အခန်း (၁၀၀၇-၁၀၀၈)
Vol. 97 Ch. 1007-1008
အခန်း ၁၀၀၇ ဦးနှောက်မရှိတဲ့ မိန်းမ
"ဟာ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ"
တိုက်ခိုက်သူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံချန်းတစ်ယောက် အံ့သြလွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်မိတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားရလေသည်။
"မင်းက ငါဖမ်းပေးလိုက်တဲ့ သူခိုးပဲ မဟုတ်လား။ မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ" သူသည် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
ဤလူသည် ရဲများမရောက်လာခင် သတိပြန်ရလာပြီး သူ၏နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်လာခြင်းလော။ ထို့နောက် တစ်နေကုန် သူ၏အိမ်ရှေ့တွင် စောင့်နေပြီး ညအချိန်ကျမှ ခိုးဝင်လာခြင်းသည်လော။ ဤသည်မှာ လက်စားချေသည့် အစီအစဉ်တစ်ခုလော။
သို့သော် ယခင်ဘဝက ဖြစ်ရပ်များနှင့် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ယခုအဖြစ်အပျက်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။ ယခင်ဘဝတုန်းက သူသည် ဤလူကို သတိမေ့အောင်လုပ်ကာ သေချာတုပ်နှောင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ထိုစဉ်ကရော ဤလူသည် ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့သနည်း။ တစ်ခုခုတော့ လွဲချော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"မင်း အချုပ်ထဲက ထွက်ပြေးလာတာလား။ အဲဒါကြောင့် အရင်ဘဝမှာရော အခုရော ငါ့ဆီ ရောက်လာနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့လိပ်စာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ" လုံချန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... မင်းဆီကပဲ ငါ အဖြေတောင်းရမှာပေါ့"
သူသည် သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ခိုင်ခံ့သော ကြိုးတစ်ချောင်းကို ယူလာပြီး သူခိုးအား သေချာစွာ တုပ်နှောင်လိုက်၏။ ပါးစပ်ကိုလည်း အဝတ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုသူအား ပွေ့ချီကာ အပေါ်ထပ်ရှိ သူ၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ ပစ်ချလိုက်လေသည်။
"ဟူး... ဒီခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို အားနည်းတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရင်ခန္ဓာကိုယ်ကို လွမ်းလိုက်တာ။ အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် အများကြီး လုပ်နိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူသားအဆင့် ကျင့်ကြံသူကိုတောင် မယှဉ်နိုင်သေးဘူး" လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မောပန်းစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသော လူတစ်ယောက်ကို သယ်လာရသည်နှင့်ပင် သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းတို့ မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်၏။
သူသည် ရေသန့်တစ်ဘူးကို ယူသောက်လိုက်ပြီး ပင်ပန်းနေသော လည်ချောင်းအား အနားပေးလိုက်လေသည်။
...
နံနက် လေးနာရီ... လုံချန်းသည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော ဤလူကို စောင့်ကြည့်ရင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူသည်ရော တကယ်ပင် နိုးလာပါဦးမည်လော။ သူ့အတွက်လည်း အနားယူရန် လိုအပ်နေသေးသည် မဟုတ်လော။
ယနေ့ နေ့လယ်တွင် လင်းနှင့် ချိန်းတွေ့ရန် ရှိနေသေးသည်။ သူသည် ဤလူကို စောင့်ကြည့်ရင်း တစ်ညလုံး တစ်နေ့လုံး မအိပ်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။
"ထစမ်း... ငတုံး၊ မင်းက သတိတောင် မရသေးဘဲနဲ့ အရင်ဘဝတုန်းက ဘယ်လိုလုပ် အမြန်ကြီး လွတ်လာတာလဲ"
သူ၏ စကားသံက အစွမ်းထက်သည်ဟုပင် ဆိုရမည်လော၊ ထိုလူ၏ လက်များ စတင်လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။
ထိုသူသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သတိရလာပြီ ဖြစ်၏။
ထိုလူ မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ သူ၏ပါးစပ်အတွင်း အဝတ်များ ဆို့နေပြီး လက်များလည်း အတုပ်ခံထားရသည်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။
"အွန်း... အွန်း"
သူသည် လွတ်မြောက်ရန် ရုန်းကန်နေသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။
"မကြိုးစားနဲ့တော့။ မင်းက မျက်လှည့်ဆရာ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီကြိုးကနေ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်ရာ ထိုသူ၏ အကြည့်များမှာ လုံချန်းထံသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ထိုလူသည် လုံချန်းကို စိတ်ခံစားချက်မဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ထိုသူ၏ ဓားဖြင့် ဆော့ကစားနေလေသည်။ ထို့နောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ထိုသူထံသို့ ပျင်းရိပျင်းတွဲ လျှောက်လာကာ ဓားဦးချွန်ကို ထိုသူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တေ့လိုက်လေသည်။
ချွန်ထက်သော ဓားသွားက လည်ပင်းကို အသာအယာ ထိကပ်သွားရန် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ချေ။
"ပြောရဦးမယ်... ဒီဓားက တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လည်ပင်းကို ထိုးထည့်လိုက်ရင် ခံစားချက်က တကယ် ကောင်းမှာ။ မင်းကော အဲဒီခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်လား"
ထိုလူသည် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းတော့သည်။ ချွန်ထက်သော ဓားသွားက လည်ပင်းကို ထိကပ်နေသည်ဖြစ်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများပင် စို့လာရလေ၏။
"လိမ္မာတယ်... အခု မင်းပါးစပ်ကို ဖွင့်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုမှတ်ထား၊ ငါ့အမေက အနားမှာ အိပ်နေတာ။ မင်း အသံထွက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ အော်သံ ဒီအခန်းထဲက မထွက်ခင်မှာတင် မင်းကို ငါ အရင်သတ်ပစ်မယ်" လုံချန်းက သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏ ပါးစပ်မှ အဝတ်ကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
"ကဲ... ပြောစမ်း။ ဘာလို့ ဒီကို လာတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်၏။ "ငါ့ကို သတ်ဖို့ မဟုတ်လား"
"ဟုတ်ပါတယ်... မင်းက ငါ့ရဲ့ ဆီးခုံကို ကန်ခဲ့တာလေ။ တော်တော်လေး နာတာ။ ပြီးတော့ မင်းကြောင့် ငါ အဖမ်းခံရတော့မလို ဖြစ်ခဲ့တာ။ ငါ အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး မင်းကို သတ်ချင်ခဲ့တာပါ။ အခု ငါမှားမှန်း သိပါပြီ။ ငါ့ကို ရဲလက်အပ်လိုက်ပါ... ငါ အပြစ်ပေးခံရတာ တန်ပါတယ်" ထိုလူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောဆိုလေသည်။
မိမိ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သူ၏ လက်ထဲတွင် အသေခံရခြင်းထက် ထောင်ဒဏ်ကျခံရခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သည်ဟု သူ တွေးတောမိလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံချန်းကို သာမန်ကလေးတစ်ယောက်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု လုံချန်း၏ မျက်ဝန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ လူသတ်ရန် ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားနေမည်မဟုတ်သော လူသတ်သမားတစ်ဦး၏ အကြည့်မျိုး ရှိနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။
"အဲဒါကိုတော့ ငါ သိပြီးသားပါ။ မင်း ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာတာ... ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းက မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲဆိုတာပဲ။ ငါ မင်းကို အဲဒီမှာ ထားခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဟိုမိန်းမက မင်းကို ရဲလက်မအပ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း အချုပ်က ပြေးလာတာလား" လုံချန်းက ထပ်မံ မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
ဤသည်မှာ အဓိက မေးခွန်းပင် ဖြစ်သည်။
"ဪ... တကယ်တော့ ငါ သတိမမေ့သွားပါဘူး။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းပေးပြီး ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ညှိလိုက်တာပါ။ သူကလည်း သဘောတူပါတယ်။ အဲဒီနောက် ငါ မင်းနောက်ကို လိုက်လာတာပါ။ ငါ့မှာ အချုပ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး" ထိုလူက လုံချန်းကို ပြန်ဖြေသည်။
"တောက်... အဲဒီ မိန်းမယုတ်၊ သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကယ်ပေးလို့ ငါ့ကို အကြွေစေ့ တစ်စေ့ပေးဖို့ လုပ်ခဲ့တာတင် မကဘူး။ အခုတော့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရတာနဲ့ ငါ့အသက် အန္တရာယ်ရှိနိုင်မှန်း သိလျက်နဲ့ မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်ပေါ့။ ဒီမိန်းမ ဘယ်လောက်တောင် ဦးနှောက်မရှိတာလဲ" လုံချန်းသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ထိုအမျိုးသမီးအား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့မိသဖြင့် သေဘေးမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ မသေဆုံးခဲ့လျှင်ပင် အိမ်တွင် အသတ်ခံရမည်သာ ဖြစ်၏။ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ကြားဝင် မပတ်သက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
အကယ်၍ ယခုတစ်ကြိမ်လည်း ကျရှုံးသွားပြီး အစမှ ပြန်လည်စတင်ရမည် ဆိုပါက ထိုအမျိုးသမီးအား မကယ်တင်တော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်၏။ သူမ၏ ပိုက်ဆံများနှင့် အရေးကြီးသော အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးပါစေတော့။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူ၏အသက်ကို အန္တရာယ်တွင်းသို့ တွန်းပို့ရန် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူ့ထံတွင် နောက်ထပ် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိလာခဲ့လျှင် ထိုအမျိုးသမီးကိုပါ ဆုံးရှုံးမှု ခံစားရစေရန် သူ ပြုလုပ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။
"ဒါဆိုလည်း သိရတာ ကောင်းပါတယ်။ မင်းကို ရဲလက်အပ်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ငါ့အိမ်ကို ထပ်လာဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ မင်း သေရမယ်။ အကျိုးဆက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့" လုံချန်းသည် ပြောဆိုပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဖုန်းရှိရာသို့ သွား၍ ရဲများကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်လေသည်။
နာရီဝက်အတွင်း သူ၏အိမ်သို့ ရဲများ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ ရဲကား၏ ဥသြသံကြောင့် အိပ်မောကျနေသော သူ၏မိခင်ပင် နိုးလာကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
တံခါးခေါက်သံ ကြားရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးသည် လုံချန်းကို မည်သို့ ဖြစ်နေသနည်းဟု မေးမြန်းရှာသည်။
လုံချန်းက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ရှင်းပြလိုက်ပြီး သူ၏အိမ်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်လာသော သူခိုးကို သူ ဖမ်းမိထားကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ရဲများကို အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၁၀၀၈ အရာအားလုံးကို ကြီးစိုးခြင်း
ရဲများကို အိမ်အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။ သူခိုးကို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းပြီးနောက် သူတို့က လုံချန်းအား မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးမြန်းကြ၏။
ယနေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို လုပြေးသော သူခိုးအား သူ မည်သို့ ကူညီဖမ်းဆီးပေးခဲ့ကြောင်းနှင့် ယခု သူ့ကို လာရောက်သတ်ဖြတ်သူမှာ ထိုသူခိုးပင် ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်းက အစအဆုံး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။
သူခိုးကို စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပုံနှင့် ထိုသူခိုးအား ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သူမှာ ထိုအမျိုးသမီးသာ ဖြစ်ကြောင်းကိုပါ သူ ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ ရဲများအနေဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးအား အပြစ်ပေးမည်မဟုတ်မှန်း သူ သိထားသော်လည်း လူအချို့ မည်မျှပင် အရှက်အကြောက် ကင်းမဲ့တတ်ကြောင်းကို သူ ရင်ဖွင့်ပြောပြချင်နေမိသောကြောင့်ပင်။
"မင်း တော်တော်လေး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ ကောင်လေး။ ဒီနေ့ သူခိုးဖမ်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ရုံသာမကဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသက်အန္တရာယ်ကနေလည်း ကာကွယ်နိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းကိုယ်မင်း ဂုဏ်ယူသင့်တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီကောင့်ကို ငါတို့ သေချာ ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ့မယ်။ နောက်တစ်ခါ မင်းကို လာပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးရဲတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ရဲအရာရှိက လုံချန်း၏ လုပ်ရပ်ကို ချီးကျူးစကားဆိုကာ ပြောကြားလေသည်။
ထို့နောက် မကြာမီပင် သူတို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
...
နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စဝစ္စ အားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားသောအခါ လုံချန်းသည် ခေတ္တမျှ တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။ နံနက်လင်းလုနီးပါး အချိန်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အချိန်ကြာရှည်စွာ အိပ်စက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားတော့ချေ။
နေ့လယ်ဘက် အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ သူသည် အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီးနောက် သူ၏ ရည်းစားသစ်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့သည် သူတို့၏ ပထမဆုံး ချိန်းတွေ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။
သူမနှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် ကောင်မလေး၏ အိမ်ရှိရာသို့ သူ လမ်းလျှောက်သွားနေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ လမ်းလျှောက်ကြရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမ၏ အိမ်သို့သွားရာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပျက်လာပြန်လေသည်။
လုံချန်းသည် အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံများစွာ ရှိသည့် မြို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်း လမ်းလျှောက်နေခြင်း ဖြစ်၏။
သူသည် လမ်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေခဲ့သဖြင့် အဆောက်အအုံများ အနက်မှ တစ်လုံးတွင် ပြုပြင်ရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေသည်အား သတိမထားမိခဲ့ချေ။
အဆောက်အအုံ၏ အပေါ်ဆုံး ဆိုင်းဘုတ်အနီးတွင် လူတစ်ဦး တွဲလောင်းခိုကာ တူတစ်လက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။
လုံချန်းသည် ထိုနေရာ၏ အောက်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် အလုပ်သမား၏ လက်ထဲမှ တူသည် မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားခဲ့၏။
"သောက်ကျိုးနည်း..." အလုပ်သမားသည် ကျိန်ဆဲလိုက်မိပြီး ချွေးများ ပျံလာတော့သည်။ သူသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ထိုတူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိမှန်စေရန် နတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းနေမိ၏။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ဆုတောင်းများ မပြည့်ဝခဲ့ချေ။
ထိုတူသည် မိမိအား ဤကဲ့သို့သောအရာ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ သတိမထားမိသော လုံချန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ ကျရောက်သွားလေတော့သည်။
တူသည် နှစ်ဆယ့်လေးထပ်မြောက် အထပ်၏ အပေါ်ဆုံးမှ ပြုတ်ကျလာခြင်း ဖြစ်ရာ အရှိန်အဟုန်နှင့် ထိခိုက်မှုမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားပြင်းထန်လှ၏။
ယခင်ဘဝကသာ သူ မသေဆုံးခဲ့ပါက ဤချိန်းတွေ့ခြင်းမှာ မည်သို့ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်သွားမည်ကို စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသော လုံချန်းမှာ တူနှင့် အထုခံလိုက်ရလေပြီ။ ဦးခေါင်းခွံ ကွဲအက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ချက်ချင်းပင် အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ အသက်ငြိမ်းသွားခဲ့လေပြီ။
...
"အား..."
မိမိ ထပ်မံ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီကို သိလိုက်ရသောအခါ လုံချန်းသည် အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်ပြန်လေသည်။
"နတ်ဘုရားတွေက ငါ့ကို ကစားနေတာလား။ ဒီလို လုပ်တာက ဘာသဘောလဲကွ။ ခွေးကောင်တွေ... ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးရတာ အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲနေလို့လား"
လုံချန်းသည် ကျောင်းသားများ ကောလိပ်မှ ထွက်ခွာနေကြသည့် လူစည်ကားလှသော စင်္ကြံလမ်း၏ အလယ်တွင် ထပ်မံ ရပ်နေပြန်၏။ သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားပြီး လူအများက သူ့အား အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြလေသည်။
ဟူလျာသည် လုံချန်းအား လှမ်းခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုံချန်းထံသို့ ပြေးလာခဲ့သည်။
"ဟေ့... ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား" သူက လုံချန်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ချိန်းတွေ့ရမှာကို တွေးပြီး မင်း စိတ်ဖိစီးနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းစမ်းပါ။ မင်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးရင်လည်း သူ့ကို ပြောလိုက်ပေါ့။ ဒီကိစ္စအတွက် မင်းကိုယ်မင်း သိပ်ပြီး စိတ်ဖိစီးမနေပါနဲ့"
လုံချန်းသည် ဟူလျာကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်စေရန် အသက်အား ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်၏။
"အေးပါ... ကျေးဇူးပဲ။ ငါ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ" လုံချန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သွားကြရအောင်"
သူနှင့် ဟူလျာသည် ကောလိပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး လမ်းခွဲရမည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထပ်မံ လမ်းခွဲလိုက်ကြပြန်လေသည်။
သူခိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် နေရာသို့ လုံချန်း ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုအမျိုးသမီးအား မကူညီရန် သူ ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ယခုအခါ သူ တိတ်တဆိတ် မုန်းတီးနေရသော သူတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။
အခြေခံအားဖြင့် ပြောရလျှင် ယခင်တစ်ကြိမ်က ထိုအမျိုးသမီးအား ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ချိန်တွင် သူ၏ သေဒဏ်အမိန့်စာကို သူကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ချက်ချင်း မသေဆုံးခဲ့လျှင်တောင် အိမ်တွင် အသတ်ခံရဦးမည်သာ ဖြစ်၏။ သူ၏ သေဆုံးမှုမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။ ဤအရာအားလုံးမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ ကျေးဇူးများပင် ဖြစ်လေသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူခိုးကိစ္စ၌ သူ ဝင်မပါတော့ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သူခိုး ဖြတ်ပြေးသွားနိုင်ရန် ဘေးသို့ပင် ဖယ်ပေးလိုက်သေး၏။
အမျိုးသမီးမှာတော့ "သူခိုး... သူခိုး..." ဟု ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေရှာသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူမကို ကူညီရန် မကြိုးစားကြချေ။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လုံချန်းသည် မေးစေ့အား မပွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သိသာထင်ရှားစွာပင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ သူမအား ကူညီခဲ့သော ငတုံးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသော်လည်း သူ သင်ခန်းစာတော့ ရသွားခဲ့ပေပြီ။
လုံချန်းသည် သူခိုးနောက်သို့ ပြေးလိုက်သွားသော အမျိုးသမီးကို ငေးကြည့်နေမိ၏။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမသည် သူ့အား အရှက်အကြောက်ကင်းမဲ့စွာ ဒုက္ခတွင်းသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ထိုအမျိုးသမီး အနည်းငယ်မျှ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။
ထိုရှုပ်ထွေးမှုများ အားလုံးကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏အိမ်သို့ သူ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။
...
လုံချန်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေစဉ် အောက်ထပ်မှ အသံတစ်သံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရပြန်၏။
"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီးတော့လား။ ဘာလို့ အခုမှလဲ။ ငါ ဘာမှမှ မလုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီ သူခိုးက အခု ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာရပြန်တာလဲ" သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် နဖူးကို ရိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူ မည်သည်များ ဖြစ်နေသနည်း။ သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားပြောင်းလဲစေကာမူ အချို့သောအရာများသည် ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။
"နေပါဦး... ဒါ ကံကြမ္မာ ဆိုတာလား" သူသည် မတ်တပ်ရပ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာလေသည်။
သူခိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ သူ၏ ကံကြမ္မာ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူ မည်သို့ပင် ပြုမူနေထိုင်စေကာမူ ၎င်းမှာ ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်၏။ သူ၏ သေဆုံးမှုမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ မည်သည့် ခြေလှမ်းမျိုး လှမ်းသည်ဖြစ်စေ သူ သေဆုံးရမည်သာ။
ဤကိစ္စ နှစ်ခုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော်လည်း ယင်းတို့ နှစ်ခုလုံး အတူတကွ ဖြစ်ပျက်ရန်မှာ လိုအပ်ချက်တစ်ခုတော့ မဟုတ်ချေ။
သို့သော် သူ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ ရလဒ်ကိုမူ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူခိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ချေ။ ထို့ပြင် သူ၏ သေဆုံးမှုမှာလည်း သူခိုးကြောင့် ဖြစ်စေ အခြားသော နည်းလမ်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်စေ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သည့် အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်နေသည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ ကံကြမ္မာက အရာအားလုံးကို ကြီးစိုးချယ်လှယ်နိုင်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရမယ်။ ဘယ်လို ခြေလှမ်းတွေ လှမ်းရမလဲဆိုတာကို သိဖို့နဲ့ သတိထားဖို့ပဲ လိုတာ။ အသက်ရှင်ဖို့ ဒီလောက်ကြီး ခက်ခဲမနေသင့်ဘူး။ ကံကြမ္မာဆိုတာ အရာအားလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ နိယာမတစ်ခု ဆိုတာထက် ပိုပါသေးတယ်။ ဘယ်အရာကမှ ဒီလောက်ကြီး စွမ်းအားကြီးမားမနေနိုင်ဘူး" ကံကြမ္မာသည် ဤမျှလောက် အင်အားကြီးမားနေနိုင်သည်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ခါရမ်းကာ ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။
သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များကိုသာ သူ ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ကြိုးစားမည်ဆိုပါက ကံကြမ္မာကိုပင် မိမိ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်ဖြစ်ပြီး ယင်းယုံကြည်ချက်အတိုင်း ဆက်လက် ရပ်တည်သွားမည် ဖြစ်၏။
သူသည် ကံကြမ္မာကို ယုံကြည်သော်လည်း ယင်းသည် မလွန်ဆန်နိုင်သော အရာတစ်ခုဟုတော့ မယုံကြည်ချေ။
လုံချန်းသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ အောက်ထပ်သို့ ထပ်မံ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။ သူသည် ယခင်တစ်ကြိမ်ကဲ့သို့ပင် မီးဖိုချောင်ကို စစ်ဆေးလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်မှ ထွက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်လာမည့် တိုက်ခိုက်မှုကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်၏။
သို့သော် အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာပင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုမှာ ရောက်ရှိမလာခဲ့ချေ။ သူ၏ အနီးအနားတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိနေပေ။