အောက်မှ နဂါးသွေးကြောအပြင် တခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များကိုပါ ကြံစည်နေပုံရသည်ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်မိသည်။

အခန်း (၇၉၀) သန်မာထွားကျိုင်းသော ဘီလူးကြီး၊ ကျောက်ဆိန်နှင့် ဝိညာဉ်ခေါ်ယူခြင်း

လီယန်ချူသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျင့်ကြံသူ အတော်များများမှာ ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စုနှင့် ဝိုင်းရံကြည့်ရှုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအိန္ဒိယ ကမ္မဋ္ဌာန်းရဟန်းတစ်စုမှာမူ ပုံသေမဟုတ်ဘဲ ကျဲကျဲနှင့် ရပ်နေကြသော်လည်း သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် အသက်ရှူနှုန်းနှင့် စွမ်းအင်ချင်း ချိတ်ဆက်မိနေသည်ကို လီယန်ချူ ခံစားမိလိုက်သည်။

ထို့ပြင် သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုကျင့်စဉ်များနှင့် မတူညီဘဲ ကောင်းခြင်းနှင့် ဆိုးခြင်းကြားတွင် ရှိနေသည့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော နက်နဲသည့် စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။

“ဒီအိန္ဒိယ ရဟန်းအုပ်စုကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပုံပဲ”

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် တောင့်တင်းပြီး ကြွက်သားများ အထစ်ထစ်ထနေကာ ခန့်ညားထည်ဝါသည့် ရုပ်သွင်ရှိသော အိန္ဒိယရဟန်းငယ်မှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

မြေပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး အရပ် ၃ မီတာခန့်ရှိသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် ဘီလူးကြီး တစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ အနားသတ်များ ထင်ရှားနေပြီး ထူးဆန်းသော တက်တူး များ ရေးထိုးထားသည်။ မျက်လုံးအစုံမှာ အေးစက်သော ရေကန်ကြီးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းထဲတွင် ကောင်းကင်သို့ တိုးဝင်မည့် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုဘီလူးကြီး၏ လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကျောက်ဆိန်ကြီး တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကျောက်ဆိန်ပေါ်တွင် ပေကျံနေသော သွေးကွက်များမှာ အနီရင့်ရောင် သန်းနေပြီး မည်မျှကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သည် မသိရသော်လည်း ထိုလက်နက်ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ မည်မျှများပြားသော သားရဲကြီးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်မသိ၊ ထိုမျှလောက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မျိုးမှာ အလွန်ပင် တွေ့ရခဲလှသည်။

ဘီလူးကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုရဟန်းငယ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ရဟန်းငယ်မှာ လေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်သွားပြီး ဘီလူးကြီးကလည်း ကျောက်ဆိန်ကြီးကို ဝေ့ယမ်းကာ ရဟန်းငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

ခဏချင်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားရသည်။ ရဟန်းငယ်ကလည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်လည်ခုခံ တိုက်ခိုက်သည်။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်မှာ မြေကမ္ဘာပင် တုန်ခါနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အသံများကြောင့် ဘေးမှကြည့်နေသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သို့သော် အိန္ဒိယရဟန်းများမှာမူ တောင်ကြီးများကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မြင့်မြတ်သည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး မျက်လုံးများမှာ အလွန်အမင်း ကြည်ညိုသဒ္ဓါပွားနေကြသည့် အသွင်ဖြင့် နက်နဲသော အခမ်းအနားတစ်ခုကို ပြုလုပ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။

ဘေးမှ ယွမ်ရှူ က အသံတိုးတိုးဖြင့်

“ဒီနည်းလမ်းက မှော်အတတ်ထဲက သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်ကို ခေါ်ယူခြင်း နဲ့ တူနေသလားလို့” ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်စဉ် ရှေ့မှ ရှောင်ယွင်ယိကလည်း လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ယွမ်ရှူက အမြင်စူးရှတာပဲ၊ ဒါက အိန္ဒိယရဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်ခုပါ။ ဒီနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အဲဒီလို ဘီလူးကြီးတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်မယ်”

ရှောင်ယွင်ယိမှာ အမှန်တကယ်ပင် နောက်ခံနက်နဲပြီး ရှေးဟောင်းအယူအဆများကို ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။ ယွမ်ရှူက ခေါင်းတစ်ချက်သာ ငြိမ့်ပြပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ရှောင်ယွင်ယိက ဆက်၍

