အခန်း (၈၉-၉၀)
Vol. 9 Ch. 89-90
အခန်း (၈၉)
ကလပ်အဖွဲ့သားတစ်စုလုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲချပြီး အမောတဆို့ ဖြစ်နေကြတယ်။ ဟန်မာရူးလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထွက်နေတဲ့ အပူရှိန်ကြောင့် အောက်က အေးစက်နေတဲ့ သစ်သားကြမ်းပြင်တောင်မှ နွေးထွေးနေသလို ခံစားနေရတယ်။
“ဆောင်းရာသီကြီးမှာတောင် ဒီလောက် ဖြစ်ရတယ်လို့ ...”
“အပူပေးစက်တောင် မဖွင့်ထားရသေးဘူး၊ အရမ်းပူနေတာပဲ ...”
“ဟူး ... ဟူး ... ဆောင်းတွင်းထဲ ရောက်နေသလိုပဲ”
အဖွဲ့ဝင်တွေက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ညည်းတွားနေကြတယ်။
“တောက် ... တောက် ... အချိန်တွေ ကုန်နေပြီနော် အမျိုးသားတို့၊ အမျိုးသမီးတို့။ ငါတို့မှာ အတိအကျပြောရရင် ၄၈ စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ အဲဒါကြောင့် အာရုံပြန်စိုက်ကြတာ ကောင်းလိမ့်မယ်”
ယန်မီဆိုရဲ့ ကြေညာသံကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံး နာကျင်စွာနဲ့ ညည်းညူလိုက်ကြပြန်တယ်။ သူတို့အတွက်တော့ နားချိန် တစ်မိနစ်ဆိုတာ အရမ်းကို နည်းလွန်းနေတာပဲ။
“အခုကနေ နောက်ထပ် ဘယ်နှစ်စုံ ကျန်သေးလဲ"လို့ ပတ်ထယ်ဂျွန်က မေးလိုက်တယ်။
ဒီကောင်လေးဟာ အစပိုင်းမှာ အားနည်းတဲ့ပုံစံမျိုး ရှိပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ တော်တော်လေး ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတဲ့ ပုံပေါက်နေပြီ။ တခြားအဖွဲ့ဝင်တွေလည်း ထို့အတူပဲ။ ပတ်ဒေးမြောင်နဲ့ ကင်ဆိုယွန်းဆိုရင် သိသိသာသာကို ဝိတ်ကျသွားကြတယ်။
“၃ စုံ”
“ဟား ...”
“ကဲ ... ၂၇ စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အကုန်လုံး ထကြတော့”
မာရူးက မေးဖျားကနေ ချွေးစက်တစ်စက် စီးကျလာရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်တယ်။ ဒီဇင်ဘာလရောက်ဖို့ နှစ်ရက်ပဲ လိုတော့ပေမဲ့ အခုထိ ဒီလောက်အထိ ချွေးထွက်နိုင်သေးတာပဲ။ သူ ယန်မီဆို ထိုင်နေတဲ့ နောက်ဘက်က ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်က အရွက်မရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေဟာ လေပြင်းကြောင့် တုန်ခါနေကြတယ်။ သတင်းဌာနတွေကတော့ ဒီနေ့ လေအေးတိုက်မယ်လို့ သတိပေးထားကြပေမဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲမှာတော့ အဲဒီဒဏ်ကို ဘာမှ မခံစားရဘူး။
သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို သုတ်လိုက်တာနဲ့ ၁၃ စက္ကန့်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ယန်မီဆိုက ပြောတယ်။ သူမက လက်ထဲက စတော့ဝပ်ကိုကြည့်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ယောက်လို ပြုံးနေတာပဲ။
‘ယန်မီဆိုရဲ့ အပြုံး ... ဖူး ...’
သူ အဲဒီလို တွေးလိုက်ရုံရှိသေးတယ်၊ ယန်မီဆိုက လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်တယ်။
“စမယ်”
အဖွဲ့သားတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ ဒိုက်ထိုးကြတော့တယ်။ မိန်းကလေးတွေကတော့ ဒူးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ထောက်ထားကြပြီး ယောက်ျားလေးတွေကတော့ ယန်မီဆိုရဲ့ လက်ခုပ်သံ စည်းချက်အတိုင်း အပြည့်အဝ ဒိုက်ထိုးနေကြတယ်။
‘ဒီဘဝမှာ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက ပိုကောင်းနေလို့ တော်သေးတာပေါ့’
ဒါဟာ ဒီဘဝအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုလားတော့ မာရူး မသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားကစားစွမ်းရည်ကတော့ ဒီဘဝမှာ တော်တော်လေး တိုးတက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ယန်မီဆိုရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကတော့ တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းလှတယ်။
လက်တန်းခုန်တာ၊ ဘေးတိုက် ထိုင်ထလုပ်တာ၊ ခုန်ပြီး ထိုင်ထလုပ်တာ၊ ဒိုက်ထိုးတာ၊ ဝမ်းဗိုက်လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တာ၊ ခြေထောက်ယှက်ခတ်တာ ... ယန်မီဆိုဟာ အလှည့်တိုင်းမှာ အကြိမ်ရေတွေကို လိုသလို ပြောင်းလဲပစ်တတ်တာကြောင့် ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲနေသေးတယ်။
တစ်စုံစီဟာ ၇ မိနစ်လောက် ကြာတတ်တယ်။ ငရဲခန်းထဲက ၇ မိနစ်ပေါ့။
“ရပ်”
ဘာပီ လေ့ကျင့်ခန်းလေးနဲ့ နောက်ထပ် တစ်စုံ ပြီးဆုံးသွားပြန်တယ်။ မာရူးနဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံး အမောတဆို့နဲ့ ပြန်လှဲချလိုက်ကြပြန်တယ်။ သူတို့မျက်နှာပေါ်က ချွေးတွေဟာ တစ်ဖန် ပြန်စီးကျလာပြန်ပြီ။
“ငါ သရုပ်ဆောင်ဖို့ လုပ်နေတာလား ...”
“ဒါမှမဟုတ် အားကစားကလပ် ရောက်နေတာလားတောင် မသိတော့ဘူး ...”
“ငါတော့ သေတော့မှာပဲ”
“မိုးကောင်းကင်ကြီးက ချာချာလည်နေတာပဲ”
“ငါ အန်ချင်လာပြီ ...”
“အန်ချင်ရင် တခြားနေရာ သွားအန်စမ်းပါ ...”
လူတိုင်းက ညည်းတွားနေကြတယ်။ သူတို့တွေ ဒီပုံစံသစ်နဲ့ ကျင့်သားရလာတိုင်း ယန်မီဆိုက အသစ်အသစ်တွေကို ထပ်ထည့်လေ့ရှိတယ်။ ဒါကို မြင်တိုင်း မာရူးဟာ ယန်မီဆိုရဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်တဲ့ ပါရမီကို အံ့ဩနေမိတော့တယ်။ ဒါဟာ စစ်တပ်က ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်းတွေထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ စစ်တပ်က နည်းပြတွေက နားချိန် ပိုပေးကြသေးတာပဲ။
“သရုပ်ဆောင်ဖို့အတွက် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်နေရတာလဲလို့ မင်းတို့ သိချင်နေကြလိမ့်မယ်။ ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းတို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သရုပ်ဆောင် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီလေ့ကျင့်ခန်းတွေက မလိုအပ်ပါဘူး။ တခြားနည်းပြတွေဆိုရင်လည်း ဒါမျိုးတွေ လုပ်မှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အလုပ်တစ်ခုကို မပီပြင်ဘဲ လုပ်ရတာ မုန်းတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိကြတယ်မဟုတ်လား။ ငါ့အတွက်ကတော့ လုပ်ရင် အပြတ်ပဲ၊ မလုပ်ရင် အိမ်ပြန်ပဲ။ အဲဒါကို သိကြတယ်မလား၊ ဟေ့ကောင်တွေ”
“... ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“ငါ ပြောဖူးတယ်နော်၊ မင်းတို့ရဲ့ ခြေချောင်းကနေ ဆံပင်အထိ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကြွက်သားတိုင်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှ သရုပ်ဆောင်ကောင်းနိုင်မှာလို့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ထရပ်လိုက်ကြတော့။ ၁၂ စက္ကန့်ပဲ ရှိမယ်”
“ဟင်း ...”
“အိုကေ ... စောစောက ဘယ်သူ သက်ပြင်းချလိုက်တာလဲ။ လက်ထောင်စမ်း”
ဒိုဂျင်က တုန်လှုပ်သွားပြီး ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ လက်ထောင်လိုက်တယ်။
“ဒီတစ်စုံပြီးရင် ကွင်းထဲမှာ နှစ်ပတ်သွားပြေးချေ။ သက်ပြင်းချဖို့ ခွန်အားရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီအားကို ခြေထောက်အတွက် သုံးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
“န ... နည်းပြ”
“ဘာလဲ။ လေးပတ် ပြေးချင်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“အိုကေ ဒါဆိုရင် ဆက်လုပ်ကြတော့"
ယန်မီဆိုရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အော်ဟစ်သံကြောင့် အဖွဲ့သားတွေဟာ လေ့ကျင့်ခန်းဆီကို အာရုံပြန်ရောက်သွားကြတယ်။
* * * * * * * * *
“မင်းတို့ ဒီနေ့လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြပြန်ပြီပဲ"လို့ ယန်ဂန်ဟွမ်က ကားမောင်းရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“သရုပ်ဆောင်တိုင်း အဲဒီလို လုပ်ကြတာလား”
“သီအိုရီအရ ပြောရရင်တော့ မီဆို ပြောတာ မှန်တယ်။ စင်မြင့်ပေါ်က သရုပ်ဆောင်တွေက ခံနိုင်ရည် အများကြီး ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း တကယ် ကောင်းကောင်း လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့ လိုတယ်လေ”
“အဲဒါကြောင့် ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ် ရှိနေတာပေါ့”
“အဲဒါ မှန်တယ်။ အင်း ... သူမ နည်းနည်းတော့ လွန်နေသလို ခံစားရပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းတို့ ကျင့်သားရသွားလိမ့်မယ်။ သူမလည်း ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်းထန်အောင်တော့ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကောင်းမှာပဲ”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်က ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူမက ဒီထက် ပိုဆိုးအောင် လုပ်ရင်လည်း လုပ်နိုင်တာပဲ။ ငါတို့ ပြောနေတာက ယန်မီဆိုအကြောင်းလေ”
ယန်ဂန်ဟွမ်က ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ... သူတို့တွေသာ ဒီထက်ပိုပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရဦးမယ်ဆိုရင် ဒီကလပ်ဟာ သရုပ်ဆောင်ကလပ် မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွမ်းဘားကလပ် ဖြစ်သွားတော့မှာပဲ။ မာရူးကတော့ အဲဒီလိုမျိုး မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
မာရူးက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်၊ မှောင်မည်းပြီး အေးစက်နေတဲ့ ဆောင်းရာသီ ရှုခင်းတွေ ဖြတ်ပြေးနေတာကို မြင်နေရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလုံးလုံး သူဟာ ယန်ဂန်ဟွမ် နောက်ကို လိုက်ပြီး အန်းယန်းအထိ နေ့တိုင်း သွားနေခဲ့တာ။ ဒီနေ့လည်း ထူးမခြားနားပါပဲ။ အန်းယန်း ပထမခရိုင်က လမ်းကျဉ်းလေးတွေထဲကို ဖြတ်မောင်းပြီးနောက် သူတို့ကားလေး ရပ်သွားတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ရှေ့က အဆောက်အဦးထဲကို ဝင်ခဲ့ကြတယ်။
သူတို့ဟာ မြေအောက်ထပ်ကို ဦးတည်သွားနေကြတာ၊ အဲဒီနေရာမှာ အသံလုံတဲ့ အခန်းလေးတွေ အများကြီး ခွဲထားတယ်။ အဲဒါကတော့ အခပေး လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတွေပဲ။ မာရူး အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့အခါ ဒရမ်သံတွေနဲ့ ဂစ်တာသံတွေကို ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားနေရတယ်။ တီးဝိုင်း ၄ ခုလောက် ဒီမှာ လေ့ကျင့်နေကြတဲ့ပုံပဲ။
“အထဲဝင်ရအောင်”
ယန်ဂန်ဟွမ်က အခန်းအမှတ် ၂၀၅ ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အထဲက ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတယ်။ အခန်းရဲ့ နံရံတစ်ဖက်လုံးကို မှန်အကြီးကြီးနဲ့ ကာထားတယ်။ ကြမ်းပြင်ကိုတော့ စပန့်ဂ်လိုမျိုး ပျော့ပျောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ခင်းထားတယ်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ နာရီတစ်လုံးရှိပြီး အဲဒီအောက်မှာတော့ ‘တစ်ခါလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စာသားဟာ ဆယ်ခါလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စာသားနဲ့ ကွဲပြားတယ်’ ဆိုတဲ့ စာသားကို မင်နဲ့ ရေးထားတယ်။ ဒီနေရာဟာ လီဂျွန်မင်း ပိုင်တဲ့နေရာဆိုတာကို ဒီကို စရောက်ကတည်းက မာရူး သိခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေရာရဲ့ နောက်ဘက်မှာ အဲဒီလူရဲ့ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ပုံ ရှိနေလို့ပဲ။
“ဒီကိုလာတိုင်း ငါ အမြဲတမ်း တွေးမိတာ၊ အဲဒီဆရာကတော့ ဝါသနာ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲလို့”
“မင်း အဲဒီပုံကို ပြောနေတာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“မင်း တစ်ချိန်ကျရင် သူ့ကို ကြိုဆိုလာလိမ့်မယ်။ သူက ဒီနေရာရဲ့ ပြယုဂ်ပဲလေ”
သူတို့နှစ်ယောက် ဝင်သွားတဲ့အခါ အထဲက လူအချို့က သူတို့ကို လက်လှမ်းပြကြတယ်။
“အစ်ကို ... ရောက်ပြီလား”
“အေး ... မင်းတို့ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား”
“စားပြီးပြီပေါ့”
“ငါ့အတွက်ကော”
“အဲဒါတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ စီစဉ်လိုက်တော့။ မာရူး ... နေကောင်းလား”
“နေကောင်းပါတယ်”
မာရူးက သူ့ရှေ့မှာ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေတဲ့ လူတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ အမျိုးသား ၂ ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီး ၃ ယောက် ရှိပြီး အားလုံးက အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်တွေချည်းပဲ။ သူတို့ထဲမှာ အသက်အကြီးဆုံးကတော့ ယန်ဂန်ဟွမ်ကို ‘အစ်ကို’ လို့ ခေါ်တဲ့ ယူဒုံဂျင်ပဲ။ မာရူးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ အဲဒီလူက အသက် ၂၅ နှစ်လောက် ရှိပြီ။
“စရအောင်လေ"လို့ ဒုံဂျင်က ထရပ်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း ဒီနေ့ တော်တော် တက်ကြွနေပါလား။ ဒီနေ့ပြီးရင် ရည်းစားနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့လား”
“ဟာ ... အစ်ကိုကလည်း။ အစ်ကိုကတော့ ဗေဒင်ဆရာ လုပ်စားရင်တောင် ရနေပြီ”
“ဟား ဟား”
ယန်ဂန်ဟွမ်က သူ့ရဲ့ ဂျာကင်ကို ချွတ်လိုက်တယ်၊ မာရူးလည်း ထို့အတူပဲ။ ယန်ဂန်ဟွမ်က သူ့ဂျာကင်ကို အခန်းထောင့်ကို ပစ်တင်လိုက်ပြီး အားလုံးကို သူ့ဘေးနား ခေါ်လိုက်တယ်။
“နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် စတော့မှာ၊ အဲဒါကြောင့် သတိမလွတ်ကြနဲ့ဦး”
“အခုတောင် ရင်တုန်နေပါပြီ ဟားဟား"လို့ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေတယ်။
“ကောင်းတယ်။ ရင်တုန်နေရင်းနဲ့တောင် ရယ်နိုင်တယ်ဆိုရင် မင်းတို့ အခြေအနေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေပြီလို့ ဆိုရမယ်။ တကယ် မကစားခင် အစမ်းတစ်ခေါက် ဖတ်ကြည့်ရအောင်”
သရုပ်ဆောင်တွေဟာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခန်းရဲ့ နေရာအသီးသီးကို ခွဲထွက်သွားကြတယ်။ မာရူးကတော့ လက်ထဲမှာ မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ပြီး ပရိသတ်တွေ ထိုင်မယ့်နေရာကို သွားထိုင်လိုက်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလုံးလုံး သူဟာ ဒီနေရာမှာ အရာသုံးခုကို အလှည့်ကျ လုပ်ဆောင်နေခဲ့တာ။ ပထမက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တွေရဲ့ လက်ရာ ပြဇာတ်ထုတ်လုပ်မှုကို လေ့လာတာ။ ဒုတိယကတော့ သရုပ်ဆောင်တွေ ဘယ်လို လေ့ကျင့်ကြသလဲဆိုတာကို ကြည့်တာ။ နောက်ဆုံးကတော့ အခု ဒီလူတွေ လုပ်နေတဲ့ ပြဇာတ်မစခင် သူကိုယ်တိုင် သရုပ်ဆောင်ရမယ့် ပြဇာတ်တိုလေးအတွက် လေ့ကျင့်တာပဲ။
မာရူးရဲ့ အိမ်စာကတော့ ပရိသတ်အပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းနဲ့ သူတို့နဲ့ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်စွမ်းကို တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်က ပွဲတော်မှာ မာရူးဟာ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို ယန်ဂန်ဟွမ်ကို အနည်းငယ် ပြသခဲ့ဖူးတယ်။
“နောက်ဆုံးမှာတော့ သရုပ်ဆောင်တွေဟာ သူတို့ ကပြခဲ့တဲ့ ပြဇာတ်တိုင်းဆီကနေ ပိုပြီး တိုးတက်လာကြတာပဲ”
ယန်ဂန်ဟွမ်ရဲ့ ဖြေရှင်းချက်ကတော့ ရိုးရှင်းတယ်။ မာရူးကို စင်ပေါ်ကို တတ်နိုင်သမျှ အကြိမ်ကြိမ် ပို့ပေးပြီး သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ပဲ။ နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်၊ အဲဒါကတော့ စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်နေတဲ့ ခံစားချက်ထဲမှာ ဘယ်တော့မှ စီးမျောမသွားဖို့ပဲ။
မာရူးကိုယ်တိုင်ကတော့ ပွဲတော်တုန်းက သူ အဲဒီလို စီးမျောမသွားခဲ့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အမှန်တော့ ပရိသတ်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုတွေဟာ ပိုပြီး ထက်မြက်လာသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ တတ်နိုင်သမျှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ယန်ဂန်ဟွမ်ကတော့ အဲဒါကို လုံးဝ သဘောမတူခဲ့ဘူး။
“ယန်မီဆို ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုကို မင်းကို ပြန်ပြရဦးမလား”
မာရူးက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ တကယ်တော့ လေ့ကျင့်နေစဉ်က မာရူးနဲ့ စင်ပေါ်က မာရူးဟာ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေခဲ့တာပဲ။ စင်ပေါ်မှာ သူက ပိုပြီး လွတ်လပ်နေသလိုပဲ။ ကလေးလေးနဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြင်စာသားတွေဟာလည်း အဲဒီလွတ်လပ်မှု ခံစားချက်ကနေပဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ သူဟာ စာသားထဲက နာမဝိသေသန အချို့ကိုတောင် တချို့နေရာတွေမှာ မေ့သွားခဲ့သေးတာပဲ။
“အဲဒီလို တန်းပြီးလုပ်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းက မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ အရမ်းကောင်းတဲ့ အရာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်း မှတ်ထားရမှာက မင်းဟာ ပြဇာတ်ထဲက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ပဲ။ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်နေဖို့ လိုတယ်။ အဲဒီနေ့က ပရိသတ်ထဲက ကလေးနဲ့ မင်း စကားပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ကံကောင်းလို့သာ အဆင်ပြေသွားတာ၊ တကယ်လို့ ပရိသတ်ထဲက တခြားကလေးတွေပါ မင်းကို လိုက်ပြီး စကားပြောလာရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ အဲဒီမှာတင် မင်းက အပြင်စာသားတွေကို ဆက်သုံးနေရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း တွေးခဲ့ဖူးလား။ ဒါမှမဟုတ် ပျော်လို့ပဲ လုပ်ခဲ့တာလား။ ဒါက အရေးကြီးတယ်။ အဲဒီ အပြင်စာသားတွေမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ပြဇာတ်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။ တစ်ခါ အဆင်ပြေခဲ့ရုံနဲ့ ဒုတိယအကြိမ်လည်း အဆင်ပြေလိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့”
ပရိသတ်နဲ့ စကားပြောဖို့က အရေးကြီးပေမဲ့ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့က ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်။ ဒါက တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ စကားပဲ။ သူ့ရဲ့ အခန်းပြီးသွားတဲ့အခါ တခြားကလေးတွေကပါ ဆူညံလာမယ်ဆိုရင် ပြဇာတ်တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားနိုင်တာပဲ။
“ပြဇာတ်ဆိုတာ လူတွေက လုပ်ကြတာ။ အရေးကြီးတာက လူအများကြီးက စုပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြတာပဲ”
မာရူးဟာ ဒါဟာ အဖွဲ့လိုက်ကစားရတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခုဆိုတာကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တာပဲ။ သူ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းက ဝန်ထမ်းအသစ်တစ်ယောက်ဟာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တာကို သူ သတိရမိသွားတယ်။ ကံကောင်းလို့ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီဝန်ထမ်းအသစ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကတော့ မမှန်ကန်ခဲ့ဘူး။ အမှန်တော့ အဲဒီလူကို ဒါဟာ အဖွဲ့လိုက်ကစားရတဲ့ ကစားပွဲလို့ ပြောခဲ့တဲ့သူက မာရူးကိုယ်တိုင်ပဲ မဟုတ်လား။
အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ဘာသာသူ တစ်ကိုယ်တော် လုပ်နေမယ်ဆိုရင် တခြားပါဝင်တဲ့သူတွေအားလုံး စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဘာဆိုးကျိုးမှ မရှိခဲ့ရင်တောင်မှပေါ့။
“ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ပရိသတ်ရော သရုပ်ဆောင်တွေကိုရော လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းသာ ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း ကပြရင်တောင် ဘယ်သူမှ ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီလောက်အထိ မတော်သေးဘူးလေ”
“ပြဇာတ်ဆိုတာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတွေက လုပ်ကြတာပဲ၊ ဒါကို ငါက ...”
“မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေမိလို့ပါ”
“ဟင်း ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ သရုပ်ဆောင်တာကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးဦး။ ဒီပြဇာတ်က ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ သွားမလဲဆိုတာကို ရှုထောင့်ပေါင်းစုံကနေ ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားစမ်းပါ။ တခြားသရုပ်ဆောင်တွေ လုပ်တဲ့ အမူအရာတွေနဲ့ အချက်ပြမှုတွေကို မှတ်ထား၊ ပြီးတော့ စကားလုံးတွေကနေ ပေးနိုင်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အမူအရာတွေကနေ ပေးနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေရဲ့ ကွဲပြားမှုကို မြင်အောင်ကြည့်။ ငါကတော့ မင်းကို အကုန်လုံး လိုက်ရှင်းပြနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ငါ တိုက်ရိုက် မသင်ပေးတဲ့ အရာတွေကို မင်းဘာသာ မင်း မှတ်စုထုတ်ထားရမယ်။ မင်း အဲဒီလောက်တော့ လုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်”
ယန်ဂန်ဟွမ်က မာရူးကို အမြဲတမ်း အဲဒီစကားတွေကိုပဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီလူက ရုတ်တရက်ကြီး တစ်ခုခုကို စိတ်ကူးယဉ်နေတတ်ပြီး သူ စိတ်ကူးယဉ်နေတာတွေကို မာရူးကို ရှင်းပြတတ်တယ်။ အဲဒီလို ရှုထောင့်က ကြည့်ရင် သူက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပေမဲ့ ဒါတောင်မှ သူဟာ ဆရာကောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ။
သူက ယန်မီဆိုနဲ့တော့ အများကြီး ကွဲပြားတယ်။ ယန်မီဆိုက သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေအတိုင်း လုပ်ဆောင်တတ်ပေမဲ့ ယန်ဂန်ဟွမ်ကတော့ သူ့တပည့်ကို လေ့လာစောင့်ကြည့်မှုကနေတဆင့် သင်ယူစေချင်တာပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ မင်းသာ ညံ့နေမယ်ဆိုရင် ယန်ဂန်ဟွမ်ဆီကနေ ဘာမှ သင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် မာရူးက အမြဲတမ်း သတိထားနေဖို့ လိုအပ်တယ်။ အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေက ဘယ်ကနေ ထွက်လာမလဲဆိုတာကို သူ ဘယ်တော့မှ မသိနိုင်လို့ပဲ။
“ကဲ ကိုယ့်လူတို့ ... စကြရအောင် ဒီပွဲပြီးရင် ထမင်းသွားစားကြမယ်"
“အစ်ကို ... ကျွန်တော်တို့ စားပြီးပြီလို့ ပြောနေတယ်လေ”
“ဟုတ်လား ဒါဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါ ထပ်စားကြတာပေါ့”
သီချင်းသံ စတာနဲ့ ပြဇာတ်က စတင်ခဲ့တယ်။ ဒီပြဇာတ်ကတော့ ချစ်သူ သုံးဦးရဲ့ မတူညီတဲ့ ပုံပြင် သုံးခုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ။ အဲဒီထဲမှာ ဖက်လှဲတကင်း လုပ်တာတွေ၊ နမ်းတာတွေနဲ့ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်အမြွက်ပြတဲ့ အခန်းတွေ တော်တော်များများ ပါဝင်တယ်။ အသက် ၁၈ နှစ်အထက်တွေပဲ ကြည့်ရှုခွင့်ရှိတဲ့ ပြဇာတ်ပေါ့။ မာရူးတောင်မှ နောက်နှစ်အထိ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူက အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အသက် ၄၅ နှစ် ရှိနေပြီ မဟုတ်လား။
မာရူးက လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲမှာ တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ဒီလူတွေ ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်နေကြသလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ပရိသတ်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်တာ၊ နားနေခန်းထဲက သရုပ်ဆောင်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်တာနဲ့ စင်ဘေးက ကန့်လန့်ကာကြားကနေ ကြည့်တာတွေဟာ အများကြီး ကွဲပြားနေခဲ့တာပဲ။ ဒါကိုလည်း ယန်ဂန်ဟွမ်က သူ့ကို ပြောပြဖူးပါတယ်၊ အကွာအဝေးဆိုတာ ခံစားချက်တွေကို ပေးပို့ရာမှာ အမြဲတမ်း သက်ရောက်မှု ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
“အိုကေ”
မိနစ် ၇၀ လောက် ကြာပြီးနောက် ပြဇာတ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ မာရူးက သရုပ်ဆောင်တွေကို ဖျော်ရည်တွေ ပေးရင်း မေးခွန်းအချို့ မေးလိုက်တယ်။ သရုပ်ဆောင်တွေကလည်း သူတို့ရဲ့ ထင်မြင်ချက်တွေကို ပြန်ပြောပြကြတယ်။ တစ်လလောက် ကြာလာတဲ့အခါ သူတို့တွေလည်း မာရူးရဲ့ ဒီလို အမူအရာတွေကို ကျင့်သားရနေကြပြီ။
ဒီအဖြေတွေကနေတစ်ဆင့် မာရူးဟာ သရုပ်ဆောင်ခြင်းဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲဆိုတာကို စတင်ပြီး သင်ယူနေခဲ့တော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း ( ၉၀ )
လူသုံးယောက် စုမိရင် အဲ့ဒီထဲမှာ ကိုယ့်အတွက် ဆရာတစ်ယောက် အမြဲပါတတ်တယ်လို့ လူတွေ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ အဲ့ဒီစကားအတိုင်းဆိုရင်တော့ အခုအချိန်မှာ မာရူးအတွက် ဆရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာပေါ့။
"မင်းက ဇာတ်ညွှန်းစာသားတွေအပေါ်မှာပဲ အာရုံအရမ်းစိုက်နေရင် အမောဆို့သွားလိမ့်မယ်။ စာသားတွေကို အမှားအယွင်းမရှိ ပြောရမယ်ဆိုတဲ့ ဖိအားအောက် ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီပြဇာတ်က မင်းအတွက် အဲ့ဒီမှာတင် ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ"လို့ ယူဒုံဂျင်က သူ့လည်ပင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောတယ်။
ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ယန်ဂန်ဟွမ်နဲ့ သက်တမ်းအကြာဆုံး သိခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်သလို မာရူးကို သင်ပြပေးဖို့ အားအသန်ဆုံးသူကလည်း သူပဲ။ လေ့ကျင့်ခန်း မစခင်မှာတော့ သူက ပြောင်စပ်စပ် နောက်ပြောင်တတ်ပေမဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း စပြီဆိုရင်တော့ တခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။
ဒါကြောင့်လည်း မာရူးက ယူဒုံဂျင်ရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ရတာ ကြိုက်တာပေါ့။ သူက အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို အများကြီး သင်ပေးတတ်တယ်လေ။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သင်ခဲ့ရတာကတော့ ကိုယ်ပြောတဲ့ စာသားတိုင်းက ကိုယ့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေရမယ် ဆိုတာပဲ"
"အဲ့ဒါလည်း မှန်ပါတယ်"
ဒါလည်း မှန်သလို၊ ဟိုဟာလည်း မှန်နေတာပေါ့။ မာရူးက သိချင်စိတ်အပြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့ ယူဒုံဂျင်က ပြုံးပြလိုက်တယ်။
"မင်း ပီယာနို စသင်တုန်းက တေးမှတ်စုအတိုင်း အတိအကျ လိုက်တီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား။ အားလုံးက အဲ့ဒီလိုပဲ စခဲ့ကြတာပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ ဒါက ခက်ခဲပေမဲ့ လူတိုင်း လုပ်ရတာပဲ။ အခြေခံကို ကျော်ပြီး ကိုယ့်စိတ်ကူးနဲ့ကိုယ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဇာတ်ညွှန်းလည်း အတူတူပါပဲ။ မင်းက ပြိုင်ပွဲတစ်ခု သွားနေရသလိုမျိုး စာသားတည်ဆောက်ပုံတွေကို အရင်မှတ်ထား။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ‘ ဪ ... ငါ ဒီလိုလေး ပြောလိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာပဲ ’ ဆိုတဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျမှ အဲ့ဒီစာသားက တကယ်ပဲ မင်းအပိုင် ဖြစ်သွားတာ"
"စာသားက ကျွန်တော့်အပိုင် ဖြစ်သွားမယ်"
ယူးဒုံဂျင်က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"ဥပမာအနေနဲ့ ပြောရရင် ... မင်းက သမိုင်းပြဇာတ်တစ်ခုမှာ စစ်သူကြီးနေရာက သရုပ်ဆောင်တယ် ဆိုပါစို့"
သူ့စကားဆုံးတာနဲ့ အသက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး"တိုက်ကြဟေ့ "လို့ ဟိန်းထွက်နေတဲ့ အသံကြီးနဲ့ အော်လိုက်တယ်။ သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့် မာရူးရဲ့ လက်မောင်းက အမွှေးအမျှင်တွေတောင် ထောင်ထသွားရတဲ့အထိပဲ။
"တိတ်စမ်း "
"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ "
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက သရုပ်ဆောင်တွေက မာရူးနဲ့ ယူးဒုံဂျင်ဆီကို သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်တွေနဲ့ ဒေါသတကြီး လှမ်းပေါက်ကြတော့တယ်။ မာရူးက ဖိနပ်တွေကို ရှောင်လိုက်ပြီး ဘေးမှာ သေသေသပ်သပ် ပြန်စီထားပေးလိုက်တယ်။
"ဘယ်လိုလဲ"
"တကယ့်ကို မိုက်တယ်"
"ဟုတ်တယ်မလား။ မကြာခင်က ထွက်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ထဲမှာ ငါက စစ်သူကြီး ငယ်ငယ်လေးနေရာက သရုပ်ဆောင်ထားတာ။ ဒီစာသားလေး တစ်ခွန်းတည်း အော်ရတဲ့ အခန်းပဲ ရှိတာလေ။ ကဲ ... မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်။ ငါ ဒီစာသားကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ပြောခဲ့ရမယ် ထင်သလဲ"
ယူးဒုံဂျင်က လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုလို ပြုံးလိုက်တော့ မာရူးလည်း ချက်ချင်း အဖြေကို သိလိုက်တယ်။ ဒီလူဟာ ဒီစာသားကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့မှာ သေချာတယ်။ အသံနေအသံထား အမျိုးမျိုး၊ အသက်ရှူပုံ အမျိုးမျိုးနဲ့ပေါ့။
"ဒီစာသားကို နံရံမှာ ဒီအတိုင်း ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး"
မာရူး နံရံကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
‘ တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စာသားနဲ့ ဆယ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ထားတဲ့ စာသားက မတူဘူး ’
ဒီနေရာကို ဝင်လာတာနဲ့ ပထမဆုံး မြင်ရတဲ့ အရာပေါ့။
"မင်း ဘယ်လို စာသားမျိုးပဲ လေ့ကျင့်နေပါစေ၊ ထပ်ခါထပ်ခါ လုပ်လေလေ အဲ့ဒီစာသားက ပိုပြီး အသက်ဝင်လာလေလေပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ တော်လာတာကိုး။ သရုပ်ဆောင်ကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ စာသားတွေကို ရာနဲ့ချီပြီး အော်ဟစ်လေ့ကျင့်ရတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဇာတ်ကောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားဖို့ဆိုတာ အဲ့ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲတာလေ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒါက အရမ်းကို ပျော်စရာကောင်းပါတယ် ..."
ယူဒုံဂျင်က သူ့စကားကို အဆုံးမသတ်ခဲ့ဘူး။ အခုလို နေရာမျိုး ရောက်လာဖို့ သူ ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲဆိုတာ မာရူး မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ဒီလူ စင်ပေါ်တက်ခွင့်ရဖို့ ဘာတွေ စွန့်လွှတ်ခဲ့ရပါလိမ့်။
သူ့ရဲ့ ပညာရေးလား။ သူငယ်ချင်းတွေလား။ ဒါမှမဟုတ် မိသားစုလား။ အားလုံးကိုတောင် ဖြစ်နိုင်တာပဲ။
"ခင်ဗျား ဘာလို့ သရုပ်ဆောင် ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလဲ"
"အစတုန်းကတော့ လိုအပ်လို့ စခဲ့တာပါပဲ ..."
ဟုတ်တယ်လေ။ မာရူးလည်း အစတုန်းက သရုပ်ဆောင်ဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ပါရမီကို အသုံးချနိုင်ရင် သူမနဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်မယ်လို့ပဲ သူ တွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံး ပြဇာတ် ကပြပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီက သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။
သူ ဒါကို စပြီး သဘောကျလာပြီ။ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေပေါ့။ သူမ မရှိဘဲနဲ့ ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။ စင်ပေါ်မှာ လှုပ်ရှားနေတာတွေ၊ အားမာန်ပါတဲ့ အသံတွေက သူ စင်ပေါ်မှာ ပျော်နေတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေသလိုပဲ။
"အခုတော့ နည်းနည်း ပြောင်းလဲသွားပြီ"
"အဲ့ဒါဆိုရင် ရပါပြီ။ ဘာကြောင့် စခဲ့လဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ဒါကို တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒီလောကက မီးမောင်းထိုးခံရသလိုပဲ။ လူတွေ အာရုံစိုက်တဲ့ နေရာက အလင်းရောင် ရနေပေမဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေကတော့ မှောင်မည်းနေတာလေ။ အဲ့ဒီ အမှောင်ထဲမှာ နစ်မသွားဖို့ မင်း အများကြီး ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။ အင်း ... စောစောက ငါပြောလိုက်တဲ့ စကားက တော်တော်လေး မိုက်သွားသလိုပဲ။ မဟုတ်ဘူးလား"
ယူဒုံဂျင် စကားလည်း ဆုံးရော
"အဲ့ဒါ ငါ အရင်က ပြောဖူးတဲ့ စကား မဟုတ်လား"
ယန်ဂန်ဟွမ်က မှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ကိုင်ပြီး ပြန်ဝင်လာတယ်။
"ဘာလဲ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားတွေကို မူပိုင်ခွင့် တင်ထားလို့လား။ အရင်ပြောတဲ့သူက အရင်ပိုင်တာပဲလေ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ စားပြီးပြီလို့ ပြောထားရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဝယ်လာတာလဲ"
"မင်းအတွက် ဝယ်လာတာ မဟုတ်လို့ မစိုးရိမ်နဲ့"
"ဟာ ... အစ်ကိုကြီးကလည်း၊ အဲ့ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်"
"ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ကဲ ဟေ့ စားကြမယ် "
အခန်းထဲက တခြား သရုပ်ဆောင်တွေလည်း အလယ်မှာ စုရုံးလိုက်ကြတယ်။ စပ်စပ်လေးနဲ့ တော့ဘိုကီ နံ့တွေက ပျံ့လွင့်လာတာပေါ့။
"ဟေး ... မာရူး"
ယုန်သွားလေးတွေ ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မာရူးကို လှမ်းခေါ်တယ်။ သူမရဲ့ နာမည်က ပတ်ဟန်နာ တဲ့။ သူမက ညစ်ညမ်းတဲ့ ဟာသတွေ ပြောရတာ ဝါသနာပါလွန်းလို့ အဖွဲ့ထဲမှာ ‘မမပတ်’ လို့ နာမည်ကြီးနေတာ။
"... ဟုတ်ကဲ့"
တခြားသူ ခေါ်တာဆိုရင် သူ ဒီလောက်အထိ တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟန်နာက လိင်မှုရေးရာတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် တကယ့်ကို ပွင့်လင်းလွန်းလို့ ယောက်ျားလေးတွေတောင် ထွက်ပြေးရတဲ့အထိပဲ။ ယန်ဂန်ဟွမ်တောင် သူမ စကားစပြီဆိုရင် လက်မြှောက်အရှုံးပေးရတယ်။ မာရူးလည်း သူမနဲ့ စတွေ့တုန်းက တော်တော်လေး လန့်သွားခဲ့တာ။ တွေ့တွေ့ချင်း ပထမဆုံး ပြောတဲ့ စကားက ‘ မင်းရဲ့ နှာခေါင်းက ကြီးသားပဲ။ ဟိုဘက်မှာရော ကြီးရဲ့လား ’ တဲ့။
မာရူးကတော့ ဒီအမျိုးသမီး အသက် ၂၄ နှစ် ဆိုတာကို တကယ်ကို မယုံနိုင်ဘူး၊ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသက် ၅၀ အရွယ် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက် ရောက်နေသလားလို့တောင် ထင်ရတယ်။
"စားနေတဲ့ အချိန်မှာ အစားအသောက် အကြောင်းပဲ ပြောရအောင် ဟန်နာ"လို့ ယန်ဂန်ဟွမ်က အရင် ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
ဟန်နာ့ မျက်နှာက အပြုံးတွေ ချက်ချင်း ပျောက်သွားတာပေါ့။
"အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မကို ဘယ်လို လူလို့ ထင်နေတာလဲ "
"မင်းက အဲ့ဒီလို လူပဲလေ။ ပတ်နှာဘူးမ၊ မမပတ်၊ ပတ်မမ "လို့ တခြား သရုပ်ဆောင်တွေက ဝိုင်းပြောကြတယ်။
စင်ပေါ်မှာလည်း ဟန်နာက သူမရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အသုံးချပြီး နှာဘူးမ နေရာကနေပဲ သရုပ်ဆောင်လေ့ ရှိတယ်။ သူမရဲ့ အဖော်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရတဲ့သူကတော့ ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အန်ဆူချန် ပေါ့။
သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း မာရူးကတော့ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ စုံတွဲလို့ပဲ ထင်နေမိတယ်။ ခြင်္သေ့မနဲ့ ယုန်ထီးတို့ တွေ့ဆုံနေသလိုပဲ။ အခုတောင် ဆူချန်က ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ကြောက်နေသလို ဖြစ်နေတာ။ ပိုပြီး ထူးဆန်းတာကတော့ သူတို့ နှစ်ယောက်က မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာတဲ့။
"မာရူး"
"ဟုတ်ကဲ့"
"မင်းမှာ ရည်းစား ရှိလား"
သူ ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ သူ လက်ထပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်တော့ ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နာမည်ပဲ သိကြသေးတာလေ။ သူ ဖွင့်ပြောခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာကြောင့် သူမကို ဆက်သွယ်ဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူး။ ပွဲတော်တုန်းက သူမရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းထားခဲ့သင့်တာ၊ ဒါပေမဲ့ မတောင်းဖြစ်ခဲ့ဘူးလေ။
"မရှိသေးပါဘူး ..."
"အတော်ပဲ "
"ဘာက အတော်တာလဲ"
"မင်းကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့"
"ဗျာ"
"ငါ့မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဂျူနီယာ တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူလည်း အခုထိ ရည်းစား မရှိသေးဘူး။ မင်းနဲ့လည်း အသက်တူတူပဲ။ ဘယ်လိုလဲ"
"ရပါတယ်"
"ဘာလို့လဲ။ မိတ်ဆက်ပေးတာကို လက်ခံကြည့်ပါလား။ ဘာလဲ ... မင်း စိတ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေလို့လား"
"ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိပါတယ်"
ဟန်နာက အံ့သြသွားပြီး အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်သွားတယ်။
"မင်းက တကယ့် ယောက်ျားပဲ မာရူး။ အင်း ... အဲ့ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ"
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ယန်ဂန်ဟွမ်က စကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာတယ်။
"ကလေးတွေကို သူတို့ဘာသာ ထားလိုက်စမ်းပါ။ အဲ့ဒီအစား ငါ့ကို တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါလား"
"အစ်ကိုကြီးလို ထူးဆန်းတဲ့သူနဲ့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူး "
"ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ ဘာလုပ်လို့လဲ "
"သုံးလလောက် ပျောက်သွားပြီး အိမ်ခြေရာမဲ့ တစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်နေတာတင် တော်တော် ထူးဆန်းနေပြီလေ"
"..."
"အစ်ကိုကြီးသာ လက်ထပ်လိုက်ရင် မိန်းမကတော့ ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်။ အဲ့ဒီတော့ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့ လာပြီး မပတ်သက်ပါနဲ့"
ယန်ဂန်ဟွမ်က တခြား သရုပ်ဆောင် အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အတူတူပါပဲ။ တကယ်တော့ ဟန်နာ ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ ယန်ဂန်ဟွမ်ရဲ့ လက်တွဲဖော်ကတော့ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်မှာပါ။
"အာ ... နှမြောစရာပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ကြည့်ရတာ အနေခက်နေတာကို ကြည့်ချင်ခဲ့တာ"
"အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပေါ့"
"အင်း။ အဲ့ဒီ ကောင်မလေးက တကယ်ကို အပြစ်ကင်းတာလေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကို စရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကတော့ သူက ပြန်အော်တတ်နေပြီ"
ဟန်နာက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောနေတာမို့ မာရူးလည်း ရှေ့က မုန့်ဆီကိုပဲ အာရုံပြန်ရောက်သွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဟန်နာ့ဆီကနေ မာရူး လျစ်လျူမရှုနိုင်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ထွက်လာတာပေါ့။ မာရူး ချက်ချင်းပဲ ဟန်နာ့ရဲ့ လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်မိတယ်။
"ဘာ ... ဘာဖြစ်တာလဲ"
မာရူးရဲ့ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကြောင့် ဟန်နာ အံ့သြပြီး စကားတွေတောင် ထစ်ကုန်တယ်။ မာရူးက ဟန်နာ့ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ ဟန်နာက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်ရင်း မာရူးကို ဖုန်းပေးလိုက်တယ်။ မာရူး ဖုန်းကို နားမှာ ကပ်လိုက်ပြီး တိတ်သွားတယ်။
“ဟယ်လို ... မမ”
မာရူး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဟန်နာ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ဘယ်အချိန် သွားရမလဲ"
* * * * * * * * *
သူမ ဖိနပ်ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ မနေ့ညက မမဟန်နာဆီကနေ ဖုန်းလာပြီး ဒီနေ့ အတူတူ လျှောက်လည်ဖို့ ပြောလာခဲ့တာလေ။ ပိတ်ရက်မှာလည်း ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး လုပ်စရာ မရှိတာနဲ့ပဲ သူမ လက်ခံလိုက်တာပေါ့။
မမဟန်နာက အဝတ်အထည်ဆိုင် လှလှလေးတွေကို သိတယ်လေ၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူမနောက် လိုက်ရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ သူမ ဟန်နာ့ကို စောင့်နေတုန်းမှာပဲ စူးရှရှ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
ဟန်နာ ပါပဲ။
သူမ အသံကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပါတယ်။ သူမက တကယ်ကို ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံပိုင်ရှင်လေ။ သူမ ဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာကို သိအောင် လက်လှမ်းပြလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ဟန်နာ့ဘေးမှာ ပါလာတဲ့ တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲ့ဒါက မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူပါလိမ့်
သူတို့ နှစ်ယောက် အနားရောက်လာလို့ မျက်နှာကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမ အံ့သြပြီး အော်မိတော့မလို့ပဲ။
"ဟမ် ... ဘာလို့လဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ..."
ဟန်နာ့ဘေးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးနေတဲ့ ကောင်လေး ... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူမရှေ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့ စကားတွေ ပြောသွားတဲ့ ကောင်လေးပါလား။ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့ ...
"ဒီလိုပဲ ဖြစ်သွားတာပါ"
ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာကို ဟန်နာ့ဆီကနေ ချက်ချင်း ရှင်းပြချက် တောင်းချင်ပေမဲ့ သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုကတော့ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရတယ်။
"မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည် ဟန်မာရူး ပါ"
"သိတယ် "
"မပျော်ဘူးလား"
"ဘာလို့ ပျော်ရမှာလဲ။ နင် ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ"
"ငါ တစ်ယောက်ယောက်ကို လာတွေ့တာ"
"ဘယ်သူလဲ"
"... နင့်ကို"
ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ သူက တကယ်ကို ပွင့်လင်းလွန်းနေတယ်။ ပြီးတော့ ဟန်နာနဲ့ကရော ဘာပတ်သက်တာလဲ။ သူမ သွားလေရာ နေရာတိုင်းမှာ သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အမြဲ ပေါ်ပေါ်လာရတာလဲ။
အတွေးတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ... ဘာကြောင့်ရယ် မသိဘူး၊ သူမ ဒါကို မမုန်းဘူး။ ကောင်လေးက အခုထိ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ရှိနေတုန်းပဲ။ အာ ... တကယ်တော့ ယဉ်ကျေးလွန်းနေတာပေါ့။ အဲ့ဒါကပဲ နည်းနည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေတယ်။
"ဟူး ... ဘာတွေ ဖြစ်နေမှန်းတော့ မသိပေမဲ့၊ အဲ့ဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးမနေစမ်းပါနဲ့။ ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ"
"ဪ ... အေးပါ"
"နင် မမဟန်နာကို ဘယ်လို သိတာလဲ"
"လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်တဲ့ နေရာမှာ တွေ့တာလေ။ သူက ငါ့ကို အများကြီး သင်ပေးနေတာ"
"တကယ်လား"
သူမ ဟန်နာ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက လေ့ကျင့်ဖို့ လိုတယ်ဆိုပြီး မကြာသေးခင်ကမှ ကလပ်ကို မလာတော့ဘဲ နေခဲ့တာလေ။ အဲ့ဒီလို လူမျိုးက ... ဒီကောင်လေးကို သင်ပေးနေတာပေါ့။ သူမ ဟန်နာ့ကို နည်းနည်းတော့ မနာလိုသလို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
"လူကြီးတွေရဲ့ ကိစ္စလေ။ နင် နားလည်ပါတယ် မဟုတ်လား"
"အဲ့ဒီလို ဆင်ခြေပေးပြီး ကလပ်ကိုကျ ဘာလို့ မလာတာလဲ။ စီနီယာတွေ ဘယ်လောက်ခေါ်ခေါ် တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူးနော်"
"ငါ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ"
"ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သင်ပေးဖို့ကျတော့ အချိန်ရှိတယ်ပေါ့"
"သင်ပေးတယ် ဟုတ်လား။ မဟုတ်ပါဘူး ငါက တစ်ခါတလေကျမှ သူ့ကို နည်းနည်းပါးပါး အကြံပေးရုံတင်ပါ။ တကယ် ပြောတာပါ "
အဲ့ဒီလို ကြားရတာတောင် သူမကတော့ နှုတ်ခမ်းဆူနေတုန်းပါပဲ။ ဟန်နာက ကျောင်းကိုတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားလေးကိုကျ သင်ပေးနေတာပေါ့။
"နင်ကတော့ အလွန်အကျွံပဲ"
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒီအပတ်ထဲမှာ တစ်ရက်လောက် လာခဲ့ပါ့မယ်"
"တကယ်လား"
"တကယ်ပေါ့။ ဒါနဲ့ ... နင့်ရဲ့ Cup size က ပိုကြီးလာတာလား"
"ဘာ Cup လဲ"
ဟန်နာက နှာဘူး အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြီး သူမရဲ့ ရင်သားတွေကို စိုက်ကြည့်နေတာ။
"ဘာလဲ မနာလိုလို့လား"
"ဟူး ... လွန်ခဲ့တဲ့ ခွဲနှစ်လောက်တုန်းကတော့ နင်က ရှက်တတ်ပြီး တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ပျင်းစရာကြီး ဖြစ်သွားပြီ"
"အားလုံးက နင့်ရဲ့ ဟာသတွေကို နေသားကျသွားကြလို့ပါနော်။ ပြီးတော့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ့်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါမျိုး ပြောတာက မသင့်တော်ဘူး မဟုတ်လား"
"အေးပါ အေးပါ၊ နားလည်ပါပြီ။ အခုတော့ ဘယ်သူက စီနီယာ၊ ဘယ်သူက ဂျူနီယာမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ တို့တုန်းကတော့ ..."
"ဟွန်း တို့တွေရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို လိုက်သင်ပေးနေတဲ့သူကို စီနီယာလို့ ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး"
ဟန်နာက သူမကို လျှာထုတ်ပြလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီလေ ဒါဆိုရင် ငါက မြောင်ဟွာ အထက်တန်းကျောင်း အစား ဝူးဆောင် အထက်တန်းကျောင်းကိုပဲ သင်ပေးတော့မယ် "
"ကလေးဆန်လိုက်တာ"
"ခုမှ သိတာလား"
"ဟူး ..."
"ညည်းတွားမနေဘဲနဲ့ သူ့အကြောင်းပဲ ပြောကြရအောင်"လို့ ဟန်နာက မာရူးကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"ပြောစရာ ဘာမှမရှိဘူး"
"ဘာလို့လဲ"
"ဘာမှ မသိလို့လေ"
"ဟမ် ... တကယ်လား"
"တကယ်ပေါ့"
သူ့ရဲ့ နာမည်ကလွဲလို့ ကျန်တာ ဘာမှ မသိတာ။ သူမ သုံးမီတာလောက် အကွာမှာ ရပ်နေတဲ့ မာရူးကို ခိုးကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားတာနဲ့ ကောင်လေးက ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူက တကယ်ကို အပြုံးများတဲ့သူပဲ။ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းပေမဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပုံပါပဲ။