အခန်း (၉၁-၉၂)
Vol. 10 Ch. 91-92
အခန်း(၉၁)
“ဒါနဲ့... ဒါတွေးက ဘာတွေလဲ”
ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေတွေကို ဟန်နာ့ဆီကနေ ရှင်းပြချက် တောင်းချင်နေမိတယ်။ အနားက သစ်သီးဖျော်ရည်ဆိုင်ကို လာခဲ့ကြတာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ သူမ မှာထားတဲ့ ကီဝီသီးဖျော်ရည်ကလည်း တော်တော်လေး အရသာရှိတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... သူမ အမေးချင်ဆုံး မေးခွန်းကတော့ အခုထိ အဖြေမရသေးဘူး။
“အင်း... ဘယ်လို ရှင်းပြရမလဲ”
“ရှင်းပြရမယ်”
“ဒိတ်လုပ်တာလေ”
“ဘာ”
“နင်နဲ့ သူနဲ့ကြားမှာပေါ့။ ဟားဟား။ ဟားဟားဟား။ ဟဲ့... ငါ့ကို အဲဒီလိုကြီး မကြည့်ပါနဲ့ဦး။ ငါက နင့်စီနီယာနော်”
သူမ ဟန်နာ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ မာရူးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကောင်လေးကတော့ လောကကြီးမှာ အေးချမ်းဆုံး မျက်နှာထားနဲ့ သရက်သီးဖျော်ရည်ကို သောက်နေတာပေါ့။ သူတို့ချင်း အကြည့်ချင်းဆုံတဲ့အခါ သူက ပြုံးပြလိုက်တာကြောင့် သူမ ပိုပြီး စိတ်တိုသွားရတယ်။
“ရှင်ပဲ ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာလား”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟန်နာက အရင်စတာပါ”
“အစ်မ။ ဒီအကြောင်းကို ကျွန်မကို ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ”
ဟန်နာက သူမရဲ့ လက်မကို စိတ်မသက်မသာနဲ့ ပွတ်နေမိတယ်။
“အင်း... ငါသာ ပြောလိုက်ရင် နင် လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဒါပေါ့”
“အဲဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်ထားလိုက်တာပေါ့။ အံ့ဩသွားအောင်လို့”
သူမ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်တာကြောင့် ဟန်နာက အကြည့်လွှဲသွားပြန်တယ်။ အရင်တုန်းကတော့ ဒီလူကို သူမ တော်တော်လေး လေးစားခဲ့တာကိုး။
‘အဲဒီ စီဒီ ကို ကြည့်ပြီး သူမအပေါ် မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားခဲ့မိတဲ့ ငါ့အမှားပဲ’
ကျောင်းက ကလပ်အခန်းထဲမှာ ဟန်နာ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုတချို့ ပါဝင်တဲ့ စီဒီ တစ်ချပ် ရှိတယ်။ အဲဒါက ဟန်နာက ဖောက်စ် အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ပြီး မိစ္ဆာနဲ့ သဘောတူညီချက် လုပ်နေတဲ့ ပြောင်မြောက်လှတဲ့ ပြကွက်တစ်ခုပေါ့။ သူမ အဲဒီ ဗီဒီယိုကို အခါခါ ပြန်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ဟန်နာ့အပေါ် ထားရှိတဲ့ လေးစားမှုတွေကတော့ ကြာရှည်မခံခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တမ်း ပြောရရင် သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံတဲ့ အချိန်မှာတင် အဲဒီ လေးစားမှုတွေက ပျောက်သွားခဲ့တာပါ။
“ကိုကြီး ဆူချန်း အတွက်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး”
“ဟေ့၊ တော်တော့လေ”
ဟန်နာက သူမရဲ့ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ လက်ထပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဆူချန်း တစ်ယောက် ဟန်နာ့ရဲ့ ခိုင်းသမျှ လုပ်နေရမှာကို တွေးပြီး သူမ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာပေါ့။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ပါးပါး နေကြပါ”
ဟန်နာက စကားပြောရင်း လက်မှတ်နှစ်စောင် ထုတ်ပေးတယ်။ အဲဒါက ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံနားက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတဲ့ ပြဇာတ်ရုံက လက်မှတ်တွေပေါ့။
“ဝိုး”
သူမ အဲဒီ လက်မှတ်တွေကို ချက်ချင်းပဲ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ဒီပြဇာတ်ကို သူမ ကြည့်ချင်နေတာ တော်တော်ကြာပြီလေ။ သူမ တစ်ခါလောက် ပြောခဲ့ဖူးတာကို ဟန်နာက မှတ်မိနေတာလား။ ဟန်နာက ပြုံးရင်း မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်ပြလိုက်တယ်။
“ငါ့မွေးနေ့တုန်းက နင် ကိတ်မုန့် ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါအတွက် ပြန်ပေးတာပါ”
“အော်”
“ဒါဆိုရင်”
ဟန်နာက သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။
“ငါ သွားပြီနော်”
နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးတာနဲ့ အဲဒီ အမျိုးသမီးက ထွက်ပေါက်ဆီကို လျှောက်သွားတော့တယ်။ သူမ ဟန်နာ့ကို လှမ်းဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အဲဒီ အမျိုးသမီးက အလွယ်တကူပဲ ရှောင်ထွက်သွားတယ်။
“အစ်မ”
သူမ နောက်ကျသွားပါပြီ။ ဟန်နာက ကဖေးထဲကနေ ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သလို၊ သူမ အပြင်ကို လိုက်ကြည့်တဲ့ အချိန်မှာလည်း ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက ပြေးတာ တော်တော်လေး မြန်တာကိုး။ သူမ လက်လျှော့လိုက်ပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ ကဖေးထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
“ပြီးတော့ သူကလည်း... အင်း၊ သူ့အတိုင်းပဲပေါ့”
မာရူးကတော့ ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးက သူနဲ့ မသက်ဆိုင်သလိုမျိုး ဖျော်ရည်ကိုပဲ ဆက်သောက်နေတယ်။ သူတို့ချင်း အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်တဲ့အခါ သူက ပြန်ပြုံးပြတယ်။ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလောက်အထိ အပြုံးများတဲ့သူလား။ သူ မပြုံးတဲ့ အချိန်က ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းတာပါ။ သူမ အထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ မာရူးက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ အဲဒီလိုကြီး စိုက်ကြည့်ခံရတာက သူမကို နည်းနည်းတော့ ရှက်စေတာပေါ့။
“အခု ဘာလုပ်ကြမှာလဲ” သူမက မေးလိုက်တယ်။
“မင်းဆီမှာ လက်မှတ်တွေ ရှိတယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါဆို သွားကြည့်သင့်တာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“... ရှင့်ကို လူတွေက အရှက်မရှိတဲ့သူလို့ ခဏခဏ ပြောကြတယ် မဟုတ်လား”
“ဘယ်သူသိမှာလဲ”
“ဟူး...”
လက်မှတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒီနေ့အတွက် ဖြစ်နေတယ်။ ပြောရရင် အချိန်မီဖို့အတွက် အခုပဲ အပြေးသွားရတော့မှာပါ။
“မသွားခင် နေ့လယ်စာလေးတော့ အမြန်စားလို့ ရနိုင်မယ် ထင်တာပဲ”
သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာတင် မာရူးက သူမရဲ့ ဘေးနားကို ရောက်လာပြီး လက်မှတ်ကို ငုံ့ကြည့်နေတယ်။ သူမ အံ့ဩသွားပြီး သူ့မျက်နှာကို စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် စိုက်ကြည့်နေမိတာပေါ့။
“သွားရအောင်၊ နောက်ကျနေမယ်”
အဲဒီလိုပြောပြီး မာရူးက သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။
ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ
ကောင်လေးက သူမကို အသာအယာ ဆွဲထူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်းကို သဘာဝကျလွန်းတာကြောင့် ဒါကို အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဖူးနေသလိုမျိုးတောင် သူမ ထင်လိုက်မိတယ်။ သူမ မာရူးရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြောင်ကြည့်နေမိတာပေါ့။
‘ဘာလို့... ဒီလိုမျိုး ရင်းနှီးနေရတာလဲ’
ကောင်လေးရဲ့ အနည်းငယ်ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကျောပြင်က အရင်တုန်းက အခါခါ မြင်ဖူးခဲ့သလိုမျိုး ထူးထူးဆန်းဆန်း ရင်းနှီးနေတယ်။ သူမ ရင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမရဲ့ လက်ကို လှမ်းကာ သူ့ပခုံးပေါ်ကို အသာအယာ တင်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှပဲ သူမ သတိပြန်ဝင်လာတာပါ။
ဘုရားရေ၊ ငါ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ သူမ လက်ကို အမြန်ပြန်ချလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာပေါ့။ ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။
“ငါ့အင်္ကျီမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား”
“ဟုတ်... ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ရှင်... ရှင့်ပခုံးပေါ်မှာ ဖုန်တွေ ရှိနေလို့”
“ဖုန်ခါပေးတာလား။ ကျေးဇူးပဲ”
“ရ... ရပါတယ်”
သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ ပါးလေးတွေက ဖားလေးတစ်ကောင်လို ဖောင်းတက်နေတယ်။ သူမ ဘာလို့ အဲဒီလို လုပ်လိုက်မိတာလဲ။ သူမ ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး အံ့ဩတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ပြန်မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“နေပါဦး၊ ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မလက်ကို အမြဲတမ်း ကိုင်ထားရတာလဲ”
အံ့ဩလွန်းလို့ သူမ အခုထိ သူ့လက်ကို ကိုင်ထားမိတုန်းဆိုတာကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့တာ။ ကောင်လေးရဲ့ လက်က ကြမ်းတမ်းနေတယ်။ သူမ သူ့လက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး မာရူးကို နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ကြည့်လိုက်တာပေါ့။
“မရဘူးလား”
“သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဒီအတိုင်း ကိုင်လိုက်တာက တကယ်ပဲ သဘာဝကျတယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာလား”
“ဒါပေမဲ့ တို့တွေ တွေ့တာ သုံးခါရှိပြီလေ”
“... အဲဒါကတော့ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း...”
“ကောင်းပါပြီ။ ငါ မကိုင်တော့ပါဘူး။ အဲဒီအစား ငါနဲ့အတူ ပြဇာတ်ကြည့်ပေးပါ။ ငါက တစ်ခု အလျှော့ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းလည်း တစ်ခုတော့ အလျှော့ပေးသင့်တာပေါ့”
“ဘာ”
“ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တို့တွေ လက်ကို ထပ်ပြီးကိုင်ကြတာပေါ့”
မာရူးက သူ့လက်ကို ထပ်ကမ်းပေးတယ်။ ဒါက ဘာတွေလဲ။
“ရပြီ၊ ရပြီ။ ကြည့်မယ်လေ။ တောက်၊ ရှင်ကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ”
“ဒါဆို မြန်မြန်သွားကြရအောင်။ ရထားလွတ်သွားရင် ထမင်းစားဖို့ အချိန်မီမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အော်၊ ဟုတ်သားပဲ”
သူမ လက်ကို လှန်ပြီး နာရီကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူးက သူမရဲ့ လက်ကို ထပ်ကိုင်ပြန်တယ်။ ထူးဆန်းတာက ခေတ္တခဏအတွင်းမှာ ဒါဟာ မထူးဆန်းဘူးလို့ သူမ မတွေးမိခဲ့တာပဲ။ တကယ်တမ်း ပြောရရင် သူမသာ သတိမပြုမိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့နောက်ကို ဒီအတိုင်းပဲ လိုက်သွားမိမှာပါ။
“အာ၊ ဆောရီး။ လက်မကိုင်ဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ”
ဒီတစ်ခါတော့ မာရူးက အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး မထင်မှတ်လောက်အောင်ပဲ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းပန်လာတယ်။ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတချို့ကို လုပ်တတ်ပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စမျိုးမှာတော့ သူက လူကြီးလူကောင်း ပီသတာပဲ။ သူမ သူမရဲ့ ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်၊ မာရူးရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေကို အခုထိ ခံစားနေရတုန်းပဲ။
‘... ဒါ ဘာကြီးလဲ’
အဲဒီ နွေးထွေးမှုကို သူမ မုန်းမနေဘူးဆိုတာကို သတိပြုမိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမ အဲဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေမိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
ဟျဲဟွာ ဘူတာရုံရဲ့ ဒုတိယထွက်ပေါက်ကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်၊ ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေကြောင့် သူမ တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရတယ်။ ဒီလို အေးစက်တဲ့ လေတွေကပဲ အခုက ဒီဇင်ဘာလ ဆိုတာကို သတိပေးနေတာပေါ့။
“ချမ်း...”
သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ မာရူးရဲ့ အရိပ်က သူမရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ်။ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူမ မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သူက သူမဆီကို လက်လှမ်းလာတယ်။ သူမ နောက်ကို ဆုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ သူမရဲ့ လည်ပင်းမှာ နွေးထွေးတဲ့ အရာတစ်ခုက ရစ်ပတ်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ချမ်းတယ်လေ၊ ဒါ ဝတ်ထားလိုက်”
“... အင်း”
အဲဒါက မာရူးရဲ့ လည်စည်းလေးပေါ့။ သူမ သဘောကျတဲ့ ပုံစံမျိုး၊ အမွေးနုလေးတွေနဲ့ နူးညံ့နေတဲ့ လည်စည်းလေး။ သူမ နှာခေါင်းလေးကို နည်းနည်း ရှုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ လည်စည်းက အနံ့လေး မဆိုးဘူးပဲ။ မကြာခင်ကမှ လျှော်ထားတာလား။
“ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ကြမလား”
မာရူးက လမ်းတစ်ဖက်က ပါစတာ ဆိုင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
“ဟိုဘက်ကိုလား”
ဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကို သစ်လုံးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကလည်း တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတယ်။ အထဲမှာရှိတဲ့ ဖောက်သည်တွေကလည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ ဒါမှမဟုတ် လူကြီးတွေလိုပဲ။ ပြောရရင် အဲဒီဆိုင်က တော်တော်လေး ဈေးကြီးမယ့် ပုံပဲ။
“သွားရအောင်။ မင်းက ခရင်မ်ပါစတာ နဲ့ အဆာပလာတွေ သိပ်မပါတဲ့ ပီဇာ တွေကို ကြိုက်တာ မဟုတ်လား”
မာရူးက စကားပြောပြီးတာနဲ့ ရှေ့ကနေ လျှောက်သွားတယ်။ သူမ စိတ်ထဲကနေ သဘောတူမိသွားပြီးမှ ကောင်လေး ခုနက ပြောလိုက်တာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
“နေပါဦး၊ ရှင်က အဲဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။ ကျွန်မ ခရင်မ်ပါစတာ ကြိုက်တာကို”
“... ဟန်နာ့ဆီက ကြားတာပါ”
ကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့ဩသွားတဲ့ အမူအရာကို သူမ အလွယ်တကူပဲ ဖမ်းမိလိုက်တယ်။ သူ လိမ်နေတာ သေချာပါတယ်။
“တကယ်လား”
ဒါ့အပြင် သူမ ဟန်နာ့ကို သူမ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာအကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူး။ ဟန်နာက သူမ အကြိုက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘူဒေးဂျီဂဲကိုပဲ အမြဲ စိတ်ဝင်စားနေတာလေ။
“... ခံစားချက်အရ ပြောလိုက်တာပါ။ မိန်းကလေးတွေက ခရင်မ်ပါစတာ လိုမျိုးတွေကို ကြိုက်တတ်ကြတယ် မဟုတ်လား”
“အင်း၊ ရှင် ပြောတာ မမှားပေမဲ့... အဲဒါက ဒီကိစ္စကို ပိုပြီး သံသယဖြစ်စေတာပဲ”
“ငါ ခန့်မှန်းလိုက်တာပါ”
သူက တည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံပြန်ဖမ်းလိုက်တယ်။ သူ တကယ်ပဲ ခန့်မှန်းလိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သူမအကြောင်း သတင်းပေးနေတာလား။ သူမ ခေါင်းထဲမှာ လူတချို့ကို ချက်ချင်း စဉ်းစားမိလိုက်တယ်၊ သူတို့တွေ ဟန်နာနဲ့ ပေါင်းပြီး လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချမ်းတယ်လေ။ အထဲကို အရင်ဝင်ရအောင်”
မာရူးက သူမရဲ့ လက်ကို သာမန်အတိုင်းပဲ ထပ်ကိုင်ပြန်တယ်။ သူမ ခပ်တိုးတိုးလေး ရယ်မိသွားပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ လက်ကို ရုန်းမထွက်လိုက်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သူ သူမအပေါ် ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။
* * * * * * * * *
စားစရာတွေ လာချပေးတာနဲ့ သူမ အကုန်ကုန်အောင် စားလိုက်တယ်။ မာရူးကတော့ စိတ်ထဲကနေ ပြုံးနေမိတာပေါ့။ အနာဂတ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အခုပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူမရဲ့ စားချင်စိတ်ကတော့ မပြောင်းလဲသေးဘူး။ သူမက အမြဲတမ်း ကောင်းကောင်း စားတတ်ပြီး အဲဒီကရတဲ့ အင်အားတွေကို စင်ပေါ်မှာ သရုပ်ဆောင်တဲ့ အခါ သုံးလေ့ရှိတာ။
‘ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတိရသွားပြီ...’
မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုကနေ နောက်ထပ် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ မာရူးက သူမနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်သတိရလာပြီး သူ ပိုပြီး ပြုံးချင်လာမိတယ်။ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အများစုက ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဆိုပေမဲ့၊ သူမနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကတော့ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း စွဲထင်နေဆဲပါပဲ။
“ရှင်က ခဏခဏ ပြုံးနေတတ်တာပဲနော်” သူမက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ဒါပေါ့၊ မင်းက ငါ့ဘေးနားမှာ ရှိနေတာကိုး။
မာရူး အဲဒီစကားလုံးတွေကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး သူက အမြဲတမ်း ပြုံးတတ်တဲ့ လူစားမျိုးပါလို့ပဲ ဖုံးဖိလိုက်တယ်။
‘အင်း၊ အခုထိတော့ အရာရာ အဆင်ပြေနေတာပဲ’
သူမ အကြိုက်ဆုံး ရေမွှေး၊ အကြိုက်ဆုံး လည်စည်း၊ ပြီးတော့ အကြိုက်ဆုံး အစားအစာ။ မာရူးက ဒီနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို တတ်နိုင်သမျှ အသုံးချခဲ့တာ။ ဒီနေ့ဟာ အောင်မြင်မှာပဲလို့ သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ မလက်ထပ်ခင်တုန်းကလည်း မိန်းကလေးတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတွေ့အကြုံ အတော်အတန် ရှိခဲ့တာပဲလေ။
“ဟင်း၊ ဟင်း ဟင်း၊ ဟင်း ဟင်း”
သူမက ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ သီချင်းလေး ညည်းနေတယ်။ အာ၊ ဒီအသံကို သူ မကြားရတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီ။ သူမ သီချင်းညည်းနေတာကို ကြည့်နေရုံနဲ့တင် သူ ပျော်နေမိတာ။ စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် သူ တခြားဘာမှ မလုပ်ဘဲ သူမရဲ့ သီချင်းဆိုသံကိုပဲ နားထောင်နေမိတယ်။ အဲဒီ သံစဉ်က... သူတို့ ပထမဆုံး စတွေ့တုန်းက သူမ ဆိုခဲ့တဲ့ သံစဉ်ပဲ။ သူမ ပျော်တဲ့ အခါဖြစ်ဖြစ်၊ ဝမ်းနည်းတဲ့ အခါဖြစ်ဖြစ် ဆိုလေ့ရှိတဲ့ သီချင်းလေးပေါ့။
[[ဒါက ပျော်စရာလည်း ကောင်းသလို ဝမ်းနည်းစရာလည်း ကောင်းတဲ့ သီချင်းလေးပါ]]
သူ အခု မှတ်မိသွားပြီ။ သူမ အဲဒီစကားကို ပြောတုန်းက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာ။
“အာ”
သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ရှက်သွားပြီး ချက်ချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဘာလို့ ကျွန်မကို မပြောတာလဲ”
“ဘာကိုလဲ”
“လူတွေ ကြည့်နေကြတယ်လေ”
တကယ်ပဲ၊ လူတချို့က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေကြတယ်။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ ဒီလောက်အထိ ကျယ်လောင်တဲ့ သီချင်းညည်းသံကတော့ လူတွေရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားဖို့ လုံလောက်တာပေါ့။
“ကောင်းတဲ့ ဂီတကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ”
“မဟုတ်ပါဘူး... ဟွန်း… ထားလိုက်ပါတော့”
“သီချင်းအတွက် ကျေးဇူးပါ၊ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”
“... အဲဒီလို ချီးမွမ်းတာကနေ ဘာမှ ရလာမှာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ သိလား”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်းရဲ့ သီချင်းကို ငါ နားထောင်ပြီးသားပဲဟာ”
မာရူးက အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ထိုင်ခုံကို နည်းနည်း ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“ရှင် ဒီလို နေရာမျိုးကို ခဏခဏ လာတတ်တာလား”
“အင်း၊ မဟုတ်ပါဘူး”
သူ လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဘဝမှာတော့ ပါးစတာ ဆိုင်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းကတော့ သူ သူမနဲ့အတူ ဒီကို ခဏခဏ လာခဲ့ဖူးတာပေါ့။ ပြောရရင် သူတို့ရဲ့ ဒိတ်တွေမှာ ပါးစတာ ဆိုင်က အမြဲတမ်း ပါလေ့ရှိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ၊ မာရူးဆီကို မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီး ရောက်လာတာကြောင့် သူ ခေါင်းနည်းနည်း မူးသွားရတယ်။ သူ သူ့ခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ယိုင်သွားတဲ့ အခါမှာတော့၊ သူမက အံ့ဩတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်။
“ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ နေမကောင်းလို့လား”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ခြေချော်သွားရုံတင်ပါ”
“ဘာလဲ၊ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ လန့်သွားတာပဲ”
သူမ ချက်ချင်းပဲ ပြန်တည်ငြိမ်သွားတယ်၊ မာရူးရဲ့ ခေါင်းထဲမှာတော့ ပြန်ပြီး ဝေဝါးသွားပြန်ရော။ သူက သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို အစအဆုံး မဟုတ်ဘဲ အစိပ်အပိုင်းလေးတွေ အနေနဲ့ပဲ မှတ်မိနေပုံရတယ်။ သူ ဘေလ် ကို ယူပြီး ကောင်တာ ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ စားပွဲထိုးက အစားအသောက်တွေ ကောင်းရဲ့လားလို့ သူတို့ကို မေးတာပေါ့။
“အရသာရှိပါတယ်။ နောက်လည်း ထပ်လာခဲ့ပါဦးမယ်” သူမက သူ့ကိုယ်စား ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
မာရူးက သူ့ရဲ့ ကတ် ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူ ငွေရှင်းပြီးတာနဲ့ ပြေစာ ကို ယူပြီး ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။ သူမက သူ့လက်ထဲက ပြေစာကို ချက်ချင်းပဲ ဆွဲယူလိုက်တာပေါ့။
“... ရှစ်သောင်း တောင်လား”
“ဘာလို့လဲ”
“ပါစတာ၊ ပီဇာ နဲ့ ဖျော်ရည် ပဲလေ”
“အင်း၊ အရသာရှိရင် ပြီးတာပါပဲ”
“မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့...”
ဒါပေမဲ့လည်း၊ ဒီအချိန်မှာ သူတို့လို အရွယ်တွေအတွက် ဝမ် ရှစ်သောင်း ဆိုတာကတော့ ငွေအများကြီးပေါ့။ သူမ ဆိုင်ဝင်ပေါက်မှာ ခဏလောက် ရပ်နေပြီးမှ သူမရဲ့ အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ သူမ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ မျိုချလိုက်ပြီး အဲဒီထဲကနေ ဝမ် လေးသောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။
“ရော့၊ ဒီမှာ”
သူမ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ငွေကို ကမ်းပေးနေတယ်။ အဲဒါက သူမရဲ့ မုန့်ဖိုးတွေထဲက အများကြီး ဖြစ်မှာပါ။ မာရူးက လောလောဆယ် ငြင်းလိုက်ပေမဲ့၊ သူမကတော့ သူ့မျက်နှာနားထိ ငွေကို အတင်း တိုးပေးနေတာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ သူ ယူလိုက်ရတယ်။
“ဒီလောက်အထိ ဈေးကြီးမယ်မှန်း သိရင် ကျွန်မ ဒီကို လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
သူမက စိတ်ပျက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို ခါနေတယ်။ မာရူးက သူမ အပြင်ကို လျှောက်သွားတာကို ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ ကောင်တာ ဆီကို ပြန်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ဘောပင်နဲ့ စက္ကူ လေး ခဏလောက် ငှားလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
* * * * * * * * *
ပြဇာတ်ရုံထဲကို ဝင်ဖို့ တန်းစီနေတဲ့ လူတန်းကြီးက တော်တော်လေး ရှည်တယ်။ ဒါက နာမည်ကြီး ပြဇာတ်ရုံမို့လို့ ခုံတွေ အကုန်ပြည့်နေတာပေါ့။ အစတည်းက ဒီပြဇာတ်ရုံက အွန်လိုင်းကနေ လက်မှတ်ဝယ်လို့ မရတာကြောင့် လူတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြတာလို့ သူမ မှတ်မိနေတယ်။
“ခုနက ဆိုင်ထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“တစ်သျှူး တောင်းနေတာပါ”
“အော်”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“အထဲမှာ မှောင်နေတာမို့လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ကြပါနော်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူတို့ သရုပ်ဆောင် တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပြီး ပြဇာတ်ရုံထဲကို ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ပြဇာတ်ရုံ အသေးစားလေး ဖြစ်ပေမဲ့ ခုံတစ်လုံးနဲ့ တစ်လုံးကြား အကွာအဝေးကတော့ ထင်ထားတာထက် ပိုကျယ်တယ်။ ခုံတွေကလည်း တော်တော်လေးကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပေါ့။ စင်ပေါ်မှာတော့ ပရိဘောဂ အနည်းငယ်ပဲ ရှိနေပြီး၊ ရိုမန်တစ် ကော်မဒီ အပြင်အဆင်အဖြစ် လိမ္မော်ရောင် မီးလင်းနေတယ်။ သူမရဲ့ သူငယ်ချင်း အတော်များများကလည်း ဒါက တကယ်ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာကြောင့် သူမ တော်တော်လေးကို မျှော်လင့်ထားမိတာပေါ့။
“မင်း ပြဇာတ်တွေကို တော်တော် ကြိုက်တာပဲ”
“ဒါပေါ့”
“ကောင်းတာပေါ့”
သူက အရင်အတိုင်းပဲ ပြန်ပြုံးပြတယ်။ သူမ မာရူးရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ရှောင်လိုက်ပြီး စင်ပေါ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ထားလိုက်တယ်။ ခုနလေးတင်ပဲ... သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
‘မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြဇာတ်ကြည့်ရတော့မှာမို့လို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာတင်ပါ’
ဟုတ်တယ်၊ သူမ ပြဇာတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်။ သူမ စင်ပေါ်ကိုပဲ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေလိုက်တော့တယ်။
* * * * * * * * *
အခန်း(၉၂)
ရိုမန်တစ်ဟာသပြဇာတ်လေးပေါ့။ စုံတွဲနှစ်တွဲရဲ့ အဆင်ပြေလိုက်၊ မပြေလိုက် ဖြစ်နေတဲ့ သံယောဇဉ်တွေအကြောင်းကို တင်ဆက်ထားတာပါ။
“ဒီထဲမှာ အကုန်လုံးနီးပါးက စုံတွဲတွေချည်းပဲ”
ပရိသတ်အများစုက စုံတွဲတွေ ဖြစ်ပုံရတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့အရှေ့တည့်တည့်က လူတွေတင်မကဘူး၊ ဘေးဘယ်ညာမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကလည်း လက်ချင်းတွဲထားကြတာလေ။ သူမ ခုနက မာရူး ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပွတ်သပ်နေမိတယ်။
“စတော့မယ်”
“အင်း... အင်း”
လိမ္မော်ရောင်မီးလေးတွေ မှိန်သွားပြီး စင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်တဲ့ ပြဇာတ်ရုံထဲက တိတ်ဆိတ်မှုကို သူမ သဘောကျတာပေါ့။ အဲဒီ တိတ်ဆိတ်မှုထဲမှာပဲ သူမရှေ့မှာ ပေါ်လာတော့မယ့် စွန့်စားခန်းတွေကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်လို့ ရတယ်လေ။ ခဏအကြာမှာတော့ စင်ပေါ်ကို မီးတွေ ပြန်လင်းလာတယ်။ ခုနလေးတင်က အရိပ်တွေအဖြစ်ပဲ မြင်နေရတဲ့ သရုပ်ဆောင်တွေက အခုတော့ အထင်အရှား ပေါ်လာပြီပေါ့။
အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ သူ့ထက် အရပ်နည်းနည်းပုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် စင်ပေါ်မှာ ရှိနေကြတယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြင်းပြတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေကြပြီးမှ ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်ကြတာပဲ။
ဝိုး... ဒါက သူမ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရဲတင်းလွန်းတယ်လေ။ သရုပ်ဆောင်နှစ်ယောက် နမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခွာလိုက်ကြတယ်။ အမျိုးသား သရုပ်ဆောင်က စစ်တပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတာကြောင့် သူက စစ်မှုထမ်းဖို့ သွားတော့မယ့်ပုံပဲ။
အဲဒါကို တွေးမိရင်း ဘေးနားကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မာရူးက စူးစိုက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စင်ပေါ်ကို ကြည့်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ပြုံးစစ မျက်နှာထားက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေက တစ်ခုခုကို ရေးနေသလိုမျိုး တောက်လျှောက် လှုပ်ရှားနေတာပေါ့။ သူ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်။ သူမ စိုက်ကြည့်နေရင် မလိုအပ်တဲ့ အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာကြောင့် အရှေ့ကိုပဲ ပြန်ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
‘ဒီပြဇာတ် ပြီးသွားရင်လည်း တို့တွေက ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ နှုတ်ဆက်လိုက်ရုံပါပဲ’
ပထမစုံတွဲ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား စုံတွဲတစ်စုံ စင်ပေါ်ကို ရောက်လာတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြပေမဲ့ ခုနက အမျိုးသမီးက အမျိုးသားရဲ့ နောက်ကနေ ပေါ်လာပြန်တယ်။ ပြီးတော့ သူမက အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ တခြားလက်တစ်ဖက်ကို ခိုးပြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်တာပေါ့။
“ဖောက်ပြန်နေတာလား”
“ဘာကြီးလဲ”
ပရိသတ်ထဲက လူတချို့က မကျေမနပ်နဲ့ စတင် ညည်းတွားလာကြတယ်။ သူမလည်း အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့။ သူမက အသံခပ်အုပ်အုပ်လေးနဲ့ “ဘူး...” ဆိုပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။ ပြဇာတ်ကို မနှောင့်ယှက်မိအောင်တော့ အသံကို ထိန်းထားတာပေါ့။
“နှစ်နှစ်တောင် မစောင့်နိုင်ဘူးလား” လို့ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
ဘေးနားကနေ ပြန်ဖြေတဲ့အသံ ထွက်လာတာကတော့ -
“မင်းရဲ့ ရည်းစားသာ စစ်တပ်သွားမယ်ဆိုရင် မင်း စောင့်မှာလား”
သူမ ခေါင်းကို အားရပါးရ ငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ ဒီမေးခွန်းကို ဖြေဖို့အတွက် စဉ်းစားနေဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် နှစ်နှစ်လောက် စောင့်ပေးတာကတော့ အနည်းဆုံး လုပ်ပေးသင့်တဲ့ အရာပဲလေ။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့”
“... ရှင်က ဘာလို့ ဝမ်းသာနေရတာလဲ”
“ပြဇာတ် ဆက်နေပြီ၊ အာရုံစိုက်ရအောင်”
ဒီကောင်လေးက အကြောင်းအရာ ပြောင်းတဲ့နေရာမှာ တော်တော်လေး ဆရာကျတာပဲ။ အခုချိန်မှာ သူမက တစ်ခုခု ပြန်ပြောနေရင် ရိုင်းရာကျသွားလိမ့်မယ်။ သူမ မာရူးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြဇာတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တော့တယ်။ ဇာတ်လမ်းကတော့ တော်တော်လေးကို ရှုပ်ထွေးပွေလီလာတာပေါ့။
စစ်တပ်သွားတဲ့ ရည်းစားကို စောင့်နေရင်းနဲ့မှ သူမ သူငယ်ချင်းရဲ့ ရည်းစားနဲ့ ဖောက်ပြန်နေတဲ့ အမျိုးသမီး။ စစ်တပ်သွားတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ တိတ်တိတ်လေး စကားပြောနေပြီး သူမရဲ့ ရည်းစားကတော့ သူမအပေါ် ဖောက်ပြန်နေပြန်ရော။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီအမျိုးသမီး နှစ်ယောက်လုံးကို စစ်တပ်ထဲကနေ အချစ်စာလွှာတွေ ပို့နေတဲ့ အမျိုးသား။ ဇာတ်လမ်းကတော့ “Web of Love” ဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း အချစ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ။
တစ်ဖက်တည်းကပဲ ဖောက်ပြန်နေတာဆိုရင်တော့ ကြည့်ရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ လူတိုင်းက လူတိုင်းအပေါ် ဖောက်ပြန်နေကြတာဆိုတော့ “နင်တို့အားလုံး သွားကြစမ်းပါ” လို့ပဲ စိတ်ထဲက ကျိန်ဆဲရင်း ကြည့်လို့ရတာပေါ့။ သူမ ပြဇာတ်ထဲကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး စီးမျောသွားမိတော့တယ်။
* * * * * * * * *
“ဒီပြဇာတ်ကို ရေးတဲ့သူက ဆုံးရှုံးမှုတွေ အများကြီး ကြုံခဲ့ဖူးမယ် ထင်တယ်။ ကျွန်မတော့ အဲဒီလို ခံစားရတယ်”
“ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလူက တစ်ခါမှ ရည်းစားမထားဖူးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
မာရူးရဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။
“ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ။ ဒီလောက်ထိ သဘာဝကျတဲ့ ပြဇာတ်မျိုးကို ရေးထားတာလေ”
“Tolkien ကလည်း ‘Lord of the Rings’ ကို သူကိုယ်တိုင် စွန့်စားခန်းတွေ ကြုံခဲ့လို့ ရေးခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ၊ တခြား ဇာတ်လမ်းတွေလည်း ဒီလိုပါပဲ။ ဇာတ်လမ်းပြောပြတဲ့ နေရာမှာ စိတ်ကူးယဉ်မှုက လက်တွေ့ထက် ပိုပြီး သာလွန်သွားတာမျိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”
“အင်း... အဲဒါကလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြဇာတ်ရေးတဲ့သူက ဆုံးရှုံးမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ပဲ ကျွန်မ ပြောချင်တယ်။”
“ဘာလို့လဲ”
“အဲဒီလို တွေးရတာက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလို့လေ”
“ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ဟုတ်လား” မာရူးက ခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။
“ဟူး...”