“အားလုံးပဲ... ဟိုကျောက်ဆိန်ပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ရှိနေတယ်၊ အဲဒါကို တိုက်ပွဲမှာ သုံးရင် စွမ်းအားက အလွန်ကြီးလိမ့်မယ်။ အခု ခေါ်ယူထားတဲ့ ဝိညာဉ်ကို အဲဒီရဟန်းက ဝါးမြိုပြီး သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အခွင့်အရေးရရင် အားလုံး ဝိုင်းတိုက်ပြီး အဲဒီဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လုယူကြတာပေါ့”

ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ယွင်ယိမှာ ကျင့်ကြံသူများကို စုစည်းပေးနိုင်ရုံတင်မကဘဲ လူသတ်လုယက်မည့် ကိစ္စရပ်များတွင်လည်း အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...

တိုက်ပွဲမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ရဟန်းငယ်နှင့် ဘီလူးကြီးတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအင်များ ပြန့်နှံ့နေသည်။ ရဟန်းကြီး ဖာကျန့်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“အခုအချိန်မှာ အနားကပ်သွားရင် သေဖို့ သွားတာနဲ့ တူမှာပေါ့” ဟု ပြောသည်။

ရွှေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

“ဒီလောက်တောင် သတ္တိနည်းနေမှတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ပဲ ကျင့်တာ မဆန်းပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဖာကျန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့်

“အဘိုးကြီး မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ဟု မေးသည်။

“မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား”

အဘိုးအိုက အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ပြောသည်။

ဖာကျန့်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ အရိုးများမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ တဂျောက်ဂျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်းပင် ၃ လက်မခန့် ထပ်မံကြီးထွားလာပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖောင်းကားလာသည်။

ရှောင်ယွင်ယိက အသာအယာ တားမြစ်လိုက်သည်။

“နှစ်ယောက်လုံး စိတ်လျှော့ကြပါဦး၊ ဖာကျန့်ရဲ့ စကားကလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မဟာယာန ဂိုဏ်းသားတွေက ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် တွက်ထားတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အခွင့်အရေး ရလာပါလိမ့်မယ်၊ အချင်းချင်း မတိုက်ကြပါနဲ့”

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အမျိုးသမီးကြီးကလည်း

“ရှောင်သခင်လေး ပြောတာ မှန်တယ်၊ အခွင့်အရေး လုဖို့ ပူးပေါင်းထားတာလေ၊ ကိုယ့်လူအချင်းချင်း အရင် မရှုပ်ကြပါနဲ့”

ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာ အိုယိုကျိမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ဘီလူးကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ရွှေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားသည်။ ဖာကျန့်မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာမှ ဒေါသကို ပြန်ထိန်းလိုက်နိုင်သည်။

လီယန်ချူမှာ အခြေအနေကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ဤသို့သော မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေကြပြီး ရှောင်ယွင်ယိမှာလည်း မရိုးရှင်းလှပေ။ လူများကို တိုက်တွန်းပြီး တစ်ခုခုကို လုယူခိုင်းနေခြင်းမှာ အများအတွက်လား၊ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက်လား ဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ တာအိုဆရာ အိုယိုကျိထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ အိုယိုကျိက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်အလား လှည့်ကြည့်ပြီး လီယန်ချူကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုတာအိုဆရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ရဟန်းငယ်၏ လက်သီးချက်များအောက်တွင် ဘီလူးကြီးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရသည်။ ဘီလူးကြီး၏ မျက်လုံးများ နီမြန်းလာပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ တက်တူးများမှာ အလင်းတောက်လာကာ အနက်ရောင် အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလာသည်။ ခွန်အားများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရဟန်းငယ်၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို မကျော်လွှားနိုင်ပေ။

ထိုအိန္ဒိယရဟန်းမှာ ဆင်နှင့်နဂါးကဲ့သို့ ခွန်အား ရှိရုံတင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလွန်ပင် ပျော့ပျောင်းလှသည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားများကို ပြုလုပ်နိုင်သည်မှာ ရှေးဟောင်း အိန္ဒိယ၏ ယောဂအတတ် ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဘီလူးကြီး ရှုံးနိမ့်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ကောင်းကင်ထက်မှ စူးရှသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားလုံးက ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ငှက်ဆိုးကြီး တစ်ကောင်ဖြစ်သည်။ အမွေးအတောင်များမှာ တောက်ပြောင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ကျီးကန်းကြီး တစ်ကောင်ပင် သာမန်လောကတွင် အညတရဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ရူးသွပ်ဖွယ် ကောင်းသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။

ကျီးကန်းကြီးမှာ ရဟန်းငယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ပျံသန်းလာသည်။ ရဟန်းငယ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားခြင်း မရှိဘဲ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ချက်ချင်း ကြီးထွားလာကာ နောက်ကျောတွင် လက်တစ်ထောင် ဘုရားလောင်း ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ လက်များထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဝုန်း

လက်တစ်ထောင် ပုံရိပ်နှင့် ကျီးကန်းကြီး၏ စွမ်းအားတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်။ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ကြောင့် ဘီလူးကြီးက အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျောက်ဆိန်ဖြင့် ရဟန်းငယ်ကို တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော် ရဟန်းငယ်က လက်ဟန် ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လက်တစ်ထောင် ပုံရိပ်မှ အလင်းတန်းများ ပစ်လွှတ်ကာ ဘီလူးကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။

ဘီလူးကြီး၏ စွမ်းအားမှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုပုံရိပ်ကြီးကို လုံးဝ မခုခံနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ် ကျန်ရှိသော အိန္ဒိယရဟန်းများမှာလည်း စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ကောင်းကင်တွင် အလင်းကွယ် တစ်ခု ပြုလုပ်ပြီး ကျီးကန်းကြီးကို ဟန့်တားလိုက်ကြသည်။ ကျီးကန်းကြီးကလည်း ထိုအလင်းကွယ်ကို အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်နေသည်။

အခြေအနေမှာ အိန္ဒိယရဟန်းဘက်က အသာစီးရနေပြီဟု ထင်မှတ်နေစဉ် အိန္ဒိယရဟန်း သုံးဦးမှာ အသံတိတ်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သေဆုံးသွားကြသည်။ ကောင်းကင်မှ အလင်းကွယ်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားရသည်။ ကျီးကန်းကြီးက အခွင့်ကောင်းယူကာ နှုတ်သီးဖြင့် ထိုးဆိတ်လိုက်ရာ ကျန်ရှိသော ရဟန်းများမှာ သွေးအန်ကုန်ကြသည်။

“နောက်ကနေ တိုက်ခိုက်တာလား ယုတ်ညံ့လိုက်တာ”

ရဟန်းငယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင် ပိန်ချည့်နေသော မဟာယာန ရဟန်းအိုကြီး ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီရဲသော အလင်းများ ရှိနေပြီး ပါးစပ်မှ ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်နေသည်။ ထိုမန္တန်များကြောင့် အိန္ဒိယရဟန်းများ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရဟန်းငယ်က လက်တစ်ထောင် ပုံရိပ်မှ စွမ်းအားများဖြင့် ရဟန်းအိုကြီးကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျီးကန်းကြီး၊ အိန္ဒိယရဟန်းများ၊ မဟာယာန ရဟန်းများ အားလုံးမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ တိုက်ခိုက်နေကြလေပြီ။

ရှောင်ယွင်ယိ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

“အခုပဲ အားလုံး ဝိုင်းပြီး အဲဒီဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လုကြစို့”

ဟု ဆိုကာ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ပေ ၅၀ ခန့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဘီလူးကြီး၏ ဝိညာဉ်အနားသို့ ရောက်သွားသည်။

ယခုအခါ ဘီလူးကြီးမှာ ကျောက်ဆိန်ကိုပင် မကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ထည်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ကျောက်ဆိန်မှာမူ အစစ်အမှန်ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လေးလံစွာ ကျဆင်းနေကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အပြည့်ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ရှားပါးသော နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုပင်။

ကျင့်ကြံသူ အားလုံးမှာ အပြေးအလွှား လုယူကြတော့သည်။ လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူမှာလည်း အလိုက်သင့် ပြေးထွက်သွားသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်မလောကြပေ။

ရှောင်ယွင်ယိမှာ အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျောက်ဆိန်ကို အရင်ဆုံး ကိုင်မိလိုက်သည်။ ကျောက်ဆိန်ထံမှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်ယွင်ယိ၏ ဗုဒ္ဓအလင်းနှင့် တိုက်မိသဖြင့် သူ ယိုင်သွားသော်လည်း ကျင့်စဉ်ဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ ဘီလူးကြီး၏ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို လုယူပြီး မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ကြ”

ရှောင်ယွင်ယိက အော်ပြောသည်။

ထိုစဉ် ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ထားပြီး သရဲမျက်နှာဖုံး တပ်ထားသူတစ်ဦး ပေါ်လာကာ

“လွှတ်လိုက်စမ်း” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကျောက်ဆိန်ကို လုရန် ကြိုးစားသည်။

သူ၏ နောက်ကျောမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သရဲနှစ်ကောင် ထွက်လာပြီး ရှောင်ယွင်ယိကို တိုက်ခိုက်သည်။ ရှောင်ယွင်ယိက ကျောက်ဆိန်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုသရဲများမှာ ခဏချင်း ပြာဖြစ်သွားရသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ မကြောက်သည့်အပြင် ကျောက်ဆိန်၏ စွမ်းအားကို မြင်ပြီး ပို၍ပင် လိုချင်တပ်မက်သွားသည်။ သူက မြေပြင်မှ လက်များစွာ ထွက်ပေါ်လာအောင် ပြုလုပ်ပြီး ရှောင်ယွင်ယိ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။ ဘီလူးကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာ အလင်းလုံး ၁၀ လုံးကျော်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

တောင်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အမျိုးသမီး၊ ဖာကျန့်နှင့် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ တစ်လုံးစီ လုယူနိုင်လိုက်ကြသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်သွားကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် အဘိုးအို၏ ဓားပျံ ဖြင့် ထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားသည်။

ထိုသူမှာ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးရင်း လီယန်ချူနှင့် တည့်တည့် တိုးလေတော့သည်။ လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူက လီယန်ချူကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်မည့်သူဟု ထင်မှတ်ပြီး အမည်းရောင် အငွေ့အသက်များဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ထိုသူမှာ သူ့ရှေ့သို့ ကိုယ်တိုင်လာသေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုက်ကျိ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး ယင်နှင့်ယန် စွမ်းအားများက ထိုသူကို ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းလိုက်လေတော့သည်။

အိုယိုကျိက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး

“ဒါ... လုံဟူရှန်း ရဲ့ ဝိညာဉ်အသွင်သဏ္ဌာန် လား” ဟု အံ့သြစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤလူငယ်မှာ တာအိုဘာသာ၏ မြင့်မြတ်ရာ လုံဟူ ရှန်းမှ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားမိပေ။

တိုက်ပွဲများအပြီးတွင် အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်အလင်းလုံးများကို တစ်လုံးစီ ရရှိလိုက်ကြသည်။ လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူလည်း ရလိုက်သည်။ ထိုအလင်းလုံးများထဲတွင် ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အစွမ်းထက် စွမ်းအားများ ရှိနေသည်။ သို့သော် အုပ်စုထဲမှ တောင်ပိုင်းနယ်စပ် အမျိုးသမီးကြီး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

ရှောင်ယွင်ယိက ကျောက်ဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမကို ရှာဖွေရန် တိုက်တွန်းသည်။ သူတို့ သွေးစက်များနောက်သို့ လိုက်သွားသောအခါ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် လဲနေသော အမျိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ ပြုံးနေသော်လည်း အောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး အူများနှင့် ကလီစာများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ဝါးမြိုသွားသည့်အလားပင်။

“ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ”

ဖာကျန့်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ အသံတိတ် အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ ရရှိထားသည့် ဝိညာဉ်အလင်းလုံးမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အားလုံးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ စိုးရိမ်စိတ်များလည်း ဝင်လာကြသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ထိုဝိညာဉ်အလင်းလုံးထက် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာသော ရှေးဟောင်း ကြေးဝါ အပိုင်းအစ ကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။

ထိုအပိုင်းအစမှာ ဘီလူးကြီး ပျက်စီးသွားစဉ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လီယန်ချူက အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူသည့် အတတ် ဖြင့် မသိမသာ ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအပိုင်းအစထဲတွင် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပြီး အလွန်ပင် ရှေးကျလှသည်။ အိန္ဒိယရဟန်းငယ်မှာ ဘီလူးကြီးကို ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွက် မဟုတ်ဘဲ ဤအပိုင်းအစအတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လီယန်ချူ တွက်ချက်လိုက်မိသည်။

အခုအချိန်မှာတော့ ရှောင်ယွင်ယိ၏ အဖွဲ့မှာလည်း စတုတ္ထမြောက် အင်အားစု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ သို့သော် သူတို့ရှေ့တွင် ကန်ထဲမှ မကြာခင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည့် နဂါးသွေးကြော ဝိညာဉ် ကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်နေလေတော့သည်။