အခန်း (၁၀၀၉-၁၀၁၀)
Vol. 97 Ch. 1009-1010
အခန်း ၁၀၀၉ စွမ်းရည်အသစ်
လုံချန်းသည် ဝေခွဲမရသော မျက်နှာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေမိ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြေအနေမှာ ယခင်နှင့် ကွဲပြားနေလေသည်။ သူ မှားယွင်းသွားခြင်းလော။ သို့သော် သူ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်သနည်းဟု တွေးတောရင်း သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေတော့သည်။
သူ ရှာဖွေနေစဉ်မှာပင် ထိုအသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်၏။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသံမှာ ဧည့်ခန်းဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အခန်းတံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
'ဒီကောင် အထဲမှာ ရှိနေတာ သေချာတယ်' သူသည် ဤသို့ တွေးတောရင်း သူဝင်ရန် အပေါက်ချဲ့သည့်အနေဖြင့် တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်၏။
အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သောအခါ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသောသူ၏ မျက်နှာကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရလေသည်။
ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ယခင်က သူခိုးပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်နေပေပြီ။
ထိုသူခိုးသည်လည်း လုံချန်းကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဘုရားရေ... မင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့လား။ အခု ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေရပြန်တာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။ "ငါ ခန့်မှန်းကြည့်ရမလား။ ဒီတစ်ခါတော့ အခြေအနေတွေက ကွဲပြားသွားပြီပေါ့။ မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ခိုးဖို့အတွက် ရောက်လာတာလား"
အချို့သော အရာများကို သူ ယခုအခါ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝတုန်းကမူ သူ မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။ သူခိုး၏ လက်ချက်ဖြင့် သူ ချက်ချင်း မသေဆုံးခဲ့ဘဲ ထိုသူကို တားဆီးနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဤလူသည် လက်စားချေရန်အတွက် သူ့ကို လာရောက် သတ်ဖြတ်ဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း သူသည် သူခိုးကို မတားဆီးခဲ့လျှင်ပင် ဤလူသည် ယနေ့ညတွင် သူ၏အိမ်သို့ ခိုးယူရန်အတွက် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်ရှိလာဦးမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုအသံကြောင့်ပင် ယခင်ဘဝတုန်းကလည်း လုံချန်းသည် နိုးလာခဲ့မည် ဖြစ်၏။ သူသည် သူခိုးကို မြင်တွေ့သွားမည်ဖြစ်ပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်းမှပင် သေဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ သေဆုံးရန်နှင့် အခြားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းရန်သာ ဖြစ်နေလေရာ ယခင်ဘဝတုန်းက သူသည် မည်သို့မျှ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။
ကံကြမ္မာ၏ စီမံမှုမှာ အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် လုံချန်းသည်ပင် ဤအရာမှာ မည်မျှအထိ နက်နဲရှုပ်ထွေးနေသနည်းဟု တွေးတောမိနေတော့သည်။ ကံကြမ္မာသည် သူ့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခြင်း ဖြစ်၏။
"မင်းအတွက်တော့ ကံဆိုးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီနေ့ သေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက ငါ့ကို အသိပညာအချို့ ပေးထားပြီးသား။ ဒီတစ်ခါမှာလည်း သူခိုးတစ်ယောက် လက်ချက်နဲ့ အသေခံလိုက်ရရင်တော့ ငါက တကယ့် ငတုံးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့" လုံချန်းသည် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ရင်း လက်ဆစ်များကို ချိုးကာ သူခိုးထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
တိုက်ပွဲမှာ တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။ ထိုသူခိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိမေ့လျက် လဲကျသွားတော့သည်။
လုံချန်းသည် မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မေးမြန်းရန် စိတ်မကူးတော့ဘဲ ရဲများကို ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်ရာ ရဲများက သူခိုးအား ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ ဤလူကို နံနက်တိုင်အောင် စောင့်ကြည့်နေရန် မလိုတော့သည်ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့လေပြီ။
...
အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ လုံချန်းသည် နေမင်းမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် ယခင်တစ်ကြိမ်ထက် နာရီဝက်ခန့် နောက်ကျ၍ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တူသည် ပြုတ်ကျလာဦးမည် ဆိုလျှင်ပင် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအဆောက်အအုံ အနီးသို့ လျှောက်လာစဉ်တွင် သတိကို အပြည့်အဝ ထားရှိနေခဲ့သည်။
အဆောက်အအုံ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦးသည် လူအုပ်ကို တောင်းပန်စကား ဆိုနေပြီး ဤသည်မှာ မတော်တဆမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုနေလေသည်။ အနီးအနားတွင်လည်း တူတစ်လက် လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
"ခင်ဗျား ဒီထက် ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် အန္တရာယ်များလဲ သိရဲ့လား။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ ထိမှန်သွားရင် အသက်တောင် ပါသွားနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်လုပ်တာ ဒါမျိုးလား"
လူအချို့က ထိုလူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေကြလေသည်။
'တကယ်လို့လား... တကယ်ကို ထိခဲ့တာပါကွာ။ ပြီးတော့ ပြောရဦးမယ်၊ အဲဒီလို သေရတာ တကယ်ကို ခံစားချက် မကောင်းဘူး' လုံချန်းသည် လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။
ကံကြမ္မာ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ထပ်မံ မခံရစေရန်အတွက် ကျန်ရှိသော လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူသည် နိုးနိုးကြားကြား ရှိနေခဲ့သည်။
သူ သတိထားနေသရွေ့ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထား၏။
လင်း၏ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူမကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့မည့် နေရာဖြစ်သော ကစားကွင်းဆီသို့ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
သူတို့သည် ကစားကွင်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် လူကြိုက်အများဆုံးဖြစ်သော ပထမဆုံး ကစားနည်းတစ်ခုပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြ၏။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကစားနည်းမှာ စတင်ပင် မပြုရသေးမီမှာပင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်လေတော့သည်။
...
"အား... တကယ်ပဲလားကွာ။ ဒီနေရာက ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီကံကြမ္မာက ဘာသဘောလဲကွ ဟေ။ မင်းတို့ အားလုံး သေချင်းဆိုးနဲ့ သေကြစမ်း။ နောက်နေတာလား။ အကြမ်းဖက် တိုက်ခိုက်မှုတဲ့လား။ ငါ့ကို သတ်ဖို့အတွက် ဒီလောက်ထိ လုပ်တယ်ပေါ့လေ။ အား... ငါ မင်းကို သတ်ချင်တယ် ကံကြမ္မာ။ ငါ့လက်ထဲကို တစ်ခါလောက်ပဲ မိလိုက်စမ်းပါ။ သေခြင်းတရားဆိုတာ တကယ် ဘာလဲဆိုတာ မင်းကို ငါ ပြလိုက်မယ်"
ယခင် စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ထပ်မံ နိုးလာပြန်သောအခါ လုံချန်းသည် ဒေါသကြောင့် စိတ်ရူးပေါက်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်တိုနေသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ ဤသည်မှာ ရူးသွပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးက သူ သေဆုံးစေရန် အဘယ်ကြောင့် ဝိုင်းပြီး ကြိုးစားနေကြရသနည်း။
ကျောင်းသားများသည် လုံချန်းကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထပ်မံ ကြည့်ရှုနေကြပြန်သော်လည်း လုံချန်းကတော့ သူတို့အား လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဟူလျာကိုပင် စကားမပြောတော့ဘဲ ပစ်ထားခဲ့ကာ ထိုနေရာမှ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။
"ကံကြမ္မာက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ။ တော်တော်လေးကို စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါ့ကို ဘာမှမတတ်နိုင်အောင် လုပ်နေတာ။ ဒါက ကံကြမ္မာ ဆိုတာလား။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ဘယ်သူမှ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်တဲ့ အရာလား။ ငါ ကံကြမ္မာအပေါ် အမြဲတမ်း မှားယွင်း တွေးတောခဲ့တာလား" လုံချန်းသည် ငေးငိုင်စွာဖြင့် အိမ်သို့ လမ်းလျှောက် ပြန်လာခဲ့သည်။
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်စပြုလာသကဲ့သို့ ရှိ၏။ သူသည် ကံကြမ္မာကို မည်မျှပင် တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ နည်းလမ်းမရှိနိုင်ချေ။ ဤအရာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။
"ကံကြမ္မာဆိုတာ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်း မဟုတ်ပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်သက်သက် မဟုတ်ပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့မရဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ သူ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတာ။ သူက ရှိနေပေမဲ့ မရှိသလိုပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးမားပါစေ ဒီလိုအရာမျိုးကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘူး" သူသည် လမ်းဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။ ကံကြမ္မာအပေါ် သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသိပညာ အနည်းငယ်မှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာလေတော့သည်။
သူသည် ကံကြမ္မာအကြောင်းကို အလုံးစုံ မှန်ကန်စွာ သိရှိသွားခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ နိယာမမျိုးစေ့ကို ဖော်ဆောင်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။
ဤကမ္ဘာကြီးမှာ စတင်၍ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်လာချိန်တွင် လုံချန်း၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကံကြမ္မာနိယာမမျိုးစေ့မှာ စတင် ပုံဖော်လာလေတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် အရာအားလုံး အမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့၏။
လုံချန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ အဝေးတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ကျိချင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှားမှာတော့ မတ်တပ်ရပ်လျက် ရှိနေသေး၏။
သူသည် သူ၏ သိုင်းဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ပိုင်းတစ်စ ပွင့်လင်းမြင်သာနေသော နိယာမမျိုးစေ့ တစ်စေ့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာနိယာမပင် ဖြစ်၏။
နောက်ဆုံးတွင် သူ ရရှိခဲ့လေပြီ။
"နင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ဂုဏ်ယူပါတယ်" ရွှင်းက သူ့ကို ပထမဆုံး ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။
"ကျိချင်း... နင် အိပ်နေတာလား" လုံချန်းက အဝေးတွင် မျက်လုံးမှိတ်၍ အိပ်နေသော ကျိချင်းကို လှမ်းမေးလိုက်၏။
"ဟင်..." ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျိချင်းသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ "နင် နိုးလာပြီလား"
"ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ" လုံချန်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သုံးလ ရှိသွားပြီ" ကျိချင်းက ပြန်ဖြေ၏။
"ရက်နည်းနည်းလောက်ပဲ ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားရပေမဲ့ ဒီမှာတော့ သုံးလတောင် ကြာသွားတာကိုး။ အနည်းဆုံးတော့ ထင်ထားသလောက် မကြာသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့" လုံချန်းသည် ခေါင်းညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။
"နင် အောင်မြင်ခဲ့ရဲ့လား" ကျိချင်းက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းသည်။
"အေး... အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ ငါ စွမ်းရည်အသစ် တစ်ခုလည်း ရခဲ့သေးတယ်။ အခုဆို ငါ အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ထင်တယ်" လုံချန်းက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း သူမကို ပြောပြလိုက်လေသည်။
"တကယ်လား။ ဝါး... ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောပြပါဦး" ကျိချင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၁၀ အနာဂတ်
"ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပြောပြပါဦး" လုံချန်းက အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်ပြီဟု ပြောလိုက်သောအခါ ကျိချင်းက စိတ်ဝင်တစား တောင်းဆိုလိုက်လေသည်။
"နင် အနာဂတ်ကို တကယ် မြင်နိုင်တာလား" ရွှင်းကလည်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။ သူမသည် လုံချန်းထံမှ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရရှိလာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့သဖြင့် အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။
"ဟုတ်တယ်... ဒီနိယာမ ရတနာလုံးဆီကနေ ငါ စွမ်းရည်တစ်ခု ရခဲ့တာ" လုံချန်းသည် ၎င်း၏ တာဝန်ကျေပွန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်နေသော ရတနာလုံးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုရတနာလုံးမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားတော့၏။
"ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းရည်က တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလိုပဲ၊ မပြည့်စုံဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ဘာကြောင့်လဲတော့ ငါမသိဘူး။ ငါ့ရဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုက မပြည့်စုံသေးလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကံကြမ္မာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ သေချာ မသိသေးလို့လားပေါ့။ ငါ ထပ်ပြီး လေ့လာနိုင်ရင်တော့ ဒီထက်ပိုပြီး လုပ်နိုင်လာမယ်လို့ ထင်တယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ဘယ်လို ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေလို့လဲ" ကျိချင်းနှင့် ရွှင်းတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။
"ကန့်သတ်ချက်တွေက တော်တော်များတယ်၊ တခြား စွမ်းရည်တွေထက်တောင် ပိုများသေးတယ်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေ၏။
သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရတနာလုံး အပိုင်းအစများကို ကြည့်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ပထမဆုံး ကန့်သတ်ချက်က ကံကြမ္မာအရ ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေကိုပဲ ငါ မြင်နိုင်တာ။ ငါသိထားတဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ သဘောတရားအရဆိုရင် အဓိက အချက်ကြီး လေးခုထက်တော့ မနည်းဘူးပေါ့"
"ဒါဆိုရင် ဖြစ်လာမယ့် အရာတွေကို နင် ကြိုမြင်နိုင်တာပေါ့။ ဒါက တကယ်ကို အသုံးဝင်တာပဲ။ နင့်ဆီ ကျရောက်လာမယ့် မကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ကြိုသိနိုင်တော့ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ပြင်ဆင်ထားလို့ ရတာပေါ့" ကျိချင်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟက်... အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့တော့ ငါ မယုံဘူး။ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းနဲ့တော့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်က ဖြစ်ကို ဖြစ်လာမှာပဲ။ ငါကတော့ အဲဒီထဲက အသေးအဖွဲ အချက်အချို့ကိုပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစား ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
ကံကြမ္မာနှင့် ပတ်သက်၍ သူ သိရှိထားသော အသိအရ အဓိက အချက်အချာကျသော အရာများကို သူ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ချေ။
ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ မကြာသေးမီက နားလည်သဘောပေါက်မှုများတွင် သူခိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းမှာ အဓိက အချက်များ ဖြစ်သည်။ သူသည် အသေးအဖွဲ အချက်အချို့ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူခိုးလက်တွင် ချက်ချင်း မသေဆုံးဘဲ အချိန်အနည်းငယ် ပိုရခဲ့ခြင်းသာ ရှိပေသည်။
"နောက်ထပ် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကတော့ ဒီစွမ်းရည်ကို အချိန်အတော်ကြာမှ တစ်ခါပဲ သုံးလို့ရတာ။ ဘယ်လောက်အထိ ကြာမလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း သေချာ မသိသေးဘူး" သူက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
"ကန့်သတ်ချက်တွေက တကယ်ကို များတာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပါပဲ" ကျိချင်းက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။
ရွှင်းကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ လုံချန်း အနာဂတ်ကို မြင်နိုင်ခြင်းအပေါ် သူမ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်နေရသနည်းဆိုသည်မှာ မသေချာလှချေ။
"တခြား ကန့်သတ်ချက်တွေကော ရှိသေးလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်သည်။
"အေး... နောက်ထပ် ကန့်သတ်ချက် နှစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါ အနာဂတ်ကို အများဆုံး ခြောက်လအထိပဲ မြင်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။
"ခြောက်လပဲလား..." ရွှင်းသည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေလေသည်။
"နောက်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကတော့ အကြီးမားဆုံးပဲ။ ငါ မြင်ရမယ့် အရာအပေါ်မှာ ငါ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ အနာဂတ်ကို ကြည့်ဖို့ စွမ်းရည်ကို သုံးလို့ရပေမဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန် ဒါမှမဟုတ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ကြည့်လို့မရဘူး။ လာမယ့် ခြောက်လအတွင်းက ကြုံရာ အနာဂတ်တစ်ခုကိုပဲ ပြသမှာ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဒီစွမ်းရည်က မပြည့်စုံဘူးလို့ ငါ ပြောတာပေါ့" လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
"ဒါက စွမ်းရည်ရဲ့ အသုံးဝင်မှုကို နည်းနည်းတော့ ကန့်သတ်သွားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း အသုံးမဝင်တဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို မြင်ရနိုင်သေးတာပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ နင့်မှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ရှိလာပြီလေ။ အကောင်းဘက်ကပဲ တွေးပါ" ကျိချင်းက လုံချန်းအနားသို့ လျှောက်လာကာ ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အားပေးစကား ဆိုလေသည်။
"ဟုတ်ပါပြီ... ငါလည်း သိပ်ပြီး ညည်းညူမနေတော့ပါဘူး။ တိုက်ခိုက်ရေး ဒါမှမဟုတ် အထောက်အကူပြု စွမ်းရည်မျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကို ထူးခြားပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာလည်း ပိုပြီး အသုံးဝင်လာနိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ကျိချင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"ကဲ... အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။ အခုပဲ သုံးကြည့်လိုက်ဦး။ နင် ဘာတွေ မြင်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" ကျ်ချင်းက လုံချန်းအား စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။
"အင်း... ဘယ်လို အလုပ်လုပ်မလဲဆိုတာ ငါလည်း သိချင်နေပြီ။ ကြည့်လိုက်ရအောင်" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
သူသည် ကျိချင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်လုံးများအား မှိတ်လိုက်ကာ သူရရှိထားသော စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနိုင်ရန် သူ၏ ကံကြမ္မာနိယာမ မျိုးစေ့ပေါ်သို့ အာရုံအားလုံးအား စုစည်းလိုက်လေသည်။
လုံချန်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ သူ၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများသည် အရောင်အဆင်း ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သို့သော် သူသည် မျက်လုံးမှိတ်ထားသဖြင့် ကျိချင်းမှာမူ ထိုအချက်ကို မမြင်တွေ့လိုက်ရချေ။
လုံချန်း၏ မျက်ဝန်းအရောင်များမှာ မည်သူမျှ မသိနိုင်သော အရောင်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ သိစိတ်မှာ အခြားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"မင်ယုရဲ့ အခန်းလား"
နန်းတော်အတွင်းရှိ မင်ယု၏ အခန်းတံခါးဝတွင် မိမိကိုယ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
သူသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ လှမ်းဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူသည် မင်ယုကို လာရောက်တွေ့ဆုံနေခြင်းလော။ အနာဂတ်မှာလည်း သူသည် ဤနေရာတွင်ပင် ရှိနေသေးသည်လော။ သူမက သူ့နောက်ကို လိုက်လာဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်လော။
သို့တည်းမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ကပင် သူမနှင့်အတူ ဤနေရာတွင်ပင် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းလော။ သူသည် အနာဂတ်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။
သို့သော်လည်း သူ တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ မယုံကြည်နိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရလေတော့သည်။
သူသည် နှုတ်ခမ်းများ တုန်လှုပ်လျက် အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်မိ၏။ "မင်ယု"
သူ၏ စိတ်ကူးများ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး သူသည် စစ်မှန်သော ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ကျိချင်းနှင့် ရွှင်းတို့မှာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး သူ့ကို မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းဟု ဝိုင်း၍ ကြည့်နေကြလေသည်။
"အနာဂတ်မှာ မင်ယု ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရလို့လား" ကျိချင်းက လုံချန်းကို မေးလိုက်၏။
"ဟင်..."
ကျိချင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါမှ လုံချန်းသည် သူ၏ မိန်းမောတွေဝေမှုထဲမှ နိုးထလာပြီး စစ်မှန်သော ကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရသော အရာများက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ ထပ်ခါထပ်ခါ ဝဲလည်နေဆဲ ဖြစ်၏။
"ငါ အခုချက်ချင်း နန်းတော်ကို ပြန်သွားရမယ်" လုံချန်းက မတ်တပ်ရပ်ရင်း အော်ပြောလိုက်လေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အနည်းဆုံးတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ပြောပြပါဦး" ကျိချင်းကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်၍ မတ်တပ်ရပ်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။
လုံချန်းသည် ရှင်းပြရန်အတွက် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ ကျိချင်းနှင့် ရှားတို့ကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပို့လိုက်လေသည်။
သူတို့ကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ နေရာပြောင်းကာ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
"ငါတို့ လူတွေ ဒီနေရာမှာ ဓားသမား တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပုံပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးက ဓားသမား မဟုတ်သလို သူ့ဆီမှာလည်း ဓားမပါဘူး။ တခြား တစ်ယောက်ယောက် လုပ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးကလွဲပြီး ဒီတောင်ပေါ်ကနေ ဘယ်သူမှ ထွက်သွားတာကို မမြင်မိကြဘူး။ အဲဒီလူက ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေသေးတာ သေချာတယ်"
လုံချန်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အနီးအနားမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
သို့သော် သူသည် သူတို့ကို ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားဘဲ မြွေဘုရင်အား အမြန် ခေါ်ထုတ်လိုက်၏။
"ဟဲဟဲ... မင်း ဒီဘုရင်ကြီးကို ထပ်ပြီး လိုအပ်လာပြန်ပြီ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်နေတော့လည်း..."
မြွေဘုရင်သည် ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းက မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သဖြင့် စကားပင် မဆုံးလိုက်ချေ။ "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း၊ မင်းဆီက စကားတစ်ခွန်းမှ မကြားချင်ဘူး။ ငါ နန်းတော်ကို အမြန်ဆုံး ပြန်သွားရမယ်။ ငါ လမ်းညွှန်ပြမယ်၊ မင်း ငါ့ကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေး"
လုံချန်းက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ငေါက်ငမ်းလိုက်သဖြင့် မြွေဘုရင်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လုံချန်းသည် ဤကဲ့သို့ ပြုမူတတ်သူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။