အခန်း (၇၇-၇၈)

အခန်း(၇၇)

“သူ ခုနတင်ပဲ သွားပြီလား”

“အင်း၊ ငါ ခေါ်တော့ ခေါ်လိုက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သွားလိုက်ပြီ။ အလုပ်များလို့ ဖြစ်မှာပါ”

“ဟုတ်လို့လား”

ကင်ဆိုယွန်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ လေသံနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ သူနဲ့ ယွန်ရင်ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ ပိုဝေးကွာလာသလို သူ ခံစားနေရတယ်။ ကင်ဆိုယွန်း ဖုန်းဆက်ရင်လည်း ယွန်ရင်က များသောအားဖြင့် မကိုင်ဘူး။ ကိုင်ပြန်ရင်လည်း အလုပ်များနေတယ်ဆိုပြီး ဖုန်းချသွားတတ်တာချည်းပဲ။

“သူ ဟောင်ဂွန်ဆော့နဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာ ဖြစ်မှာပါ”

“သူတို့ တကယ်ပဲ တွဲနေကြတာလား”

ဒိုဂျင်က'ဒါပေါ့'ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ကင်ဆိုယွန်းကတော့ ဘေးနားက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိတယ်။ အဲဒီနှစ်ယောက်က ကြည့်ရတာ တကယ့် ချစ်သူရည်းစားတွေအတိုင်းပဲ။ ယွန်ရင်အကြောင်းကို ခဏမေ့ထားလိုက်ပြီး နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းတော့မယ်လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ စားလို့ကောင်းရဲ့လား”

အီဆိုးလ်က မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ခေါင်းမှာ ပုဝါအဖြူလေး ပတ်ထားတဲ့ သူ့ပုံစံက ဒီဆိုင်ရဲ့ လေထုနဲ့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်နေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ မင်းသမီးလေးတစ်ပါးနဲ့ တူနေပေမဲ့လည်းပေါ့။

“အရမ်းကောင်းတယ်”

“အင်း၊ တကယ်ပဲ ကောင်းတယ်”

ကင်ဆိုယွန်းက လက်မထောင်ပြလိုက်တယ်။ တကယ်လည်း ဟင်းရည်က အရသာရှိလှတာ။ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်မှာစားချင်စရာပဲ။ အီဆိုးလ်က ချီးကျူးစကားကြားတော့ ပြုံးဖြီးသွားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်'အဖေ၊ အမေ၊ သူတို့ ကြိုက်ကြတယ်တဲ့’

“မကြာမကြာ လာစားကြနော်၊ ဟုတ်ပြီလား”

အီဆိုးလ်က ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပါ။ တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ကင်ဆိုယွန်း သူ့ကို မနာလိုဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ သူ အီဆိုးလ်ကို မုန်းခဲ့တာ။ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေအားလုံးဟာ အထဲမှာ မြေခွေးမတွေချည်းပဲလို့ သူ အပိုင်တွက်ထားတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြင်စောင်းမှုတွေနဲ့မတူဘဲ အီဆိုးလ်က တကယ်ကို ပွင့်လင်းရိုးသားတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

‘သူက လည်းလှတယ်၊ စိတ်ထားကလည်း ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက မများလွန်းဘူးလား’

ဒီနေ့မှပဲ ကင်ဆိုယွန်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်နေမိတယ်။ သူက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ခါမှ မကျေမနပ် မဖြစ်ဖူးပေမဲ့ အီဆိုးလ်ဘေးမှာ ရပ်မိတိုင်း ရှက်သလိုလို ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ဒီနေ့လည်း ထူးမခြားနားပါပဲ၊ ရှက်တာနဲ့အတူ အားငယ်စိတ်ကပါ ဝင်လာတယ်။ တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ နောက်ဆုံးတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။

“ငါ ရောက်ပြီ၊ အားလုံးပဲ ဟိုင်း”

တေဂျွန်းပါပဲ။ အီဆိုးလ်က ပြုံးလိုက်ပြီး တေဂျွန်းရဲ့ ဗိုက်ကို လက်သီးနဲ့ ခပ်ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တေဂျွန်းကို ကင်ဆိုယွန်းဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်လို့ ကင်ဆိုယွန်းမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရင်တွေခုန်လာရတယ်။

“ဆိုယွန်း၊ ငါထိုင်မယ်နော်”

“အာ၊ အေး”

“ဘယ်လိုလဲ၊ စားလို့ကောင်းလား။ မင်း ထင်ထားသလိုရော ဟုတ်ရဲ့လား။ အီဆိုးလ်က အပိုတွေ ပြောနေတာလားလို့”

“အင်း၊ ကောင်းပါတယ်”

တေဂျွန်းက လူတိုင်းအပေါ် စိတ်ထားကောင်းသူပါ။ အခုလည်း ကင်ဆိုယွန်းကို ဂရုတစိုက် ပြောနေတာပဲ။ သူကတော့ အီဆိုးလ်နဲ့ ပိုပြီး စကားပြောချင်နေမှာ သေချာပါတယ်။

‘ကဲပါ ဆိုယွန်းရယ်၊ အလျှော့ပေးလိုက်စမ်းပါ။ အများကြီး လျှောက်မတွေးနဲ့တော့။ သူတို့တွေက လူကောင်းတွေပါ’

ကင်ဆိုယွန်းက တေဂျွန်းဘက်ကို လှည့်မကြည့်မိအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းထားလိုက်တယ်။ တေဂျွန်းကို သူ ကြိတ်နှစ်သက်နေတာကို လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ထားချင်တာလေ။ တခြားသူတွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုတွေးကြမလဲ။

‘သူတို့ ငါ့ကို လှောင်ကြမှာပေါ့’

သူနဲ့ တေဂျွန်းက အဆင့်ချင်း မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားတယ်ဆိုပြီး ဝိုင်းရယ်ကြမှာ။ သူတို့က သက်သက်မဲ့ စော်ကားချင်လို့ ပြောတာမဟုတ်ရင်တောင် အဲဒီလိုစကားတွေက နာကျင်ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် အစကတည်းက ဖြစ်မလာအောင် တားထားလိုက်တာ။ သူသာ တေဂျွန်းကို လှည့်မကြည့်ရင် တေဂျွန်းလည်း သူ့ကို စကားလာပြောတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“ဟင်းရည်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျသွားလို့လား၊ ဘာလို့ အဲဒီလောက် စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”

“ဟမ်၊ အာ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

တောက်၊ ဒီကောင်လေးက ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလောက် စကားတွေ လာပြောနေရတာလဲ။ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ဖို့ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့က ပြုံးစိစိနဲ့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြတာကို သူ တွေ့လိုက်ရတယ်။

‘ဒါ... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား’

အစပြုနေပြီလား။ သူ အရမ်းကို ရှက်သွားမိတယ်။ ငါ အရမ်းသိသာသွားတာလား။ သူ ဘာမှမဖြစ်သလို နေဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့လည်း မလွယ်ကူပါဘူး။

“စားလို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”

သူ့ဘာသာသူတောင် မသိလိုက်ဘဲ မေးလိုက်မိတယ်။ ဒိုဂျင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒါတင်ပါပဲ။ ကင်ဆိုယွန်းက အနေခက်လွန်းလို့ ပတ်ဒေးမြောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်က တစ်နေရာရာကို သွားဖို့ ပြင်နေတယ်။

“ငါတို့ ဖုန်းခဏဆက်လိုက်ဦးမယ်။ မာရူးကို ဒီကို ခေါ်လို့ရမလားလို့”

“ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားလေ”

ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့ အတူတူ ထွက်သွားကြတယ်။ ကင်ဆိုယွန်း ဘာမှတောင် မပြောလိုက်ရဘူး။ တေဂျွန်းက သူ့ဘေးမှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဟင်းရည်ကလည်း ကုန်ခါနီးနေပြီ။ သူ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ ဟင်းရည် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်မှာပြီး အတင်းငုံ့သောက်နေရမလား။

အဲဒီလို တွေးနေတုန်းမှာပဲ တေဂျွန်းက တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

‘...’

နှစ်ယောက်ကြားမှာ အနေခက်စရာတွေက ပိုတိုးလာသလိုပဲ။ တခြားလူတွေ မရှိရင် သူက ငါ့ကို စကားတောင် မပြောတော့ဘူးပေါ့။ ဒိုဂျင်နဲ့ ပတ်ဒေးမြောင်တို့ မြန်မြန်ပြန်လာပါစေလို့ပဲ ကင်ဆိုယွန်း ဆုတောင်းနေမိတော့တယ်။

* * * * * * * * *

အီဆိုးလ်က ဝက်အူချောင်းတွေကို လှီးပြီး ဘူးထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။

“သမီး ခဏနားပါဦး၊ သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရောက်နေတာပဲကို"လို့ သူ့အမေက ပြောတယ်။

အီဆိုးလ်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး"အမေကလည်း၊ ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မမြင်ဘူးလား”

အီဆိုးလ်က တေဂျွန်းနဲ့ ကင်ဆိုယွန်း ထိုင်နေတဲ့ စားပွဲကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။ သူ့အမေက ချက်ချင်းပဲ ပြုံးသွားပြီး"သူတို့ တွဲနေကြတာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ဖက်သတ် အချစ်လေ”

“ဟိုကောင်လေးကလား”

“ဟုတ်ပ၊ ဟုတ်ပ၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုကောင်မလေးက လုံးဝမသိဘူး”

“မသိဘူးလား၊ ဟိုက ဒီလောက် သိသာနေတာကို”

“အင်း၊ ဆိုယွန်းက တေဂျွန်းကို လုံးဝ လှည့်မကြည့်ဘူး။ အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မျိုးမှာပေါ့၊ ဟီးဟီး”

“အဲဒါဆို သမီးက သူ့ကို ပြောပြလိုက်လေ”

“ပြောပြရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့... အဲဒါဆိုရင် ပျော်စရာမကောင်းတော့ဘူးလေ”

“အဲဒါကြောင့် တခြားကလေးတွေက အလိုက်တသိနဲ့ ရှောင်ပေးသွားကြတာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီကို လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒါကြောင့်ပဲလေ။ ဪ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဆိုင်ကို ကြော်ငြာပေးဖို့လည်း ပါတာပေါ့”

“အမလေး၊ ငါ့သမီးလေးကတော့ တကယ့် ဆိုင်ရှင်ကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ”

“သမီးက ဘယ်သူ့သမီးမို့လို့လဲ”

“ငါ့သမီးပေါ့ဟဲ့”

အီဆိုးလ်ရဲ့ အဖေက မီးဖိုချောင်ထဲက တခြားအခန်းတစ်ခုကနေ လှမ်းအော်ပြောလိုက်တယ်"ငါ့ကိုကျတော့ ချန်ထားတာလား”

အီဆိုးလ်က ပြုံးလိုက်ပြီး စားပွဲဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကင်ဆိုယွန်းကတော့ သူ့ရဲ့ ဟင်းရည်ပန်းကန်ကိုပဲ ငုံ့ကြည့်နေတုန်းပဲ။ တေဂျွန်းကတော့ မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ဇွန်းကိုပဲ ကစားနေတယ်။

“ဟင်းဟင်း၊ လူငယ်ဘဝရဲ့ နွေဦးရက်စွဲတွေပေါ့”

အီဆိုးလ်သာ ကင်ဆိုယွန်းကို အခြေအနေတွေ ပြောပြလိုက်ရင် အားလုံးက ချက်ချင်းပဲ ကြည်နူးစရာ ဖြစ်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့... အဲဒါဆိုရင် ကလပ်ထဲမှာ ဖျော်ဖြေရေး တစ်ခု လျော့သွားမှာပေါ့။

‘ဒီနေ့တော့ အားလုံး ပြီးသွားရမှာပါ’

တေဂျွန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ မကုန်ခင်မှာ ကင်ဆိုယွန်းကို သူ ဖွင့်ပြောတော့မယ်။

* * * * * * * * *

“ဟူး”

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ပတ်ဒေးမြောင်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဒိုဂျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

“လူတိုင်းက ရည်းစားတွေ ရနေကြပြီ၊ ငါ့ကျမှ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေမိတာလဲ မသိဘူး”

“...”

“အီဆိုးလ်ကလည်း ရည်းစားထားဖို့ စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး၊ စီနီယာတွေကလည်း သူတို့အတွဲနဲ့သူတွေ ဖြစ်နေကြပြီ။ ငါ့ကျတော့... အား၊ ငါ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝ နွေဦးရက်စွဲတွေတော့ ပုပ်သိုးကုန်ပါပြီ”

“လူငယ်ဘဝဆိုတာ အချစ်တစ်ခုတည်းနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ”

“မဟုတ်ပေမဲ့လည်း အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲလေ။ ဒေးမြောင်၊ မာရူးပဲ ငါတို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ သူ ဟိုတစ်ခေါက်က ကောင်မလေးရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ရထားတာ သေချာတယ်။ ငါတို့ အဲဒါကို အသုံးချရမယ်”

ပတ်ဒေးမြောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး"ငါ... ငါကတော့ သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး”

“လိမ်မနေနဲ့၊ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ဖိပြီး ပြောစမ်း။ ယောကျာ်းလေးတိုင်းက အချစ်ကို လိုချင်ကြတာချည်းပဲဟ”

ဒိုဂျင်က စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်နေသလို အသံကို မြှင့်ပြီး ပြောလိုက်တော့ လမ်းသွားလမ်းလာ တချို့က လှည့်ကြည့်သွားကြတယ်။ ပတ်ဒေးမြောင်က ရှက်သွားပြီး အမြန်ပဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့တယ်။

“ဟေ့၊ ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားနဲ့လေကွာ။ ငါ ရှက်နေပြီ”

“ဪ၊ မင်းလည်း ရှက်တတ်သေးတာပဲလား”

“... အေးပါ”

သူတို့နှစ်ယောက်နားက စတိုးဆိုင်လေးတစ်ခုထဲကို ဝင်လိုက်ကြတယ်။

“တေဂျွန်းက ဒီနေ့ ဖွင့်ပြောမှာ မဟုတ်လား။ အခုလောက်ဆို ပြောပြီးလောက်ပြီ ထင်လား”

“မသိဘူးလေ”

တေဂျွန်းက သူ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြောပြတုန်းက ပတ်ဒေးမြောင် တော်တော်လေး အံ့ဩသွားခဲ့တာ။ တေဂျွန်းက ဆိုယွန်းကို ကြိုက်နေတာလား။ ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက တခြားသူတွေ အားလုံးက သိနေကြတာပဲ။

‘ငါပဲ ဉာဏ်ထိုင်းနေတာ ဖြစ်မှာပါ’

ရည်းစားတစ်ယောက်... အဲဒီအကြောင်းကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ပတ်ဒေးမြောင် ရင်ခုန်လာရတယ်။

“ဪ၊ မာရူးပဲ"ဒိုဂျင်က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ရင်း ပြောတယ်။

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးတဲ့နောက် ဒိုဂျင်က'ဘူတာရုံမှာ ဆုံမယ်'လို့ ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်တယ်။

“မာရူး အလုပ်ပြီးပြီလား”

“အင်း၊ သူ လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်နေတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လှလှပပ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ရှိနေတာကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါတို့ဆီကို လာတယ်ဆိုတော့... သူလည်း နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ”

ပတ်ဒေးမြောင်က ကင်ဆိုယွန်းကို သတိရသွားတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးက တကယ့်ကို လှတာ။ တကယ့်ကို ဖြူစင်တဲ့ အလှတရားမျိုးပဲ။ ခဏလောက် စောင့်ပြီးတဲ့နောက် မာရူးက လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ပြီး စတိုးဆိုင်ထဲကို ဝင်လာတယ်။

“သွားကြစို့"မာရူးက ပြောပြီး ပြန်ထွက်သွားတယ်။

“အလုပ် ဘယ်လိုလဲ”

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ တော်တော် မြန်မြန်ပြီးသွားလို့ မင်းတို့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”

ဒိုဂျင်က အနားက ဆိုင်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်"သူတို့ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေကြတယ်”

“အာ၊ တေဂျွန်းရော ဘယ်လိုလဲ”

“ငါ တကယ်ပဲ ဓာတ်ပုံရိုက်ထားချင်တာ”

ပတ်ဒေးမြောင်လည်း တေဂျွန်းရဲ့ မျက်နှာကို သတိရပြီး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီကောင်လေးရဲ့ တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာပေးက တကယ့်ကို ရှားရှားပါးပါး မြင်ရတဲ့ ပုံစံပဲ။

“ဒါဆို ငါတို့ ခဏစောင့်ရဦးမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား”

“အေးပေါ့ကွာ”

* * * * * * * * *

ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ ဘားတစ်ခုကို ရောက်နေကြပြန်ပြီ။ ယန်မီဆိုက သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ပတ်တေးဆစ်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေမိတယ်။ သူ့ကို ကြည့်နေရရုံနဲ့တင် ပျော်ဖို့ကောင်းလှပြီ၊ ဒီလူက ငါ့လူ ဖြစ်နေတာက ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတာပေါ့။

“ဒါနဲ့ လေ့ကျင့်တာတွေကရော ဘယ်လိုလဲ”

“ဟူး၊ ငါ့ဘေးနားက လူတွေနဲ့ ဒီသရုပ်ဆောင်ကလပ်က ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မကို စိတ်မဝင်စားဘူးလား။ ပြီးတော့ အဲဒီ ယဉ်ကျေးနေတာကြီးကိုလည်း ပြင်ဖို့ မကြိုးစားနိုင်ဘူးလား”

“တောင်းပန်ပါတယ်... မဟုတ်ဘူး၊ ဆောရီးနော်”

ယန်မီဆိုက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

“ကဲပါ၊ လေ့ကျင့်တာကတော့ အခုလောလောဆယ်'ပြီးပြည့်စုံ'နေပါတယ်'ပြီးပြည့်စုံတယ်'ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးလိုက်တယ်ဆိုကတည်းက ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ရှင် ရိပ်မိမှာပါ”

“အင်း၊ သိတာပေါ့”

“ပထမတစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲနဲ့တော့ မတူတော့ဘူး။ ပြီးတော့ မာရူးလည်း ရှိနေတာပဲလေ”

“ဒါဆို အရည်အချင်းစစ်ပွဲကတော့ ပြဿနာမရှိဘူးပေါ့”

“ပြဿနာရှိရင်တော့ ငါ သရုပ်ဆောင်လောကကနေ ထွက်လိုက်တော့မယ်”

သူကတော့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ပဲ။ တကယ်လည်း သူတို့က ဗိုလ်လုပွဲကို တိုက်ရိုက်သွားနေကြတာ၊ ပထမဆုကိုလည်း သိမ်းပိုက်ကြဦးမှာ။

“ဟာသဇာတ်လမ်းဆိုတော့... မခက်ဘူးလား”

“ခက်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့က ထူးခြားနေတာပေါ့။ ဒီဆောင်းရာသီ အမျိုးသားအဆင့် ပြိုင်ပွဲမှာ ငါတို့ နိုင်သွားရင် ဆုတွေ အကုန်သိမ်းကျုံးယူမှာ။ ကြည့်နေလိုက်”

“အဲဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ကြွားစရာ တစ်ခု ရတာပေါ့”

“အို၊ ဆရာကြီးရယ်၊ ရှင်က အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား”

“ခက်ခဲတာပေါ့၊ တခြားဆရာတွေက ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်မလဲဆိုတာ အရမ်းကြီး ဂရုစိုက်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ”

ပတ်တေးဆစ် ညည်းညူနေတာကို ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးလေး ချစ်ဖို့ကောင်းနေတယ်။ ယန်မီဆိုက သူ့ပါးကို မဆွဲဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဆရာကြီးရယ်၊ ကျောင်းက ရှင့်ရဲ့ ကလပ်အပေါ် ထားတဲ့ အမြင်ကို ကျွန်မ ပြောင်းလဲပေးပါ့မယ်”

ကြည့်နေလိုက်ပါ။ အဲဒီ ပထမဆု ကမ္ဗည်းပြားပေါ်မှာ ‘မိုးပြာရောင်’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ထွင်းထုထားစေရမယ်။

* * * * * * * * *

မာရူးက ရေချိုးပြီးတာနဲ့ သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းစာတွေကို စစ်ဆေးပြီးတဲ့နောက် သရုပ်ဆောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီထဲမှာ ယန်မီဆို ညွှန်ကြားထားတဲ့ စာအုပ်တွေလည်း ပါသလို ဂွန်ဆူဆီက ရထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေလည်း ပါတာပေါ့။ ဂွန်ဆူဆီက ရတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေက သူကိုယ်တိုင် သုံးခဲ့တဲ့ မူရင်းတွေမို့လို့ ဘေးမှာ မှတ်စုတွေ အများကြီး ရေးထားတာ။

‘လေ့လာဖို့အတွက် သုံးလိုက်ပါ’

ဂွန်ဆူက ဇာတ်ညွှန်းတွေ ပေးတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားပါ။ မာရူးအတွက်တော့ အပြာရောင်နဲ့ အနီရောင် မှတ်စုတွေ ပြည့်နေတဲ့ ဒီဇာတ်ညွှန်းက သူ ရနိုင်သမျှ အကောင်းဆုံး ဆရာပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလုံးလုံး မာရူးက သူ့အချိန်ရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကျောင်းစာအတွက် သုံးပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက်ပဲ အသုံးချခဲ့တယ်။ သူ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလေ။ သူက သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ထားတာ မဟုတ်လား။

အစတုန်းကတော့ သူ အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒီကနေတစ်ဆင့် သူ့ဇနီးနဲ့ ပြန်တွေ့နိုင်မယ်ဆိုတော့ ကြီးစား သဘောတူညီချက်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဂျွန်မင်းနဲ့ ဂွန်ဆူတို့ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခုလို့ သူ ထင်နေတုန်းပဲ၊ ကြိုးစားဖို့လည်း ဆုံးဖြတ်ထားတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မှာ တွန်းအားတစ်ခု ရှိလာပြီ။ အဲဒါကတော့ စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်ချင်တဲ့ စိတ်ပါပဲ။ တကယ်တော့ ဂွန်ဆူရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ကြည့်နေရင်းနဲ့ အရင်တုန်းက ဂျွန်မင်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို သူ သတိရသွားမိတယ်။

‘ပိုက်ဆံကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝါသနာကြောင့် မင်း သရုပ်ဆောင်လာမယ့် အချိန်အထိ ငါ စောင့်နေမယ်။ အဲဒါက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက်ပေါ့’

မာရူးက ဇာတ်ညွှန်းကို ပိတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်။ ဆောင်းရာသီပြိုင်ပွဲအတွက် အရည်အချင်းစစ်ပွဲက နောက်တစ်ပတ်ဆို ရောက်တော့မယ်။ မျက်နှာကျက်မှာ ကပ်ထားတဲ့ အမှောင်ထဲမှာ လင်းတဲ့ စတစ်ကာလေးတွေကို သူ မြင်နေရတယ်။ လမင်းပုံ စတစ်ကာလေးက မှိန်ပြပြလေး လင်းနေတယ်။ လမင်းက သူ့အလိုလိုတော့ အလင်းမထုတ်နိုင်ဘူးလေ။

‘ဒါပေမဲ့ သူသာ အလင်းထုတ်နိုင်လာရင်...’

အဲဒီအခါကျရင်တော့ ဂျွန်မင်းပြောသလိုပဲ အရာအားလုံးက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာလိမ့်မယ်။ မာရူး မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီညမှာ သူ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တယ်။ စင်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်၊ သူ့မျက်နှာမှာ အဖြူနဲ့ အမည်းရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခု စွပ်ထားတယ်။ သူက ကောင်းကင်ကို လက်နှစ်ဖက် မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်...

“ငါပေးတဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို မင်း သဘောကျရဲ့လား”

အိပ်မက်ထဲမှာ မာရူး ပြုံးနေမိရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

* * * * * * * * *

အခန်း(၇၈)

ယန်ဂန်ဟွမ်က သူ့ကိုယ်ပေါ်က သတင်းစာတွေကို ဖယ်လိုက်တယ်။

"ဟူး ... တော်သေးတာပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့မျက်နှာကြီး လေဖြတ်မသွားဘူးပဲ"

ဘတ်စ်ကားဂိတ် တစ်ဝိုက်မှာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်နေတဲ့ လူတွေ အုပ်စုလိုက် ထိုင်နေကြတယ်။ ဆောင်းတွင်းဖြစ်နေတော့ ဂိတ်ထဲက ခပ်နွေးနွေးရှိတာကိုး။ ဂန်ဟွမ် ဒီနေရာမှာ နေလာတာ အခုဆိုရင် နှစ်ပတ်လောက် ရှိပါပြီ။

"မစ္စတာယန်"

ဆိုဂျူပုလင်းတစ်ပုဒ် ကိုင်ပြီး သူ့ဆီ လျှောက်လာတာကတော့ မစ္စတာကင် ပါ။ ဒီနေရာက အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့။ ဘယ်သူ ဘယ်မှာ အိပ်ရမယ်ဆိုတာကို သူကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးတာပါ။

"မနက်စောစောစီးစီး သောက်နေတာလား"

"မနက်ခင်းမို့လို့ သောက်တာလေ။ မင်းလည်း အခြေအနေ ကောင်းပုံရတယ်၊ ဝမ်းသာပါတယ်ကွာ။ ရော့ ... တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်။ ကိုယ်ခန္ဓာ နွေးသွားအောင်လို့"

နိုဝင်ဘာလ။ သတင်းစာစက္ကူလေး တစ်ချပ်တည်းနဲ့ အအေးဒဏ်ကို ခုခံဖို့က မလွယ်တော့ပါဘူး။ ဘတ်စ်ကားဂိတ်ရဲ့ နံရံတွေက လေကို တားပေးထားနိုင်ပေမဲ့ အပူချိန်ကတော့ လူတစ်ယောက်ကို တောင့်ခဲသွားစေနိုင်လောက်အောင် အေးစက်နေတုန်းပါပဲ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တစ်ယောက်အတွက် လေဖြတ်သွားတာဟာ သေတာထက်တောင် ပိုပြီး ဆိုးရွားတဲ့ ရလဒ်ပါပဲ။

ဂန်ဟွမ်က ဆိုဂျူတစ်ခွက်ကို လက်ခံသောက်လိုက်တယ်။ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ နည်းနည်း နွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားလေး လုပ်ဦး။ အဲ့ဒီအတိုင်းကြီး ခွေနေရင် အရိုးတွေ ဆွေးကုန်လိမ့်မယ်"

ဂန်ဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အကြောဆန့်လိုက်တယ်။ တောင့်တင်းနေတဲ့ ကြွက်သားတွေက နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်နေကြသလိုပဲ။ ဒါကတော့ လက္ခဏာကောင်းပါပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ နာကျင်မှုကို ခံစားနိုင်သေးတာကိုး။ မစ္စတာကင် ပြောပုံအရဆိုရင် မနက်နိုးလာတဲ့အခါ နေလို့အရမ်းကောင်းနေရင် အဲ့ဒါ အခြေအနေ မကောင်းတာတဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခုမှားယွင်းနေတာကိုတောင် မသိနိုင်လောက်အောင် ထုံကျင်နေလို့ပါပဲ။

"ကဲ ကဲ ... ထကြတော့ ဒီနေရာကို ပြောင်စင်နေအောင် ရှင်းရမယ်"

မစ္စတာကင်က အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေကို စပြီး နှိုးတော့တာပဲ။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့အိပ်ခဲ့တဲ့ နေရာတွေကို စပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြတယ်။ တကယ်တော့ မစ္စတာကင်က ဂိတ်တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ သဘောတူညီမှု ရထားတဲ့သူပါ။ လူတော်တော်များများ မသိကြတာကတော့ ဂိတ်ကို အများပြည်သူအတွက် ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါမှာ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေက တခြားနေရာတွေကို ထွက်သွားပေးကြတာပါပဲ။ သူတို့က လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမယ့် နေရာမျိုးတွေမှာ မနေကြသလို မထွက်သွားခင်မှာလည်း အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြပါတယ်။ ခရီးသည်တွေနဲ့လည်း ရန်မဖြစ်ကြသလို မကောင်းတဲ့ အနံ့အသက်တွေ မကျန်ခဲ့အောင်လည်း ဂရုစိုက်ကြတယ်။

"မစ္စတာပတ် အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဝတ်ဦး"

မစ္စတာကင်ရဲ့ စကားကို မစ္စတာပတ်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးတာနဲ့ ခရီးသည်တွေကလည်း အုပ်စုလိုက် ရောက်လာကြတော့တာပါပဲ။

"ကဲ ကဲ ... အခုတော့ ဒီကနေ ထွက်ကြရအောင်"

မစ္စတာကင်က ဝန်ထမ်းကို ပြုံးပြပြီး သူတို့ ထွက်သွားတော့မယ့်အကြောင်း ပြောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အသက် ၃၀ ခန့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်မိသွားတယ်။ အဲ့ဒါက ဂန်ဟွမ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ မစ္စတာဟွမ် ပါ။ သူ ဒီဂိတ်ကို ရောက်တာ သုံးရက်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ ကံဆိုးတာကတော့ သူ့မှာ မာနတွေ ကျန်နေတုန်းပါပဲ။ သူက အမြဲတမ်းလိုလို"အဲ့ဒီ အာမခံချက်သာ မရှိရင် ..."ဆိုတဲ့ စကားကို ပါးစပ်ကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေတတ်တာ။

သူနဲ့ တိုက်မိတဲ့ အမျိုးသမီးက သူ့ကို ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ မစ္စတာဟွမ်တစ်ယောက် ဒေါသတွေ ထွက်လာတော့တာပေါ့။

"ဒီမှာ နင်က ငါ့ကို ဘယ်လို အကြည့်နဲ့ ကြည့်တာလဲ"

ဂန်ဟွမ်က သူ့ကို တားဖို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်တယ်။ တိုင်ကြားစာ တစ်စောင်တည်းနဲ့တင် ဒီက လူတွေအားလုံး လမ်းဘေး ရောက်သွားနိုင်တာလေ။ မစ္စတာဟွမ် တစ်ယောက်တည်းကြောင့်နဲ့ အားလုံး အနှင်ခံရနိုင်ပါတယ်။ ဂန်ဟွမ်က မစ္စတာဟွမ်ကို ဆွဲခေါ်သွားတုန်းမှာ မစ္စတာကင်က အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကို စကားသွားပြောတယ်။

"မမ ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

"အာ ... ဟုတ်ကဲ့"

မစ္စတာကင်က တောင်တက်ဝတ်စုံနဲ့ဆိုတော့ ပုံမှန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ကြည့်လို့ကောင်းပါတယ်။ ကြည့်ရတာ ချမ်းသာတဲ့သူ တစ်ယောက်လိုတောင် ထင်ရတာ။ မစ္စတာကင်က စကားပြောပေးလိုက်တော့ အမျိုးသမီးလည်း မြန်မြန်ပဲ စိတ်အေးသွားတယ်။ မစ္စတာကင်က သူမကို ဂိတ်ထဲအထိ သဘာဝကျကျပဲ လိုက်ပို့ပေးလိုက်တယ်။

"မစ္စတာဟွမ် ... စိတ်ကို ထိန်းပါဦး"

ဝန်ထမ်းတွေ သတိမထားမိခင်မှာပဲ ဂန်ဟွမ်က မစ္စတာဟွမ်ကို အိမ်သာထဲ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်တယ်။ မစ္စတာဟွမ်ကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ အသက်ရှူနေပြီးမှ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားပုံရတယ်။

"ငါ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုဘဝမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ ..."

"မျက်နှာသွားသစ်ပြီး စိတ်အေးအေး ထားလိုက်ပါ။ အပြင်မှာ မစ္စတာကင် ဖြေရှင်းနေပြီ ထင်တယ်"

"... တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ"

မစ္စတာဟွမ်ဆီကနေ အရက်နံ့ နည်းနည်း ရနေတယ်။ ဂန်ဟွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ စောစောက အမျိုးသမီးက လက်မှတ်ကိုင်ပြီး ဘတ်စ်ကားဂိတ်ဘက်ကို ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ တိုင်ကြားတာမျိုးတော့ မလုပ်ခဲ့ပုံရလို့ တော်ပါသေးတယ်။

"မစ္စတာဟွမ်ကော"

"အိမ်သာထဲမှာ"

မစ္စတာကင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။

"မနေ့က သူ အရက်သောက်နေတာ ငါ မြင်သားပဲ ... ဒီလို ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိနေတာ"

"အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးကော ... ဘာပြောသေးလဲ"

"ချီးနင်းမိတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါလို့ ငါ ပြောလိုက်တာ၊ သူက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်သွားတာပဲ။ ဟူး ... ဒါကတော့ မဖြစ်သေးဘူး။ အရမ်း မအေးခင်မှာ ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မျက်စိစပါးစပ် မကပ်အောင် နေမှ ဖြစ်မှာ၊ မဟုတ်ရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်"

မစ္စတာဟွမ်က အိမ်သာထဲက ထွက်လာတယ်။ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာနဲ့ မစ္စတာကင်ကို ခါးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်သွားတော့တယ်။

"အဲ့ဒီ မာနကြောင့်ပဲ၊ အဲ့ဒီ အသောက်မစားရတဲ့ မာနကြောင့်။ ဒါနဲ့ဆိုရင်တော့ သူ ဘဝကို ပြန်ထူထောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မစ္စတာကင်က ဂန်ဟွမ်ကို ကြိုးစားဖို့ ပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။ သူ အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေရေးဈေးကွက်ဆီကို သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ အလုပ်ရဖို့ကတော့ မလွယ်လှပါဘူး။ အခုချိန်မှာ အလုပ်ဈေးကွက်က အသက် ၂၀ အရွယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကိုး။

အရင်တုန်းက စက်ရုံမန်နေဂျာ တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ မစ္စတာကင်ဟာ အာရှငွေကြေး အကျပ်အတည်းတုန်းက အထိနာခဲ့ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မနာလန်ထူနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အိမ်ထောင်ကွဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ အခုလို ဘဝမျိုးကို ရောက်လာခဲ့ရတာပါ။ အခုဆိုရင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်နေတာ ခြောက်နှစ်တောင် ရှိပါပြီ။

ဂန်ဟွမ်က ထွက်သွားတဲ့ မစ္စတာကင်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ဒီဂိတ်ထဲမှာ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကနေ"အရှုံးသမားတွေ"နဲ့ ပြည့်နေတာပဲ။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေကို လှောင်ပြောင်နေတဲ့သူတွေကရော သိကြပါ့မလားလို့ သူ တွေးမိတယ်။ ဒီလူတစ်ယောက်ချင်းစီဟာ တစ်ချိန်တုန်းက စီအီးအိုတွေ၊ ဌာနမှူးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြဖူးတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။

သူတို့ဟာ ကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေကြောင့် ကျရှုံးခဲ့ကြရတာပါ၊ ဒါပေမဲ့လည်း လှောင်ပြောင်တာကို ခံနေကြရတုန်းပဲ။ ဂန်ဟွမ်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့မှတ်စုစာအုပ်ကို ထုတ်ကာ မှတ်သားလိုက်တယ်။

သူ ဘယ်လို ခံစားရလဲဆိုတာကို အတိအကျ ချရေးဖို့ လိုတာကိုး။ မနက်က ဘာစားလဲ၊ ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်လဲ၊ ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လို ခံစားရလဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားက ဘယ်လိုလဲဆိုတာတွေကို အကုန် မှတ်သားရပါတယ်။ သူ တတ်နိုင်သလောက် အသေးစိတ်ကို မှတ်သားထားလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဂန်ဟွမ်က ကော်ဖီ နှစ်ခွက် ဝယ်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ ခင်ခဲ့ရတဲ့ ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာ တစ်ယောက်ကို တစ်ခွက် ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာ ရေဒီယိုကနေ နေ့စဉ်သတင်းတွေ လာနေတယ်။

ဂန်းနမ်က လူနေအိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းတွေဟာ မကြာသေးခင်က ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် အထိ မြင့်တက်လာခဲ့ပါတယ် ...

"အဲ့ဒီတုန်းက အဲ့ဒီမြေကို ငါ ဘာလို့ မဝယ်ခဲ့မိပါလိမ့်"

"ဈေးတွေ အများကြီး တက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်နော်"

"အခုဆိုရင် အဲ့ဒီမြေသာ ရှိရင် ထိုင်နေရင်းနဲ့တင် သန်းပေါင်းများစွာ ရနေမှာ။ ဒီမှာတော့ လူတွေက လမ်းဘေးမှာ အိပ်နေကြရတယ်၊ တချို့ ကံကောင်းတဲ့သူတွေကျတော့ မြေလေး နည်းနည်း ရှိတာနဲ့တင် ပိုက်ဆံတွေ အပုံလိုက် ရနေကြတယ် ... ဒီလောကကြီးက ရွံစရာကောင်းတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောရမလားတောင် မသိတော့ပါဘူး"

ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာက အိုးမဲ့အိမ်မဲ့အချို့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေမိတယ်။

"အဲ့ဒီလူတွေလည်း တကယ် သနားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို တွေ့ချင်ကြမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ မတွေ့နိုင်ကြရှာဘူး။ တောက် ပိုက်ဆံဆိုတာ မိသားစုတစ်ခုကို ဒီလိုပဲ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တာပဲ"

ဒရိုင်ဘာက အဲ့ဒီစကားပြောပြီး ထွက်သွားတယ်။ စဉ်းစားကြည့်ရင် လူတွေက အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေကို ကြည့်တဲ့ အမြင်က သူတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်ပေါ် မူတည်ပြီး ကွဲပြားကြပါတယ်။ အသက်ကြီးလာလေလေ၊ ပိုပြီး ကိုယ်ချင်းစာတတ်လာလေပါပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်ဖို့ ဘယ်လောက် လွယ်ကူသလဲဆိုတာကို သိနေလို့ပါပဲ။ အမှားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူတို့လည်း ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှာ အိပ်နေရတဲ့သူတွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်သွားနိုင်တာလေ။

"မစ္စတာယန်"

"အော် ... မစ္စတာကင်"

မစ္စတာကင်က အလုပ်ရှာဖို့ သွားမယ့်အစား ဆန်အရက်ပုလင်းတစ်ပုလင်းနဲ့ ရောက်လာတယ်။ ဒီလိုအချိန်မှာ အရက်သောက်တာလား။ ဒါဟာ မစ္စတာကင်ရဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ လူအများစုကတော့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေဆိုရင် အရက်ပဲ သောက်နေကြတယ်လို့ ထင်တတ်ကြပေမဲ့ အဲ့ဒါက လုံးဝ မှားယွင်းပါတယ်။

သေချာတာပေါ့၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ဘဝကို အရက်ထဲမှာ နှစ်မြုပ်ထားတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ ဘဝကို ပြန်ထူထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့သူတွေပါ။ အဲ့ဒီထဲမှာမှ မစ္စတာကင်က အချိန်ဇယားကို တိတိကျကျ လိုက်နာတတ်တဲ့သူမျိုးပါ။

မနက်တိုင်း သောက်တဲ့ ဆိုဂျူတစ်ခွက်ဟာ နေ့စဉ်ဘဝကို ရုန်းကန်ဖို့အတွက် ဆေးသောက်သလိုမျိုးပါပဲ။ ပျော်ချင်လို့ သောက်တာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့လက်ထဲက ဆန်အရက်ကတော့ ... ဖျော်ဖြေရေးအတွက် သောက်တာဆိုတာ သိသာနေပါတယ်။

"အလုပ်သွားတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ..."

"မင်းကို နှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ"

အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဂန်ဟွမ် တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတယ်။

"မင်း ဒီနေ့လောက်ဆို ထွက်သွားတော့မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ။ တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြမလား"

* * * * * * * * *

ဂန်ဟွမ်က ခေါက်ဆွဲခြောက်ပေါ်ကို ဟင်းရည်မှုန့်တွေ ဖြူးပြီး ချေလိုက်တယ်။ ကဲ ... အရက်သောက်ဖို့ အမြည်း ကောင်းကောင်းလေး ရပါပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဘတ်စ်ကားဂိတ်နားက ပန်းခြံမှာ စပြီး သောက်ကြတော့တာပေါ့။

"ဒါနဲ့ ... မင်းက ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ"

"ကျွန်တော် သရုပ်ဆောင်ပါတယ်"

"သရုပ်ဆောင် ဒါဆို ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

"ကျွန်တော် သေသေချာချာ သရုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့အတွက် အတွေ့အကြုံ လိုနေလို့ပါ"

"ဒါဆို အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်နေရတာက မင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော်က အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရမှာမို့လို့ပါ"

"ဟားဟား ... ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး အမြင်က တကယ် မှန်နေတာပဲ"

"ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ထင်လို့လဲ"

"မင်း ရူးနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"

အဲ့ဒီစကားကို ကြားတော့ ဂန်ဟွမ် တစ်ယောက် အားရပါးရ ရယ်တော့တာပါပဲ။

"မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက် ငါတို့အဖွဲ့ထဲ ရောက်လာတာကိုက ထူးဆန်းနေတာလေ။ ကြည့်ရတာလည်း အသက်ဝင်နေသလိုပဲ။ အင်း ... ငါ ဒါကို ပြောရတာ နည်းနည်းတော့ အနေရခက်ပေမဲ့ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်လာဖို့ဆိုရင် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ရတယ်။ မာန၊ မျက်နှာ၊ အာဏာ ... အကုန်လုံးပေါ့။ ငါတို့မှာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဘာမှမရှိတဲ့သူတွေလိုပဲ နေထိုင်ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ လူတစ်ယောက်က တကယ် အသက်ရှင်နေတာလား၊ မရှင်ဘူးလားဆိုတာကို မြင်နိုင်တာ"

မစ္စတာကင်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ပုံမှန်လိုပဲ ပြောနေတယ်။ ဒါကို ကြားတော့ ဂန်ဟွမ် နည်းနည်းတော့ အားနာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ငါက မင်းကို အပြစ်တင်ဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စကားစပ်မိလို့ ပြောပြတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ... တစ်ခုခု သင်ယူနိုင်ခဲ့ရဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ အများကြီး သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်"

"သိရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီ ငရဲတွင်းကနေ သင်ယူစရာ တစ်ခုခု ရှိခဲ့တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့"

"ငရဲတွင်းလို့ ပြောရအောင်အထိတော့ မဆိုးပါဘူး။ ဒီမှာလည်း လူတွေ ရှင်သန်နေကြတာပဲလေ"

ဂန်ဟွမ်က မစ္စတာကင်ကို ဆန်အရက် တစ်ခွက် အပြည့် ငှဲ့ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မစ္စတာကင်က သူ့ဘဝဇာတ်ကြောင်းတွေကို အများကြီး ပြောပြပါတော့တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် သူ မပြောပြဖြစ်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို အခု အရက်သောက်ရင်းနဲ့ ဝေမျှနေတာပါ။ ပြောနေရင်းနဲ့ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ မစ္စတာကင်က ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ မျက်ရည်တွေကို သုတ်နေတတ်ပါတယ်။

"မင်း အခု သိသွားပြီမို့လား မစ္စတာယန် ... ငါတို့က ဖြစ်ချင်လို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို။ တီဗီထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရင် လူတိုင်းက ငါတို့တွေကို အပြစ်ရှိသူတွေလိုပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။ ပြန်ပြီး မကြိုးစားဘဲနဲ့ အလှူအတန်းတွေကိုပဲ မှီခိုနေတဲ့ ပိုးဟပ်တွေလိုမျိုးပေါ့။ ငါတို့အပေါ် အပြစ်ပြောနေတဲ့ လူတွေကို ပြောချင်တာက ... မင်းတို့က ငါတို့အကြောင်း ဘာသိလို့လဲ မင်းတို့ကောင်တွေ ငါလည်း စီအီးအို တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ် ငါလည်း ဟိုဒီမှာ လှူခဲ့ဖူးတယ် မင်းတို့ သိကြရဲ့လား မင်းတို့ကောင်တွေ ဒါပေမဲ့ ငါ့စက်ရုံပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ငါ့အမှားပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါဘူး။ ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး ..."

မစ္စတာကင်ရဲ့ ဒေါသက ပြင်းထန်သလို တစ်ဖက်မှာလည်း အရမ်းကို အားငယ်နေပုံရပါတယ်။ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့တွေရှေ့မှာ ဒေါသ တစ်ခါမှ မပြဖူးတဲ့ ဒီလူဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ပျက်စရာတွေကို ဒီနေ့တစ်ရက်တည်းနဲ့ အကုန် ရင်ဖွင့်ချင်နေပုံရပါတယ်။ ဂန်ဟွမ်က နားထောင်ပေးရင်း အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို သူ့ခေါင်းထဲမှာ မှတ်သားထားလိုက်တယ်။ မစ္စတာကင် စကားပြောပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ငိုနေခဲ့ပါပြီ။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ မစ္စတာယန်"

"ဘာလဲ ... ကျွန်တော် မငိုရဘူးလား"

"ဒါပေါ့ ငိုလို့ရတာပေါ့ တကယ်တော့ ငါ့အတွက် ငိုပေးလို့ ကျေးဇူးတောင် တင်ပါသေးတယ်ကွာ"

မစ္စတာကင်က ရွှင်ရွှင်ပျပျ ရယ်မောရင်း ဂန်ဟွမ်ကို ဆန်အရက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ပေးလိုက်တယ်။

* * * * * * * * *

ယန်မီဆိုက လက်မှတ်တစ်စောင်ကိုင်ပြီး ပြဇာတ်ရုံဆီကို ဦးတည်လိုက်တယ်။ ပြဇာတ်က စတော့မှာပါ။ သူမက'လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း'ဆိုတဲ့ ပြဇာတ်ကို ကြည့်ဖို့ လာတာဖြစ်ပြီး မစခင်မှာ သရုပ်ဆောင် နားနေခန်းဆီ သွားဖို့ စိတ်ကူးထားပေမဲ့ နောက်ကျသွားတာကြောင့် ပရိသတ်ထိုင်ခုံတွေဆီကိုပဲ တန်းသွားလိုက်ရတယ်။

ပြဇာတ်ရုံ တစ်ခုလုံးမှာ လူ ၃၀၀ ခန့်နဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ မီဆိုက ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ဝယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ အင်တာနက်မှာ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းတင် ရောင်းကုန်သွားတာပါ။ သူမဆီမှာရှိတဲ့ လက်မှတ်ကတော့ သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်က လက်ဆောင်ပေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

"ဂန်ဟွမ် ဘယ်တော့ ထွက်လာမလဲ မသိဘူးနော်"

"အေးလေ"

သူမဘေးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး နှစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောနေကြတယ်။ မီဆို ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ဂန်ဟွမ်က အရင်လိုပဲ လူကြိုက်များနေတုန်းပါပဲ။ သူက နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂလိက ပြဇာတ်အဖွဲ့ကနေ ထွက်ပြီးတော့ နယ်မြို့လေးက အမည်မသိ ပြဇာတ်ရုံဆီကို သွားခဲ့တဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပါ။ သူ အဲ့ဒီမှာ နာမည်ရလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဆိုးလ်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုက ကမ်းလှမ်းတာကို ခံခဲ့ရတာပါ။ သူမ ကြားရသလောက်ဆိုရင်တော့ ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံနားက ပြဇာတ်အဖွဲ့ကြီးတွေ အကုန်လုံးက သူ့ကို ကမ်းလှမ်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

'သူက အောင်မြင်ဖို့ မွေးဖွားလာသူပဲ'

ပါရမီရှင်။ အဲ့ဒီစကားလုံး တစ်လုံးတည်းနဲ့ပဲ သူ့ကို ဖော်ပြလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ မနာလိုတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ သူ ဒီနေရာကို ရောက်လာဖို့အတွက် ဘယ်လောက်အထိ ကြိုးစားခဲ့ရလဲဆိုတာကို သူမ သိနေလို့ပါပဲ။ တကယ်တော့ သူမကိုယ်သူမ သူ့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်မိတဲ့အခါမှာ ရှက်တောင် ရှက်မိပါသေးတယ်။

'သူက ဒီလောက် အာရုံစိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပါ'

သူက လေ့ကျင့်မှုတွေအတွက် အချိန်အများကြီး ပေးခဲ့တဲ့သူပါ။ သူမ စင်မြင့်ကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မီးတွေ မှိတ်သွားတယ်။ စပီကာကနေ လေတိုက်သံတွေ ထွက်လာတော့တာပဲ။

ပြဇာတ်က စတော့မှာပါ။

* * * * * * * * *

အသက်ရှူကျပ်သွားသလိုပဲ။

အဲ့ဒါက အခုအချိန်မှာ မီဆို ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ပါ။ ပြဇာတ်ရုံထဲက လူတိုင်းလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားနေကြရမယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါဟာ လူကြီးတွေအတွက် ပြဇာတ်ပါ။ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြမ်းဖက်မှုဘက်ကို ပြောတာပါ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှု မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်မှုမျိုးပေါ့။ သရုပ်ဆောင်တွေက ခေတ်သစ်လူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ရက်စက်မှုတွေ၊ လူသားတွေသာ ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ ရက်စက်မှုတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သရုပ်ဆောင်ပြနေကြတာပါ။

ဒါဟာ ရူးသွပ်စရာပါပဲ။ ဒီပြဇာတ်ကို ဖန်တီးတဲ့သူရော၊ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့သူတွေရော ... အကုန်လုံး ရူးနေကြတာပဲ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ...

မီးမောင်းက တစ်ယောက်တည်းသော အမျိုးသားဆီကို ကျရောက်သွားတယ်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကားဟွန်းသံတွေ ဆူညံနေပြီး လူတွေရဲ့ စကားပြောသံတွေကိုလည်း ပတ်ပတ်လည်မှာ ဖွင့်ထားပါတယ်။ အဲ့ဒီ ဆူညံသံတွေကြားထဲမှာပဲ အမျိုးသားက ပြဇာတ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အမြင့်ဆုံး အရှိန်ကို ရောက်စေမယ့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဟန်ဂန်းမြစ်က တံတားတစ်စင်းပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ စာတစ်ကြောင်းကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ဖူးတယ်'အိမ်ပြန်ချင်တယ်'တဲ့။ အဲ့ဒါကို မြင်တော့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက အိမ်ပြန်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ့ရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးဆီကိုပေါ့။ သူ ပြန်သွားချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

အမျိုးသားက သူ့လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီလက်တွေက တုန်ယင်နေပါတယ်။

"ကျွန်တော် ဘာတွေးမိလဲ သိလား ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီစာလုံးတွေကိုပဲ မြင်ပြီး'သေချင်တယ်'လို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့အတွက် နွေးထွေးနေမယ့် အဲ့ဒီစကားလုံးတွေဟာ ... ကျွန်တော့်ကိုတော့ အဲ့ဒီတံတားပေါ်ကနေ ခုန်ချချင်တဲ့ စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့တယ်"

အမျိုးသားက ဒူးထောက်လိုက်တော့ မီဆို ဘေးက မိန်းကလေးတွေရဲ့ ငြီးတွားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူတို့တွေက ဒီပြဇာတ်ထဲမှာ၊ စင်ပေါ်က သရုပ်ဆောင်ဆီမှာ လုံးဝ စီးမျောနေကြတာပါ။

"ကျရှုံးတဲ့သူ။ ရှုံးနိမ့်တဲ့သူ။ ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလိုပဲ ထင်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သိထားပါ၊ ကျွန်တော်က တမင်တကာ ကျရှုံးခဲ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို"

အမျိုးသားက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဒေါသ၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ... အသံတိတ် အကူအညီတောင်းခံမှုတွေ ရောပြွမ်းနေပါတယ်။ သူက ပရိသတ်တွေကို ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

"ခင်ဗျားတို့က ... ကျွန်တော့်ထက်စာရင် ကံနည်းနည်းလေး ပိုကောင်းခဲ့ရုံပါပဲ။ ဒါကို မှတ်ထားပါ။ နောက်တစ်ယောက်က ခင်ဗျား ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို အေးစက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ ငရဲခန်းက နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားဆီ ရောက်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့အတွက် ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါ့မယ်။ အဲ့ဒီအချိန် ရောက်လာတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ရှင်သန်နိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပေးပါ့မယ်"

အမျိုးသားက နောက်ကို လန်ကျသွားတယ်။

ပြီးတော့ စင်မြင့်ပေါ်က မီးတွေ မှိတ်သွားပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *

ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောကြပါဘူး။ ပရိသတ်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် စကားပြောဖို့တောင် ကြောက်နေကြသလိုမျိုး ပြန်ထွက်သွားကြတယ်။ တချို့ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်တွေကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ဆွဲဖြဲပစ်နေကြသလို၊ တချို့ကျတော့လည်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ တုန်ရင်နေကြတယ်။ လူတိုင်းက တုံ့ပြန်မှု အမျိုးမျိုး ရှိကြပေမဲ့ အားလုံးကတော့ တစ်ခုတည်းကိုပဲ ဆိုလိုနေကြပုံရပါတယ်။

ဒီပြဇာတ်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြည့်ချင်တော့ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

မီဆိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။ ဒီပြဇာတ်ဟာ လူပြောများပြီး ဟိုးဟိုးကျော်သွားတာမျိုး မရှိရင်တော့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ချိန်မှာ လုံးဝ မေ့ပျောက်ခံရမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ... အဲ့ဒါက ပရိသတ်တွေကို နာကျင်မှုတွေ အများကြီး ပေးလို့ပါပဲ။

"အရမ်း နာကျင်ရတယ်"

တကယ်ဆိုရင် ဝမ်းနည်းရုံသက်သက်ဆိုရင် ပိုကောင်းဦးမှာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ လူတွေက ထပ်ကြည့်ကြဦးမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပရိသတ်တွေရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ နေရာကိုပဲ အတိအကျ ထိုးနှက်နေတာပါ။ မီဆို အပြင်ရောက်တာနဲ့ သရုပ်ဆောင် နားနေခန်းဆီကို ပြေးသွားလိုက်တယ်။ သူ သရုပ်ဆောင်တာမို့လို့ ပြဇာတ်က ကောင်းမှာမှန်း သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့တော့ သူမ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ သူမ ခင်တဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး နားနေခန်းထဲကို တန်းဝင်လိုက်တယ်။ မှန်ရှေ့မှာ မိတ်ကပ်တွေ ဖျက်နေတဲ့ ဟန်မာရူး ကို သူမ တွေ့လိုက်ရတယ်။

"အော် မီဆို"

"အော် မနေနဲ့"

မီဆိုက သူမရဲ့ လက်ကမ်းစာစောင်နဲ့ ဂန်ဟွမ်ရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပါတော့တယ်။

* * * * * * * * *