အခန်း (၁၇၉၁-၁၇၉၂)

အခန်း (၁၇၉၁) - စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ပြဌာန်းချက်

ဖန့်ယွဲ့သည် ဖန့်ချန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အစေခံအုပ်စုမှာ ဖန့်ယွဲ့အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

ရံဖန်ရံခါတွင် လှပချောမောသော အစေခံမိန်းကလေးအချို့မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ အလျင်အမြန် ဖြတ်လျှောက်သွားကြပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့လေးများ ချန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အဝေးကတည်းက ဖန့်ယွဲ့နောက်တွင် ပါလာသော ဖန့်ချန်ကို မြင်တွေ့ကြသဖြင့် စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုး၍ အကဲခတ်နေကြသည်။

"ဖန့်ချန်... ဒါက ငါ့ရဲ့ အိမ်တော်ပဲ။ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က မင်းကို နေစရာ စီစဉ်ပေးဖို့ မှာထားတယ်၊ မင်း မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် ဒီမှာပဲ ခဏနေမလား"

ဖန့်ယွဲ့က ဖန့်ချန်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက 'ကန့်ကွက်သည်' ဟူသော စကားကို ပြောထွက်လာရန် သူ ဆုတောင်းနေပုံရ၏။

"မင်းရဲ့နေရာက မဆိုးပါဘူး၊ ငါ ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်"

ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကို အသာပင့်ကာ အဝေးတွင်ရှိသော ခြောက်ထပ်ရှိသည့် ဝါးအိမ် လေးဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာပဲ နေမယ်"

"အဲဒါက..."

ဖန့်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သို့သော် ဖန့်လုံရှန်း၏ မှာကြားချက်နှင့် ဖန့်ချန်အပေါ် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို ပြန်လည်သတိရသွားသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည် ။

"ကောင်းပြီလေ... အဲဒီမှာပဲ နေပေါ့"

သူကိုယ်တိုင် ဖန့်ချန်ကို ထိုဝါးအိမ်ရှိရာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှာ ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းပြီး လေထုထဲတွင် လန်းဆန်းစေသော ပန်းရနံ့လေးများ ပျံ့လွင့်နေသည်။

ထိုစဉ် ဝတ်စုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ဖန့်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး"

"ဒါက ငါ့အိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်း ဖန့်တန့် ပဲ။ သူက ဖန့်မျိုးနွယ်ဝင် မဟုတ်ပေမဲ့ ငါ့ဆီမှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာပြီး အလုပ်လုပ်တာလည်း စေ့စပ်သေချာလို့ သူ့ကို ဖန့်မျိုးရိုး ပေးထားတာ"

ဖန့်ယွဲ့က ဖန့်ချန်ကို ပြုံး၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖန့်တန့်ကို လှည့်ကြည့်ကာ

"ဒါက ဖန့်ချန်ပဲ၊ သူ ဒီမှာ ခဏနေလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ စားဝတ်နေရေး အားလုံးကို မင်း တာဝန်ယူရမယ်။ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိရင် မင်းကိုပဲ အပြစ်ရှာမှာ"

ဖန့်တန့်မှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီး ခြံဝင်းလေးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန့်ချန်အပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်ရှိသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားဟန် ပေါ်နေသည်။

"ကဲ... ငါ မင်းကို အဖော်မပြုနိုင်တော့ဘူး။ ငါသာ မရှိရင် ဟိုကလေးတွေက ခိုးပြီး အပျင်းထူနေကြဦးမယ်"

ဖန့်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"နေဦး... မင်းကို မေးစရာ ရှိတယ်"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

"ဘာကိစ္စလဲ"

ဖန့်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် သံသယများ ပေါ်လာသည်။

"ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်ထဲမှာ ဖန့်ကျန့်ထျန်း ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့လူ ရှိသလား "

ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ဖန့်ကျန့်ထျန်း ဟင်... ရှိသလိုပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ "

ဖန့်ယွဲ့ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ခေါ်ပေးလို့ ရမလား ငါ တွေ့ကြည့်ချင်လို့"

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် အမှတ်မထင် မေးကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ဒါဆို ခဏစောင့်၊ လူလွှတ်ပြီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဖန့်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဖန့်ယွဲ့ ထွက်သွားသည်နှင့် ဖန့်တန့်သည် ဖန့်ချန်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ကာ

"ဖန့်သခင်ကြီး... ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ "

"ဟင် တစ်ခုခု ပြဿနာရှိလို့လား"

"မရှိပါဘူး... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး"

ဖန့်တန့်က ချက်ချင်းပင် ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်

"ဒါဆိုရင် ဖန့်သခင်ကြီးအတွက် အစေခံမိန်းကလေး အချို့ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ အလုပ်ကြမ်းတွေကို သူတို့ကို ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတို့ မလုပ်နိုင်တာရှိရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ၊ ကျွန်တော် လာဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ... မင်း သွားတော့လေ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖန့်တန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ဝါးအိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် စာအုပ်စင်များ၊ စောင်းစင်နှင့် လက်ဖက်ရည်သောက်သည့် နေရာလေးများ ခင်းကျင်းထားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာသည် ဖန့်ယွဲ့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိသော နေရာမဟုတ်ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ အိမ်တော်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦး စိတ်အပန်းဖြေရာ နေရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဖန့်ယွဲ့နှင့် ဖန့်တန့်တို့၏ စောစောက အမူအရာ ထူးဆန်းနေရခြင်းမှာလည်း ဤအချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဖန့်ချန်သည် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အလွှာ မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ဝါးအိမ်အမိုးပေါ်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ စရောက်ကတည်းက ဤကောင်းကင်ယံ၌ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိသည်။

လူသားအားလုံးကို အမြဲတစေ ငုံ့ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

'ဒီနေရာက ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါဟာ သေးငယ်လွန်းတဲ့ နေရာလေးပဲ။ ဒီလိုနေရာမျိုးကိုတောင် မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူစောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုရင် ကူးယွဲ့လင် ပြောသလို ဒီအဖွဲ့အစည်းဟာ စကြဝဠာရဲ့ နံပါတ်တစ် အာဏာရှင်ကြီးဆိုတာ မမှားနိုင်ဘူး'

ဖန့်ချန် တွေးတောမိသည်။

သူသည် တစ်ဖက်လူကို သွားရောက် စမ်းသပ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဤနေရာတွင် သူ၏ ဝှက်ဖဲတော်တော်များများကို အသုံးမပြုနိုင်ချေ။ ခွန်အားအရလည်း ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စမ်းသပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

သူ၏ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်မီ စမ်းသပ်မှုကြောင့် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်လာမည်ကို သူ မလိုလားချေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ဤနေရာသို့ ပြန်ဝင်နိုင်မလား၊ ထိုခေတ်ကာလသို့ ရောက်ဦးမလားဆိုသည်မှာ မသေချာသော အချက်များ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲတွင် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အကန့်အသတ်မရှိ ထုတ်သုံးလိုက်ပါက ဤနေရာမှ ပြန်ထွက်သွားသည့်အခါ ထိခိုက်မှုများ ရှိနိုင်မလားဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသေချာပေ။ သံသရာမသေမျိုးဂိုဏ်း မှ စီနီယာများ၏ လမ်းညွှန်မှု မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို မိမိဘာသာ စမ်းသပ်ရှာဖွေနေရသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ဘေးကင်းရေးကိုသာ ဦးစားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ဖန့်ယွဲ့သည် သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဖန့်ကျန့်ထျန်း များကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

အသက်အရွယ် အမျိုးမျိုးရှိသော လူတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ရပ်နေကြသည်။ အချို့မှာ လေးငါးနှစ်သားလေးများ ဖြစ်ပြီး အချို့မှာ အသက် ၇၀၊ ၈၀ ရှိသည့် အဘိုးကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ဖန့်ချန်က သူတို့ကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ သူတို့ကလည်း ရှေ့က မျက်မမြင်ကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဖန့်တန့်သည် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ဖန့်သခင်ကြီး... ဒါတွေက သခင်ကြီး ခေါ်ခိုင်းလိုက်တဲ့လူတွေပါ၊ အားလုံး နာမည်က ဖန့်ကျန့်ထျန်း ချည်းပါပဲ။ အဲဒီထဲမှာ သခင်ကြီး ရှာနေတဲ့သူ ပါသလား "

"မပါဘူး... သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ဖန့်ချန်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤအချက်ကို သူ ကြိုမတွေးမိခဲ့ပေ။

ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်သည် ယခုအခါ ဆုတ်ယုတ်နေသည် ဆိုသော်လည်း မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်သိန်းမရှိလျှင်ပင် သုံးသောင်း၊ ငါးသောင်းတော့ ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုအထဲတွင် ဖန့်ကျန့်ထျန်း ဟူသော နာမည်တူသူ ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ 'ဖန့်ချန်' ဟု ခေါ်သောသူကို ရှာမည်ဆိုလျှင်ပင် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ချေ။

ဖန့်တန့်၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။ မျက်မမြင်တစ်ယောက်က ရှေ့ကလူတွေထဲမှာ သူရှာနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။

သို့သော် သူ မမေးရဲပေ။ ရှေ့က လူပုဂ္ဂိုလ်၏ အထောက်အထားကို မသိရသေးမီအထိ သူသည် အလွန် သတိထား ဆက်ဆံရမည် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ကျန့်ထျန်း လူစုကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် ဖန့်တန့်က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

"ဖန့်သခင်ကြီး... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း သွားခွင့်ပြုပါဦး။ ဘာကိစ္စပဲရှိရှိ အစေခံတွေကို ခိုင်းလိုက်ပါ"

"အင်း"

ဖန့်တန့် ထွက်သွားပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ စာဖတ်သံလေးများကို ကြားရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာရာ ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မဟာကျိုးနိုင်ငံရှိ ကလေးငယ်များသည် ဦးစွာ စာသင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ စာမေးပွဲ အောင်မြင်မှသာ ဖန့်မျိုးနွယ်၏ လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ ကဲ့သို့သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း လက်ဝှေ့များကို လေ့ကျင့်ခွင့်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖန့်လုံရှန်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

စာမသင်နိုင်လျှင် လက်ဝှေ့ကျင့်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။

ဤခြံဝင်းလေးသည် ဖန့်ယွဲ့အိမ်တော်ရှိ မူလတန်း စာသင်ခန်းလေး ဖြစ်သည်။

အထဲတွင် စာသင်နေသော ကလေးငယ်များမှာ အလွန်ငယ်ကြပြီး ဆရာဖြစ်သူမှာလည်း အသက် ၂၀ ကျော်မျှသာ ရှိသေးသည်။

"ဆရာ... ဆရာပြောတော့ ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဟာ ကောင်းကင်ကြီးလိုပဲ၊ မဟာကျိုး ဧကရာဇ်မင်းထက်တောင် ပိုတော်တယ်ဆို။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က မဟာကျိုးရဲ့ ပြည်သူတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်သူတွေလား "

"ငါတို့က မဟာကျိုးရဲ့ ပြည်သူတွေပေါ့၊ မဟာကျိုးကတော့... ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ရမယ်ထင်တယ်"

လူငယ်ဆရာလေးမှာလည်း အသေအချာ မပြောနိုင်ဘဲ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဆရာ... အခြေခံတည်ဆောက်နိုင်ပြီး အဘိညာဉ်တွေ နိုးထလာရင် ကျွန်တော်တို့က ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်မလား "

"ဒါဆိုရင် မင်းတို့က စာကို အရင်ကောင်းကောင်း သင်ရမယ်လေ။ စာမတတ်ရင် အခြေခံတည်ဆောက်တဲ့ လက်ဝှေ့ကိုတောင် ကျင့်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန့်ချန်သည် အနားတွင် ခဏရပ်၍ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ဤအခြေခံဗဟုသုတများ၏ တစ်ဝက်ကျော်မှာ ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်နေသည်။

