အခန်း (၁၉၁-၁၉၂)

အခန်း ၁၉၁:အဖေ....စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က သူ့ကို သေချာပေါက် ဖားပြပါ့မယ်...

နင်မိသားစုသည် မည်သည့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုမျှ မတွေ့ကြုံခဲ့ရပေ။

စစ်ပွဲများ နေရာအနှံ့ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မိစ္ဆာများ ရူးသွပ်စွာ ကခုန်နေသော အပြင်ဘက်ကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ ဤရှေးဟောင်း မြို့တော်သည် အမှန်တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်သော တိတ်ဆိတ်မှုအား ပြသနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် မြို့လယ်ရှိ နင်အိမ်တော်တွင်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ထူထပ်သိပ်သည်းပြီး နက်နဲသိမ်မွေ့သော သူတော်စင်နယ်ပယ် တာအို ဥပဒေသများ စီးဆင်းနေသည့် အကာအကွယ် မဟာဝင်္ကပါကြီး တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ ထိုအရာသည် ခြံဝန်း၏အတွင်းပိုင်းကို ပြင်ပမှ ခွဲထုတ်ထားပြီး ချိုးဖျက်၍မရနိုင်သော တည်ငြိမ်မှု အရှိန်အဝါတစ်ရပ် ဖြာထွက်နေပေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နင်အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသော်လည်း အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။

ပင်မထိုင်ခုံတွင် နင်မိသားစုခေါင်းဆောင် နင်ကျိယွမ်သည် မတ်မတ်ထိုင်နေလေ၏။ သို့ရာတွင် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဝတ်ရုံအောက်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေပြီး ဆူးများပေါ်၌ ထိုင်နေရသည့်အလား သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ရပ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

သူ၏နံဘေးတွင်ရှိနေသော စန်းလင်းသည်လည်း စိုးရိမ်နေပုံရပြီး သူ၏လက်များကို သတိမထားမိဘဲ ပူးဆုပ်ထားကာ သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးနေသည်။

သူတို့ကို ဤမျှထိ စိုးရိမ်ပူပန်စေသောအရာမှာ ပြင်ပရန်သူများမှ ဖိအားပေးလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိတွင် ဧည့်သည်နေရာ၏ ထိပ်ဆုံး၌ ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကြောင့်ပင်။ ထိုလူငယ်လေး၏စိတ်နေသဘောထားမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် သူ့ကို နေရခက်စေသည်။

သူသည် ငွေဖြူရောင် ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားကာ ပုံမှန်မျက်နှာသွင်ပြင်များရှိသည့် အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့် ရှိပုံရသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လက်ရှိ အောက်ဘုံတွင် ထိပ်တန်းဟု မသတ်မှတ်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ငြိမ်းချမ်းပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော အရှိန်အဝါနှင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမြဲတစေနှိမ့်ချသော အပြုံးတို့သည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ မောက်မာပြီးမြင့်မြတ်သော သခင်လေးများ၏ ပုံမှန်ပုံစံမျိုးနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားနေသည်။

ဤသူမှာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေ၏ ထျန်းဟန်ပြည်နယ်မှ အကြီးဆုံးသခင်လေး ဝေ့ရွှမ်ပင်။

ထို့ပြင် သူသည် အတိတ်က နင်ဖူယောင်နှင့် စေ့စပ်ထားသူလည်း ဖြစ်လေ၏။

နဂါးများနှင့်မြွေများ ရောနှောနေပြီး စွမ်းအားကို လေးစားသော မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် နင်မိသားစုသည် အနှောင့်အယှက်ကင်းစွာ နေနိုင်ပြီး တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းမှာ....

လူငယ်သခင်လေး ဝေ့ရွှမ်က အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးကို ဖျန်ဖြေရန်နှင့် ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် လူသားဧကရာဇ်နန်းတော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ အင်အားစုတစ်ခု၏အလံကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်။

ထျန်းဟန်ပြည်နယ်သည် ထိပ်တန်းအင်အားစု မဟုတ်သော်လည်း ထိုပြည်နယ်မှ ကိုယ်စားပြုနေသော လူသားဧကရာဇ်နန်းတော်၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ ကမ္ဘာအသင်္ချေ၏ အင်အားစုများ အများစုကို ထိတ်လန့်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုလူသား ဧကရာဇ်ငယ် ရွှမ်ယွမ်ဖိုသည် မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ထို့ပြင် နင်မိသားစုတွင် ထိုပါရမီရှင်များ လှုပ်ရှားရန် တန်ဖိုးရှိသည့်အရာဟူ၍ ဘာမျှမရှိချေ။ သူတို့သည် နင်မိသားစုအတွက် လူသားဧကရာဇ် နန်းတော်ကို စော်ကားရန် မထိုက်တန်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုလူသားဧကရာဇ် ငယ်သည် အောက်ဘုံသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့လေပြီ။

ဝေ့ရွှမ်သည်လည်း ယခင်က နင်မိသားစုကို ကာကွယ်ရန် ကျရှုံးခဲ့လုနီးပါးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြရန် လိုအပ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထို မြေအောက်ကမ္ဘာမှ မြေအောက်ကမ္ဘာသားတော် နှင့် ရှေးဟောင်းအထီးကျန်မိသားစုမှဟု သံသယရှိရသော စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်တစ်ဦးတို့မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဝေ့ရွှမ်ထံတွင် မြေအောက်ကမ္ဘာသားတော်ကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်း လုံးဝရှိမည် မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နောက်ခံနှင့်စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ လူသားဧကရာဇ်ငယ် ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက တစ်မျိုးဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နင်ကျိယွမ်သည် အိမ်ရှင်နှင့် ဧည့်သည်ကြားရှိ ဤထူးဆန်းသော အံ့ဝင်ခွင်ကျမဖြစ်မှုကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သခင်လေး ဝေ့ရွှမ် ...မင်း... မင်းက ထိပ်ဆုံးနေရာကို ယူသင့်တယ်... ဒီလိုမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ..."

"အာ....ဦးလေး... ဦးလေးက အရမ်းယဥ်ကျေးလွန်းနေပြီ..."

ဝေ့ရွှမ်က သူ၏လက်များကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ သူ၏အပြုံးသည် ရိုးသားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့နေပေ၏။ သူက အလျင်စလို ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးက အကြီးအကဲနဲ့ အိမ်ရှင်ဖြစ်တဲ့အတွက် သဘာဝကျကျ ပင်မနေရာမှာ ထိုင်သင့်တာပေါ့... ကျွန်တော်က ဒီနေရာမှာနေပြီး ဦးလေးရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကို နားထောင်ခွင့်ရတာကတင် ကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ..."

"ဒါက..."

နင်ကျိယွမ် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ သံသယများ ပို၍နက်ရှိုင်းလာသည်။

ထျန်းဟန်ပြည်နယ်က နင်မိသားစုကို မည်သည်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှထိ ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံနေရသနည်း....

သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှိမ့်ချသောအဆင့်ထိပင် ရောက်နေသလော....

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အထင်သေးနေခြင်း လုံးဝမဟုတ်ချေ။ ကမ္ဘာအသင်္ချေမှ အင်အားစုများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နင်မိသားစုမှာ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ထက် မပိုကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိထားသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ လေ့လာကြည့်ရာ ဝေ့ရွှမ်က မည်သည့်အရာကိုမျှ မလိုချင်ပုံရသော်လည်း ဤအလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးမှုက သူ့ကို နေ့ရောညပါ အနေရခက်စေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ထို မောက်မာသော ထိပ်သီးအင်အားစုမှ ဟုတ်ပါသေးရဲ့လော....

တစ်ဖက်လူသည် သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကစားနေခြင်း ဖြစ်မည်ကိုလည်း သူ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝေ့ရွှမ်ထံတွင် တခြားရည်ရွယ်ချက်များ ရှိပုံမရချေ၊ သူသည် အလွန်ယဉ်ကျေးလွန်းနေခြင်းသက်သက်ပင်။ ဤသည်က စေ့စပ်ထားမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလော။

ဤအရာကို တွေးတောမိသဖြင့် နင်ကျိယွမ်သည် သူ၏စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားကာ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ် နင်မိသားစုရဲ့ရှင်သန်မှုက သခင်လေးဝေ့ရွှမ်ရဲ့ အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့ပေးမှုကြောင့်ပါ... ဖူယောင်လို ကလေးတစ်ယောက်အတွက် သခင်လေးလို လက်တွဲဖော်ကောင်း တစ်ယောက် ရတာက တကယ်ကို သူနဲ့ ငါတို့ နင်မိသားစုရဲ့ ကောင်းချီး တစ်ခုပါပဲ..."

ဤစကားများကို ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နံဘေးတွင်ရှိနေသော စန်းလင်းက တစ်ခုခုပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း အဆုံးသတ်တွင် သူ စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ချေ။

ဤအချိန်တွင် နင်ဖူယောင်က စေ့စပ်ထားမှုကို အသိအမှတ်မပြုကြောင်း ပြောရန်မှာ အမှန်တကယ်ကို မသင့်လျော်ချေ။

ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် တခြားအခွင့်အရေးကိုသာ ရှာဖွေရပေမည်။

သို့ရာတွင် နင်ကျိယွမ်၏စကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားသော ဝေ့ရွှမ်၏လက်မမသိမသာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ကျလာလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်...

"ချလွင်..."

ဝေ့ရွှမ်၏လက်ထဲရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်စိမ်း လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးသည် စားပွဲကို ရုတ်တရက် ရိုက်မိသွားပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သံပူဖြင့် အပူပေးခံလိုက်ရသည့်အလား သူသည် ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထလိုက်ရာ သူ၏လှုပ်ရှားမှု ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ထိုင်ခုံပင် မှောက်လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"မိ... မိသားစုခေါင်းဆောင် နင်..."

ဝေ့ရွှမ်၏အသံတွင် ယခင်က မရှိဖူးသော အရေးတကြီးဖြစ်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ပါဝင်နေပြီး နင်ကျိယွမ်ကို ကြားဖြတ်ပြောဆိုရန် စကားလုံးများကို လုယူလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူ နားလည်မှုလွဲမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက အလျင်အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"သခင်မလေး ဖူယောင်နဲ့ ကျွန်တော်... မဟုတ်ဘူး...မရီး... မရီးနဲ့ကျွန်တော်က ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး...အဲ့ဒါက အကြီးအကဲတွေ သေရည်မူးပြီး နောက်ပြောင်ခဲ့တာ သက်သက်ပါ...အဲ့ဒါက အကျုံးမဝင်ပါဘူး....လုံးဝအကျုံးမဝင်ပါဘူး..."

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဗလောင်ဆူသွားပြီး သူ၏စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

'ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့...မိသားစုခေါင်းဆောင်နင်... သူ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက စူးချန်ကဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျား မသိဘူး... ဒီစေ့စပ်ထားမှုကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုရဲမှာလဲ... တခြားသူတွေက မသိနိုင်ပေမဲ့ ငါက မသိဘူးလား... အဲ့ဒီတုန်းက တခြားပြည်နယ် သခင်တချို့နဲ့အတူ အောက်ဘုံဆီ သခင်လေးစူးကို ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ပို့ဆောင်ခွင့်ရဖို့ ငါ့အဖေက ဒူးထောက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတာ... အဲ့ဒါက စူးမိသားစုပဲ... ကမ္ဘာအသင်္ချေ မှာ အစွမ်းထက်ဆုံး ရှေးဟောင်းအထီးကျန်မိသားစု... သူက ကောင်းကင်ဧကရာဇ်စူးရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားပဲ....မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ သားအရင်းလေ...'

