အခန်း (၉၉၉-၁၀၀၀)
Vol. 97 Ch. 999-1000
အခန်း (၉၉၉) တားနိုင်ရင် တားကြည့်လိုက်
"ခင်ဗျားက ကျုပ်အပြစ်မရှိဘူး ဆိုတာကို မယုံဘူးပဲ" လုံချန်းသည် ခေါင်းယမ်းရင်း လှောင်ရယ်လိုက်၏။ သူ၏ မာန်မာနမှာ ထိခိုက်သွားရပြီး ဒေါသအဟုန်တို့က တောက်လောင်နေသည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့က သူ၏နှလုံးသားကို ရစ်ပတ်ထားကာ ရင်တွင်း၌ မှောင်မိုက်သောအင်အားစုများ နိုးထလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။
"ကျုပ် သွားပြီ။ ဒီလို စက်ဆုပ်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမှာ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေချင်တော့ဘူး" သူက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"မင်ယု... နင် ငါနဲ့ လိုက်မလား၊ နင့်ရဲ့ မိသားစုနဲ့ပဲ နေခဲ့မလား" သူက မင်ယုကို လှည့်မေးလိုက်၏။
"လုံချန်း... နင် အခု စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်မသွားပါနဲ့။ ဒီက လူတွေအားလုံး နင့်မှာ အပြစ်မရှိဘူးလို့ တွေးနေကြမှာပါ။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... နင့်ကို ဘာမှမဖြစ်အောင် ငါ ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်" မင်ယုက လုံချန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။
"မလိုပါဘူး။ သူတို့ဆီက အပြစ်မရှိကြောင်း လက်မှတ် ငါ မလိုချင်ဘူး။ ငါ့မှာ အပြစ်ရှိတယ် မရှိဘူးကို သူတို့က ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြရင်တော့ သူတို့တွေဟာ ငတုံးတွေပဲ" လုံချန်းက မင်ယု၏ စကားကို နားမဝင်တော့ချေ။
"လိုက်မလား၊ မလိုက်ဘူးလား... ဒါပဲ ပြော" သူက ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။
"မယ်တော်က နေမကောင်းဖြစ်နေတာလေ... ငါတို့ အခု ထွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့မျက်နှာနဲ့ ဒီမှာ နေပေးပါလား" မင်ယုက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
သူမသည် လုံချန်းကို နာကျင်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပြောခြင်း မဟုတ်သော်လည်း လုံချန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဆစ်ခနဲ နာကျင်သွားရသည်။ ဤစကားမှာ သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်း မဟုတ်လော။
"ကောင်းပြီလေ... ဒီမှာပဲနေပြီး သူ့ကို ပြုစုပေးလိုက်ပါ။ ငါ အပြင်မှာ လုပ်စရာရှိတာလေးတွေ သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်။ နင့်ရဲ့ မယ်တော် နေကောင်းသွားတဲ့အခါ နင့်ကို ပြန်လာခေါ်မယ်" သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။ ထိုအပြုံးနောက်ကွယ်၌မူ စိတ်ပျက်မှုတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။
သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။
"နေဦး၊ မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ မရဘူး။ မင်းမှာ အပြစ်ရှိ မရှိ ငါတို့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး" ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် စိုးရိမ်နေသော ဖခင်တစ်ဦးအနေနှင့် မဟုတ်ဘဲ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနှင့် ပြုမူရတော့မည်။ ထို့အပြင် လုံချန်းက မင်ယုအား ဤသို့ ပစ်ထားခဲ့သည်ကိုလည်း သူ မကြည့်ရက်ချေ။ အကယ်၍ လုံချန်းသာ အခု ထွက်သွားခဲ့လျှင် ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။
မင်ယုမှာမူ မည်သည့်စကားမှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ လုံချန်းက သူမကို တကယ် ထားခဲ့တော့မည်လော။ သူမ စကား မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်မကျလာအောင်သာ မနည်း ထိန်းထားရရှာသည်။
လုံချန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဧကရာဇ်သည် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ လုံချန်း၏ လှပသော ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်နေဟန်တူ၏။
ဟောင်းနွမ်းပြီး သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက် လုံချန်း၏ လက်ထဲ၌ ပေါ်လာသည်။ ဧကရာဇ်ကျွင့်ဝေ၏ ရှေ့မှောက်တွင် လုံချန်းသည် ဤအချိန်ဓားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းပင်။
အခြားသူများ၏ အမြင်တွင်မူ ထိုဓားမှာ အစွမ်းမရှိသော၊ သံချေးတက်နေသော သာမန်ဓားမည်းကြီး တစ်လက်ကဲ့သို့သာ မြင်ရသော်လည်း ဧကရာဇ်ကမူ ထိုဓားမှာ ထူးခြားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုဓားသည် သူ့ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော စွမ်းအားမျိုး ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ‘ဒီဓားက... တကယ်တမ်း ဘာဓားလဲ’ သူ တွေးတောနေမိသည်။
လုံချန်းသည် လေးလံသော ဓားကြီးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ ညာဘက်လက်အား ဧကရာဇ်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်၏။
သူက ခပ်အက်အက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ် ပြောပြီးပြီမဟုတ်လား... ကျုပ်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုအတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လက်မှတ်ကို ကျုပ် မလိုဘူး။ ပြီးတော့ ကျုပ် ဒီမှာနေဖို့ အကြောင်းပြချက်လည်း မရှိဘူး။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို တားနိုင်သေးတယ်လို့ ထင်နေရင်တော့... စမ်းကြည့်လိုက်လေ။ ကျုပ်ကတော့ တားစေချင်လှပြီ"
ဧကရာဇ်သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ‘ဒီကောင် ရူးသွားပြီလား’ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့် အတူတူ ဖြစ်နေချိန်၌ပင် လုံချန်းသည် သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း မရှိသေးချေ။ လုံချန်းတွင် ကြီးမားသော အလားအလာရှိသည်ဟု သူ ယုံကြည်သော်လည်း သူ့ကို ဓားနှင့် ရွယ်ရန်မှာမူ အချိန်စောလွန်းနေသေးသည်ဟု ဧကရာဇ်က ထင်မြင်နေမိသည်။
လုံချန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပုံရသည်ဟု သူက ယူဆလိုက်၏။
ဧကရာဇ်က လုံချန်းကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။ "လုံချန်း... မင်းကို ငါတို့က အကျပ်ကိုင်နေတယ်လို့ မင်းထင်နေမှာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို နားလည်ပေးစမ်းပါ။ ဒါဟာ လူတိုင်း ဖြတ်သန်းရမယ့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပဲ။ တကယ်လို့ မင်းသာ အပြစ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဖော်ထုတ်ပေးမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့"
"ခင်ဗျားတို့ ဖော်ထုတ်ပေးတာ၊ မပေးတာ ကျုပ်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သလို ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ကျုပ် သွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ လူတိုင်းကို အပြစ်စီရင်တဲ့ ကလေးကစားနည်းကို ဆက်ကစားနေကြပေဦးတော့" ထိုသို့ ပြောကာ လုံချန်းသည် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
"အစောင့်တွေ၊ သူ့ကို တားကြစမ်း" လုံချန်းက ရပ်မနေသည့်အတွက် ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လုံချန်း ထွက်သွားသည်ကို သူ အကြည့်ရက်ချေ။
အကယ်၍ သူသာ မည်သည်မျှ မလုပ်ဘဲ လုံချန်းကို အပြစ်မကင်းသေးဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင် မှူးမတ်များက သူ့အား ဘက်လိုက်သည်ဟု ထင်ကြပေလိမ့်မည်။ ပြည်သူများကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ထင်ကြမည်ဖြစ်ရာ တရားမျှတမှုအပေါ် ယုံကြည်မှုများ ပျက်ပြားသွားပေလိမ့်မည်။
သူ လုံချန်းကို တားဆီးရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်တော့ မလှုပ်ရှားလိုချေ။ အစောင့်များရှိလျှင် လုံလောက်ပြီဟု သူက ယူဆထားသည်။
သို့သော်လည်း သူ မှားသွားခဲ့၏။
အစောင့်များသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ လုံချန်းအား ဝိုင်းထားရန် ပြေးလာကြသည်။
လုံချန်းသည် သူ၏ ဓားကို အစောင့်တစ်ယောက်ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ထိုအစောင့်က အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်၏။
ဓားကြီးသည် ဘေးမှ ဖြတ်သွားကာ ရာဇပလ္လင်ခန်းမဆောင်၏ နံရံကို ထိမှန်သွားပြီး ထူးဆန်းစွာပင် နံရံကြီးတစ်ချပ်လုံးမှာ ဓား၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ပြိုကျပျက်စီးသွားလေတော့သည်။
ဤသာမန်ဟု ထင်ရသော ဓား၏ အစွမ်းမှာ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။ ထိုနံရံမှာ အလွန်ခိုင်မာသော အထူးပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ထိုသို့ ပျက်စီးသွားရန်မှာ လုံးဝ မလွယ်ကူချေ။
နံရံကြီး ပျက်စီးသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ဧကရာဇ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "ကျုပ် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ... တားနိုင်ရင် တားကြည့်လိုက်လေ။ စိတ်မကောင်းစရာက ခင်ဗျားတို့ မတားနိုင်တာပဲ။ ခင်ဗျားက မင်ယုရဲ့ ဖခင်ဖြစ်နေလို့သာ ကျုပ်က အကြမ်းမဖက်ဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်အောင် နေခဲ့တာ။ ကျုပ် သွားပြီ" သူက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ သူ၏ အသံမှာမူ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
ထိုအချိန်မှာပင် လုံချန်းသည် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်၌ ပေါ်လာပြီး ဓားမည်းကြီးကို ပြန်ကောက်လိုက်သည်။
သူ၏ရှေ့တွင် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက် ပေါ်လာပြီး သူသည် ထိုအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။
သူသည် တော်ဝင်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း ရပ်မနေဘဲ သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ မိစ္ဆာတောင်ပံများကို အသုံးပြုကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားသော လေပြင်းများကြောင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရလာ၏။
မကြာမီ သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
အချိန်အတော်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကာ မိမိ၏ လုပ်ရပ်မှာ လွန်သွားသလားဟု တွေးတောမိသည်။
"မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလူက သူ့သားဘက်ကပဲ ရပ်တည်မှာ။ သူက ငါ့ကို မယုံဘဲ မှူးမတ်တွေကို လွှဲချခဲ့တာပဲ။ မှူးမတ်တွေကလည်း ငါ့ကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ငါ့ကို မသိသလို ငါ့အကြောင်းကိုလည်း နားမလည်ကြဘူး။ ဒါဟာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အခြေအနေပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါပဲ အပြစ်တင်ခံရမှာ" သူက ရေရွတ်ရင်း တောင်ကမ်းပါးယံတစ်ခုပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ခေတ္တနားခိုရန် နေရာရှာလေတော့သည်။
သူသည် ကံကြမ္မာ နိယာမကို လေ့လာဆည်းပူးနေစဉ်အတွင်း မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မခံရမည့် နေရာမျိုး လိုချင်နေမိသည်။
သူ လမ်းလျှောက်နေစဉ်မှာပင် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
"အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းက အမှောင် တောင်တန်းကို ရောက်လာရင် လွတ်ပြီလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"
အခန်း (၁၀၀၀) ဝင်ရောက်နှောက်ယှက်ခြင်း
"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း၊ မင်းက အမှောင် တောင်တန်းကို ရောက်လာရင် လွတ်ပြီလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား"
လုံချန်းသည် ကျောက်ခဲကလေးများ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြေကုပ်ယူရန် ခက်ခဲလှသော တောင်ကုန်းမြေပြင်ပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် နောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။ 'ဘယ်သူက ငါ့ကို လိုက်အော်နေတာလဲ။ ဧကရာဇ် လုကျွင်းဝေရဲ့ လူတွေ ဒီကို ရောက်လာတာလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာကြတာလဲ' သူ တွေးတောမိသည်။
ထိုအော်ဟစ်သံမှာ သူ့နောက်ကို လိုက်နေခြင်းဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လူစုအား မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ မှားသွားကြောင်း သိလိုက်ရ၏။
ထိုသူများသည် ဝတ်စုံနက်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်စုဖြစ်ပြီး အင်အားကြီး ဂိုဏ်းတစ်ခုခုမှ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူတို့၏ ဝတ်စုံများပေါ်တွင် မြွေအမှတ်အသား တစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရ၏။
ထိုလူငယ်များသည် အနီရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ခြေထောက်နားတွင် ဆုတ်ပြဲနေ၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆွဲဖြဲထားခြင်းလော သို့မဟုတ် ပြေးရလွယ်ကူအောင် သူမကိုယ်တိုင် ဖြတ်ထားခြင်းလော မသေချာသော်လည်း ထိုဆုတ်ပြဲမှုကြောင့် သူမ၏ လှပပြီး ချောမွတ်သော ခြေတံများကို မြင်တွေ့နေရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသက် ၂၀ ကျော် နှောင်းပိုင်းခန့် ရှိပုံရ၏။ သူမ၏ လှပသော ဆံပင်နီနီများမှာ လေထဲတွင် ဝဲလွင့်နေပြီး နောက်မှ လိုက်နေသော သူများထံမှ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရသည်။
