အခန်း (၉၉၇-၉၉၈)

​အခန်း ၉၉၇ သတ်ဖြတ်ခံရခြင်း

"နင် အလွန်အကျွံ တွေးနေတာပါ... ဒါမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီလိုမျိုး မတွေးပါနဲ့" မင်ယုက ခေါင်းယမ်းကာ လုံချန်း၏ စကားကို ငြင်းပယ်လိုက်၏။

​သူမသည် အရာရာကို ယုံကြည်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် စွပ်စွဲချက်ကိုမူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ချေ။ သူမ၏ အစ်ကို၊ ဖခင်နှင့် လုံချန်းတို့မှာ သူမ အချစ်ရဆုံးသော အမျိုးသားသုံးဦးဖြစ်ပြီး ထိုသူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မမှန်မကန် လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။

​အထူးသဖြင့် လုဝမ်သည် မိမိညီမ၏ ချစ်သူအပေါ် ယုတ်မာသော အကွက်များ ဆင်လိမ့်မည်ဟူသော အချက်မှာ သူမအတွက်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ လုံးဝမရှိသော ကိစ္စပင်။

​သူမသည် လုံချန်းအား ယုံကြည်သကဲ့သို့ပင် လုဝမ်၏ စရိုက်ကိုလည်း ကောင်းစွာ သိထား၏။ လုဝမ်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂရုစိုက်တတ်ကာ နားလည်မှု ပေးတတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူမနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူမ အသိဆုံးပင်။ လုံချန်းကို မနှစ်သက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အောက်တန်းကျသည့် အလုပ်မျိုးအား လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။

​"နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အပြစ်မရှိဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ လုမိသားစုဝင်တွေ အချင်းချင်း စိတ်ဝမ်းကွဲပြီး အင်အားချည့်နဲ့သွားအောင် လုပ်ချင်တဲ့ တတိယလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ ဧကရာဇ်နိုင်ငံတွေ ဖြစ်နိုင်မလား။ သူတို့က ဒီလို အကွက်မျိုးတွေကို ဆင်တတ်ကြတယ်လေ" မင်ယုက သုံးလောက အင်ပါယာကို ရည်ညွှန်းကာ အကြံပြုလိုက်၏။

​ထိုအင်ပါယာသည် အန္တရာယ်မကျရောက်စေဘဲ ရန်သူကို အင်အားနည်းသွားအောင် ယုတ်မာသော နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် အကွက်ဆင်တတ်သည့် အဆိုးဆုံး အင်ပါယာတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

​‘အင်း... ငါ ဒါကို ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ။ သုံးလောက အင်ပါယာ... မင်ယု ပြောသလိုဆိုရင် အဲဒီအင်ပါယာက ဒီလို အကွက်ဆင်ရတာကို ဝါသနာပါတာပဲ။ သူတို့ လုဝမ်ကို သတ်ဖို့အတွက်တောင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို သုံးပြီး အကွက်ဆင်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဆိုတော့... သူတို့မှာ ဒါမျိုးလုပ်ဖို့ သြဇာနဲ့ အရည်အချင်း လုံလုံလောက်လောက် ရှိတာပဲ’ လုံချန်းက တွေးတောလိုက်မိပြီး မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းနိုင်သည်ကို သတိပြုမိသွား၏။

​"ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါလည်း စိတ်စောပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်မိပုံရတယ်။ မင်းသားလုဝမ် ပျောက်သွားတာနဲ့ ဒီကိစ္စဖြစ်တာက တိုက်ဆိုင်လွန်းနေလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ နင်ပြောတာ မှန်တယ်... တိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ရန်သူနိုင်ငံရဲ့ အစီအစဉ်ဆိုတဲ့ သီအိုရီက ပိုပြီး ယုတ္တိရှိတယ်" လုံချန်းက မင်ယု၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။

​"ဒါပေါ့... ငါ သိတာပေါ့။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငါ ယုံကြည်လို့ပါ။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက မမှားနိုင်ဘူးဆိုရင် နင်နဲ့ ငါ့အစ်ကိုကို ရန်တိုက်ပေးချင်တဲ့ ရန်သူတွေရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" မင်ယုက ပဟေဠိကို အဖြေဖော်နိုင်လိုက်သည့်အလား ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

​ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည်လည်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမ ပြောသည်မှာလည်း မှန်ကန်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

​"သုံးလောက... မင်းတို့ ကောင်ယုတ်မာတွေ၊ ဒီကိစ္စမှာ မင်းတို့ တကယ် ပါဝင်နေတယ်ဆိုတာကိုသာ ငါ သိလိုက်လို့ကတော့... တွေ့ကြသေးတာပေါ့" သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

​‘ဟူး... ဒီမိန်းကလေးကတော့ အဲဒီလူအပေါ်မှာ ယုံကြည်မှုတွေ လွန်ကဲနေပါလား။ ဒီအတိုင်းသာ စွပ်စွဲချက်ကို ယုံကြည်ပြီး သူ့ကို အပြစ်တင်လိုက်ရင် အရာရာက အများကြီး ပိုလွယ်သွားမှာကို’ လုဝမ်က မင်ယုကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တွေးတောနေ၏။

​‘ဒါက မပြီးသေးဘူး။ သူတို့ အလွယ်တကူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ။ အသက်ရှင်နေတဲ့သူရဲ့ စကားထက် သေသွားတဲ့သူရဲ့ စကားက ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတာလေ။ သူ အခုလောက်ဆို ရောက်လာသင့်ပြီ’ သူက တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ချိန်မှာပင် တံခါးကြီး ပွင့်သွားလေတော့သည်။

​လေးလံသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာ၏။

​"စစ်သူကြီးလွန်... အဲဒီအမျိုးသမီး ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ" လုဝမ်က မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုသူအား မေးလိုက်သည်။

​"စစ်သူကြီးလွန်... မင်းကို အဲဒီအမျိုးသမီးကို လုံလုံခြုံခြုံ ခေါ်လာဖို့ ငါ စေခွှတ်ခဲ့တာလေ။ သူ ဘယ်မှာလဲ" ဧကရာဇ်ကလည်း မေးမြန်းလိုက်၏။

​"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်လာဖို့ သွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော် ကျရှုံးခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကို ဒီကို ခေါ်လာလို့ မရတော့ပါဘူး" စစ်သူကြီးလွန်က လျှောက်တင်လိုက်သည်။

​"ဘာ... ဘာလို့ ခေါ်လာလို့ မရတာလဲ" ဧကရာဇ်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်၏။

​"အရှင်မင်းကြီး... သေဆုံးသွားတဲ့ သူကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ခေါ်ဆောင်လာလို့ မရပါဘူး" စစ်သူကြီးလွန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဝမ်းနည်းစွာ လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

​"သူ သေသွားပြီ ဟုတ်လား။ မင်း ဘာကို ပြောတာလဲ။ ငါတို့ ထွက်လာတုန်းက သူ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လေ။ သူ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ" လုဝမ်က မယုံကြည်နိုင်ဟန်၊ တုန်လှုပ်ဟန်တို့ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

​"ငါ့ကို အကျိုးအကြောင်း အကုန်ပြောပြစမ်း" ဧကရာဇ်ကလည်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

​"မင်းသားကြီး... ကျွန်တော် အဲဒီကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတာပါ။ သူ့ရဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို စိတ်ပျက် အားငယ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ဝက်လောက် ဆုံးရှုံးသွားသလိုပဲ... တကယ့်ကို သနားစရာကောင်းလှပါတယ်" စစ်သူကြီးက ဆို၏။

​"ကျွန်တော်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောပေမဲ့ သူက ကျရှုံးနေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ပြန်ကြည့်ပြီး... လိုက်လာလည်း ဘာထူးမှာလဲလို့ ပြန်မေးပါတယ်။ သူ့ကို စော်ကားခဲ့တဲ့သူက တော်ဝင် မိသားစုဝင်တစ်ဦး၊ မင်းသမီးလေးရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်နေတော့ သူ့အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ တရားမျှတမှု ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ရခဲ့ရင်တောင် ဆုံးရှုံးသွားတာတွေကို ပြန်မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်"

​"အဲဒီစကား ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတာပါပဲ။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ အဆိပ်ပုလင်းတစ်လုံး ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် မရောက်ခင်ကတည်းက သူက အဆိပ်သောက်ထားပုံရပါတယ်။ သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" စစ်သူကြီးလွန်က လျှောက်တင်လေသည်။

​ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်အား ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်၏။

​လုဝမ်သည်လည်း အလွန်ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေဟန် ပြုမူနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်၌မူ ကျေနပ်နေလေသည်။ အရာရာသည် သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်းပင်။

​ထိုအမျိုးသမီးသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်တော့မှ သတ်လိမ့်မည် မဟုတ်သဖြင့် သူသည် စစ်သူကြီးလွန်ကို လွှတ်ကာ သူမအား သတ်ခိုင်းပြီး ဤဇာတ်လမ်းကို ဖန်တီးခိုင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ထိုအမျိုးသမီး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသည်မှာ သူမ သေခါနီး ပြောကြားခဲ့သည်ဆိုသော စကားများသာ ဖြစ်တော့၏။

​သေခါနီး လူတစ်ယောက်သည် ဘယ်တော့မှ မလိမ်ညာတတ်ဟူသော ဆိုရိုးစကား ရှိသည် မဟုတ်လော။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ စကားများသည် ခိုင်လုံသော သက်သေဖြစ်သွားပြီး လုံချန်းကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားရသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ စကားကို မည်သူမျှ မငြင်းပယ်နိုင်တော့ချေ။

​ယခုအခါ လုံချန်းတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြရန် လမ်းစ ပေါ်ပေါက်လာလေပြီ။

​"ခမည်းတော်... သားတော် တင်လျှောက်စရာ ရှိပါတယ်" လုဝမ်က ဖခင်ဖြစ်သူအား ရိုသေစွာ ကြည့်လျက် ဆိုလိုက်၏။

​"ပြောပါ" ဧကရာဇ်က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

​"ရန်သူတွေရဲ့ အကွက်ဆိုတဲ့ မင်ယုရဲ့ အယူအဆကို ကြားတုန်းက သားတော်လည်း အဲဒါ အမှန်ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီအတွေး မှားနေပြီလို့ သားတော် ယုံကြည်ပါတယ်"

​"လိမ်ညာမှုတစ်ခု အတွက်နဲ့ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်အသက်ကို စတေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ သေခါနီး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေဟာ သေချာပေါက် အမှန်တရားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ့ကိုပဲ စွပ်စွဲသွားတာလေ။ ဒါကို လျစ်လျူရှုထားမယ်ဆိုရင် ပြည်သူတွေက သားတော်တို့အပေါ် ထားရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပျက်ပြားကုန်ပါလိမ့်မယ်" သူက ဆက်လက် လျှောက်တင်လိုက်၏။

​သူ၏ အစီအစဉ်တွင် မရေရာသော အစိတ်အပိုင်းကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသည်မှာ လုံချန်းအား အပြစ်ရှိကြောင်း အပြီးတိုင် သတ်မှတ်ရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

​သူသည် မင်ယုဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "မင်ယု... ညီမလေးက အဲဒီအမျိုးသမီး လိမ်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။ လိမ်ပြောနေတာဆိုရင် သူက အသက်ကို စတေးပါ့မလား။ နင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းကို ချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့် သူ့ဘက်က ဘက်လိုက်နေမိတာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို နင် မမြင်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ခဏလောက်တော့ သူ့ဇနီးအဖြစ် မတွေးဘဲ..."

​"လွတ်လပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ တွေးကြည့်စမ်းပါ။ နင့်ရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်နေရုံနဲ့တင် အပြစ်မဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် သေဆုံးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင်ကို နင် ကာကွယ်ပေးနေသင့်လား" လုဝမ်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်လေသည်။

​အခန်း ၉၉၈ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်း

"ကျုပ် အဲဒီလိုအလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး။ ကျုပ်ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲနေတာတွေကို အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်တော့" လုံချန်းသည် ထိုင်မနေတော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်သတ် စွပ်စွဲချက်များကို ငြိမ်ခံနေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

​"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် မင်း အပြစ်မရှိကြောင်း သက်သေပြလေ။ မင်းကို ငါက ဘာလို့ ယုံရမှာလဲ။ မင်းကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ဘက်လိုက်ပြီး ပြောနေတဲ့ ငါ့ညီမရဲ့ အချစ်မျက်စိနဲ့ စကားကလွဲလို့ မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ" လုဝမ်က လုံချန်းအား အကျပ်ကိုင်ရန် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

​"ကျုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာရော ခင်ဗျားမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။ ကျုပ် ဒီမြို့ကို ရောက်တာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မသိဘူး။ ကျုပ်မှာ ဘာသြဇာအာဏာမှ မရှိပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ မတူဘူး။ ခင်ဗျား စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တာနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက လွယ်လွယ်လေး လိမ်ပြောနိုင်တာပဲ။ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ခင်ဗျားရှိနေတယ်ဆိုတာ အခုတော့ ကျုပ် သေချာသွားပြီ" လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

​"နှစ်ယောက်လုံး စိတ်အေးအေးထားကြပါဦး။ နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မှားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံတယ်။ ဒါဟာ နားလည်မှု လွဲနေတာ ဖြစ်ရမယ်" မင်ယုက အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်၏။

​"မင်ယု... နင် ဒီကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့၊ နင်က တရားမျှတမှုဘက်က မရပ်တည်နိုင်ရင်တောင် မတရားမှုကိုတော့ အားမပေးပါနဲ့။ သူ့ရဲ့ တကယ့်ရုပ်မှန်ကို ကြည့်စမ်းပါ။ သူက နင်ထင်သလို လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒါမျိုးလုပ်မယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင်တောင် မယုံနိုင်ပေမဲ့ ဒါက လက်တွေ့ပဲ။ ဒါကို နင်ရော ငါရော ပြောင်းလဲလို့မရဘူး" လုဝမ်က ညီမဖြစ်သူကို စိုးရိမ်ပေးနေသည့်အလား လေသံအေးအေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

​သူသည် ညီမဖြစ်သူကို ပြောဆိုပြီးနောက် ဘေးတွင်ရပ်နေသော လုံချန်းဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

​"မင်းကတော့ အခုထိ ငါ့ကို ပြန်စွပ်စွဲရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီမိန်းကလေးက လူအများရှေ့မှာ မင်းနာမည်ကို တပ်ပြီး ပြောသွားတာ။ အဲဒီမှာ မင်းရော ငါရော ရှိနေတာပဲ။ ဒါ့အပြင် သူ သေခါနီးမှာတောင် ဒီစကားကိုပဲ ထပ်ပြောသွားခဲ့တာ။ မင်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်တရား ကင်းမဲ့နေလို့ အခုထိ ကိုယ့်အမှားကိုယ် ဝန်မခံရဲတာလဲ" သူက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။

​"ဆိုတော့... ခင်ဗျား ပြောချင်တာက အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ စကားကို အခြေခံပြီး ကျုပ်မှာ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ပြောတာပေါ့" လုံချန်းက မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည့်အတွက် ရယ်မောရင်း မေးလိုက်သည်။

​"မှန်တယ်။ တကယ်လို့ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ သာမန်စကားပဲဆိုရင် ငါတို့ရန်သူတွေက သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးပြီး လိမ်ခိုင်းတာလို့ ငါ ထင်မိကောင်း ထင်မိလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သေရလောက်တဲ့အထိ ပိုက်ဆံအပေးမခံနိုင်ဘူး။ သူက သေတော့မယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့တောင် မင်းနာမည်ကို ပြောသွားခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ ဒါဟာ စွပ်စွဲချက်မဟုတ်ဘဲ သေတမ်းစာလို အမှန်တရား ဖြစ်သွားပြီ" လုဝမ်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည်။

​လုဝမ်နှင့် လုံချန်းတို့ အချေအတင် ပြောဆိုနေကြသည်ကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ စကား လုံးဝ မပြောဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေလေသည်။

​"သူ့ရဲ့ သေခါနီး စကား ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ... ကျုပ် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ အမှန်အတိုင်း ဖြေလိမ့်မယ်လို့လည်း မျှော်လင့်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

​"မေးလေ" လုဝမ်က သဘောတူလိုက်၏။

​"ကျုပ်ရဲ့ မေးခွန်းက စစ်သူကြီးလွန်ကို မေးချင်တာပါ" လုံချန်းက စစ်သူကြီးလွန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

​"စစ်သူကြီး... ခင်ဗျား အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူက အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသေးလား"

​"သူ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" စစ်သူကြီးလွန်က ဖြေကြားလိုက်၏။

​"ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ကြားခဲ့တာရော အဲဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိတာရော ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းပေါ့" လုံချန်း၏ မေးခွန်းကို စစ်သူကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် လုံချန်း ဘာကို ဆိုလိုချင်မှန်း မသိသေးချေ။

​"ကဲ... စစ်သူကြီး။ ကျုပ်ရဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းလေးကို ခဏလောက် နားထောင်ပေးပါဦး" လုံချန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။ "ဒီအင်ပါယာရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား၊ အနာဂတ်ရဲ့ ဧကရာဇ်က စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ခေါ်လာဖို့ အမိန့်ပေးတယ်"

​"ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ သူက သက်သေဖျောက်ဖို့အတွက် အဲဒီအမျိုးသမီးကို သတ်ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တာ။ စစ်သူကြီးက မိန်းကလေးရဲ့ အခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး အဆိပ်ကျွေးသတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မင်းသားခိုင်းတဲ့ အတိုင်း သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းဆင်လိုက်တာပေါ့။ ဒီဇာတ်လမ်းက ဘယ်လိုလဲဗျ" လုံချန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

​"ခင်ဗျားတို့ ဒါမျိုးလုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ အရှက်မရှိကြဘူးလား။ စစ်သူကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သစ္စာတရားက ဧကရာဇ်အပေါ်မှာပဲ ရှိရမှာ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက မင်းသားခိုင်းတာကို လုပ်ခဲ့တယ်ပေါ့လေ" သူက ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

​ဤဇာတ်လမ်းမှာ အလွန်ပင် တူညီနေပေသည်။ စစ်သူကြီးမှာ သေချာပေါက် လိမ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမိန်းကလေးကို သတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရန်သူနိုင်ငံများက အရပ်သူတစ်ဦးကို ပိုက်ဆံဖြင့် လိမ်ခိုင်းနိုင်သော်လည်း စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သူမှာ လုဝမ်သာ ရှိပေသည်။

​လုဝမ်သည် သူ့အား အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြရန် ဤမျှအသည်းအသန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ထိုသည်က လုဝမ်၏ အကွက်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။

​"မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ အစကတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကို လိမ်တယ်လို့ စွပ်စွဲတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့ကို လိမ်တယ်လို့ စွပ်စွဲပြန်တယ်။ အခုတော့ စစ်သူကြီးလွန်ကိုပါ ထပ်စွပ်စွဲနေတာလား။ ဒါဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ မှန်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံးက မှားနေတာပေါ့။ မင်းရဲ့ စကားတွေက ရယ်စရာတောင် ကောင်းနေပြီ" လုဝမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းက အရာအားလုံးကို ဤမျှမြန်မြန် ဆက်စပ်မိသွားသည့်အတွက် အတွင်းစိတ်၌ ထိတ်လန့်သွားမိ၏။

​"ကျုပ် ပြောချင်တာတွေ အကုန်ပြောပြီးပြီ။ ယုံချင်တဲ့သူ ယုံနိုင်သလို မယုံတဲ့သူလည်း မယုံဘဲ နေနိုင်တယ်။ ကျုပ်က ဒီမှာ ခင်ဗျားရဲ့ မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲချက်တွေကို ငြိမ်ခံနေဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီး ထပ်မံ ရှင်းပြနေရန် ဆန္ဒမရှိတော့ချေ။

​သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်၏။

​"ဧကရာဇ်လု... ခင်ဗျားရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော် မှားတယ်လို့ ထင်ရင် အခုပဲ ပြောလိုက်ပါ။ ဒီအင်ပါယာမှာ အမှန်တရားဆိုတာ တန်ဖိုးရှိ မရှိ ကျွန်တော် သိပါရစေ" လုံချန်း၏ လေသံမှာ ဒေါသအဟုန်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

​ဧကရာဇ် လုကျွင့်ဝေမှာ အံ့သြသွားရ၏။ လုံချန်းသည် သူ့အား ယောက္ခမကြီးဟု ခေါ်ဆိုနေရာမှ ယခုအခါ ဧကရာဇ်လုဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်းပင်။ လုံချန်းသည် သူနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ခြင်းလော။ သူ ရရှိခဲ့သော ဆက်ဆံမှုများနှင့် တုံ့ပြန်မှုများအပေါ် စိတ်ပျက်သွားခြင်းလော။

​မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စမှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ သူသည် လုံချန်းကို ယုံကြည်သော်လည်း သက်သေများမှာ လုံချန်းအား ဆန့်ကျင်နေ၏။ လုံချန်းဘက်တွင် သူ၏ စကားများသာ ရှိသော်လည်း စွပ်စွဲချက်ဘက်တွင်မူ ဒုက္ခသည်၏ စကား၊ သားဖြစ်သူ၏ စကား၊ စစ်သူကြီး၏ စကားနှင့် အလုပ်သမားများ၏ စကားများ ရှိနေသည်။ ကြားသိရသလောက်ဆိုလျှင် မှူးမတ်အချို့ပင် ဤဖြစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။

​သူ မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။ ယောက္ခမတစ်ဦးအနေဖြင့် လုံချန်းကို ကူညီပြီး ယုံကြည်ပေးချင်သော်လည်း ဧကရာဇ်တစ်ပါး အနေဖြင့်မူ ဘက်မလိုက်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ရပေလိမ့်မည်။ သူသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် ဤအခြေအနေတွင် ဘက်လိုက်၍ မရချေ။

​"မှူးမတ်တို့... မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ သဘောထားကို ငါကိုယ်တော် သိချင်တယ်" ဧကရာဇ် ကျွင့်ဝေက မှူးမတ်များကို မေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် အခြားသူများကို မေးမြန်းလိုက်ခြင်းပင်။

​လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်မိ၏။ သူသည် မိသားစုဝင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သူများ၏ ပစ်ပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လူစိမ်းများ၏ ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အခုတော့ မှူးမတ်များက သူမှားလား၊ မှန်လားဆိုသည်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးတော့မည်လော။

​အပြစ်မဲ့သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စော်ကားခဲ့သည်ဟူသော ညစ်ထေးသည့် စွပ်စွဲချက်မှာ သူ့အား ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

​"ကောင်းပါပြီ... ဘယ်သူ့ကိုမှ မေးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျုပ် မြင်သင့်သလောက် မြင်လိုက်ရပါပြီ။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေမယ့်အစား မှူးမတ်တွေကို လွှဲချလိုက်ပြီပဲ" လုံချန်းက ခါးသီးစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။