သဘောကောင်းသော မိန်းမပျိုလေး

ကျန်းရှောင်ယွီ က ဟွာဝူချွဲ ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ နှစ်နှစ် ကတိကို မမေ့နဲ့နော် ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး ငါတို့ ပြန်ဆုံကြမယ် အဲ့ဒီအချိန် မရောက်ခင်အထိတော့ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေကို ခဏ မေ့ထားကြတာပေါ့ သိုင်းလောက မှာ အမှတ်မထင် ပြန်ဆုံရင် အတူတူ အရက်သောက်ကြမယ်” ဟွာဝူချွဲ က လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ကိုသာ ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး မိုးရေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။ ကျန်းရှောင်ယွီ က ချူကျန့် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုချူ... ကျွန်တော်လည်း သွားတော့မယ် ခင်ဗျားရဲ့ ဂိုဏ်းတူ အစ်မ ကို လိုက်ရှာဖို့ အတူတူ မပါနိုင်တော့တာ နှမြောစရာပဲ” ခွဲခွာရခြင်းက အနည်းငယ် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းနေသော်ငြား ကျန်းရှောင်ယွီ ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချူကျန့် နားလည်လိုက်၏။ “သိုင်းပညာတွေ ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်ဖို့ နေရာ သွားရှာတော့မလို့လား” ကျန်းရှောင်ယွီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ အများကြီး ပိုအစွမ်းထက်လာမှ ဖြစ်မယ်လေ နှစ်နှစ် အတွင်းမှာ ငါ ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်သိုင်း ငါးပါး ကို အောင်မြင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်” 'နှစ်နှစ်... ဟုတ်လား' ချူကျန့် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားတော့၏။ ကျန်းရှောင်ယွီ မှာ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မြင့်မားပြီး ပါရမီ ပါကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ဒီလောက်ကြီးတော့ မာန မကြီးလို့ မရဘူးလား။ သူက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်သိုင်း ငါးပါး ကို အထွတ်အထိပ် အထိ လေ့ကျင့်နိုင်ရင်တောင်မှ အခုနက ဟွာဝူချွဲ ရဲ့ အားကို လမ်းကြောင်းပြောင်းတဲ့ သိုင်းကွက် ကိုတော့ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” သူ့စကားကြောင့်ကျန်းရှောင်ယွီ တစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ “အစ်ကိုချူ ဆိုလိုတာက 'ပန်းပွင့်များကို ရွှေ့ပြောင်း၍ သစ်ပင်များကို ဆက်စပ်ခြင်း' သိုင်းကွက် ကို ပြောတာလား” “ဟွာဝူချွဲ ရဲ့ သိုင်းကွက် နာမည်က 'ပန်းပွင့်များကို ရွှေ့ပြောင်း၍ သစ်ပင်များကို ဆက်စပ်ခြင်း' လို့ ခေါ်တာလား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲ့ဒီသိုင်းကွက်က ငါ့ရဲ့ ဓားချက်ကို လမ်းကြောင်း ပြောင်းပစ်လိုက်တာပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်သိုင်း ငါးပါး က ကြမ်းတမ်းပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အားကို အခြေခံတယ် 'ပန်းပွင့်များကို ရွှေ့ပြောင်း၍ သစ်ပင်များကို ဆက်စပ်ခြင်း' က အဲ့ဒါကို အတိအကျ တန်ပြန်နိုင်တဲ့ သိုင်းကွက်ပဲ ဒါပေမဲ့ မင်း ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်သိုင်း ငါးပါး ကို သုံးတဲ့အခါ 'အစစ်အမှန်နဲ့ လှည့်စားမှုကြားက အပြောင်းအလဲ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲခြင်း' ဆိုတဲ့ အချက်တွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ရင်တော့ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်ပါတယ်” ကျန်းရှောင်ယွီ က ထိုစကားများကို စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်ပြီးနောက် လေးလေးနက်နက် ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။ “ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ် အစ်ကိုချူ... ဂရုစိုက်သွားပါ ကျွန်တော် နေရာတကျ ဖြစ်သွားရင် အစ်ကိုချူ ဆီကို စာပို့လိုက်ပါ့မယ် အကယ်၍ ကျွန်တော့် အကူအညီ လိုအပ်ရင်လည်း စာပို့လိုက်ပါ” “မင်းလည်း ဂရုစိုက်သွားဦး ဘာကိစ္စ ရှိရှိ... ညင်ကျင့်မြို့ လေးမှာ ငါ့ကို အမြဲတမ်း လာရှာလို့ ရပါတယ် ပြီးတော့လေ...” ချူကျန့် က ရုတ်တရက် မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး... “မင်းရဲ့ မင်္ဂလာဆောင် အရက်ကို အမြန်ဆုံး သောက်ရဖို့ မျှော်လင့်နေမယ်နော်” ထျဲ့ရှင်းလန် ၏ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ကျန်းရှောင်ယွီ ကို ခိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ယွီ က ကပျာကယာ လက်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ “ဒီမိန်းမကို ယူမယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလို့လဲ” ထိုအခါ ထျဲ့ရှင်းလန် က ခြေဆောင့်ကာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး... “နင့်ကို ယူမယ်လို့ ငါကလည်း တစ်ခွန်းမှ မပြောဖူးပါဘူးနော်” သူမက ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း မီတာ အနည်းငယ် အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ယွီ လာချော့မည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။ “သွားချော့လိုက်လေကွာ... ကောင်မလေးက မင်းကို စောင့်နေတာ မမြင်ဘူးလား” လှောင်ပြောင်နေသော ချူကျန့် ကို ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်ရမည့် အစား ကျန်းရှောင်ယွီ က မျက်လုံး လန်ပြလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သွားဖြဲကာ ပြုံးလိုက်၏။ “စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား” “မဆိုးပါဘူး” “ဒါထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခုလောက် ခင်ဗျားကို ပြောပြရမလား” “ဘာကိစ္စလဲ” “ခင်ဗျားကိုလည်း လူတစ်ယောက်က စောင့်နေတယ်လေ” ချူကျန့် တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှောင်ယွီ က သူဝတ်ထားသော အင်္ကျီကို ဆွဲပြလိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဒီအင်္ကျီကို ကျွန်တော့်ကို မပေးခင်က... တစ်ခုခု သတိထားမိသေးလား” ချူကျန့် က သူ့ကို အပေါ်အောက် အသေအချာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ကျန်းရှောင်ယွီ မှာ ပို၍ပင် သဘောကျသွားပြီး မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ အင်္ကျီ၏ ထောင့်စွန်းလေး တစ်ခုကို လှန်ပြလိုက်သည်။ ထို သတိမထားမိလောက်သော နေရာလေးတွင် အလွန် သေးငယ်လှသည့် စာလုံးလေး နှစ်လုံးကို ပန်းထိုးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ “ဘေးကင်းပါစေ” (အန်းဟောင်) ထိုစာလုံးလေး နှစ်လုံးက ပန်းထိုးထားသူ၏ နက်ရှိုင်းလှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ဆုတောင်း မေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ချူကျန့် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။ ကျန်းရှောင်ယွီ ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီမှာ ချန်လင်းစု မထွက်ခွာမီ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော အထုပ်ထဲမှ အဝတ်အစားများ အနက် တစ်ထည် ဖြစ်၏။ ရိုးရှင်းပြီး သာမန်ဆန်သော ဒီဇိုင်းကြောင့် ချူကျန့်က အလွန် သဘောကျကာ အမြဲတမ်း ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိသည်။ ရုပ်ဖျက်ချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ယွီ က သူ၏ လက်ထောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် အင်္ကျီတစ်ထည် ငှားပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုစာလုံးလေးများကို သူ တစ်ခါမျှ သတိမပြုမိခဲ့ချေ။ ချူကျန့် အထုပ်ကို ဖြည်ကာ ကျန်ရှိနေသော အဝတ်အစား နှစ်စုံကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အင်္ကျီထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် ထိုစာလုံးလေး နှစ်လုံးကို သေသပ်စွာ ပန်းထိုးထားကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ “ဒီလောက် သေသပ်လှပတဲ့ အပ်ချုပ်ရာလေးတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဒါက မိန်းကလေး တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိတယ် အစ်ကိုချူ... ခင်ဗျားရဲ့ လှပတဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီမလေး ကို လိုက်ရှာနေရင်းနဲ့ ခင်ဗျားကို စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စောင့်မျှော်နေတဲ့ နောက်ထပ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ် ဆိုတာကို မမေ့ပါနဲ့ ကံကောင်းပါစေ... ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာချင်ပါသေးတယ် ဒါပေမဲ့... ဘယ်သူကများ မရီးချူ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာတော့ အရမ်း သိချင်နေပြီ” ကျန်းရှောင်ယွီ က အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ချူကျန့် ဒေါသထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကပျာကယာ ထွက်ပြေးသွားတော့၏။ အပြေးအလွှား သွားရင်းနှင့်ပင် ထျဲ့ရှင်းလန် ၏ လက်ကိုပါ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထျဲ့ရှင်းလန် က ရုန်းကန်သည့် ဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် လုပ်ပြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ကျန်းရှောင်ယွီ ခေါ်ဆောင်ရာသို့ နာခံစွာဖြင့် လိုက်ပါသွားတော့၏။ ချူကျန့် က သူ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်အစားများကို ငေးကြည့်ရင်း အချိန်အတန်ကြာ မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်း ဖွဖွလေး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ ယခင်က ဝယ်ယူထားခဲ့သော ခြောက်သွေ့သည့် အဝတ်အစား တစ်စုံကို လဲလှယ်လိုက်၏။ ချန်လင်းစု ပေးထားခဲ့သော အဝတ်အစားများကိုမူ သေသပ်စွာ ခေါက်ကာ သူ၏ အထုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ထီးကို ဖွင့်ကာ ယောင်ချန်မြို့ သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ပြီး မြင်းရထားဂိတ်မှ တစ်ဆင့် ဆွေ့ကျိုး သို့ သွားရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင်ပင် မြင်းရထားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိ၍ မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ဆွေ့ကျိုး ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် သူပုန်တပ်ဖွဲ့များ သောင်းကျန်းနေသဖြင့် မြင်းရထား ပြေးဆွဲမှုများကို ရပ်ဆိုင်းထားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဆွေ့ကျိုး နယ်စပ်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သော မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့အထိသာ လိုက်ပို့ပေးနိုင်မည်ဟု ဆို၏။ ချူကျန့် လည်း မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။ ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူက ရထားမောင်းသူထံမှ ဆွေ့ကျိုး ၏ အခြေအနေများကို မေးမြန်း စုံစမ်းခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ဆွေ့ကျိုး မှာ ဧကရာဇ် အစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်မှု အလှမ်းဝေးသော နယ်စပ်ဒေသ တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဥပဒေ စိုးမိုးမှု အလွန် အားနည်းလှပေ၏။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း အဆက်မပြတ် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ပြည်သူများက အုံကြွလာကြသဖြင့် အခြေအနေမှာ အလွန် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေချေပြီ။ ဓားပြများ၊ လူမိုက်များက နေရာအနှံ့ သောင်းကျန်းနေကြပြီး သူပုန်တပ်ဖွဲ့များကလည်း တွေ့ရာကို လုယက် ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ သိုင်းသမားများမှလွဲ၍ သာမန် ပြည်သူများမှာ ထိုဒေသသို့ သွားရောက်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲကြချေ။ ချူကျန့် တစ်ယောက် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့၏။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော နေရာကြီးမှာ သာမန် သိုင်းလောက ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မှောင်မိုက်ပြီး အန္တရာယ် များလှပေသည်။ အကယ်၍ ကောရှန် သာ ဤနေရာသို့ တကယ် ရောက်သွားခဲ့မည် ဆိုပါက... အကျိုးဆက်များကို တွေးကြည့်ရန်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုကောင်မလေး လမ်းတစ်ဝက်မှ လှည့်ပြန်သွားရန် သို့မဟုတ် သူမ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို အသုံးပြု၍ ဆွံ့အ နားမကြား ချိုင့်ဝှမ်း သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားရန်သာ သူ မျှော်လင့် နိုင်တော့၏။ သူက ရထားမောင်းသူကို မြန်မြန် မောင်းရန် အဆက်မပြတ် တိုက်တွန်းခဲ့သော်လည်း ဆွေ့ကျိုး မှာ ယောင်ချန်မြို့ နှင့် မိုင်ငါးရာ နီးပါးခန့် ကွာဝေးသည်။ ချူကျန့် သည် တစ်ရက်ကျော်ခန့် ခရီးနှင်ခဲ့ရပြီး နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်း အချိန်ခန့်တွင်မှ ဆွေ့ကျိုး နှင့် အနီးဆုံး မြို့ငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့၏။ ရထားမောင်းသူ၏ ပြောစကားအရ ဆွံ့အ နားမကြား ချိုင့်ဝှမ်း မှာ ဆွေ့ကျိုး ၏ အနောက်တောင်ဘက်ရှိ မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခုတွင် တည်ရှိပြီး ဤမြို့ငယ်လေးမှ သွားမည်ဆိုပါက ဆွေ့ကျိုး တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်၏။ ချူကျန့် အနေဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို တွေးပူနေရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။ သူက မြင်းရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ခရီးဆက်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး မြင်းတစ်ကောင်ကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ဤမြို့ငယ်လေးမှာ ယောင်ချန်မြို့ ထက်ပင် ပိုမို သေးငယ်သော်ငြား လူများဖြင့် ပြည့်နှက် စည်ကားနေသည်။ နေရာအနှံ့တွင် လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော လမ်းသလားနေသူများ လူမိုက်များ ကစားသမားများကို တွေ့မြင်နေရပြီး ဈေးသည်များကလည်း သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ် ရောင်းချနေကြသည်။ ဆွေ့ကျိုး မှ ထွက်ပြေးလာသော ဒုက္ခသည်များထံမှ ငွေညှစ်နေသော လူမိုက်များကိုလည်း မြင်တွေ့နေရရာ မြင်ကွင်း တစ်ခုလုံးမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေတော့၏။ ချူကျန့် မှာ လူလတ်ပိုင်း ကုန်သည် တစ်ဦးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ ကောရှန် ဤမြို့ကို ဖြတ်သွားခြင်း ရှိမရှိ သူတောင်းစားဂိုဏ်း မှ တပည့်များကို မေးမြန်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ရှာကြည့်ရာ သူတောင်းစားဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ၎င်းအစား လမ်းဘေး တစ်လျှောက်တွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေကြသော ဒုက္ခသည် အမြောက်အမြားကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အချို့မှာ ထမင်းတစ်နပ် စာအတွက် သူတို့၏ ကလေးများကိုပင် ရောင်းချနေကြရာ... ထိုမြင်ကွင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ဆို့နင့်သွားစေတော့၏။ လျှို့ဝှက် သိုင်းလောက မှာလည်း ရှုပ်ထွေးပြီး မှောင်မိုက်မှုများ ရှိခဲ့သော်ငြား တိုင်းပြည်နှင့် ပြည်သူများမှာမူ အတော်လေး အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော စစ်ပွဲနှင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ငိုကြွေးနေကြသော ကလေးငယ်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ကာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော ပြည်သူများ၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း... ချူကျန့် တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ အသက် (၅) နှစ်၊ (၆) နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကောင်မလေး တစ်ယောက် လမ်းဘေးတွင် အားပြတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ ဘေးရှိ မိဘများမှာမူ အသက်ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... အမြဲတမ်း ရေခဲတုံးပမာ အေးစက်မာကျောနေသော ချူကျန့်၏ နှလုံးသားပင်လျှင် ပြင်းထန်သော သနားကြင်နာမှုများဖြင့် တုန်ခါသွားရတော့၏။ သူ၏ မသိစိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရသော သူ၏ ညီမလေး ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။ 'ငါ့ ညီမလေး လည်း ဒီလိုမျိုး ဆာလောင် မွတ်သိပ်ပြီး နာကျင်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာ မဟုတ်လား...' ချူကျန့် က လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လမ်းဘေးရှိ ပေါက်စီဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ သွားကာ ပေါက်စီ အချို့ ဝယ်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် ပေါက်စီ စျေးနှုန်းမှာ ယောင်ချန်မြို့ ထက် ဆယ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးမြင့်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ 'ဒါက ဓားပြတိုက်နေတာပဲ' သို့သော် စုံစမ်း မေးမြန်းကြည့်ပြီးနောက်မှ ဆွေ့ကျိုး မှ ဒုက္ခသည်များ အမြောက်အမြား ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် စားနပ်ရိက္ခာ အဝတ်အထည် နှင့် ဆေးဝါးများ အပါအဝင် ပစ္စည်း အများစုမှာ ပြတ်လပ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အနီးအနားရှိ မြို့များတွင် ကုန်စျေးနှုန်းများ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေပြီး အစားအသောက် စျေးနှုန်းများမှာ တစ်ရက်နှင့် တစ်ရက်ပင် မတူတော့လောက်အောင် ပြောင်းလဲနေချေပြီ။ ချူကျန့် လည်း မတတ်သာဘဲ ပေါက်စီ နှစ်လုံး ဝယ်လိုက်ရတော့သည်။ ထိုပေါက်စီများကို ကောင်မလေး ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ချိန်မှာပင် ကလေးငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့်က ရုတ်တရက် ပြေးလာပြီး လုယူကြတော့သည်။ သူတို့၏ ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် ဆာလောင်မှုကြောင့် အရောင်လက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း... ချူကျန့် က သူတို့ကို မည်သို့ ရက်ရက်စက်စက် မောင်းထုတ်နိုင်မည်နည်း။ သူက နောက်ထပ် ပေါက်စီ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ထပ်မံ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး တစ်ယောက် တစ်လုံးစီ ဝေငှပေးလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်များ ပိုမို များပြားလာပြီး အဝေးမှ လူကြီးများနှင့် ကလေးများပါ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ... အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝပြီး တိုက်ပွဲပေါင်း များစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ချူကျန့် ပင်လျှင် အနည်းငယ် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားရတော့၏။ မတတ်သာသည့် အဆုံး အနီးအနားရှိ ပေါက်စီ အားလုံးကို ဝယ်ယူ၍ ဝေငှပေးလိုက်ရတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ကစားသမားများထံမှ ရွှေတုံး အမြောက်အမြားကို လုယူထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤပေါက်စီများမှာ အခြားနေရာများထက် ဆယ်ဆ ပိုမို စျေးကြီးနေသော်ငြား ငွေတုံး သုံးရာခန့်သာ ကုန်ကျခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေတုံး သုံးတုံး နှင့် ညီမျှပြီး ချင်းယီ အဆောက်အအုံ တွင် မေးခွန်းတစ်ခု မေးရန် ကုန်ကျစရိတ်ထက်ပင် နည်းပါးနေသေး၏။ နောက်မှ ရောက်လာသူများမှာ ပေါက်စီများ အမှန်တကယ် ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ ပြန်လှည့်သွားကြရရှာသည်။ ပေါက်စီဆိုင်၏ အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သော ချူကျန့် လည်း နောက်ဆုံးတွင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ ပေါက်စီဆိုင်ရှင် က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ “လူကြီးမင်း က တကယ့်ကို သဘောကောင်းတဲ့ လူကောင်း တစ်ယောက်ပဲ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ လူကောင်း ဆိုတာ ရှားသွားပြီ” 'လူကောင်း... ဟုတ်လား ငါက လူကောင်းလား' ချူကျန့် တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ခွီခနဲ ရယ်လိုက်မိ၏။ အကယ်၍ သူ့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသူများသာ ဤမှတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရပါက ဒေါသထွက်လွန်း၍ မြေကြီးထဲမှပင် ခုန်ထွက်လာကြမည် မဟုတ်လော။ ဆိုင်အကူလေး ကလည်း ဝင်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါ့ဗျာ... စကားမစပ် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကလည်း သဘောကောင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက် ကလေးတွေကို ပေါက်စီ ဝေပေးဖို့ သူ့ရဲ့ လက်ကောက်ကိုတောင် ရောင်းချသွားသေးတယ်” ချူကျန့် ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်ပျာသွားပြီး ထို မိန်းမပျိုလေး၏ အသက်အရွယ်နှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ကပျာကယာ မေးမြန်းလိုက်တော့၏။ “အသက် (၁၆) နှစ်လောက်ပေါ့... အရမ်း လှတယ် ကျွန်တော့် တစ်သက် ဒီလောက် လှတဲ့ ကောင်မလေးမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်း လေးတွေနဲ့ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ခရီးပန်းနေတဲ့ ပုံပေါက်တယ် ဒီမှာ ပေါက်စီတွေ ဝေပေးပြီးတာနဲ့ ဆွေ့ကျိုး ဘက်ကို ထွက်သွားတယ်လေ” 'ကောရှန်... ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ် အဲ့ဒါ ကောရှန်း ပဲ' သူ၏ ခဏတာ သနားကြင်နာမှုလေးက ကောရှန် ၏ သတင်းကို မထင်မှတ်ဘဲ ရရှိစေလိမ့်မည်ဟု ချူကျန့် လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ သူမ ဤနေရာသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဆွေ့ကျိုး သို့ ဦးတည် သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း သေချာသွားလေပြီ။ ကောရှန် သွားရောက်ခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို အတိအကျ သိရှိသွားပြီးနောက် ချူကျန့်.. မြင်းတစ်ကောင်ကို ကပျာကယာ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး စစ်ပွဲများဖြင့် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော ဆွေ့ကျိုး ထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်း နှင်ဝင်သွားလေတော့သည်။ Thank For Reading.