အခန်း (၉၈၉-၉၉၀)
Vol. 96 Ch. 989-990
အခန်း ၉၈၉ ကံတရား
"ဒီထဲက ဘယ်ဟာက ခင်ဗျား သား အတွက်လဲ။ ရွှေသေတ္တာလား" သူက ဧကရာဇ်အား မေးလိုက်သည်။ ရွှေသေတ္တာက ပို၍ ခမ်းနားထည်ဝါပုံရသဖြင့် ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ သားအရင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများပေသည်။
"အဖြေက မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဒီသေတ္တာတွေက ဘယ်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုမှ မဟုတ်သေးဘူး။ မင်းအတွက် တရားမျှတမှု ရှိအောင် ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွင်းထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကိုတော့ မင်း ကြည့်လို့မရဘူး။ မင်း ဘာရမလဲဆိုတာက မင်းရဲ့ ကံတရားနဲ့ ကံကောင်းမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်" ဧကရာဇ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
'စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါဆို ငါက ရွေးချယ်ခွင့်ရပေမဲ့ အတွင်းထဲက အရာကို မမြင်ရဘဲ မှန်းဆရွေးရမှာပေါ့။ ဘာကို ရွေးနေမှန်း မသိရတဲ့အတွက် အရင်ဦးဆုံး ရွေးရတာလည်း ထူးပြီး အကျိုးမရှိလှပါဘူး' လုံချန်းက တွေးတောရင်း သေတ္တာများအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
သူသည် ရွှေသေတ္တာရှေ့တွင် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ဒါတွေကို ထိကြည့်လို့ ရမလား"
"ရတာပေါ့" ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် သေတ္တာကို ထိရုံဖြင့် မည်သို့ ထူးခြားမည်နည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။ သေတ္တာက အရေးမကြီးဘဲ သေတ္တာထဲက အရာကသာ အရေးကြီးသည် မဟုတ်လော။
လုံချန်းသည် ရွှေသေတ္တာကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက ရှေ့မှောက်ရှိ သေတ္တာပေါ်တွင် ခပ်ဖွဖွ ပွတ်သပ်နေ၏။
သို့သော် သေတ္တာကို ထိခြင်းမှာ အကြောင်းပြချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သေတ္တာနှင့် တတ်နိုင်သမျှ အနီးကပ်ဆုံး ရှိနေစေရန်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးချကာ အတွင်းထဲသို့ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်မည်လား စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံသည် သေတ္တာကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဤသေတ္တာကို မည်သည့် အရာနှင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှုပင် မဖောက်နိုင်ရသနည်း။
ရွှေသေတ္တာတွင် မအောင်မြင်သဖြင့် ငွေသေတ္တာတွင်လည်း ထူးမည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်သော်လည်း စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရွှေသေတ္တာမှ လက်ကို ခွာလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ငွေသေတ္တာသို့ ရွှေ့ကာ ထပ်မံ စမ်းသပ်လိုက်ပြန်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ အတွင်းထဲကို မမြင်ရသော်လည်း ထူးခြားချက်တစ်ခုကိုမူ သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ဤငွေသေတ္တာမှာ အဝေးကကြည့်လျှင် အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပုံရသော်လည်း သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင်မူ ၎င်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြမ်းတမ်းနေသည်ကို သိလိုက်ရ၏။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။
"ရွေးပြီးပြီလား" အချိန်အနည်းငယ် ပေးပြီးနောက် ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။
"ခက်တော့ ခက်သား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရွေးလိုက်ပါပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို မင်း ဘာကို ရွေးလိုက်လဲ" ဧကရာဇ်က လုံချန်း ဘာကို ရွေးမည်နည်းဟု စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ဒါကိုပဲ ယူမယ်" လုံချန်းက သေတ္တာနှစ်လုံးအနက် တစ်လုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ငွေသေတ္တာလား" ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြုံးလိုက်၏။ "မင်း ရွှေသေတ္တာကို မယူချင်တာ သေချာရဲ့လား။ ဒါက ကြည့်ရတာ ပိုခမ်းနားပြီး ပိုတန်ဖိုးရှိပုံရတယ်နော်"
"ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ သေတ္တာကတော့ ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သေတ္တာကို ယူမှာမဟုတ်ဘူး၊ အတွင်းထဲက ရတနာကို ရွေးချယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အပြင်ပန်းကို ကြည့်ပြီးတော့ ကျွန်တော် မဆုံးဖြတ်တတ်ဘူး" လုံချန်းက ငွေသေတ္တာကို ကြည့်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရွှေသေတ္တာက ပို၍ တန်ဖိုးကြီးကာ လှပပုံရသော်လည်း သူသည် ထူးဆန်းနေသော ငွေသေတ္တာကိုသာ ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ။ ဒီငွေသေတ္တာက မင်းဟာ ဖြစ်သွားပြီ" ဧကရာဇ်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရွှေသေတ္တာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ငွေသေတ္တာ တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
"အခု ဖွင့်ကြည့်လို့ ရပြီလား" လုံချန်းက ၎င်းမှာ သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီဖြစ်၍ ချက်ချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုသဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ရတာပေါ့။ ဒါက မင်းဟာပဲလေ။ ဖွင့်ကြည့်လိုက်" ဧကရာဇ်က မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ရင်း လုံချန်း ရတနာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်းဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
ရတနာအကြောင်း ပြောစဉ်က လုံချန်းမှာ သူ မျှော်လင့်သလို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ယခု လက်တွေ့ မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ မတူနိုင်တော့ဟု သူ တွေးနေမိသည်။
လုံချန်းသည် သေတ္တာအနားသို့ တိုးသွားကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာမှာ အတော်လေး လေးလံပုံရ၏။ သူ၏ ခွန်အားနှင့်ပင် ဖွင့်ရသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲနေသည်။ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုဖွင့်ရခက်လှသော သေတ္တာကို သူ ဖွင့်နိုင်ခဲ့လေသည်။
လုံချန်းက သေတ္တာကို ထိုမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖွင့်နိုင်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဧကရာဇ်က အထင်ကြီးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ဤသေတ္တာ၏ သဘာဝအရ လုံချန်းမှာ ပို၍ အချိန်ယူရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း လုကျွင်းဝေ ခန့်မှန်းထားသည်ထက်ပင် လုံချန်းက မြန်မြန် ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။
လုံချန်း သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် အတွင်း၌ သေသေချာချာ ခေါက်ထားသော အနက်ရောင် အဝတ်စတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုသည်က မည်သည့် အရာနည်း။ သူသည် လက်နက်တစ်ခုခု သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း အဝတ်စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်လော။ လုကျွင်းဝေက သူ့ကို နောက်နေသည်လော။
သူသည် သေတ္တာထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ ထိုအဝတ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ဝတ်ရုံ တစ်ထည် ဖြစ်သည်။ သူ့အား ဝတ်ရုံတစ်ထည် ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ရွှေအဆင့် လက်နက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ မည်သို့နည်း... ထိုလူကြီးက သူ့ကို ကစားနေသည်လော။
ထိုသည်က မည်သို့သော မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ရတနာနည်း။ ရွှေအဆင့် ဝတ်ရုံတစ်ထည်သည်လော။ သူ၏ ဖီးနစ်သွေးဝတ်ရုံမှာ ၎င်းထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သည့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းရှေ့တွင် ဤဝတ်ရုံမှာ အသုံးမကျသလို ဖြစ်နေ၏။
"ဒါက ဘာလဲ" သူက ဧကရာဇ်အား မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်း ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမွေအနှစ်ပဲလေ" ဧကရာဇ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
"တစ်ခုခု သိချင်သေးလား။ ရွှေသေတ္တာထဲမှာ ရှိတာက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့် လက်နက်တစ်ခုကွ"
လုံချန်းအား ပို၍ စိတ်တိုသွားစေရန်အတွက် ဧကရာဇ်က တခြားသေတ္တာထဲမှ အရာကို ပြောပြလိုက်ရာ ၎င်းက အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။
လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွား၏။ တခြားသေတ္တာထဲမှာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် လက်နက် ရှိနေသည်လော။ သူက တကယ်ပင် ထိုမျှထိ ကံဆိုးသည်လော။ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် လက်နက်အစား ရွှေအဆင့် ဝတ်ရုံကိုမှ ရွေးမိလေခြင်းပင်။
"အခုတော့ ရွှေသေတ္တာကို မရွေးခဲ့မိတာ နောင်တရနေပြီလား" ဧကရာဇ်က လုံချန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ရွှန်းလဲ့သော အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လုံချန်း၏ အမူအရာက ထိုလူငယ်မှာ နောင်တအနည်းငယ် ရနေကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ၎င်းမှာ သူသည် ရတနာများကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။ ၎င်းက လုံချန်း အဘယ်ကြောင့် ရတနာများကို စိတ်မဝင်စားရသနည်းဟု အမြဲ တွေးနေမိသော ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေအတွက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတော့ လုံချန်းသည်လည်း ပုံမှန်လူသားတစ်ယောက်ပဲဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။
"နောင်တလား" လုံချန်းက သူ ခံစားနေရသည်မှာ တကယ် နောင်တသည်လောဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးလိုက်မိသည်။
သူသည် အတွေးနက်သွား၏။ သူသည် တကယ်ပင် ရတနာတစ်ခုအတွက် နောင်တရနေမိသည်လော။
သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး နောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ သူ ခံစားနေရသည်မှာ နောင်တမဟုတ်ဘဲ အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"ဒါက နောင်တမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံတရားက ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာမပေးတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ စိတ်ပျက်သွားတာပါ" သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ဒီဝတ်ရုံက ဘာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အမွေအနှစ်က ဘာလို့ ရွှေအဆင့် ဝတ်ရုံတစ်ခု ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဒါက အဆင့် အရမ်းမနိမ့်လွန်းဘူးလား"
"ဟုတ်လို့လား" ဧကရာဇ်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ရွှန်းလဲ့သော အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ထားလိုက်ပါတော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်အတွက် ရတနာတွေက သိပ်ပြီး မလိုအပ်ပါဘူး" လုံချန်းက ဆိုကာ ထိုဝတ်ရုံကို သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။
အခန်း ၉၉၀ သူ့ကို ခေါ်သွားလိုက်
"ဟားဟား... စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီဝတ်ရုံက အဆင့်နိမ့်ရတနာတစ်ခုလို့ ထင်ရပေမဲ့ သူက တကယ်ထူးခြားတာပါ။ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သူ ဘယ်လောက်အထိ ထူးခြားလဲဆိုတာကို သတ်မှတ်ပေးလို့ မရဘူး" ဧကရာဇ်က လုံချန်း၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လုံချန်းက အပြင်ပန်းတွင်သာ ဟန်ဆောင်နေပြီး အတွင်းထဲ၌ နောင်တရနေသည်ဟု သူ ယူဆလိုက်မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုကောင်လေးကို ဆက်ပြီး မစတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။
"ထူးခြားတယ် ဟုတ်လား။ ဘာက ထူးခြားတာလဲ" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီဝတ်ရုံကို အမြင့်ဆုံးအလားအလာ ဝတ်ရုံလို့ ခေါ်တယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အလားအလာဆိုတာ မွေးကတည်းက သတ်မှတ်ထားတာဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်ပေမဲ့ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ အလားအလာအပေါ်မှာလည်း မူတည်နေတယ်" ဧကရာဇ်က ရှင်းပြသည်။
"ဒီဝတ်ရုံက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အလားအလာအထိ ရောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ အဆင့်ကို ကြည့်မနေနဲ့၊ သူ့ရဲ့ အနှစ်သာရက တကယ့်ကို ထူးခြားတာ။ အလားအလာကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တဲ့ ရတနာဆိုတာ ဒီလောကမှာ သိပ်အများကြီး မရှိဘူး" သူက လုံချန်း၏ လက်ထဲသို့ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။
"သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီဝတ်ရုံက နင့်အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူး" ဧကရာဇ်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လုံချန်း၏ အနားတွင် ရွှင်း၏ အသံ ပေါ်လာသည်။
'ငါ သိပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အလားအလာက အမြင့်ဆုံးကို ရောက်နေပြီးသားပဲ။ ဒီဝတ်ရုံက ငါ့အတွက်တော့ လုံးဝကို အသုံးမဝင်တဲ့ အရာပဲ' လုံချန်းက တွေးတောရင်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။
"မင်း ကြည့်ရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပျက်နေတာလဲ။ မကြိုက်ဘူးလား" လုံချန်း၏ စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ဧကရာဇ်က မေးလိုက်၏။
"မဟုတ်ပါဘူး... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ယောက္ခမကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သဘောကျပါတယ်" လုံချန်းက ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ဧကရာဇ်က အနည်းငယ် သံသယဖြစ်မိသော်လည်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်၏။ လုံချန်းမှာမူ စိတ်ပျက်နေရာမှ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
"ဟုတ်သားပဲ၊ ဒါက အလားအလာကို မြှင့်ပေးနိုင်တာပဲ" သူက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွား၏။ "ငါ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ"
လုံချန်း၏ အံ့အားသင့်သွားသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဧကရာဇ်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။ "အခုမှ ငါပြောတာကို နားလည်သွားတာလား"
"တစ်ခါတလေကျတော့လည်း မင်းက နှေးတတ်သားပဲ" သူက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။
လုံချန်းသည် အလားအလာ မြှင့်တင်ခြင်း၏ အရေးပါမှုကို အခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်ဟု သူက ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်း၏ အတွေးမှာမူ တစ်မျိုးပင်။
'ဒီဝတ်ရုံက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ပေမဲ့ မင်ယုနဲ့ တခြားသူတွေအတွက်တော့ အသုံးဝင်တာပေါ့။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်ရင် သူတို့ အလားအလာကို အပြည့်အဝ သုံးပြီးတာနဲ့ နောက်တစ်ယောက်ကို ထပ်ပေးလို့ ရတာပဲ။ ဒါ တကယ် အသုံးဝင်တာပဲ။ အစောက ဒါကို မစဉ်းစားမိတာ ငါ တကယ် နှေးနေတာပဲ' သူက တွေးလိုက်သည်။
"ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ယောက္ခမကြီး။ ဒါက တကယ် အသုံးဝင်ပါတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်၏။
ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ... နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်"
"ဒီအမွေအနှစ် ပစ္စည်းတွေကို ငါတို့က သားတွေကိုပဲ ပေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိလို့ပဲ။ အဲဒါက အမျိုးသမီးတွေအပေါ်မှာ အလုပ်မလုပ်ဘူး။ အဲဒါကိုတော့ သတိထားပါ"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လုံချန်းမှာ ကြောင်အသွားမိတော့သည်။ ဤလူကြီးကို ယခုအချိန်မှာ ဆဲရေးလိုက်လျှင် မှန်ပါ့မလားဟုပင် သူ တွေးလိုက်မိ၏။ သူ့ကို ပေးလိုက်သည့် အမွေအနှစ်မှာ သူကိုယ်တိုင်အတွက် သာမက တခြားသူများ အတွက်ပါ အသုံးမဝင် ဖြစ်သွားပြန်ချေပြီ။
'ဒီလူကြီးကတော့... ငါ့အတွက် တကယ်ကို အသုံးမဝင်တဲ့ အရာကိုပဲ ရွေးပေးလိုက်တာပဲ' သူက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။
'ဟုတ်သားပဲ... ငါ့အဖေ၊ ငါ့အဖေနဲ့ အဖိုးကတော့ သုံးလို့ရသေးတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လုံးဝကြီး အသုံးမကျတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့' လုံချန်းက အသုံးချနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားသည်။
"ဪ... နောက်တစ်ချက်ကတော့" ဧကရာဇ်က ဆက်ပြောသည်။ "မင်း အသက် ၃၀ မကျော်ခင်အထိပဲ ဒါက ထိရောက်တာ။ ဒါကြောင့် မင်းအတွက် အသုံးမဝင် ဖြစ်မသွားခင် မြန်မြန်သုံးလိုက်ဦး"
ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ လုံချန်း၏ မျက်နှာမှာ တွန့်ချိုးသွားတော့သည်။ လုကျွင်းဝေက သူ့ကို တမင်သက်သက် ကစားနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ စဉ်းစားလိုက်သမျှ အသုံးဝင်မည့် နည်းလမ်းမှန်သမျှကို ထိုလူကြီးက ပိတ်ပင်နေသည် မဟုတ်လော။
'သူက တကယ့်ကို ငါ့ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ ရန်သူတော်ပဲ' သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် သတိထားပါ့မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
အသုံးမဝင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်နေစေဦးတော့ ၎င်းမှာ လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အခမဲ့ ရရှိသည့်အပြင် ဧကရာဇ်၏ စေတနာကိုလည်း ပြသရာရောက်သဖြင့် သူ စိတ်မဆိုးနိုင်ချေ။ သေတ္တာအား မှန်အောင် မရွေးနိုင်ခဲ့သည့် သူ၏ ကံတရားကိုသာ သူ အပြစ်တင်ရပေလိမ့်မည်။
ဆုလာဘ်က အသုံးမဝင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သော ဧကရာဇ်၏ အကူအညီကိုမူ သူ ယူ၍ ရသေးသည်။
သူသည် ဧကရာဇ်၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ ယောက္ခမကြီး... ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုချင်လို့ပါ"
"ပြောလေ... ဘာများလဲ" လုကျွင်းဝေက တည်ငြိမ်စွာ မေးသည်။
လုံချန်းက သူ၏ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တစ်ဝက်ပျက်စီးနေသော ဓားတစ်ချောင်း ပေါ်လာသည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ဓားပါ။ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲမှာ ပျက်စီးသွားလို့ပါ။ ဒီအင်ပါယာက လက်နက်ပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဒီဓားကို ပြန်ပြင်ခိုင်းပြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရမလားလို့ပါ။ အဲဒါ ဖြစ်နိုင်မလား" ဟု လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။ "ကုန်ကျစရိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် ပေးပါ့မယ်"
"ကုန်ကျစရိတ်အကြောင်း မပြောစမ်းပါနဲ့။ မင်းက အခု မိသားစုဝင် ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒီလို ကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက် မင်းဆီက ငွေတောင်းရင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် သိက္ခာကျလိုက်မလဲ" ဧကရာဇ်က ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဓားကို ငါ့ကိုပေးလိုက်။ ငါတို့ အင်ပါယာမှာ အတော်ဆုံး လက်နက်ပညာရှင်ကို ပြင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ တစ်ရက်အတွင်း ပြီးမှာပါ" ထိုသို့ ဆိုကာ သူ၏ လက်ကို လုံချန်းဘက်သို့ လှမ်းလိုက်သည်။
လုံချန်းက ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဓားကို ဧကရာဇ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်က ၎င်းအား သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။
"မင်း တခြား ဘာလိုသေးလဲ" ဧကရာဇ်က ထပ်မေးသည်။
လုံချန်းက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားရင်း ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။ သူ အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ပြောရန် ရှိသည်ကို သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မမှတ်မိတော့သဖြင့် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။
'ဟုတ်သားပဲ၊ အပြင်ထွက်ဖို့ကိစ္စ' သူက သတိရသွားသည်။
သူက ဧကရာဇ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ ဧကရာဇ်ကလည်း သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်။ "ယောက္ခမကြီး... ကျွန်တော် မနက်ဖြန် မြို့ထဲကို ခဏလောက် သွားလည်ချင်လို့ပါ"
"ဒီကို ရောက်ကတည်းက နန်းတော်ကို ရောက်ဖို့ပဲ အလျင်စလို လုပ်နေရတာဆိုတော့ ဘာမှ မမြင်ရသေးဘူး။ အခု အခြေအနေတွေ အေးဆေးသွားပြီဆိုတော့ မြို့ကို သွားကြည့်ချင်လို့ပါ။ မနက်ဖြန် ခဏလောက် ထွက်ခွင့် ရမလား" သူက မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။ အဲဒါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း တစ်ယောက်တည်း မသွားနဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွား။ မင်းက ဒီမှာ အသစ်ဆိုတော့ နေရာတွေ သိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းကို လိုက်ပြပေးမယ့်လူ တစ်ယောက် လိုအပ်တယ်" ဧကရာဇ်က မုတ်ဆိတ်မရှိသော သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း မည်သူ့ကို လွှတ်ရမလဲဟု တွေးတောနေသည်။
"ဟုတ်ပြီ... လုဝမ်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားလိုက်" သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။