"ဟေ့ မိန်းမယုတ်၊ ဆက်မပြေးနဲ့တော့။ မင်း ဘယ်လောက်ဝေးဝေးမှ ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရပ်လိုက်စမ်းပါ။ ငါတို့က မင်းကို ဘာမှမလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ငါတို့ သခင်လေးနဲ့ တစ်ညလောက် အတူရှိပေးလိုက်ရုံပါပဲ။ အဲဒီအစား မင်းလိုချင်တာ အကုန်ရစေရမယ်"
နောက်မှ လိုက်လာသူများက အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြသဖြင့် လုံချန်းပင်လျှင် ထိုစကားများကို အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။
"ဟူး... ငါသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ဒီလိုလူစားမျိုးတွေ ရှိနေပါလား။ ဒီကမ္ဘာကြီးက ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ..." လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် နေရာအနှံ့ ရောက်ခဲ့ဖူးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အတော်အသင့် မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးအား မြင်ရတိုင်း လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် ထားရှိသည့် မျှော်လင့်ချက်များ ပို၍ ပျောက်ဆုံးလာရသည်။
သခင်လေးများနှင့် မင်းသမီးလေးများဆိုသည်မှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဤကမ္ဘာ၏ ဘုရင်များသဖွယ် မှတ်ယူထားကြပြီး လူ့အသက်များကို စိတ်တိုင်းကျ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ဆန့်ကျင်လျှင်ပင် ထိုကိစ္စကို သူတို့၏ မာန်မာနနှင့် ဆက်စပ်ကာ ရန်ငြိုးဖွဲ့တတ်ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကိစ္စက သူ့ကို သိပ်တော့ မထိခိုက်စေပေ။ သူ ကူညီပေးလိုက်လျှင် ရပေသည်။ ရန်သူများမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။ သူတို့မှာ ကောင်းကင် အဆင့်ပင် မရောက်သေးဘဲ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ဆိုလျှင်မူ ဝေးသေးသည်။ ထိုသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် မိသားစုမှာ မည်မျှထိ အင်အားနည်းကြောင်း သိနိုင်၏။ အကယ်၍ သူတို့က အင်အားကြီးလျှင်ပင် သူ ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဘဝကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည့်အတွက် ဒေါသထွက်နေသူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုဒေါသများကို သူတစ်ပါးအပေါ် ထိုသို့ပြုမူနေသူများအပေါ် ပုံချရန် အခွင့်အရေး ရလာပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ အသည်းအသန် ပြေးနေရင်း လုံချန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ လုံချန်းကို မြင်သောအခါ သူမတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသယောင် ရှိသော်လည်း လုံချန်း၏ အရွယ်မှာ ငယ်ရွယ်လွန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်တို့ ပျောက်ဆုံးသွားရပြန်သည်။ ထို့အပြင် လုံချန်းထံမှ မည်သည့် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုမှလည်း သူမ မခံစားရချေ။
သူမအတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာပင်။ လုံချန်းက သူမကို ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ပေ။ အကယ်၍ သူ ကူညီရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် အလကားနေရင်း အသက်သေသွားရပေလိမ့်မည်။
အပြစ်မဲ့သော လူစိမ်းတစ်ယောက်ကို သူမကြောင့် အလကားနေရင်း အသက်မသေစေချင်သဖြင့် သူမသည် လမ်းကြောင်းအား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး လုံချန်းနှင့် ဝေးရာသို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... သူက ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ချစ်စရာလေးပဲ။ ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ မိန်းကလေးက တခြားသူကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ပေါ့... မဆိုးပါဘူး" လုံချန်းက သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ မည်သို့ လုပ်ချင်နေမှန်းအား သူ ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သလို အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ရသည်ကိုလည်း သူ သိပေသည်။
"ဒါဟာ ငါ ဝင်ပါဖို့အတွက် နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစောက ကိစ္စကြောင့် ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ရှိနေတုန်းပဲလေ" လုံချန်းက ပြောဆိုကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်သို့ စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်၏။ ထိုဘက်မှာ ထိုအမျိုးသမီး ပြေးနေသော လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ရပ်မနေဘဲ ဆက်လျှောက်သွားမည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။
သူသည် အလွန်အမင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် လျှောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သာမန် တည်ငြိမ်သော အရှိန်ဖြင့်သာ လျှောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီလူအ၊ သူ မမြင်ဘူးလား။ ဘာလို့ အဲဒီကို လျှောက်လာနေတာလဲ" ဆံပင်နီနှင့် အမျိုးသမီးမှာ လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တွေးလိုက်မိ၏။ "တကယ့် လူအပဲ"
သူမသည် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည့်အတွက် ရန်သူများနှင့် အကွာအဝေးမှာ ပို၍ နီးကပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ လမ်းကြောင်း ထပ်ပြောင်းမည်ဆိုလျှင် ပို၍ အန္တရာယ်ကြီးသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ချေ။
"ထားလိုက်ပါတော့... သူက အားနည်းတဲ့သူပဲ။ သူ ငါ့ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားမှာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သူ သိသင့်တာပေါ့။ ဒီလူတွေကလည်း သူ့ကို ရန်ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ သူ့အတွက်နဲ့ အရှိန်လျှော့လို့ မဖြစ်ဘူး" သူမက တွေးကာ အရှိန်အဟုန်မြှင့်၍ ဆက်လက် ပြေးလွှားနေ၏။
"ဒီမိန်းကလေးက ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်ပေမဲ့ တော်တော်လေး မြန်တာပဲ" လုံချန်းက အခြေအနေကို ကြည့်ကာ သုံးသပ်လိုက်သည်။ "သူ့နောက်ကို လိုက်နေတဲ့ လူအများစုက မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်တွေ ဖြစ်ပြီး သူကတော့ အစောပိုင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိတာ။ ဒါတောင် အကွာအဝေးကို ထိန်းထားနိုင်သေးတာ... မဆိုးဘူးပဲ"
"မြေပြင် အနေအထားကလည်း သူ့ကို ကူညီပေးနေသလို ဒီလူတွေက မပျံသန်းနိုင်တာကလည်း သူ့အတွက် ကံကောင်းတာပဲ" သူက ဆက်လက် လေ့လာနေ၏။
မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံချန်းရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ "ဝင်မပါနဲ့" သူမသည် လုံချန်း၏ ဘေးမှ ပြေးထွက်သွားစဉ် သူ၏မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး သတိပေးသွား၏။
သူမသည် ဆက်လက် ပြေးထွက်သွားသလို သူမနောက်မှ လိုက်လာသော လူများကလည်း သူမကို ရပ်ရန် အော်ဟစ်နေကြဆဲပင်။
ထိုအမျိုးသမီးက လုံချန်း၏ ဘေးမှ ကျော်လွန်သွားသောအခါ လုံချန်းမှာ ရှေ့သို့ ပြေးနေသော အမျိုးသမီးနှင့် သူ့ထံသို့ ပြေးလာနေသော လူအုပ်စု၏ အလယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
"မင်းလို အကောင်... လမ်းဘေးကို ဖယ်စမ်း" လုံချန်းကို မြင်သောအခါ ထိုလူများက ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြ၏။ သူတို့သည် လုံချန်းကြောင့် အရှိန်မလျော့ချင်ကြချေ။
လုံချန်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။
"အသက်မသေချင်ရင် ဝင်မပါနဲ့။ ငါတို့က ကျက်သရေ မြွေဂိုဏ်းကကွ။ မင်း မဖယ်ရင် ဘယ်လိုသေသွားမှန်းတောင် သိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက နားမထောင်သည့်အတွက် ထိုလူများက ထပ်မံ ကြိမ်းဝါးလိုက်ကြပြန်သည်။
လုံချန်းက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရယ်မောလိုက်၏။
"ဧကရာဇ်လုတောင် ငါ့ကို မတားနိုင်တာ... မင်းတို့က ဘာမို့လို့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ" သူက မေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားသည်။ ရွှေရောင်ဓားတစ်လက် သူ၏ လက်ထဲ၌ ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးလာနေသော လူများဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေတော့သည်။
ဓားသွားထက်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံ ပြေးလာနေသော လူများဆီသို့ ဦးတည်သွား၏။ ထိုလူများသည် လုံချန်းက သူတို့ကို ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားကြချေ။