အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း (၉၇) ချွေ့ဝမ်ရှင်းက လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ရှောင်ပေပေ့က အထုပ်ကလေးလွယ်ကာ သူမကို လိုက်ရှာခြင်း

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ယင်စွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နေရာ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်သည် ပန်းကလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေ၏။ သူမသည် ခွန်အားမရှိဘဲ ယင်စွမ်းအင်များကို အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲကာ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ သရဲတစ္ဆေ ကျင့်စဉ်များကို လက်ချောင်းထိပ်များဆီသို့ ပို့ဆောင်နေလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဘိုးဘေးခန်းမတစ်ခုလုံးသည် ရေခဲတိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဤပြင်းထန်ပြီး အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်ကို သရဲတစ္ဆေများ ဖြစ်နေကြသော ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးများပင်လျှင် မခံနိုင်ကြသဖြင့် သူတို့အားလုံး ဘိုးဘေးကမ္ပည်းပြားများဆီသို့ နောက်ဆုတ်သွားကြလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ။

ယွင်ဟွားသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်နေသော အဖြူအမည်း မျက်ဆန်များသည် အနီရောင် တောက်ပသွားပြီး နဖူးပေါ်ရှိ အမှတ်အသား ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ထက်မြက်သော အငွေ့အသက်များ ရုတ်တရက် ထကြွလာလေသည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝက ငရဲပြည်၏ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသံသရာ၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ပုံပေါက်နေ၏။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားလေသည်။

သူ၏ ပန်းကလေးက အလွန်ခန့်ညားနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ယမမင်းနှင့် အခြားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ဆရာသခင် အနည်းငယ်ကို မနိုင်သည်မှလွဲ၍ သူမသည် ငရဲပြည်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပန်းကလေး၏ ကာကွယ်မှုကို ခံခဲ့ရပေသည်။

မည်သူကမျှ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ဟွားသည် လက်များကို မရပ်မနား လှန်လှောနေကာ သရဲတစ္ဆေအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမသည် ကျင့်စဉ်ကို မြားများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကမ္ပည်းပြားထဲသို့ ထပ်မံ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်စေလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ယွင်ဟွားက မြေပြင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ ထိုင်ကျသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရေထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံထားရသည့်အလား ပုံပေါက်နေလေသည်။

သူမ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်သည် ယင်စွမ်းအင်များကို အတင်းအဓမ္မ အသုံးပြုခြင်းကို လုံးဝ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် ယွင်ဟွားက စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများ တုန်ယင်ကာ ဘေးရှိ စားပွဲကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

ရည်ရွယ်ချက်မှာ အလွန်ရှင်းလင်းနေသည်။ သူမသည် အိမ်စာလုပ်ရန် မမေ့သင့်ပေ။

ထို့နောက် ယွင်ဟွားက မျက်လုံးများ လန်သွားကာ သူမဖခင်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လုံးဝ သတိလစ် ကျသွားလေတော့သည်။

"ပန်းကလေး..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယွင်ဟွား၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်ကာ ၎င်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးဖြင့် ယွင်ဟွား၏ နဖူးကို ထိကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

၎င်း၏ ပန်းကလေးမှာ အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပေပြီ။

သို့သော် ဟွားဟွားသည် တကယ်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ သူမသည် ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးများအား ပေးထားသော ကျင့်စဉ်ကို မှားယွင်းစွာ မကျင့်ကြံစေရန် တားမြစ်ချက်တစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းပေးခဲ့၏။

ဤသည်ကို ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ယွင်ကျန်းရှန်သည် မြေးမလေးအား သူမ၏ အိမ်စာများကို ကူညီလုပ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း သူမ၏ လိမ်ကောက်နေသော လက်ရေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဘိုးဘေးခန်းမအပြင်ဘက်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော အစောင့်တစ်ဦးက သတိလစ်နေသော ရှောင်ထောင်ဟွာကို မြင်လိုက်ရပြီး လန့်ဖျပ်သွားလေသည်။

စတုတ္ထသခင်မလေးအား အလုပ်အကျွေးပြုသော အမျိုးသမီးသိုင်းပညာရှင်သည် ယွင်အိမ်တော်သို့ ရောက်လာသည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် အစောင့်များကို သွေးထွက်သံယို သင်ခန်းစာတစ်ခု ပေးခဲ့ပေသည်။

ယခုမူ...

သူ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့တော့ပေ။

"သခင်ကြီး... စတုတ္ထသခင်မလေး..."

အစောင့်သည် တံခါးအပြင်ဘက်မှနေ၍ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ စုတ်တံတစ်ချောင်းက သူ့အလိုလို တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးသားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"စုတ်တံက အသက်ဝင်လာတာလား..."

အစောင့်၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ရေရွတ်ကာ တည့်တည့် လဲကျသွားလေတော့သည်။

ယွင်ကျန်းရှန်က သူ့အား မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

အသုံးမကျလိုက်လေခြင်း။

သူတို့အားလုံး မြေးမလေး၏ စိတ်တွင်းအတွေးများကို ကြားနိုင်ကြသည်။ သူတို့က ယခုတိုင် ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ညနက်ပိုင်းရောက်မှသာ ချွေ့ဝမ်ရှင်း၊ ယွင်ယာနှင့် ယွင်ဝေ ညီအစ်မများ စောင်များ ယူလာချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိသွားကြလေသည်။

ယွင်အိမ်တော်က တစ်ညလုံး ထပ်မံ၍ လင်းထိန်သွားလေသည်။

"သခင်မကို အစီရင်ခံပါတယ်... သခင်ကြီး၊ သခင်လေးနဲ့ အထိန်းတော်နှစ်ဦးတို့ ဆေးခတ်ခံရပြီး သတိလစ်သွားကြပါတယ်... စတုတ္ထသခင်မလေးက အရမ်းအားနည်းနေပြီး အစောင့်နှစ်ဦးကတော့ ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားကြပါတယ်..."

သမားတော်သည် စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ညတည်း၌ မူးမေ့ခြင်း အမျိုးအစား သုံးမျိုးကို တွေ့ရသည်မှာ သရဲတစ္ဆေနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချွေ့ဝမ်ရှင်းမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်အထိ ယိမ်းယိုင်သွားလေသည်။

ဆေးခတ်ခံရသည်။ အားနည်းသွားသည်။ ပြီးတော့ ကြောက်လန့်ပြီး သတိလစ်သွားသည်။

ဘုရားရေ။

"မြန်မြန်... မြန်မြန်... ယွင်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးကို သတိကြီးကြီးထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... ခြင်တစ်ကောင်တောင် မလွတ်စေနဲ့..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု အမျိုးမျိုးကို တွေးတောမိနေလေပြီ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

"အိုး... ဟုတ်သားပဲ... အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ ခွင့်ပန်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ဦး..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

နံနက်ခင်း ညီလာခံစတင်ရန် တစ်နာရီသာ လိုတော့ပြီး လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမ၏ ဟွားအာလေးမှာ နိုးလာဖွယ် မရှိပေ။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သွေးဆုတ်နေသော ယွင်ဟွား၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်ထိခိုက်နေလေသည်။

သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများမှာလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်နေ၏။ အကယ်၍ ဟွားအာသာ အသက်ရှူမနေခဲ့လျှင် သူမက ငရဲပြည်သို့ ပြန်သွားပြီဟု ထင်မှတ်မိမည်မှာ သေချာပေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် ယွင်ဟွား၏ ပုံမှန် ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ချွန်သွားပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်များမှာ အလွန်တိုနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားလေသည်။

သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် စောင်၏ ထောင့်စွန်းကို မလိုက်၏။

ရှောင်ဟွား ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ များစွာ တိုတောင်းလွန်းနေလေသည်။

သမီးလေး အရပ်ရှည်လာတာလား၊ သို့တည်းမဟုတ် အဝတ်အစားတွေက ကျုံ့သွားတာလား။

သို့သော် ချွေ့ဝမ်ရှင်းက သူမသမီးငယ်လေး၏ ထူးခြားသော မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

ဟွားအာသည် ကလေးဘဝမှစ၍ အရွယ်ရောက်သည်အထိ သူမနှင့် ရွယ်တူများထက် အမြဲတမ်း ပိုပုနေခဲ့ရာ အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ် အရွယ်တွင်ပင် ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ဦး၏ အရပ်အမောင်းမျိုးသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုနှစ်များအတွင်း သူမသည် အနာဂတ်တွင် လူပုလေးတစ်ဦး ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကာ သေလုမတတ် ပူပန်ခဲ့ရပေသည်။

ယနေ့ညတွင် သူခိုးများ မရှိခဲ့သည်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဟွားအာသည် မည်သူ့ကိုမျှ မမြင်စေချင်သော တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို သတိလစ်အောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းသည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို နာကျင်စွာဖြင့် ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်လေသည်။ ယနေ့ညတွင် သေလုမျောပါး အခြေအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေသော သူမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမနှင့်အတူ လိုက်သွားချင်စိတ်ပင် ပေါက်မိလေသည်။

"အမေ နားလည်သွားပါပြီ... သမီးက မူလကတည်းက လွတ်လပ်ပြီး ထိန်းချုပ်မှုကင်းမဲ့စွာ ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် ရှင်သန်ခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ အမေက သမီးကို အရာရာတိုင်းမှာ ထိန်းချုပ်ပြီး ကန့်သတ်ချင်ခဲ့တယ်..."

"ကောင်းပြီ... အခုကစပြီး သမီး လုပ်ချင်တာကို လုပ်နိုင်ပါပြီ... သမီး ကျောင်းမသွားချင်ရင် အမေတို့ သွားခိုင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... အိမ်စာမလုပ်ချင်ရင်လည်း လုပ်ခိုင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး... သမီးအဖေနဲ့ တခြားသူတွေကို သမီးအစား လုပ်ပေးခိုင်းလိုက်မယ်..."

"တခြားနည်းလမ်းတွေ အလုပ်မဖြစ်ရင်တောင် တော်ဝင်ဆရာကြီးနင်းကို အဝတ်ချွတ်ပြီး သမီးကို အိမ်စာတွေ ထပ်ပေးရဲသေးလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"သမီး ပြဿနာရှာချင်ရင်တောင် အဆင်ပြေပါတယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယွင်မိသားစုနဲ့ ချွေ့မိသားစုက သမီးနောက်မှာ အမြဲရှိနေမှာပါ..."

"သမီး ဘေးကင်းလုံခြုံတယ်ဆိုတာကို အမေ သိနေသရွေ့ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ..."

ချွေ့ဝမ်ရှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှုန်မှိုင်းသွား၏။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဤကမ္ဘာလောကကြီးက သူမကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချွေ့ဝမ်ရှင်းက စောင်စွန်းကို သေသေချာချာ ခြုံပေးလိုက်ပြီး ထောင်ကျီကို သူမအား ဂရုစိုက်ရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

“ငါ့သမီးလေးက အရပ်ရှည်လာပြီး ပိန်သွားတဲ့အတွက် သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကို အသစ်လဲလှယ်ပေးရမယ်”

ချွေ့ဝမ်ရှင်း ထွက်သွားသည်နှင့် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က ပေါ်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ပန်းကလေး... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ နင့်အမေက တကယ့်ကို သဘောပေါက်သွားပုံရတယ်..."

ဤသို့မှသာ မှန်ကန်ပေမည်။

၎င်း၏ ပန်းကလေးကို ထိန်းချုပ်ထား၍ မရပေ။ အကယ်၍ သူမကို တုပ်နှောင်ထားမည်ဆိုလျှင် ကမ္ဘာလောကကြီးကို မည်သို့ လွှမ်းမိုးနိုင်မည်နည်း။

ငရဲပြည်၌။

"ရှာတွေ့ပြီလား..."

"ဟင့်အင်း... နေရာအနှံ့ ရှာပြီးသွားပေမယ့် ဘာအရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရဘူး..."

သေမင်းတမန်များက အံကြိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန် တင်းမာနေလေသည်။

"သွားကြစို့... ဒီနေရာမှာ မရှိရင် တခြားနေရာမှာ သွားရှာကြမယ်..."

သေမင်းတမန်တစ်ဦးက ထွက်ပြောလိုက်၏။

"ကျိန်စာသင့်မယ့် တရားသူကြီးရဲ့စုတ်တံ... သူက အလုပ်ကို ကောင်းကောင်းမလုပ်ဘဲ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ... ယမမင်းနဲ့ တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်တို့လည်း စိုးရိမ်လွန်းလို့ ရူးမတတ်ဖြစ်နေကြပြီ..."

ဤအချိန်တွင်…

သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်နေသော တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေကာ အကြောက်လွန်၍ တုန်ယင်နေလေသည်။ သရဲတစ္ဆေများ မရှိတော့ကြောင်း သိရှိသွားပြီးနောက် ၎င်းသည် မျက်လုံးပြူးကြီးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာစေကာ ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တွားသွားကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်နှင့် တူညီသော ပုံစံရှိပြီး တောင်ပံငယ်တစ်စုံ၊ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်လုံးလေး၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ထောင်မတ်နေသော ဆံပင်တစ်စုတို့ဖြင့် ပါးစပ်စူကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေလေသည်။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ထားသောအရာမှာ ယွင်ဟွား၏ မူလပုံစံဖြစ်သော မန်ဂျူဆာကာ ပန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဝါး... ဟွားဟွား... ရှူးရှူး… ပေပေ့ အရမ်းကြောက်တာပဲ... ယမမင်းနဲ့ တခြားသူတွေက အရမ်း ရက်စက်ကြတယ်... ငါမရှိတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က နင်တို့ကို လူ့ပြည်ထဲကို တကယ်ပစ်ချခဲ့ကြတယ်..."

"သူတို့က ငါ့ကို အမြတ်ထုတ်ပြီး အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခိုင်းကြတယ်..."

“ပေပေ့ နင်တို့အားလုံးကို လွမ်းနေတာ... ငါ သူတို့ကို ပုန်ကန်ပြီး အခု နင်တို့နဲ့ လာပူးပေါင်းတော့မယ်..."

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက ၎င်း၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ကလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါ ရတနာတွေ အများကြီး စုဆောင်းလာခဲ့တယ်..."

သို့မဟုတ်ပါက ယမမင်းနှင့် တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်တို့သည် အဘယ်ကြောင့် ၎င်းကို ဤမျှလောက်အထိ အသည်းအသန် လိုက်လံရှာဖွေနေကြမည်နည်း။

“ဟွန်း….နင်တို့တွေ ဟွားဟွားနဲ့ ရှူးရှူးအပေါ် ယုတ်မာတဲ့ အကွက်တွေ ဆင်တာကို ခွင့်ပြုလိုက်ဦးမယ်... ပြီးတော့မှ ငါက အင်အားစုဆောင်းပြီး ရန်သူကို အငိုက်မိသွားစေမယ့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးနဲ့ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်မယ်”

တရားသူကြီး၏စုတ်တံက မန်ဂျူဆာကာ ပန်းလေးကို ၎င်း၏ တောင်ပံငယ်လေးများဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ပန်းကလေး၏ မူလပုံစံ လင်းလက်လာချိန်တွင် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်း သိရှိလိုက်ပြီး အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ကာ သူတို့ကို သွားရောက်ရှာဖွေရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မန်ဂျူဆာကာ... နင်က လမ်းကို ဂရုတစိုက် ဦးဆောင်ပြရမယ်နော်... လမ်းမှားမသွားစေနဲ့... သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းဖို့ အတူတူ သွားကြစို့..."

အခန်း (၉၈) ယွင်ဟွား အရပ်ရှည်လာခြင်းနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူအား ညီလာခံသို့ ကုန်းပိုးသွားလိုခြင်း

"ရှောင်ရှူးရှူး... ငါက လူပုလေးလည်း မဟုတ်တော့သလို ဝလုံးလေးလည်း မဟုတ်တော့ဘူး..."

ယွင်ဟွားသည် နောက်တစ်နေ့တွင် နိုးထလာသောအခါ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။ မှန်ထဲတွင် သူမကိုယ်သူမ ကြည့်ရင်း အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေလေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယမန်နေ့ညက သူမသည် ယင်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်ကာ အရပ်ရှည်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ယခင်ဘဝက ရှိခဲ့သော သူရဲကောင်းဆန်သည့် အသွင်အပြင်၏ ထက်ဝက်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်မှာမူ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် ပန်းကလေး၏ လုံးလုံးဝန်းဝန်းနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကိုသာ ပို၍ သဘောကျနေဆဲဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် သူမ အသက်နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်အရွယ်က ပုံစံမျိုးကို ဖြစ်၏။ ထိုစဉ်က သူမသည် ဖက်ထုပ်လုံးလေးတစ်လုံးကဲ့သို့ အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"ညီမလေး... နေထိုင်ရတာ ပိုကောင်းသွားပြီလား..."

ယွင်ယာက ပြုံးလျက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ယမန်နေ့ညက ရှို့နျန်သည် အဝတ်အစားတစ်စုံကို အလျင်စလို ချုပ်လုပ်ပေးခဲ့ပြီး သူမကလည်း ညီမဖြစ်သူအား လာရောက်ကြည့်ရှုရန် အကြောင်းဖန်လာသဖြင့် တစ်ပါတည်း ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒုတိယအစ်မ..."

ယွင်ဟွားသည် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယအစ်မ... ကြည့်ပါဦး... ညီမ ပိုလှမလာဘူးလား..."

ယွင်ယာသည် သူမ၏ မိခင်ထံမှ ညီမဖြစ်သူ၏ အပြောင်းအလဲမှာ အများအားဖြင့် ယခင်ဘဝက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ သို့မဟုတ် ယမန်နေ့က သူမ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် အရာများနှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း သိရှိထား၏။ သူတို့သည် သာမန်လူများသာ ဖြစ်သဖြင့် မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ညီမဖြစ်သူ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခင်က ဝဝကစ်ကစ်နှင့် ချစ်စရာကောင်းသော ညီမငယ်လေးမှာ မရှိတော့ဘဲ ယခုအခါ နားရွက်အမြင့်အထိ အရပ်ရှည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဟုတ်ပါပြီ... ညီမလေးက အခုဆိုရင် အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီပဲ... သွားပြီး အဝတ်အစားတွေကို မြန်မြန်လဲလိုက်ဦး... အမေတို့က နေ့လယ်စာစားဖို့ စောင့်နေကြတယ်... အားလုံးက ညီမလေး အကြိုက်ဆုံး အစားအစာတွေချည်းပဲ..."

ယွင်ယာက ပြုံးလျက် အဝတ်အစားလဲရန် တိုက်တွန်းရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်သည်နှင့် လူမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တစ်မူထူးခြားသွားလေသည်။

"ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို လှတာပဲ..."

ယွင်ယာသည် သူမ၏ ညီမငယ်လေးမှာ ယခုအခါ သွယ်လျသွားပြီး ဝိုင်းစက်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ဘဲဥပုံစံ မျက်နှာလေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ တောက်ပသော မျက်လုံးများ၊ ဖြူဖွေးသော သွားများနှင့်အတူ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူလာကြောင်း အံ့သြချီးကျူးလိုက်လေသည်။

သူမသာ ပါးစပ်ဖွင့်၍ တစ်စုံတစ်ရာ မပြောသရွေ့ပေါ့။

ယွင်ဟွား၏ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသော အသွင်အပြင်က လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

"ဝိုး... ဝလုံးလေးက အလှလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပါရော့လား..."

ယွင်ဝေသည် ယွင်ဟွား၏ ပါးပြင်ကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် နောင်တရဟန်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"သူ ဝတုန်းက ပိုပြီး ကစားလို့ကောင်းတာကို..."

ယွင်ဟွားက တတိယအစ်မဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မိခင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်စွာ နေ့လယ်စာ အတူတကွ စားသောက်ကြလေသည်။

ကျန်းနန်ရှိ နေရာတစ်နေရာတွင်။

ရှောင်လီဟွာက အရှင်မင်းသားအား မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်တန့်သွားကာ သူ့အား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြန်သည်။

သူ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ စာအုပ်ငယ်လေးကို ထုတ်ကာ စတင်ရေးသားလိုက်၏။ အရှင်မင်းသားသည် မြို့တော်ရှိ ကောင်တီမင်းသမီးထံမှ စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာ ရယ်မောနေကာ တန်ဖိုးမရှိသူတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။ ကျွန်တော်မျိုး လီဟွာ တွက်ဆကြည့်ရသလောက် ဤကိစ္စသည် စတုတ္ထသခင်မလေးယွင်နှင့် ပတ်သက်နေမည်မှာ သေချာသည်။

စာကို ဖတ်ပြီးနောက် နန်ကုန်းယွမ်က ၎င်းကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်လီဟွာက သူ့အား ကျောခိုင်းထားလျက် မသင်္ကာဖွယ်ရာ အမူအရာဖြင့် ပြုမူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် အေးစက်သော မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို လှည့်ကာ ထိုနေရာသို့ တွန်းသွားလိုက်သည်။

ရှောင်လီဟွာသည် သူ၏ ဖန်တီးမှုကို ရေးသားပြီးစီးရုံသာ ရှိသေးပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရန် အချိန်မရလိုက်မီ အရှင်မင်းသားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်သည့် အငွေ့အသက်ကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားကာ သူ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး နန်ကုန်းယွမ်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျသွားလေသည်။

"အရှင်မင်းသား... အရှင်မင်းသား..."

ရှောင်လီဟွာသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကြီးမားပြီး သေသပ်လှပသော လက်တစ်စုံက အရင်ဦးစွာ ဆွဲယူသွားလေသည်။

ရှောင်လီဟွာ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက်ခုန်သွား၏။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ရှောင်လီဟွာကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူသည် စာအုပ်ငယ်ကို အပြစ်ရှိသလို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကုတ်သွားလေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

နန်ကုန်းယွမ်၏ အေးစက်သော အသံက ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်လီဟွာ၏ နားထဲတွင် သေမင်း၏ ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွား၏။

အကယ်၍ အိမ်ရှေ့စံသာ သူ အတ္ထုပ္ပတ္တိ ရေးသားနေသည်ကို သိရှိသွားပါက သူသည် ကြီးမားသော ပြဿနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

အရှင်မင်းသား၏ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ရှောင်လီဟွာသည် လုံးဝလွှမ်းမိုးခံလိုက်ရပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး လမ်းခရီးတစ်လျှောက် မြင်တွေ့ကြားသိရသမျှကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ... မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ စတုတ္ထသခင်မလေးယွင်ကို ပြသလို့ရအောင်ပါ..."

သူသည် သူ၏ ခြေချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်နေလိုက်သည်။ အရှင်မင်းသားသည် အလွန်ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိလှရာ အကယ်၍ သူ လိမ်ညာနေသည်ကို မျက်လုံးများမှတစ်ဆင့် သိရှိသွားပါက သူ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

နန်ကုန်းယွမ်သည် ထိုအရာက ထိုမိန်းကလေးငယ်အတွက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ယခင်စာထဲတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့် အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အိမ်မှ ထွက်ပြေးသွားပြီး သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်လိုနေသည်တဲ့လေ။

သို့ဆိုလျှင် မင်းက အပြင်ကမ္ဘာကို ထိုမျှလောက်ပင် သဘောကျနေသည်ပေါ့။

နန်ကုန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွား၏။

"မင်း မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ မလိုတော့ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စာအုပ်ငယ်ကို လေထဲသို့ ပြန်လည်ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

ရှောင်လီဟွာ၏ ကန့်သတ်ချက်ရှိသော စာရေးသားမှုစွမ်းရည်ဖြင့် မည်သည့်ကောင်းမွန်သော အရာများကို ဖန်တီးနိုင်မည်နည်း။ သူမကိုယ်တိုင် ရေးသားလိုက်သည်ကမှ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရှောင်လီဟွာသည် စာအုပ်ငယ်ကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သက်ပြင်းကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။

သူ အသက်ရှင်သွားပြီ။

"အေ့..."

“သမီး ဗိုက်တအားတင်းနေပြီ..."

ယွင်ဟွားသည် အစားစားပြီးနောက် ဗိုက်အလွန်တင်းကားနေကာ အစာခြေလိုသော်လည်း သူမ၏ မိခင်ကမူ သူမ၏ အစားအသောက်များကို ထိန်းချုပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးခန်းမအနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူမ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

သူမ ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုသော ခြံဝင်းမှာ အခြားတစ်ဖက်တွင် မဟုတ်ပါလား။

ဘိုးဘေးခန်းမ၏ ဘေးတွင်ရှိသော ဤတစ်ဝက်တစ်ပျက် တည်ဆောက်ထားသည့် အဆောက်အအုံက ဘာများပါလိမ့်။

"ထောင်ကျီ... ဒီနေရာက ဘိုးဘေးခန်းမကို တိုးချဲ့မယ့် အစီအစဉ်လား..."

ယမန်နေ့ညက ယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးများ အလွန်များပြားလွန်းသဖြင့် အပြည့်အကျပ်နီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ရာ နေရာကို တိုးချဲ့ရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်ကြောင်း ယွင်ဟွား ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

သူမ၏ မိခင်မှာ အတော်လေး အမြော်အမြင်ရှိလှပေသည်။

ထောင်ကျီမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ခါးသီးသွားလေသည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေး... သခင်မက ယမမင်းကို ပူဇော်ချင်လို့ ငရဲပြည်ခန်းမကို တည်ဆောက်ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်..."

“ဘာပြောလိုက်တယ်…”

"ဘာ..."

ယွင်ဟွားနှင့် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ငါ့ရဲ့ အမေက ယမမင်းကို ပူဇော်ဖို့ နတ်ကွန်းတည်ဆောက်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား... သေချာရဲ့လား..."

"မိန်းကလေး... နင်က ဒီစာအုပ်သခင်ကြီးကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်က တုန်ယင်စွာဖြင့် ပျံထွက်လာပြီး ယွင်ဟွား၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ မှန်ကန်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာနှစ်ခုက ထောင်ကျီကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်ကြ၏။

ဤစာအုပ်က အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

မေးခွန်းထုတ်နေသော အသံနှစ်ခုကြောင့် ထောင်ကျီ၏ ခေါင်းများ ထူပူသွားလေသည်။

"စတုတ္ထသခင်မလေး... တကယ်ပါ... ယမမင်းရဲ့ ရုပ်တုကို ရွေးချယ်ပြီး အသက်သွင်းပြီးပြီလို့ ကြားပါတယ်... ငရဲပြည်ခန်းမ ပြီးစီးမယ့်အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေတာပါ..."

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်။

ယွင်ဟွားနှင့် ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်တို့မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး ပန်းကလေး... သာမန်အားဖြင့် လူတွေက ဓနနတ်မင်း ဒါမှမဟုတ် ကွမ်ရင်ဗောဓိသတ္တကို ကိုးကွယ်ကြတာလေ... ယမမင်းကို ကိုးကွယ်တယ်ဆိုတာ အခုမှ ပထမဆုံးကြားဖူးတာပဲ... နင့်ရဲ့ အမေက... သူမက တကယ့်ကို လမ်းစဉ်ကနေ သွေဖည်ပြီး စံပြတစ်ခုကို ဖန်တီးနေတာပဲ..."

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ် အံ့အားသင့်သွားရုံသာမက ယွင်ဟွားကိုယ်တိုင်လည်း ဆွံ့အနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။

ဤလူ့လောကတွင် သူတို့သည် ငရဲပြည်မှ နတ်ဘုရားများ၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ကြသည်။ သူမ၏ မိခင်မှာမူ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထူးခြားဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိသားစုထဲတွင် နတ်ဘုရားနှစ်ပါး ရှိနေပြီဖြစ်ကာ အလုပ်အကိုင်ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေသောယွင်မိသားစု ဘိုးဘေးတစ်စုကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သူမ၏ မိခင် တည်ဆောက်ချင်သမျှကို တည်ဆောက်ပါစေတော့။ သူမက ကိုယ့်မိခင်ရင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် အလိုလိုက်ရန်သာ တတ်နိုင်လေသည်။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ဒီငရဲပြည်ခန်းမကို တည်ဆောက်ပြီးတာနဲ့... ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်သွားကြရအောင်... ဘိုးဘေးခန်းမကို သွားတဲ့အခါ ဒီလမ်းကနေ မသွားမိအောင် ကြိုးစားကြမယ်..."

ယွင်ဟွားသည် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

ရှင်ခြင်းသေခြင်းစာအုပ်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ သဘောတူတယ်... ငါ သဘောတူတယ်... နင့်ရဲ့ အမေ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး... သူမက ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

ထောင်ကျီသည် စတုတ္ထသခင်မလေးနှင့် ရှောင်ရှူးရှူးတို့ကြားမှ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စတုတ္ထသခင်မလေးဖြစ်သော သင်သည် ယမမင်းနှင့် တစ်နေရာတည်းမှ လာသူဖြစ်သောကြောင့် အခြားနတ်ဘုရားများထက် ယမမင်းကို ကိုးကွယ်ခြင်းက ပို၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်။

ယွင်ဟွားသည် အခြားသူများထက် စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူမသည် ယနေ့ ညီလာခံတွင် စစ်ဆေးရေးမှူး၏ အပြစ်များကို ဖော်ထုတ်ရန် သွားရမည်ဆိုသည်ကို မေ့လျော့မနေခဲ့ပေ။

သူမ ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားသောအခါ မီးဖိုဆောင်မှ ယူဆောင်လာသော ပေါက်စီများကို ကိုင်ဆောင်လျက် မိဘများ၏ ခြံဝင်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

တံခါးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ အိမ်ထဲမှ ဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုအသံသည် သူမ၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် ပေါက်စီကို အကြီးကြီး တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်သည်။

ယခင်က သူမ၏ ဖခင်သည် ညီလာခံသို့ တက်ရောက်ရန်အတွက် သူမကို အိပ်ရာထဲမှ ဆွဲထုတ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုမူ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်၏။

"ရှောင်ရှူးရှူး... ငါက အဖေ့ကို ကျောပေါ်မှာ ကုန်းပိုးသွားသင့်လား... ဒါမှမဟုတ် ပွေ့ချီသွားရမလား... အနည်းဆုံးတော့ ဆွဲခေါ်သွားရမလားဟင်..."

ထိုအရာများအားလုံးကို သူမ ကြိုးစားကြည့်ဖူးလေသည်။

အနီးအနားတွင် ပုန်းအောင်းနေသော အစောင့်များမှာ ခြေချော်လဲကျသွားကြ၏။

"ပန်းကလေး... ငါကတော့ အဆင်ပြေမယ်လို့ ထင်တယ်... အိပ်ရာလိပ်ကို လိပ်ပြီး နင့်အဖေ့ကို အထဲထည့်ကာ တော်ဝင်ညီလာခံခန်းမထဲကို သယ်သွားလိုက်... အဲ့တာက အရမ်းပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲ..."

ပန်းကလေး လုပ်ချင်သည့်အရာ ဖြစ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ၎င်းသည် တောင်ပံနှစ်ဖက်စလုံးကို မြှောက်ကာ သဘောတူညီပေးမည် ဖြစ်သည်။

အိမ်ထဲတွင် နိုးထနေပြီဖြစ်သော ချွေ့ဝမ်ရှင်…

သူမသည် နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ယွင်ရှောင်ထျန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လွန်ဆွဲနေမှုတစ်ရပ်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမ အော်ခေါ်သင့်သလား၊ သို့မဟုတ် မခေါ်သင့်ဘူးလား...။