သို့သော် ဆရာဖြစ်သူကိုယ်တိုင်လည်း တိတိကျကျ မရှင်းပြနိုင်ချေ။ ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာသော 'စိတ်ဓာတ်ရေးရာ ပြဌာန်းချက်' တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

ဥပမာအားဖြင့် မိဘများက သားသမီးကို 'မကောင်းတာ မလုပ်နဲ့၊ မင်းကို အထက်က နတ်ဘုရား စောင့်ကြည့်နေတယ်' ဟု ပြောသကဲ့သို့ပင်။

ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ဤလောကတွင် 'ကောင်းကင်' ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ကဲ... အချိန်ပြည့်ပြီ၊ ကျောင်းဆင်းမယ်"

"ကျောင်းဆင်းပြီဟေ့"

ကလေးငယ်အုပ်စုမှာ စာသင်ခန်းထဲမှ ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာကြသည်။

လူငယ်ဆရာလေးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေပြီး ကျောင်းသားများကို လက်ဝှေ့ယမ်း နှုတ်ဆက်နေသည်။ သူသည် ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ ခဏမျှ မှင်သက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် ဝါးအိမ်ရှိရာဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို ခံစားနေပြီး သမိုင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်၏ အစွမ်းထက်ပုံကို ပို၍ပင် အံ့ဩမိသည်။

'သမိုင်းမှတ်တမ်းလမ်းစဉ် ဟာ အခုကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် သာမန် မသေမျိုးလမ်းစဉ်တွေထက် အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်ပုံရတယ်။ ဒီလမ်းစဉ်ထဲမှာ အဆင့် ၉ မသေမျိုး စီနီယာကြီးတွေ ပုန်းအောင်းနေကြဦးမလားဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး'

ဤသို့ တွေးတောနေစဉ် ဖန့်ချန်သည် ဝါးအိမ်ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူအုပ်စုတစ်စုမှာ ရပ်စောင့်နေကြပြီး ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်လာတော့သည်။

အခန်း (၁၇၉၂) - ဓားဗောဓိပင်

"သခင်မလေး... ဒါက ဖန့်သခင်ကြီးပါ၊ သခင်ကြီးကိုယ်တိုင် ခေါ်လာတာပါ"

ဖန့်တန့်သည် နုပျိုသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး စူးစမ်းစစ်ဆေးသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူမဘေးရှိ အစေခံများမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်တစား အကဲခတ်နေကြသည်။

"မင်းက... ငါ့အဖေ အပြင်မှာ ရထားတဲ့ တောသား လား"

အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"မင်းအဖေကတောင် ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရတာ၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းအဖေရဲ့ သားဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

အမျိုးသမီးမှာ ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးမှ မိမိ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားသည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"မင်းရဲ့ အသက်က ကြည့်ရတာ ၂၀ ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါ့အဖေက အသက် ၄၀ ကျော် ၅၀ နားတောင် ကပ်နေပြီ။ သူက ဘာလို့ မင်းကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရမှာလဲ "

"ငါက ကြည့်ရတာပဲ နုနေတာ၊ တကယ်တော့ အရမ်း အိုနေပါပြီ"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

ကြည့်ရတာ နုနေတာ ဟုတ်လား

လူတိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရှေ့ကလူမှာ ရူးကြောင်ကြောင် စကားတွေ ပြောနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။ အသက် ၄၀၊ ၅၀ အရွယ်ရှိပြီး မျက်နှာက ၂၀ ကျော်လေးလို ဖြစ်နေသည့်လူမျိုး သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘကြီးလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့"

အမျိုးသမီးက ရယ်လျက်

"ဒီမှာ ဖန့်ဘကြီး... ဒီခြံဝင်းက ဘယ်သူ့နေရာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "

"မသိဘူး၊ မင်းအဖေက ဒီမှာ ခဏနေဆိုလို့ နေနေတာပဲ"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် လူအုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဝါးအိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားရင်း

"ငါက တိတ်ဆိတ်တာ ကြိုက်တယ်၊ မင်းတို့ ပြန်ကြတော့လေ"

အမျိုးသမီးမှာ နောက်က လိုက်မသွားဘဲ ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ စဉ်းစားနေပြီးမှ ဖန့်တန့်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဖန့်... ကျွန်မအဖေက ဒီခြံဝင်းကို သူ့ကို ငှားထားတယ်ဆိုမှတော့ ခဏ နေခိုင်းလိုက်ပါဦး"

"သခင်မလေး... ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား ဒီနေရာက သခင်မလေး ပုံမှန် စိတ်အပန်းဖြေတဲ့ နေရာလေ"

ဖန့်တန့်မှာ အံ့ဩသွားသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး"

အမျိုးသမီးက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လှပစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နောက်ရက်ပိုင်းများတွင် ဖန့်ချန်သည် အပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်ကာ လမ်းသလားရင်း ဤနေရာ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လေ့လာပြီး လူ့လောကနယ်မြေကိုးခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်နေသည်။

ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်စုဝင်များကြားတွင်လည်း အပြင်လောကမှ မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး ပြန်လာပြီး နယ်စားစစ်သည် ဖန့်ယွဲ့၏ အိမ်တော်တွင် ခဏတည်းခိုနေကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လူတိုင်းက ထိုသူ၏ နောက်ခံကို ခန့်မှန်းနေကြစဉ် ကောလာဟလတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူမှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ဖန့်လုံရှန်း အပြင်မှာ ရထားသော လျှို့ဝှက်သား ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။

ဤကောလာဟလသည် ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်အတွင်း ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်များစွာက တိတ်တဆိတ် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချနေကြကာ မျိုးနွယ်စုအတွင်း လှိုင်းလေများ ထန်လာတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

"ဖန့်ဆရာ... ဒါက အခု ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ် ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာပဲ။ အပြင်ရန်သူတွေက စောင့်ကြည့်နေကြသလို အတွင်းမှာလည်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း လူအများစုရဲ့ မျက်စိစပါးစပ် ဖြစ်နေရတယ်"

ဖန့်လုံရှန်းသည် ဖန့်ချန်၏ ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။

"ကောလာဟလဆိုတာ ပညာရှိတွေနားရောက်ရင် ရပ်တန့်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပညာရှိကိုယ်တိုင်က ရှေ့ထွက်ပြီး ရှင်းပြဖို့လည်း လိုတာပေါ့။ ဖန့်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က အခုထိ နှုတ်ဆိတ်နေတာက ငါးမျှားချင်လို့လား "

ဖန့်ချန်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဖန့်လုံရှန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဖန့်ဆရာက အဘိညာဉ်ရှင် ပီသပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီအစီအစဉ်အညံ့စားလေးကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ မြင်သွားတာပဲ။ အကယ်၍ ဖန့်ဆရာသာ မပေါ်လာရင် ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေရဦးမှာ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး၊ ဖန့်ဆရာရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး အတွင်းရန်၊ အပြင်ရန်တွေကို ရှင်းထုတ်ကာ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် အနှစ် ၃၀ လောက် တည်ငြိမ်မှု ရအောင် လုပ်ချင်ပါတယ်။

ဒီအနှစ် ၃၀ အတွင်းမှာ မျိုးနွယ်စုထဲက တစ်ယောက်ယောက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အောင်မြင်ပြီး အဘိညာဉ်ရှင် ဖြစ်လာနိုင်ကောင်းရဲ့"

ပြောပြီးနောက် သူက မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖန့်ဆရာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးနိုင်မလား "

"ဒါက အသေးအဖွဲ ကိစ္စပါပဲ၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ပါ၊ ကျွန်တော် နောက်ကနေ တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်"

ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖန့်လုံရှန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ဆိုသည်။

"ဖန့်ဆရာ ရှာနေတဲ့ ဓားဗောဓိပင် နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် နေရာအနှံ့ကို သတင်းလွှတ်ထားပြီးပါပြီ။ ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ် အသုံးချနိုင်သမျှ အင်အားတွေ အကုန်သုံးပြီး ရှာခိုင်းထားပါတယ်။ အပြင်လောကကိုလည်း သတင်းအစအနလေးတွေ လွှတ်ထားတယ်၊ သတင်းရတာနဲ့ ဖန့်ဆရာကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

"ကောင်းပါပြီ"

ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဓားဗောဓိပင်သည် သူ၏ ဓားမသေမျိုးလမ်းစဉ် အဆင့် ၅ သို့ တက်လှမ်းရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

ဖန့်လုံရှန်းသည် ဓားဗောဓိပင်အကြောင်း မကြားဖူးသော်လည်း ဖန့်ချန် ဆွဲပေးထားသော ပုံရှိနေသည်။ အကယ်၍ မဟာကျိုးနိုင်ငံ၌ ဓားဗောဓိပင် တကယ်ရှိနေလျှင် မကြာမီ သတင်းရလာပေလိမ့်မည်။

လီတောက်ယဲ့ သည် အကြောင်းမဲ့ စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူ့ကို ဤမင်ရှူးနယ်မြေသို့ လွှတ်လိုက်ကတည်းက အဆင့် ၅ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းသည် ဤနေရာ၌ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့..."

ဖန့်ချန် စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားကာ

"ကျွန်တော် မကြာခင်က အပြင်ထွက်ကြည့်တော့ ဟယ်ချွမ်းမြို့ထဲမှာ အဘိညာဉ်ရှင် တော်တော်များများ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူတို့က ဘာလို့ မဟာကျိုးကနေ ထွက်သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်မခံရတာလဲ "

ဖန့်လုံရှန်းမှာ ဖန့်ချန်က ဤကိစ္စကိုပါ မေ့နေသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးမှ ရှင်းပြသည်။

"အခုခေတ် မဟာကျိုးက အဘိညာဉ်ရှင် အများစုက အရိုးကျိုချက်ခြင်း အဆင့်ရောက်မှ အဘိညာဉ် နိုးထလာကြတာ။ အဲဒီအဆင့်ရောက်မှ နိုးထလာတဲ့ အဘိညာဉ်က မသန်မာဘူးဆိုရင် တမန်တော် တွေရဲ့ မျက်စိကျခြင်း မခံရဘူး။

တမန်တော်တွေ ခေါ်သွားတဲ့သူတွေက ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် သွေးလှည့်ပတ်ခြင်း အဆင့်မှာတင် အဘိညာဉ် နိုးထလာတဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။ စောစောနိုးထလေ ပါရမီ ပိုကောင်းလေပဲ"

'တမန်တော်'

ဖန့်ချန် တွေးတောမိသည်။ ဤတမန်တော်သည် လူသားအင်အားစုမှလား၊ သို့မဟုတ် ဟင်းလင်ပြင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာမိတ်အဖွဲ့မှလား ရှေ့ကဖြစ်နိုင်ခြေက ပိုများသော်လည်း နောက်ဆုံးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း ဖယ်ထုတ်၍ မရချေ။

"ဖန့်ဆရာက တမန်တော်တွေအကြောင်းတောင် မေ့သွားတာလား ဖန့်ဆရာ ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာက တကယ်ပဲ မသေးဘူးပဲ..."

ဖန့်လုံရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စိုးရိမ်မှုများ ပိုလာသည်။ သူ မြင်ရသလောက် ဖန့်ချန်သည် တမန်တော်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး မှတ်ဉာဏ် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ သို့သော် အဘိညာဉ်ရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် တမန်တော်များအကြောင်း သိထားရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်သည်။

"ဖန့်ဆရာ... ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ ဒီတမန်တော်တွေဟာ 'နတ်ဘုရားနယ်မြေ' က လာတာတဲ့။ ကျွန်တော်တို့ မဟာကျိုးမှာလည်း တမန်တော် တစ်ယောက် ရှိတယ်"

ဖန့်လုံရှန်းက ဆိုသည်။

"ဒီတမန်တော်ရဲ့ ခွန်အားက ဘယ်လောက်ရှိလဲ"

ဖန့်ချန်က အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် မေးတာပဲ"

ဖန့်လုံရှန်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက်

"ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ တမန်တော်တွေရဲ့ ခွန်အားက အတိုင်းအဆ မရှိဘူးတဲ့။ တစ်ခါက မဟာကျိုးမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ရူးသွပ်သူ အချို့ ပေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က အဘိညာဉ်ရှင်တွေထဲမှာတောင် အားသန်တဲ့သူတွေပေါ့။

သူတို့ တမန်တော်ကို သွားတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေမဲ့ ပင်လယ်ထဲကို ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သလိုမျိုး ဘာလှိုင်းမှမထဘဲ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခြင်း ခံခဲ့ရတယ်"

"ဒီတမန်တော်နဲ့ ဘယ်လိုမျိုး တွေ့ဆုံနိုင်မလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စု ထွန်းကားစဉ်ကဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ကောင်းပါရဲ့၊ အခုတော့... ဟင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ အဘိညာဉ်ရှင် အသစ်တစ်ယောက် ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် အဲဒီတမန်တော်က ကိုယ်တိုင် လာရောက်တွေ့ဆုံကောင်း တွေ့ဆုံနိုင်တယ် "

ဖန့်လုံရှန်းက ဖန့်ချန်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ

"ဖန့်ဆရာက အဘိညာဉ်ရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်တော့ အတွေ့အကြုံ များမှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုက လူငယ်လေးတွေကို ကြည့်ပေးပါဦး၊ ဘယ်သူတွေ အဘိညာဉ် နိုးထလာနိုင်မလဲဆိုတာ"

"ဒါက ပြောရခက်ပေမဲ့ ကြည့်ပေးဖို့ကတော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

သူသည် မဟာရှနိုင်ငံ၌ ရှိစဉ်က လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ချေ။ ယခု မဟာကျိုး၊ ဟယ်ချွမ်း ဖန့်မျိုးနွယ်၌မူ ဤလက်ဝှေ့သည် အခြေခံတည်ဆောက်နိုင်သော၊ အဘိညာဉ် နိုးထစေနိုင်သော လက်ဝှေ့ ဖြစ်နေသည်။ အဆင့် ၉ နယ်မြေ ကာလမှ လူသားများနှင့် ထိုခေတ်ကာလမှ လူသားများအကြား တစ်စုံတစ်ရာ ကွဲပြားမှု ရှိနေရပေမည်။ ဤကွဲပြားမှုကို သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက တစ်စုံတစ်ရာသော ရလဒ်များ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆသည်။

ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအနေဖြင့် အဘိညာဉ် နိုးထခြင်း ကို စတင်လေ့လာရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖန့်လုံရှန်းသည် ဖန့်ချန်က လက်ခံလိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ဖန့်ချန် နောင်တရသွားမည်ကို စိုးရိမ်သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

စစ်ရေးလေ့ကျင့်ကွင်း

ဖန့်ယွဲ့သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ လဲ့ကျူလက်ဝှေ့ ကို အာရုံစိုက် သင်ကြားပေးနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင် ကိုယ်တိုင် သရုပ်ပြနေသည်။ သူ၌ ပေါင်တစ်သိန်း ခွန်အား ရှိသဖြင့် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်လိုက်တိုင်း လေတိုးသံများမှာ ဝေါဝေါမြည်နေသည်။

ရုတ်တရက် ဖန့်လုံရှန်းနှင့် ဖန့်ချန်တို့ အတူတကွ လာနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

'ဒီနှစ်ယောက် ဘာလာလုပ်တာလဲ'

ဖန့်ယွဲ့သည် သင်ကြားပြသမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တပည့်များကို ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်စေကာ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လှမ်း ကြိုဆိုလိုက်တော့သည်။