သူ၏ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမှုကြားတွင် သူ အိမ်မှ မထွက်ခွာမီ ဖခင်ဖြစ်သူ၏စိတ်နှလုံးသားမှ လာကာ နှိမ့်ချရို့ကျိုးလုနီးပါးဖြစ်သော ညွှန်ကြားချက်များက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ထျန်းဟန်ပြည်နယ်၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော်လည်း တည်ကြည်လေးနက်သော လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းတွင် ပြည်နယ်သခင်ဖြစ်သော ဖခင်ဖြစ်သူက သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ ဖားယားချင်လုနီးပါး အမူအရာဖြင့် အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

"သားလေး...မင်းရဲ့ပါရမီက အကန့်အသတ်ရှိတယ်...တကယ်လို့ ငါက အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးကို ကုန်စင်အောင်သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စတေးရင်တောင် ငါ မင်းကို နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဆင့်ထိပဲ တွန်းပို့နိုင်မယ်... မင်း သူတော်စင်နယ်ပယ်ကို ရောက်ဖို့က ကောင်းကင်ကို တက်လှမ်းရသလို ခက်ခဲတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီတစ်ကြိမ် ယွမ်ယန်နယ်မြေကို သွားရမယ်..."

သူ့ဖခင်၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် မယုံနိုင်လောက်အောင် တည်ကြည်လေးနက်လာပြီး ရူးသွပ်မှုနှင့်အကြောက်တရားတို့၏ ရှုပ်ထွေးသော ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခုကိုပင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ပန်းတိုင်က အဲ့ဒီ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း လှေကား အခွင့်အရေး သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းမှာ ပန်းတိုင်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်..ဒါက စူးချန်ကဲ သခင်စူးပဲ..."

"ပြီးတော့ မင်းမှာ တာဝန်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်....ဒါက သူ စိတ်ကျေနပ်တဲ့အထိ သူ့ကို ဖားဖို့ပဲ...မင်း နားလည်လား..."

သူ့ဖခင်၏တံတွေးများက သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပန်းထွက်လာလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဝေ့ရွှမ်က ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာကို ယူဆောင်ကာ သူ၏လက်များကို ပူးဆုပ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အဖေ..စိတ်မပူပါနဲ့....ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာပေါက် ဖားပြပါ့မယ်..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမဆောင်ထဲ၌...

နင်ကျိယွမ်သည် ဝေ့ရွှမ်ကို နားမလည်နိုင်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

'သူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါ ဘာလို့ နားမလည်တာလဲ... သူက စေ့စပ်ထားမှုကို ဖျက်သိမ်းချင်တာလား ဒါမှမဟုတ် ဘာလဲ...'

"မ.. မရီးလား..."

စန်းလင်းသည်လည်း တခဏကြာမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဝေ့ရွှမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

'ဒါက ဘာတွေလဲ...'

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်....

စူးချန်ကဲက နင်ဖူယောင်၊ နင်ဟောင်၊ ထုယိုယို နှင့် ရွှီချီတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး အစစ်အမှန် နှင့်ထင်ယောင်ထင်မှားကြားရှိ သရဲတစ္ဆေများအလား ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် တောင်များနှင့်မြစ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထျန်းနင်မြို့တော်၏အထက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့၏။

"ဘယ်သူက ကျူးကျော်လာရဲတာလဲ..."

နင်မိသားစုကို စောင့်ကြပ်နေသော ကျင့်ကြံသူ များသည် ကောင်းစွာလေ့ကျင့်ပေးခြင်း ခံထားရသူများ ဖြစ်ပြီး သူတို့၏လက်နက်များ အေးစက်စက် တောက်ပနေကာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဝင်္ကပါတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

သို့ရာတွင် ရောက်ရှိလာသူများမှာ နင်ဖူယောင်နှင့် နင်ဟောင်တို့ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့၏ အကြည့်များသည် နင်ဖူယောင်အပေါ် ကျရောက်သွားချိန်၌ သူတို့၏ သတိထားမှုများအားလုံး ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အစားထိုးခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"သခင်မလေး ဖူယောင်.... သခင်လေး ဟောင်..."

အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော အစောင့်အိုကြီး တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပေ၏။

"သခင်လေး ဟောင် ပြန်လာပြီ..."

"သခင်မလေး ဖူယောင် ပြန်လာပြီ..."

ထိုအချိန်တွင်....

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် နင်ကျိယွမ်နှင့်စန်းလင်းတို့ နှစ်ဦးလုံး ထိုအသံများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် တခဏကြာမျှ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

သူတို့၏နံဘေးရှိ ဝေ့ရွှမ်ကလည်း တစ်ခုခုကို ချက်ချင်းအာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက သူတို့ထက် ပိုမြန်ကာ အစွမ်းထက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြင်ပသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

အခန်း ၁၉၂: မင်း ငါ့ကို သိလို့လား...

နင်ကျိယွမ်နှင့်စန်းလင်းတို့ နှစ်ဦးလုံး တခဏကြာမျှ ကြောင်အမ်းသွားကြပြီးနောက် စစ်မှန်သော ဝမ်းသာမှုက သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် တလိမ့်လိမ့်ထလာသည်။

"ဖူယောင် ပြန်လာပြီလား..."

စန်းလင်းက စိတ်လှုပ်ရှားသည့် အမူအရာဖြင့်ချက်ချင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူ ပြန်လာပြီလား..."

နင်ကျိယွမ်ထံတွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

သို့ရာတွင် သူတို့ သတင်းကို အပြည့်အဝ မကျေညက်နိုင်မီ သူမကို ကြိုဆိုရန် သူတို့ မတ်တတ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် သူတို့၏နံဘေးရှိ ဝေ့ရွှမ်၏တုံ့ပြန်မှုက သူတို့ထက်ဆယ်ဆမက ပိုမြန်နေခဲ့သည်။

ဖြေရှင်းချက် ပေးရလွန်းသဖြင့် မျက်နှာနီရဲနေသော ထျန်းဟန်ပြည်နယ်၏ သခင်လေးက ရုတ်တရက် နောက်သို့ချာခနဲလှည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုနှင့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း၌ ဆုတ်ခွာသွားသော ဒီရေအလား ပျောက်ကွယ်သွားပေ၏။ ထိုနေရာတွင် အလည်အပတ်ခရီးစဉ် သွားသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရကာ သူက အစွမ်းထက်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

နင်ကျိယွမ်နှင့်စန်းလင်းတို့မှာ သူ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအကျင့်ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ သူတို့သည်လည်း မတ်တတ်ထရပ်ကာ နန်းတော်တံခါးများဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်....

လေးလံသော နန်းတော်တံခါးများက အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသူမှာ အနည်းငယ် ကြီးမားနေသော အစိမ်းရောင် အမျိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် နင်ဖူယောင်ပင်။ သူမ၏မျက်နှာသည် လှပနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့် အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။ သူမ၏နဲဘေးတွင် နင်ဟောင်ရှိပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက ကြည်လင်မှုကို ပြန်လည်ရရှိနေလေပြီ။

"ဖူယောင်..."

"ဟောင်အာ..."

နင်ကျိယွမ်နှင့် စန်းလင်းတို့က တပြိုင်နက်တည်း အော်ခေါ်လိုက်ကြကာ သူတို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုက သူတို့၏စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ယာယီဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ဤမတိုင်မီက သူတို့သည် နင်ဟောင်၏သတင်းကို ရှာဖွေနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်သဲလွန်သမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။ နင်ဖူယောင်သည်လည်း အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါးရှိနေလေပြီ။

"ဦးလေးလင်း..."

နင်ဖူယောင်က တီးတိုးခေါ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာသည်။ စန်းလင်း အန္တရာယ်ကင်းကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏နှလုံးသားထဲရှိ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းသွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် သူမက နင်ကျိယွမ်ကို ကြည့်ကာ တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒုတိယ ဦးလေး..."

နင်ဟောင်ကလည်း သူမ၏နောက်မှနေ၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဦးလေးလင်း... အဖေ..."

မိသားစုများ အချင်းချင်း စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် နင်ဖူယောင်၏အကြည့်က သူမကို အလျင်အမြန် ကျော်ဖြတ်သွားသော ဝေ့ရွှမ်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"သူက..."

နင်ဖူယောင်၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားချက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

နင်ကျိယွမ်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဖူယောင်...ဒါက ထျန်းဟန်ပြည်နယ်က သခင်လေး ဝေ့ရွှမ်ပဲ... မြန်မြန် အရိုအသေပေးလိုက်..."

ဤစကားကိုကြားချိန်၌ နင်ဖူယောင်၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့ရာတွင် ဝေ့ရွှမ်သည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူက နန်းတော်အပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် အလင်းနှင့်အရိပ်များကြားတွင် လျှောက်လှမ်းလာသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်အပေါ် သူ၏မျက်လုံးများကို အာရုံစူးစိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

မင်အလားတောက်ပသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညအမှောင်အလား မည်းနက်သော ဆံပင်များ ဖြာကျနေကာ သူ၏မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်ပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုလှိုင်းဂယက်မျှ မရှိချေ။ သူ၏ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်ခုအလား နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံကသာ ထာဝရ ကြယ်များကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလားပင်။

စူးချန်ကဲ....

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ဝေ့ရွှမ်၏နှလုံးခုန်နှုန်း ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာသည်။

'သူပဲ...တကယ်ကို သူပဲ...သူက သူ့ဖခင် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ တူနေတယ်... နှစ်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ လောကီရေးရာနဲ့ ကင်းကွာတဲ့ အဲ့ဒီအရှိန်အဝါက ကျန်ရှိနေတုန်းပဲ... ကောင်းကင်ဧကရာဇ်ရဲ့သားဖြစ်ဖို့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... သူ့ရဲ့အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ...'

ဝေ့ရွှမ်သည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ...

နင်ကျိယွမ်၊ စန်းလင်း ၊ သတင်းကြား၍ အလုအယက် ရောက်လာကြသော နင်မိသားစု၏အကြီးအကဲများနှင့် တပည့် များစွာအပြင်....

နန်းတော်ထဲသို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော နင်ဖူယောင်၊ နင်ဟောင်၊ ထုယိုယိုနှင့် ရွှီချီ တို့၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်....

စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှလာပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နင်မိသားစုတစ်စုလုံး ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုဖြင့် ဆက်ဆံခဲ့သော ထျန်းဟန်ပြည်နယ်၏ သခင်လေးဝေ့ရွှမ် သည် စူးချန်ကဲ၏ရှေ့ ဆယ်ပေခန့်အကွာရှိ နေရာတစ်ခုသို့ အပြေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်း၏ ကြောင်အမ်းနေသော မျက်လုံးအကြည့်များရှေ့တွင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။ ဘုန်းခနဲအသံနှင့်အတူ သူ၏ဒူးနှစ်ဖက်လုံး မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားလေ၏။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် သူက စံချိန်မီပြီး ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းသည့် မဟာအရိုအသေပေးမှုဖြင့် သူ၏ခေါင်းကို မြေပြင်နှင့် ထိလိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုတို့ကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ရီနေသော်လည်း ရုတ်တရက် အလွန်အမင်းတိတ်ဆိတ်သွားသော ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး၌ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ထျန်းဟန်ပြည်နယ်ရဲ့ ဝေ့ရွှမ်က သခင် စူးကို အရိုအသေပေးပါတယ်... နှစ်တွေအများကြီး ကြာသွားပေမဲ့ သခင်စူးရဲ့ နတ်ဘုရားကျေးဇူးတရားက ပြောင်းလဲမသွားပါဘူး..."

အချိန်သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လုံးဝအေးခဲတောင့်တင်းသွားပုံ ရလေ၏။

နင်မိသားစု၏ ကျယ်ဝန်းသော ပင်မခန်းမဆောင်တွင် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်း....

နင်ကျိယွမ်၊ စန်းလင်း နှင့် နင်မိသားစု၏တခြား အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များ၊ ခန်းမဆောင် ထဲရှိ လက်ထောက်များနှင့် အစောင့်များ၊ သို့မဟုတ် အသစ်ရောက်လာသော နင်ဖူယောင်နှင့် နင်ဟောင် သူတို့အားလုံးသည် ချည်နှောင်ခြင်းမှော်မန္တန်ဖြင့် ပြုစားခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံး ဆွံ့အသွားပြီး သူတို့၏စိတ်များ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

'သူ... သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူက ဒူးထောက်လိုက်တာလား... '

စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှလာသည့် မြင့်မြတ်သော ဧည့်သည်ဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ အင်အားစုများစွာမှ မျက်နှာသာပေးခဲ့ရသော လူဖြစ်သည့် ထျန်းဟန်ပြည်နယ်၏သခင်လေးက အမှန်တကယ်ကိုပင်....

ယခုလေးတင် တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာသော စူးချန်ကဲကို ဤမျှထိ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး နှိမ့်ချရို့ကျိုးသော ဒူးထောက်အရိုအသေပေးမှုကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့သလော...

"ဟင်... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... စီနီယာအစ်ကိုကို မြင်တာနဲ့ သူက ဘာလို့ ဒူးထောက်လိုက်တာလဲ... ဒါပေမဲ့ သူက တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးသားပဲ..."

ထုယိုယိုက စူးချန်ကဲ၏နံဘေးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏မီးခိုးပြာရောင်မျက်လုံးများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဝေ့ရွှမ်ကိုစုန်ချည်ဆန်ချည် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှီချီက ထိုင်ခုံတစ်ခုကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်ကာ အသုံးမပြုရသေးသော လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဤအရာများအားလုံးက သူနှင့် အနည်းငယ်မျှ မသက်ဆိုင်သည့်အလား သောက်လိုက်သည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင်...

နင်ကျိယွမ်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာမှုမှာ လုံးဝအေးခဲတောင့်တင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်မှု အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် အလွန်ရိုသေလေးစားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားနေသော ဝေ့ရွှမ်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ အံ့အားသင့်ပုံမရသော စူးချန်ကဲကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ခြေဖဝါးမှနေ၍ ငယ်ထိပ်အထိ အေးစက်မှုတစ်ခု ပြေးတက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ချည့်နဲ့သွားသည်။

အစောပိုင်းက ဝေ့ရွှမ်၏ ပျာပျာသလဲ ငြင်းဆိုမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခုက မိုးကြိုးပစ်ခတ်သံအလား သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

'ငါ့ရှေ့က လူငယ်လေးရဲ့အဆင့်အတန်းက ဝေ့ရွှမ်ထက် အများကြီး သာလွန်နေတာလား..'

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် နင်ဖူယောင်၏ စီနီယာအစ်ကိုဖြစ်ကာ ယွမ်ယန်နယ်မြေတွင် လှုပ်ခတ်နေသော နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် သူတော်စင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း အဖြစ်အပျက်၏ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သော စူးချန်ကဲအကြောင်း သူ အတော်လေး သိထားသည်။ သို့ရာတွင် ကောလာဟလများမှာ ကောလာဟလများသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ အမြဲတစေ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ အောက်ဘုံမှ လူတစ်ယောက်သည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ကြီးမြတ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နှင့် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာအသင်္ချေ၏ ပါရမီရှင် များ ဆင်းသက်လာပြီးနောက် အောက်ဘုံနှင့် ကမ္ဘာအသင်္ချေကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ အမှန်တကယ်ကို မည်မျှထိ ကျယ်​ပြန့်ကြောင်းကို နင်ကျိယွမ် ယခင်ကထက် ပို၍ရှင်းလင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နင်ဖူယောင်က ကြီးမားသော ပါရမီ ရှိသည့် စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ကို ရရှိခဲ့သည်ဟုသာ သူ တွေးထင်ခဲ့လေ၏။

'ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အရာအားလုံးက ငါ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်နေပြီဆိုတာ အသိသာကြီးပဲ...'

စန်းလင်း၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များလည်း ကျဥ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် နင်ကျိယွမ်ထက် စူးချန်ကဲအကြောင်းကို ပို၍သိရှိထားသည်။

ထိုက်ချင်ဂိုဏ်းတွင် သူတို့၏ အချိန်တို အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်စဉ်၌ ဤလူငယ်မှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် စူးချန်ကဲနှင့် မြင့်မြတ်အရှင်ရွှမ်ကျိ တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက သူ့ကို အတိုင်းအဆမရှိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ဤအရာက နင်မိသားစုသို့ သူ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နတ်ဘုရားမီးတောက်နယ်ပယ်ဖြင့် သူတော်စင်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ချိန်၌ သူ၏အတွေးများကို ပို၍ပင် ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် စူးချန်ကဲသည် စိတ်ဝိညာဉ်နယ်မြေမှ ပြည်နယ်သခင်တစ်ဦး၏ သားကို ဤမျှထိ ရိုသေလေးစားအောင် လုပ်နိုင်မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

'သူ့ကို ကြိုဆိုဖို့ ဒူးထောက်နေတာလား...'

ထိုနေ့က စူးချန်ကဲ သူ့ကို ပြောခဲ့သည်များအား သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

'တကယ်လို့ ထျန်းဟန်ပြည်နယ်က ပြဿနာ ရှာလာရင် ငါ့ကိုလာရှာဖို့သာ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ...'

အစပိုင်းတွင် စန်းလင်းက စူးချန်ကဲသည် ရဲရင့်သော လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် အနည်းငယ် ရန်လိုစွာ စကားပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟုသာ တွေးထင်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယခု ကြည့်ရသလောက် စူးချန်ကဲသည် တစ်ဖက်လူကို သိကျွမ်းနေပုံ ရလေ၏။

နင်ဖူယောင်က သူမ၏ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒူးထောက်နေသော ဝေ့ရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏စိတ်နှလုံးသားသည်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သခင်မရဲ့စီနီယာအစ်ကို က ဒီအောက်ဘုံက မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ..."

အားချီ က ပြောလိုက်သည်။

လူအများ၏ စိတ်ဝင်စားခံနေရသူအနေဖြင့် စူးချန်ကဲသည် ဝပ်တွားနေသော ဝေ့ရွှမ်ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ အချိန်တခဏကြာမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိလို့လား..."

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဝေ့ရွှမ်သည် မော့မကြည့်ရဲချေ။ သူက ရိုသေလေးစားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သခင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ ထျန်းဟန်ပြည်နယ်မှာ ရှိနေတုန်းက...ဝေ့ရွှမ်က သခင့်ကို တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ ကံကောင်းခဲ့ပါတယ်..."

**Note...အရင်အပိုင်းမှာ ထျန်းဟန်မိသားစုလို့ ရေးထားပါတယ်...ဝေ့မိသားစုက တံခါးစောင့်တွေဖြစ်ပြီးတော့ ထျန်းဟန်ပြည်နယ်ကို အုပ်ချုပ်ရတာမလို့ အသုံးအနှုန်း ပြောင်းထားပါတယ်...