ပြဇာတ်ရုံထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ သူမ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ အေးနေတာကြောင့် သူမ ပါးစပ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ အငွေ့ဖြူဖြူလေးတွေက ကောင်းကင်ပေါ်ကို လွင့်တက်သွားတာပေါ့။ သူတို့ စတွေ့တုန်းကထက် ရာသီဥတုက ပိုအေးလာသလိုပဲ။
“နွေးနွေးထွေးထွေး တစ်ခုခု သောက်မလား”
“အင်း”
မာရူးက သူတို့ရှေ့က စတိုးဆိုင်လေးကို ညွှန်ပြလိုက်တော့ သူမကလည်း ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်တယ်။ သူမ တော်တော်လေး ချမ်းနေပြီ ဖြစ်သလို ရေလည်း ငတ်နေပြီလေ။ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိမယ့် နို့ကော်ဖီလေး သောက်ချင်မိတယ်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ဝယ်ကျွေးမယ်”
“အင်းပါ၊ မင်း သဘောပဲ”
တခြား ပရိသတ်တွေကလည်း သူတို့လိုပဲ တွေးကြပုံရတယ်၊ စတိုးဆိုင်ထဲကို စုပြုံတိုးနေကြတာပေါ့။ သူတို့နောက်မှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ ခြေလှမ်းကို နည်းနည်း မြှင့်လိုက်တယ်။ ဆိုင်ရဲ့ မှန်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး အော်လိုက်တာပေါ့။
“နံပါတ်တစ်”
“မင်းကတော့ ဒါကို လုပ်ရတာကို အခုထိ...”
“ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
မာရူး တစ်ခုခု ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမ သေချာ မကြားလိုက်ဘူး။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး”
“တစ်ခုခု ပြောလိုက်တယ် ထင်လို့”
“မင်း နားကြားမှားတာ ဖြစ်မှာပါ”
မာရူးက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးကနေ ဆိုင်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ သူမ မာရူးကို ခဏလောက် သံသယနဲ့ ကြည့်နေပြီးမှ အအေးဘူးတွေ ထားတဲ့နေရာဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ဒီမှာက ပဲနို့တွေပဲ ရှိတာပဲ”
“မင်း ဘာသောက်ချင်လို့လဲ”
“နို့ကော်ဖီ”
“နို့ကော်ဖီက အလွယ်တကူ ပျက်စီးတတ်တယ်လေ၊ အဲဒါကြောင့် အပူပေးထားတဲ့ နေရာမှာ မထားတာ ဖြစ်မှာပါ”
“အော်... ဟုတ်သားပဲ”
စိတ်ပျက်စရာပဲ။ သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ကော်ဖီဘူးကိုပဲ ယူလိုက်တယ်။
“ရှင်ရော ဘာသောက်မှာလဲ”
“ငါ ဒါပဲ ယူလိုက်တော့မယ်”
မာရူးက နွားနို့ဘူးကို ကိုင်ထားတယ်။ နွားနို့အေးကြီးလား။ ဆောင်းတွင်းမှာလေ။ သူမကတော့ လောလောဆယ် ယူထားလိုက်တာပေါ့။ ငွေရှင်းတဲ့ ကောင်တာမှာတော့ ဝယ်သူတွေနဲ့ စည်ကားနေပြီ။ သူမက လက်တစ်ဖက်မှာ ကော်ဖီ၊ တခြားလက်တစ်ဖက်မှာ နွားနို့ကို ကိုင်ပြီး စောင့်နေပေမဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ ခဏခဏ တိုက်မိနေတာပေါ့။ ကောင်တာက ဝန်ထမ်းက ဖောက်သည်တချို့ကို အပြင်မှာ စောင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပေမဲ့လည်း ဘယ်သူမှ နားမထောင်ကြပါဘူး၊ အပြင်မှာက အေးတာကိုး။
သူမ လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်နားမှာ ကပ်ထားပြီး ဟန်ချက်မပျက်အောင် အာရုံစိုက်နေလိုက်တယ်။ အဲဒီလို ရပ်နေရင်းနဲ့မှ နောက်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကြောင့် လူတွေကြားထဲကို ရုတ်တရက် တွန်းပို့ခံလိုက်ရတယ်။
“အာ... ဆောရီးပါ”
သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကို သူမ အမြန် တောင်းပန်လိုက်တယ်။
“ဂရုစိုက်လေ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူမ အားနာသလို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ စကားအဆုံးမှာတင် နောက်က လူတစ်ယောက်က ထပ်တိုက်မိပြန်တယ်။ ခုနက အမျိုးသမီး စိတ်ဆိုးတော့မယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်း တွေးမိတာကြောင့် သူမ တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး လှည့်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။ အမျိုးသမီးရဲ့ ကျောပြင်က သူမ မျက်စိရှေ့မှာ ပိုပြီး ကြီးမားလာတာပေါ့။ သူမ အဲဒီအမျိုးသမီးကို ဝင်တိုက်တော့မယ့် အချိန်မှာတင် တစ်ယောက်ယောက်က တားလိုက်တယ်။
“ဂရုစိုက်ဦးလေ”
“... အင်း”
“တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ နည်းနည်း လူများနေလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့အတွက် နေရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ ရမလား”
မာရူးက ဘေးကလူတွေကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ လူတွေအားလုံးက နည်းနည်း နောက်ဆုတ်ပေးကြတာကြောင့် သူတို့အတွက် နေရာလေး နည်းနည်း ထွက်လာတာပေါ့။ အပြင်ကနေ တိုးဝင်လာတဲ့ လူတွေလည်း ရပ်သွားကြတယ်။
“တစ်ခါတလေကျရင် စကားပြောလိုက်တာကလည်း အလုပ်ဖြစ်သားပဲ”
“... ကျေးဇူးပဲ”
တီ၊ တီ။ ဝန်ထမ်းက သူတို့ ဝယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စက်နဲ့ ဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့အတွက် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တာပေါ့။
‘အာ... ဟုတ်သားပဲ’
ခုနလေးတင်ပဲ သူမမှာ ရှိတဲ့ ဝမ် လေးသောင်းကို မာရူးကို ပေးလိုက်တာလေ။ အခု သူမဆီမှာ ဘတ်စ်ကားကတ်နဲ့ ဝမ် ၅၀၀ ပဲ ကျန်တော့တာ။
“၁,၀၅၀ ဝမ် ကျသင့်ပါတယ်”
ဝန်ထမ်းက လက်လှမ်းပေးတယ်။ သူမ တောင်းပန်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် နောက်ကနေ ဝမ် ၅,၀၀၀ တန် တစ်ရွက် ထွက်လာတယ်။ မာရူး ဆီကပေါ့။
“ဒီမှာပါ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါ အကြွေပြန်အမ်းတာပါ”
“ပိုက်လေး တစ်ခုလောက် ပေးလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
မာရူးက သောက်စရာနဲ့ ပိုက်ကို ယူပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်တော့ သူမလည်း အားနာနာနဲ့ပဲ သူ့နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တယ်။
“... နောက်မှပဲ ပြန်ပေးတော့မယ်နော်”
“ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိဘူး”
မာရူးက မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် ရှိတဲ့နေရာကို လျှောက်သွားတယ်။ သူက နွားနို့ဘူးကို ဖွင့်ပြီး အပူပေးလိုက်တာပေါ့။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“မင်း နို့ကော်ဖီသောက်ချင်တယ် ဆိုလို့လေ”
မိုက်ခရိုဝေ့ဖ် ရပ်သွားတဲ့အခါ မာရူးက နွေးနေတဲ့ နွားနို့ဘူးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ သူက နွားနို့ကို နည်းနည်း မြည်းကြည့်ပြီးမှ ကော်ဖီတွေကို အထဲထဲ ထည့်လိုက်တာပေါ့။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်း သဘာဝကျနေတာကြောင့် ဒါကို အရင်က အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ဖူးနေသလိုပဲ။
“ရှင် ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ သောက်တာလား”
“ဟင့်အင်း၊ အရင်တုန်းကတော့ ခဏခဏ ဖျော်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကို အရမ်း ကြိုက်တဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိခဲ့တာလေ”
“တကယ်လား။ ဘယ်သူလဲ”
မာရူး မဖြေပါဘူး။ အဲဒီအစား သူက ပြုံးပဲ ပြလိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက သူ့ရဲ့ အပြုံးကို ကြည့်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမကိုယ်တိုင် မပြုံးနိုင်တော့တာပဲ။ အဲဒီအစား သူမ ရင်ထဲမှာ နည်းနည်း နာကျင်သလိုတောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ရဲ့ အပြုံးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေရတာလဲ။
“ရော့”
မာရူးက ကော်ဖီဘူးကို ယူလိုက်ပြီး သူမကို နွားနို့ဘူး ပေးလိုက်တယ်။ သူမ အထဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်းလောက် မြည်းကြည့်လိုက်တာပေါ့။
“ဝိုး...”
“ကောင်းတယ် မဟုတ်လား”
“အင်း၊ အရသာ ရှိတယ်။ ကောင်းတယ်”
အဲဒီ အရသာကြောင့်ပဲ သူမ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတွေ ပြန်ပေါ်လာတော့တယ်။ သူမ နွေးနေတဲ့ နွားနို့ဘူးကို ကိုင်ပြီး အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ နွေးထွေးတဲ့ အဖျော်ယမကာလေးကြောင့် အေးစက်နေတဲ့ ရာသီဥတုက တော်တော်လေးကို ခံသာသွားတာပေါ့။
“ဒါဆိုရင် အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမှာလဲ” မာရူးက ရှေ့ဆက်ပြီး တစ်ခုခု လုပ်ကြဦးမယ် ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“အိမ်ပြန်ရမှာပေါ့၊ ဒါက သိသာနေတာပဲကို”
“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့လေ”
“အင်း၊ တို့တွေ ပြဇာတ်လည်း ကြည့်ပြီးပြီ၊ ဗိုက်လည်း ဝပြီ။ နောက်ထပ် လုပ်စရာလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အိမ်ပြန်တာ အကောင်းဆုံးပဲပေါ့”
သူမ စကားပြောရင်း မာရူးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တော့ ကောင်လေးက စိတ်ပျက်နေတာကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားဘူး။ သူမ လောလောဆယ်တော့ သူ့ကို တတ်နိုင်သမျှ လျစ်လျူရှုထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူမ မြေအောက်ရထား ဘူတာရုံကို လျှောက်သွားပြီး ရထားစောင့်တဲ့ နေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပေါ့။ မာရူးကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် မျက်နှာပေးနဲ့ သူမနောက်ကနေ လိုက်လာတာကြောင့် သူမတောင် သူ့ကို အားနာမိသလို ဖြစ်သွားရတယ်။
“ဟူး... နောက်တစ်ခါကျရင် တခြားပြဇာတ်တစ်ခု သွားကြည့်ကြတာပေါ့”
သူမ မစဉ်းစားမိဘဲ ပြောလိုက်မိတာပါ။ ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ ပြောလိုက်တဲ့ စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးမိပြီး ချက်ချင်းပဲ ပြန်ပြင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ မာရူးကတော့ ပြုံးနေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အပြုံးက နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းတဲ့အပြုံး ဆန်နေတယ်။ ဒါကို ဖြစ်လာအောင် သူ တမင်တကာ လုပ်ခဲ့သလိုမျိုးပဲ။
“ရှင်... ရှင် တမင်တကာ လုပ်တာလား”
“ဘာကိုလဲ”
“တမင်သက်သက် လုပ်တာလေ”
“ငါ…. ဘာကို ပြောနေတာလဲ မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒါ ကတိနော်။ တို့တွေ ဒီကို ထပ်လာကြမယ် မဟုတ်လား”
“ဟဲ့”
သူမ စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်လိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မာရူးက သူမရဲ့ အနားကို တိုးလာတယ်။ သူတို့ကြားက အရပ်ကွာခြားချက်ကြောင့် သူမ နည်းနည်းတော့ လန့်သွားတာပေါ့။
“ဘာ... ဘာလုပ်တာလဲ”
“ဒါကို ပြန်ယူတော့မယ်”
မာရူးက သူမရဲ့ လည်ပင်းက လည်စည်းကို အသာအယာ ဖြုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်း သဘာဝကျလွန်းတာကြောင့် မာရူး ဖြုတ်ပေးနေတဲ့ အချိန်မှာ သူမကတော့ သစ်ပင်တစ်ပင်လိုမျိုး တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေမိတာပေါ့။ ဒီလောက်အထိ နီးကပ်သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူက တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပိုပြီး လူကြီးဆန်နေသလိုပဲ။ ဘုရားရေ၊ သူက လူကြီးတစ်ယောက်လိုတောင် ထင်ရတယ်။ အဲဒါက သူ အခု မပြုံးဘဲ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ။
“နောက်လာမယ့် ရထား ဆိုက်ရောက်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ခရီးသည်များ ဘေးကင်းရာမှာ…”
ရထားက အသံကျယ်ကြီးနဲ့ ဆိုက်ရောက်လာတယ်။ သူမ မာရူးကို ကြောင်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကောင်လေးက လည်စည်းကို သူ့လက်မောင်းပေါ် တင်လိုက်တယ်။
“သွားရအောင်”
ဒီတစ်ခါလည်း သူမရဲ့ လက်ကို သူကပဲ လှမ်းကိုင်လိုက်ပြန်တယ်။
* * * * * * * * *
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခုတင်ပေါ်ကို ပစ်လှဲလိုက်တယ်။
“ငါတော့…သူ့လက်ထဲ မိသွားပြီ”
အဲဒီ နောက်ဆုံးက ရယ်သံကြီးလေ။ သူမ သူ့အကွက်ထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်သွားတာပဲ။
“ဒါပေမဲ့လည်း...”
မဆိုးပါဘူး။ တကယ်တော့ ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ အဲဒီပြဇာတ်အကြောင်း သူတို့ သိပ်ပြီး စကားမပြောလိုက်ရတာပဲ နှမြောဖို့ ကောင်းတာ။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ပြဇာတ်ကြည့်ပြီးမှ ထမင်းစားသင့်တယ်...
“အား...”
သူမ ခုတင်ပေါ်ကနေ ထခုန်လိုက်မိတယ်။ သူမက နောက်တစ်ခါ တွေ့ဖို့အတွက်တောင် စီစဉ်နေပြီလား။ တကယ်ကြီးလား။ ဒါ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။
“နေပါဦး၊ ဒါက တကယ်ပဲ မှားနေလို့လား”
အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း သူက လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘာအမှားမှလည်း မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သရုပ်ဆောင်တာကို ဝါသနာပါကြတာပဲ၊ သူကလည်း အဲဒါကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်။ သူက ယဉ်ကျေးတယ်၊ ကြင်နာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ နည်းနည်းလည်း နောက်ပြောင်တတ်သေးတယ်...
သူမ ခေါင်းကို ခါလိုက်တယ်။ ဒီကောင်လေးကတော့ သူမကို အနိုင်ယူနေပြီ။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေကို တွေးနေမိတာက သူမ သူ့ကို ရှုံးပေးလိုက်ရသလို ခံစားရစေတာပေါ့။ သူမ နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ရင်း အင်္ကျီလဲဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ချိတ်မှာ ချိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ အိတ်ကပ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ စက္ကူလိုမျိုး အရာတစ်ခုပဲ။ အဲဒါကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ဝမ် လေးသောင်းနဲ့အတူ စက္ကူလေး တစ်စောင် ပါလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
“... ... ...”
သူ ဒါကို ဘယ်တုန်းက ထည့်လိုက်တာပါလိမ့်။ အင်း... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ မာရူးက လည်စည်းကို ဖြုတ်ပေးတုန်းက သူမ အနားကို တော်တော်လေး ကပ်လာခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုံးနေခဲ့တာ၊ အဲဒီအချိန်မှာ ထည့်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။
အဲဒီ စက္ကူလေးပေါ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ နာမည် ပါရှိပြီး “နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော့်ကို အရသာရှိတာ တစ်ခုခု ဝယ်ကျွေးဦး” လို့ ရေးထားတာပေါ့။ သူမ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲကို ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။
ရေချိုးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး ကွန်ပျူတာ ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဘလော့ဂ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ပို့စ်အသစ် တစ်ခုကို ရေးလိုက်တာပေါ့။ သူမရဲ့ ဘလော့ဂ်ကတော့ နှစ်တွေအကြာကြီး သူမ ခံစားရတာတွေကို ရေးဖို့အတွက်ပဲ သုံးတာလေ။ အဲဒီကောင်လေးအကြောင်းကို ရေးနေရင်းနဲ့မှ သူမရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ လာကြည့်သွားတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို သတိထားမိလိုက်တယ်။
“ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စဉ်းစားကြည့်တော့၊ ဒီလူက...”
အဲဒီ အိုင်ဒီက မာရူး တဲ့။
မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
သူမ သေချာသွားအောင် အဲဒီဘလော့ဂ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီဘလော့ဂ်က ပို့စ်တွေကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ နေ့တိုင်းလိုလို တက်နေတာပေါ့။ သူမ အသစ်ဆုံး ပို့စ်တစ်ခုကို နှိပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မဖြစ်နိုင်တာ”
* * * * * * * * *
“ဟင်”
မာရူးက ဘလော့ဂ်ကို refresh လုပ်လိုက်တဲ့အခါ ကွန်မန့်အသစ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ ပို့စ်တင်လိုက်တာ ဆယ်စက္ကန့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။ သူ ကွန်မန့်ကို ဖတ်ဖို့အတွက် ပို့စ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။ အဲဒါက သူ့ရဲ့ ဘလော့ဂ် အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ BlackSwan ဆီကပါ။ ကွန်မန့်မှာတော့...
“ရှင်က စတိုကာကြီးး”
“ဘာကြီးလဲ”
ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကွန်မန့်ပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ဖုန်းထဲကို စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ အဲဒါကတော့
“စတိုကာကြီး”
(TR Note: စတိုကာက Stalkerကိုအသံထွက်ယူထားတာ။ ဒီနေရာမှာ မာရူးက ကောင်မလေးကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေတယ်လို့ခံစားရလို့ စနောက်ပြီးခေါ်လိုက်တာ)