အခန်း (၇၉၃-၇၉၄)

အခန်း (၇၉၃) ခေါင်းကိုးလုံငှက်၊ မိတ်ကောင်းဆွေမွန် နှင့် နဂါးကြောကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ခြင်း

လီယန်ချူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် မီးလျှံတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်စေပြီး ထိုဝိညာဉ်ရိပ်ကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် မဟာတာအို၏အသံ မှာမူ တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ကျရောက်လာခြင်း မရှိပေ။

“ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”

ဝတ်ရုံဖြူတာအိုမလေး ယွမ်ရှူသည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ခြင်းအပေါ် အလွန်အံ့သြနေမိသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့်

“ဒါဟာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လူသတ်နေတဲ့ အရာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ ခုနကသာ ထိုဝိညာဉ်ရိပ်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့လျှင် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည့် အကျိုးဆက်များ ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။

“အဲဒီအရာက ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးတွေတောင် ရှိနေတာလား”

လီယန်ချူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် အငွေ့အသက်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသည်။ သူသည် ထို ရှာချီ ဝိညာဉ်စုကို လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးမပစ်ဘဲ၊ ကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်အစအနကို အသုံးချကာ ခြေရာခံအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြူခိုးများထဲမှ တစ်နေရာသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်

ရွှေရောင်မြူခိုးများအတွင်း၌ ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်များသည် သွေးချောင်းစီးအောင် သတ်ဖြတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ပြင်းထန်သော လျှို့ဝှက်အတတ်များကို အသုံးပြုနေကြပြီး သူတို့၏ သွေးစွမ်းအားများမှာလည်း ဆူပွက်နေသည်။ ရှောင်ယွင်ယိ တို့တစ်သိုက်မှာလည်း ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံနေရသည်။

အိုယိုကျီ ဟုခေါ်သော တာအိုအိုကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် အဆောင်စက္ကူနှစ်ချပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူနှင့်အတူပါလာသော ခေါင်းတုံးရဟန်းမှာမူ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာအနာအဆာမရှိပေ။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှီမျိုးနွယ်စုမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အလောင်းမှာလည်း လဲလျောင်းနေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူတို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

တာအိုအိုကြီး အိုယိုကျီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ “မင်းတို့တွေပါလား” ဟု ဆိုသည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် တစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ အိုယိုကျီကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ အငွေ့အသက်များက ညွှန်ပြနေသည်မှာ ထိုအိုယိုကျီကိုပင် ဖြစ်သည်။

“တကယ်တော့ မင်းကိုး”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။ အိုယိုကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး

“လီတာအိုဆရာ... ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ အတတ်ပညာကတော့ မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မရှည်တာကတော့ ခက်တယ်”

အိုယိုကျီမှာ မှင်သက်သွားပြီး

“လီတာအိုဆရာ... ကျွန်တော် ဘာမှ နားမလည်ဘူး။ ဘာတွေကို ပြောနေတာလဲ”

လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ခေါင်းတုံးရဟန်းနှင့် ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်တို့၏ အလောင်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအား၊ သွေးသားအဆီအနှစ် တွေ အားလုံးကို ဝါးမြိုခံထားရတာ။ ဒါဟာ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းအစစ်အမှန်ပဲ။ အလောင်းတွေကို စုတ်ပြတ်သတ်အောင် လုပ်ပြနေတာက မျက်လှည့်ပြတာ သက်သက်ပဲ”

လီယန်ချူသည် ထိုအလောင်းနှစ်လောင်းကို ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်ရှုပြီးမှ အမှန်တရားကို သိမြင်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

အိုယိုကျီကမူ ဘာမှမသိသည့်ပုံစံဖြင့်

“မင်းပြောတာတွေကို နားမလည်ဘူး” ဟုသာ ထပ်ဆိုနေသည်။

လီယန်ချူက သူ့ကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ပြင်းထန်လှသော ယန်စွမ်းအား ပါဝင်သည့် လက်ဝါးချက်တစ်ချက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်မြူခိုးများထဲတွင် နေမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ အိုယိုကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဆောင်စက္ကူများနှင့် ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းများမှာ တစ်စစီ ကြေမွသွားပြီး သူသည် လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဒီလိုအဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အဆောင်တွေနဲ့တော့ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်ကို မတားနိုင်ဘူး”

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ခုနက တာအိုအိုကြီး အိုယိုကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှာချီ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆောင်စက္ကူများ ပျက်စီးသွားချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ကို ခုခံသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ ထို ရှာချီ သာ မရှိလျှင် အိုယိုကျီမှာ ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

အိုယိုကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ အရာအားလုံးကို သိရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလှသော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် ကြောက်စိတ်ဝင်လာပြီး တစ်ခဏအတွင်း ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဝုန်း”

လီယန်ချူသည် စစ်မှန်သော ယန်လက်ဝါးအမှတ်အသားကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ထိုဝိညာဉ်ရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ဘုန်း”

ဝိညာဉ်ရိပ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီး အိုယိုကျီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ”

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။ သူသည် ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အိုယိုကျီ၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်ဖဝါးထဲမှ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်ဖမ်းအတတ်

အိုယိုကျီ၏ မျက်လုံးများမှာ အသိစိတ်ကင်းမဲ့သွားပြီး သူ၏ကိုယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်တစ်ခု ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထိုဝိညာဉ်မှာ အိုယိုကျီနှင့် ပုံစံတူသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မည်းနက်သော ဂမ္ဘီရသင်္ကေတများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ယုတ်မာရက်စက်သော ပုံစံရှိသည်။ အိုယိုကျီ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ထိုသင်္ကေတများမှာ ရောယှက်နေပြီး လီယန်ချူက ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ထိုသင်္ကေတများမှာ ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကာ ပြင်းထန်သော အငွေ့သက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ယခင်က အိုယိုကျီမှာ လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် တူသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အသိဉာဏ်မဲ့ကာ ရက်စက်ကောက်ကျစ်သော အငွေ့အသက်များသာ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် အလွန်ကြည့်ရဆိုးလှသည်။

ယွမ်ရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

“ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အိုယိုကျီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့သက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ တာအိုအိုကြီးအသွင်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးငှက် အသွင်ကြားတွင် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး အလွန်အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။

လီယန်ချူက ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်...

“ကွိ”

ခေါင်းကိုးလုံးငှက်မှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူထံသို့ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပြင်းထန်စွာ စေလွှတ်လိုက်သည်။ ထိုငှက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲငင်ဝါးမြိုရန် ကြိုးစားနေသည့် မမြင်ရသော ဝဲဂယက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင်မူ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းတန် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်သည့် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း က အကာအကွယ် ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ခေါင်းကိုးလုံးငှက်မှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်သည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်သနည်းဟု သူ မတွေးတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ယွမ်ရှူ၏ အမြင်တွင်မူ အိုယိုကျီသည် လီယန်ချူကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအိမ်များမှာ မည်းနက်ပြီး ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်သွားသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

“လီတာအိုဆရာ... အဆင်ပြေရဲ့လား”

လီယန်ချူက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ကာ

“အိုယိုကျီရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခေါင်းကိုးလုံးငှက်က ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီ။ ဝိညာဉ်ပေါ်က သင်္ကေတတွေဟာ အဲဒီငှက်ရဲ့ အမှတ်အသားတွေပဲ”

ယွမ်ရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

“ခေါင်းကိုးလုံးငှက်လား” ဟု ရေရွတ်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

“ဝိညာဉ်တွေနဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို စားသုံးတဲ့ ကွေ့ချယ် ဖြစ်ပုံရတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူသည် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်သဖြင့်

ကွေ့ချယ် ဆိုသည်မှာ လှည်းတစ်စီးမဟုတ်ဘဲ ခေါင်းကိုးလုံးရှိသော ထူးဆန်းသည့် ငှက်တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်၊ ရွှေရောင်မြူခိုးများထဲမှ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“ရှပ်”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက မြူခိုးများကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်နတ်မင်းကြီးသည် မဟာယာနရဟန်းအိုကြီးကို မကာ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရဟန်းအိုကြီးမှာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ရွှေရောင်စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရပုံပေါ်သည်။

“အဲဒါ မဟာယာန ရဟန်းအိုကြီးပဲ” ယွမ်ရှူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရဟန်းအိုကြီးမှာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဖိတ်ခေါ်အတတ်နှင့် ဂါထာမန္တန်များကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူ့ကို မည်သူက ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်သနည်း။

“ယွမ်ရှူ... ခုနက ဓားအလင်းတန်းက ရှီမျိုးနွယ်စုရဲ့ မြင်းလှည်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့ မတူဘူးလား”

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူမှာ အံ့သြသွားသည်။ လီယန်ချူပြောမှပင် သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ အလွန်တူညီလှသည်။

“ရှင်ပြောချင်တာက ရှီမျိုးနွယ်စု အဘိုးအိုက ဒီရဟန်းအိုကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား”

“ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီးရှိတယ်”

လီယန်ချူသည် လူချင်းမဆုံဖူးသေးသော ထိုရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအိုအပေါ် ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် လူကိုယ်တိုင် ထွက်မလာသေးသနည်း။ အမှောင်ထဲမှ တိုက်ခိုက်ရန်လား သို့မဟုတ် တောင်ကြားထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေနေခြင်းလား။

ထိုစဉ်၊ အိုယိုကျီ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်ရှိ မည်းနက်သော သင်္ကေတများမှာ ရုတ်တရက် အလင်းများ တောက်ပလာပြီး လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်ဖမ်းအတတ်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ထွက်ပြေးသွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုပုံရိပ်မှာ ခေါင်းကိုးလုံးငှက်၏ ပုံစံအစစ်အမှန် ဖြစ်နေသော်လည်း ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ခတ်နှိပ်ထားသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲမှ ယမမင်းကလောင် ကို ထုတ်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ရှူး”

ကလောင်တံတွင် ချုပ်နှောင်ခြင်းစွမ်းအား ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကွေ့ချယ်ငှက်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး ချုပ်နှောင်ခြင်း ဆိုသည့် စာလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကောင်းသောအငွေ့သက် များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငှက်မှာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဤကလောင်တံသည် ငရဲဘုံ မှ အစွမ်းထက်သော လက်နက်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်များကို နှိမ်နင်းရာတွင် ထူးကဲသော စွမ်းအားရှိသည်။ ခေါင်းကိုးလုံးငှက်မှာ ပုံမှန်ကျီးကန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေသည်။ ချုပ်နှောင်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အသိဉာဏ်နှင့် ရက်စက်သော အငွေ့အသက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

“ဒီကွေ့ချယ်ငှက်က ပြည့်စုံမှု မရှိသေးဘူး။ ပြောရရင် ဝိညာဉ်တစ်ခုထက်စာရင် လက်နက်ဝိညာဉ် တစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်”

ဟု လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ယွမ်ရှူသည် ခွန်လွန်တောင် ယွီယင် အနွယ်ဝင်ဖြစ်ရာ ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်ချက်များကို သိရှိသူဖြစ်သည်။ သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှေးဦးကမ္ဘာ တုန်းက အစွမ်းထက်တဲ့ 'ဝူ' တွေဟာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ရက်စက်တဲ့ သားရဲတွေကို ဖမ်းဆီးပြီး ကျောက်လက်နက်တွေ၊ ကြေးထည်တွေထဲမှာ ချိပ်ပိတ်ထားလေ့ရှိတယ်လို့ သိရတယ်။ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ယဇ်ပစ္စည်းအဖြစ် သုံးကြတာပါ”

“ဒီငှက်ဟာ လက်နက်ဝိညာဉ်ဆိုရင်၊ ဒီနေရာမှာ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိနေတာလား”

ဤပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှေးဦးကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူနေသဖြင့် ယွမ်ရှူက ထိုသို့ ယူဆခြင်းဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည်လည်း မနေ့ညက သူရရှိခဲ့သည့် ကြေးထည်အပိုင်းအစကို သတိရသွားသည်။ ထိုအပိုင်းအစထဲတွင် ကြယ်တာရာစွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။

“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်”

သာမန်ဝိညာဉ်ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းဖြင့် ချုပ်နှောင်နိုင်သော်လည်း ယခုမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကွေ့ချယ်ငှက် ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုငှက်ကို သူ၏ ကြေးထည်အပိုင်းအစထဲတွင် ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားကြည့်ရာ၊ အသိဉာဏ်မဲ့နေသော ငှက်မှာပင် ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကြေးထည်အပိုင်းအစမှာ ဤငှက်ကို ချုပ်နှောင်ထားသည့် ပစ္စည်းထက် အဆင့်အတန်း များစွာ မြင့်မားနေကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းတစ်ခုထဲသို့သာ ချိပ်ပိတ်ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး စိတ်ချရအောင် ယမမင်းကလောင်တံ ဖြင့် ထပ်မံ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်၊ ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မည်းသွားပြီး ကြီးမားလှသော ခေါင်းကြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြောင့် တိုက်ခိုက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူအားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြသည်။

လီယန်ချူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မှင်သက်သွားမိသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီမှာ တကယ်ကြီး ကြက်တစ်ကောင် ရှိနေတာလား”

ဟုတ်ပါသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် ကြက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ခေါင်းမှာ တောင်ကြားထက်ပင် မြင့်မားနေပြီး ခေါင်းတစ်လုံးတည်းဖြင့်ပင် တောင်ကြားကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ မျက်လုံးများတွင် မာနကြီးသော အငွေ့အသက်များ ရှိပြီး ၎င်းမှာ အဖိုကြက် တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး မကောင်းဆိုးဝါးမှန်သမျှကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ထိုကြက်ကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် ချီလုံနဂါးလေးမှာ ကြောက်လန့်သွားသည်။ ယခင်က မည်သည့်ရန်သူနှင့်တွေ့တွေ့ မာန်တက်နေခဲ့သော်လည်း ဤကြက်ကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ နဂါးမှာ မြေပြင်ပေါ်မှ ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်သေးငယ်သွားရသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ လီယန်ချူအတွက် အလွန် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ကြက်ကြီးသည် သူ၏ခေါင်းကို နှိမ့်ချကာ ချီလုံနဂါးကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုရန် ပြင်လိုက်သည်။ ချီလုံသည် မဟာယာနရဟန်းအိုကြီးကို ယှဉ်နိုင်သော်လည်း ဤကြက်ကြီး၏ ရှေ့တွင်မူ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ရွှေရောင်မြူခိုးများသည်လည်း ထိုကြက်ကြီးအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

လူအားလုံးမှာ ဤမျှကြီးမားသော ကြက်ကြီး ပေါ်လာပြီး အသီးအနှံကို လာရောက်ခူးဆွတ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

ထိုစဉ်၊ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မိုက်မဲတဲ့ တိရစ္ဆာန်”

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ခွဲထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ထိုကြက်ကြီးကို အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

တာအိုပညာရှင် အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီထဲမှ ချန်းယန်အရှင်သခင် လုတုံးပင်း ၏ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ရှီမျိုးနွယ်စု အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ကိုယ်ထည် ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောပေါ်မှ ချန်းယန်ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ကြက်ကြီးကလည်း ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းများဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လေသည်။

“ဝုန်း... ဝုန်း”

မြေကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသည်။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ဓားစွမ်းအင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ရှီမျိုးနွယ်အဘိုးအိုသည် လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြကာ ချီလုံနဂါးကိုပါ ချုပ်နှောင်လိုက်သည်။ သုံးပေရှည်သော ချီလုံမှာ ထိုချုပ်နှောင်မှုအတွင်း၌သာ ပျံဝဲနေရတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ ယုံကြည်မှုများ တိုးပွားလာသည်။ သူတို့၏ အဘိုးအိုမှာ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေမှတော့ ဘာကို ကြောက်စရာ လိုတော့မည်နည်း။ သို့သော် မဟာယာနရဟန်းများမှာမူ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

ထိုစဉ်၊ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ရှီမျိုးနွယ်အဘိုးအိုနှင့် ကြက်ကြီးတို့ တိုက်ခိုက်နေသည့် အလင်းတန်းကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချီလုံနဂါးရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားသည်။

၎င်းမှာ ရှောင်ယွင်ယိ ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ဘေးတွင် ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ ဓားပျံအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ချီလုံနဂါးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောင်ယွင်ယိက ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အခုပဲ”

ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုက ဓားပျံဖြင့် ချုပ်နှောင်မှုကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေသည်။

“ဒါက မလွယ်ဘူး... ဒီချုပ်နှောင်မှုက...”

“ဖျတ်”

အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရွှေရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ ခါးမှ ပြတ်ထွက်ကာ သေဆုံးသွားတော့သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုမှာ ဓားပျံပေါ်တွင် ကပ်ငြိကာ ကျန်ရစ်သည်။

သူ့ကို သတ်လိုက်သူမှာ တခြားသူမဟုတ်၊ ရှောင်ယွင်ယိ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျောက်လက်ဆိန် တစ်လက် ရှိနေသည်။

“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ” အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိမှာ အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး တာဝန်ယူတတ်သူဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးချိန်တွင် မိတ်ဆွေကို နောက်ကျောမှ ဓားဖြင့်ထိုးလိမ့်မည်ဟု အဘိုးအို ထင်မထားခဲ့ပေ။

ရှောင်ယွင်ယိက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ကာ

“မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီချုပ်နှောင်မှုက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့အသက်ကို ဒီကျောက်ပုဆိန်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ လိုအပ်တယ်”

အဘိုးအိုမှာ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသော်လည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဓားပျံဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ရှောင်ယွင်ယိက ပုဆိန်ဖြင့် ဓားပျံကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရာ အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်မှာ လက်ဆိန်ထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို ယဇ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ကျောက်ပုဆိန်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ နိုးထလာသည်။ ရှောင်ယွင်ယိက ထိုပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ရှီမျိုးနွယ်အဘိုးအို၏ ချုပ်နှောင်မှုမှာ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှောင်ယွင်ယိက ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ လက်ဟန်များကို ပြုလုပ်လိုက်ကာ “ဗုဒ္ဓအလင်းတော် လွှမ်းခြုံခြင်း” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်အလင်းများက ချီလုံနဂါးကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ နဂါးမှာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဂါထာများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ ချီလုံနဂါးမှာ သေးငယ်သွားပြီး လက်ဖဝါးခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ရှောင်ယွင်ယိသည် ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ် တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ထိုနဂါးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ အစွမ်းထက်သူများစွာ ကြားထဲတွင် သူကသာ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်...

ရုတ်တရက်၊ သူကိုင်ထားသော သပိတ်မှာ လက်ထဲမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူက အမြန်ဖမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သပိတ်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဘာ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

ရှောင်ယွင်ယိမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသော အသွင်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

ထိုစဉ်၊ ရှီမျိုးနွယ်စု အဘိုးအိုမှာ ကြက်ကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အားအင်များစွာ ကုန်ခမ်းသွားသော်လည်း

“ဒီနဂါးကြောကိုသာ ရရင် အားလုံး ပြန်ရလာမှာပဲ”

ဟု တွေးတောရင်း အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လာလေသည်။

အခန်း (၇၉၄) တိုက်ပွဲ ၊ အသက်စွန့်ခြင်း ၊ မြေးချွေးမဖြစ်သူ ချူယီရန် ၊ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော စစ်မှန်သော仙အတတ်

ရှီမျိုးနွယ်စု အဘိုးအိုသည် သူ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီး အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ လက်တုံ့ပြန် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို မပြုလိုပေ။ သူ၏အဖို့တွင် အသက်ရှူနေရခြင်းသည်ပင် အပြစ်တစ်ခုဟု ခံစားနေရသည်။ ထို့ကြောင့်သာ ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်များကို ရှေ့ထွက်၍ ကိစ္စရပ်အတော်များများကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် သူ၏ အသက်စွမ်းအား များကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို အသုံးပြုခဲ့ရလေပြီ။ သူ၏ အပြင်ပန်းသဏ္ဌာန်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားပြီး နတ်ဘုရားဆန်ဆန် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ထပ် ခဏတာမျှ ကြာမြင့်ပါက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အိုမင်းရင့်ရော်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာတော့မည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုရေကန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မျက်ဝန်းများ အေးစက်လေးလံသွားပြီး... အရပ်ရှည်၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ယခင်က ချီလုံနဂါး ရှိခဲ့သော နေရာသို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း... ဟောင်းလောင်းပြင်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ယှက်သန်းသွားပြီး

“ယုတ်မာလိုက်တဲ့ ကောင်”

“ငါ့ရဲ့ နဂါးကြောကိုတောင် မင်းက လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ”

ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ လေသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိမ်တိုက်များမှာ ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဘုန်းတန်ခိုးကဲ့သို့ပင် စတုတ္ထမြောက် နတ်သားရဲ များ ပေါ်ထွက်လာကာ ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ရှောင်ယွင်ယိ သည်လည်း နဂါးကြောကို အလုခံလိုက်ရသည့် ဒေါသထဲတွင် နစ်မွန်းနေသူဖြစ်သည်။ ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ခုနက အဘိုးအို ပြန်ရောက်လာပြီး ကြီးမြတ်သော တန်ခိုးဖြင့် သူ၏ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်ကို လုယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သဘာဝအတိုင်း ယူဆလိုက်မိသည်။ အဘိုးအို၏ ကြိမ်းမောင်းသံမှာလည်း သူ နဂါးကြောကို လုယူရန် ကြိုးစားမှုကို ဆိုလိုသည်ဟု သူ ထင်မှတ်သွားသည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ကာ

“ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်မှတော့ သတ္တိကို မွေးရတော့မှာပဲ။ ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအိုက နေရာတကာမှာ အကန့်အသတ်တွေ ဖြစ်နေပြီ၊ သူဟာ သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေတာ သိသာနေတာပဲ။ သူ့ကို အသေအလဲ တိုက်ရမယ်”

ဟု စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို ချေဖျက်လိုက်သည်။ ဤသစ်သားပြားမှာ သူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုတွင် ကောက်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာ တစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်အစအနကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တတိယအဆင့် စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် ကြီးမားသော ကံတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊ ယခု အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တတိယအဆင့် စွမ်းအားများကို ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာစေသည်။

“ဝေါင်း”

သားရဲ တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ ပြင်းထန်လှသော မန္တန်စွမ်းအားများနှင့် ထိပ်တိုက် တိုးတိုက်တော့သည်။ ရှောင်ယွင်ယိသည် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း သုံးခုကို ဤနေရာတွင် လှည့်စားရန် ကြံစည်ရဲခြင်းမှာ အခြားကြောင့်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရတနာများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

“နဂါးကြောရဲ့ ဝိညာဉ်က ငါ့ဟာပဲ”

ရှောင်ယွင်ယိသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ကို ထုတ်၍ ထွန်းလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါး အမွှေးတိုင် ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကံတရားကို ဆုတ်ယုတ်စေပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်စေကာ၊ ကိစ္စအဝဝကို အဆင်မပြေဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် အစွမ်းထက်သော ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရစေခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူသည် အစွမ်းထက်လှသော လျှို့ဝှက်လက်နက် နှစ်ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှမြောသော်လည်း နဂါးကြောကို ပြန်လုရန်အတွက် သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

“ဝုန်း... ဝုန်း ”

နဂါးကြော ပျောက်ကွယ်သွားမှုကြောင့် ရွှေရောင်မြူခိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါစေသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများမှာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားကာ ကျောက်တုံး ကျောက်ခဲများပင် လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာမူ ဝတ်ရုံဖြူတာအိုမလေး ယွမ်ရှူနှင့်အတူ ထိုတောင်ကြားထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေလေပြီ။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး၊ ထိုသပိတ်ထဲတွင်မူ ပြင်းထန်လှသော အသက်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည့် ချီလုံနဂါးလေး ရှိနေသည်။ အပွင့်ကားသော တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှပသော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် တည်ငြိမ်အေးစက်နေသည့် ယွမ်ရှူက နောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော တုန်ခါနေသည့် အော်ဟစ်သံများနှင့် နတ်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ လီယန်ချူက မချိပြုံးပြုံးလျက်

“ရှောင်ယွင်ယိ ဆိုတဲ့ကောင်က တော်တော်လေး ခံနိုင်ရည်ရှိသားပဲ” ဟု မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူကလည်း ခေါင်းငြိမ့်လျက် ထောက်ခံသည်။

“အဲဒီ နတ်မျက်စိရတုသားရဲက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပိတ် လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီ သားရဲရဲ့ ဝိညာဉ်အစအနတစ်ခုတည်းနဲ့တင် တတိယအဆင့်နဲ့ ယှဉ်နိုင်နေပြီပဲ။ သူက ဘာလို့ ဒီလောက် မာန်တက်နေလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပါဘူး”

ယွမ်ရှူသည် လီယန်ချူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရှောင်ယွင်ယိ၏ လက်ထဲမှ နဂါးကြောကို နောက်ဆုံးတွင် သူကသာ လုယူနိုင်ခဲ့ပြီး ရှောင်ယွင်ယိနှင့် ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအိုတို့ကို အချင်းချင်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရုတ်တရက်...

“ရှပ်... ရှပ်... ရှပ်”

ပုံရိပ်အတော်များများက လီယန်ချူနှင့် ယွမ်ရှူတို့၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေပြီး မျက်နှာများမှာ သေလူကဲ့သို့ တည်တင်းနေကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်များ ရစ်ပတ်နေကြရာ... အားလုံးမှာ ရှီမျိုးနွယ်စုမှ ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်သည်။

မဟာယာန ရဟန်းများမှာ ရှီမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိနေသော တစ်သီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာလည်း အသက်လု၍ ထွက်ပြေးသွားကြလေပြီ။ ထိုဖုန်းရွှေပညာရှင်မှာ ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ တောင်ကြားမှ ထွက်ပေါက်ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လီယန်ချူတို့၏ ရှေ့သို့ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ မြစိမ်းရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်ဟိုက်နေသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ရင်သားအစုံမှာ တုန်ခါနေပြီး အဝတ်အစားများကြားမှ လွတ်ထွက်သွားမတတ်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသောအခါ လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ဤလှပသောအမျိုးသမီးက ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်နေသနည်းဟု သူ မတွေးတတ်ပေ။

“တကယ်တော့ မင်းပဲ ငါတို့ ရှီမျိုးနွယ်ဝင်တွေကို သတ်နေတာကိုး”

အဝတ်အစား အလွန်ပင် ဖော်လံဖား ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ရှီမျိုးနွယ်ဝင်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အသတ်ခံနေရသည်ကို သူမ အစောကတည်းက သိရှိနေခဲ့သည်။ သူမ ခင်ပွန်း၏ အသက်ပြား မှာလည်း ကြေမွသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဘိုးအို ပေးထားသော အမိန့်ပေးပြားကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသော ရှီမျိုးနွယ်ဝင်အားလုံးကို လာရောက်ပိတ်ဆို့ရန် ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလှပသော တာအိုဆရာငယ် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။

“မင်းက ငါ့ခင်ပွန်းကို သတ်ခဲ့သလို၊ ငါတို့ ရှီမျိုးနွယ်ရဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ မင်း သေရမယ်”

“ဘယ်သူ သူ့ကို သတ်ပေးနိုင်မလဲ ငါ သူ့ကို သုံးရက်တိုင်တိုင် အခမဲ့ ပြုစုပေးမယ်၊ ဘယ်လိုပဲ ကစားကစား စိတ်ကြိုက်ပဲ ”

ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမနောက်ကွယ်ရှိ ရှီမျိုးနွယ်ဝင်များကို လှည့်၍ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ ချူယီရန် ဖြစ်ပြီး ရှီမျိုးနွယ်စုတွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်သည်။ သူမမှာ ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မြေးချွေးမ ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ခုနက ရှီမျိုးနွယ်ဝင် အတော်များများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာကို သေချာ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ ထိုအထဲတွင် ချူယီရန်၏ ခင်ပွန်းလည်း ပါဝင်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ ဇနီးမောင်နှံမှာ အလွန်ရက်စက်ပြီး အတ္တကြီးသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရှီမျိုးနွယ်တွင် "အရူးများ" ဟု အမည်တွင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားက သံယောဇဉ်မှာ အလွန်ခိုင်မြဲလှသည်။ ချူယီရန်သည် ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းကူးစက် အဖြစ် အသုံးပြုခံရသော်လည်း ဇနီးမောင်နှံကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ပျက်ပြားမသွားခဲ့ပေ။

ချူယီရန်ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးမျိုးသည် ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရသည်မှာ သူမ၏ ရုပ်ရည်၊ ကိုယ်လုံးနှင့် ပါရမီတို့မှာ သောင်းကျော်ထဲမှ တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူမသည် အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှု ပြင်းထန်သော ရှီမျိုးနွယ်စုထဲတွင် လူအများ၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားထားနိုင်သူလည်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ခင်ပွန်းဆုံးရှုံးသွားခါစ လှပသော မုဆိုးမလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ဘယ်သူကမှ လက်လွတ်မခံချင်ကြပေ။

ရှီမျိုးနွယ်ဝင် ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး၊ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်စွမ်းအားများကို ပေါက်ကွဲစေကာ အမျိုးမျိုးသော သားရဲပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ လီယန်ချူကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

တာအိုကျင့်စဉ်မှ နတ်မျက်စိ ရှိသူတစ်ဦးသာ မြင်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုတိမ်တိုက်များထဲတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျည်းချက်အငွေ့အသက် များ ပါဝင်နေပြီး တိုက်ခိုက်ခံရသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိတ်တဆိတ် ဝါးမြိုနိုင်စွမ်း ရှိသည်ကို တွေ့ရပေမည်။

ချူယီရန်သည် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် တာအိုဆရာကို ကြည့်နေသော်လည်း၊ လီယန်ချူမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်လန့်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ဤရှီမျိုးနွယ်ဝင်များမှာ သွေးချင်းစွမ်းအား ကွာခြားနိုင်သော်လည်း အားလုံးမှာ အစွမ်းထက်လှသော ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဘိုးအို၏ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းကူးစက် နှင့် ပျော်ပါးခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် မည်သည့် ရှီမျိုးနွယ်ဝင်က စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူတို့အားလုံးမှာ ရမ္မက်ဇောများဖြင့် လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် အလုအယက် ရှေ့တိုးလာကြသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

“ငါက မင်းတို့ကို လာမရှာသေးတာကို၊ မင်းတို့ကပဲ အသေခံဖို့ ငါ့ဆီ အရောက်လာကြတာကိုး”

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် မမြင်နိုင်သော မီးလျှံတစ်ခု လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ လက်ဖဝါးကို မှောက်လှန်လိုက်သည်နှင့် ထိုရှီမျိုးနွယ်ဝင်များ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အကုသိုလ် မီး များမှာ ရုတ်တရက် ထတောက်ကုန်တော့သည်။ အကုသ်ုလ်မီးသည် စိတ်နှလုံးအတွင်းမှ လောင်ကျွမ်းခြင်းဖြစ်ရာ ကာကွယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲပြီး လူတို့၏ ကိလေသာ ရမ္မက်များကို လှုံ့ဆော်ပေးတတ်သည်။

ရှီမျိုးနွယ်ဝင်များ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ အကုသိုလ်မီး၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံစားနေရသဖြင့် အလွန်တရာ နာကျင်နေကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယမမီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ချူယီရန်သည်လည်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာပြီး၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ မထိန်းနိုင်အောင် တွန့်လိမ်နေကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရှေးဦးဗီဇဆန်သော တုံ့ပြန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဖြူစင်လှသော အသားအရေမှာ နီမြန်းသည့် အရောင်များ ယှက်သန်းလာပြီး အသိစိတ်များ ဝေဝါးကုန်သည်။

သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတိတ်က ပုံရိပ်များမှာ ရုပ်ရှင်ပြကွက်များကဲ့သို့ တရစပ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ခင်ပွန်းနှင့် အသစ်စက်စက် လက်ထပ်စဉ်က ရိုးသားခဲ့သည့်ပုံရိပ်များ၊ အဘိုးအို၏ ဝိညာဉ်ပေါင်းကူးစက်အဖြစ် အသုံးပြုခံရစဉ်က အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများဖြင့် နေခဲ့ရပုံများ၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း "ယန်" စွမ်းအားစုပ်ယူသည့် အတတ်ကို ကျင့်ကြံ၍ ချောမောသော လူငယ်လေးများကို စုပ်ယူခဲ့ပုံများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်ပါ အတူတူ...

ပြောရလျှင် သူမသည် ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပြန်လှည့်မရအောင် နစ်မွန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏအကြာတွင် ချူယီရန်မှာလည်း အကုသိုလ်မီး၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ပါးစပ်ကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ကာ

“ဒီအကုသ်ုလ်မီးက တကယ်ပဲ... အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းရဲ့လားမသိဘူး”

လီယန်ချူ၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဖြူစင်သော အရိုးစလေး (တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုအရိုးစပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လိုင်းကြောင်းများ ရှိနေပြီး၊ ခုနက အကုသ်ုလ်မီး၏ လောင်ကျွမ်းမှုအောက်တွင် ဤအရိုးစလေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ထိုအရိုးစလေးကို လက်ထဲသို့ ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအရိုးစထဲတွင် သန့်စင်လှသော သွေးစွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဒါက ရက်စက်တဲ့ သားရဲရဲ့ အရိုးပဲ။ အထဲမှာ ပါနေတာက အဲဒီသားရဲရဲ့ သွေးအနှစ် ဖြစ်ရမယ်။ အချိန်တွေ အကြာကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့လို့သာ ဒီလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ”

ယွမ်ရှူက ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ထိုသားရဲသည် မည်မျှကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးခဲ့သည်မသိသော်လည်း၊ ဤမျှ ပြင်းထန်သော သွေးအနှစ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သားရဲ၏ မူလစွမ်းအားမှာ မည်မျှ ကြီးမားလိမ့်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုတောင်ကြားထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ဤကမ္ဘာမြေမှာ အလွန်ကျယ်ပြောလှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းနတ်ကျောင်း ပျက်တစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချီလုံနဂါးလေးမှာ အထဲတွင် ပျံဝဲနေဆဲပင်။

“ဒီတိုင်း ထုတ်ယူလိုက်ရင် အရှိန်အဝါက အရမ်းကြီးသွားမှာ စိုးရတယ်” လီယန်ချူက ဆိုသည်။

ယွမ်ရှူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနဂါးကြောက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ဒီဗုဒ္ဓဘာသာ ရတနာကသာ ကန့်သတ်မထားဘူးဆိုရင်၊ ဒီနတ်ကျောင်းတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ယွီယင် အနွယ်မှာ တောင်ကိုရိုက်၍ ကျောက်တုံးကို ရွှေ့ခြင်း လို့ခေါ်တဲ့ ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ စစ်မှန်သောအတတ် တစ်ခု ရှိတယ်။

ဒါက တောင်တန်းတွေရဲ့ အပြောင်းအလဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်သလို၊ တောင်တွေကို ခွဲပစ်နိုင်တယ်၊ တောင်ကြောတွေကိုလည်း ကိုယ့်အတွက် အသုံးချဖို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယွင်ယိရဲ့ ဒီဗုဒ္ဓဘာသာ အတတ်က တတိယအဆင့်က လာတာဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့တော့ ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လီယန်ချူသည် ယွမ်ရှူကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ခွန်လွန် တောင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဂိုဏ်းဖြစ်သဖြင့် နတ်ဘုရားအတတ်များပင် ရှိနေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော အတတ်ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရားအတတ်သည် နတ်ဘုရားအတတ်ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုချုပ်နှောင်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖောက်ထွက်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုချီလုံနဂါးကို သေးငယ်အောင် လုပ်၍ ထိန်းချုပ်သည့် နည်းလမ်းကိုမူ သူ မတတ်ကျွမ်းပေ။ သူ သင်ယူခဲ့သော တာအိုအတတ်များတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

ယွမ်ရှူက ဆက်ပြောသည်။

“ဒီသပိတ်ကို အရင်သိမ်းထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့နေရာတစ်ခု ရောက်မှ နဂါးကြောကို ပြန်လွှတ်ပေးတာပေါ့။ ငါသာ တတိယအဆင့်ကို မရောက်သေးတာ မဟုတ်ရင်... လီတာအိုဆရာသာ ဒီနတ်ဘုရားအတတ်ကို တတ်ခဲ့ရင်တော့ ဒီသပိတ်ရဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ချုပ်နှောင်မှုကို ဖြေဖျောက်နိုင်မှာပါ”

ယွမ်ရှူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် တတိယအဆင့်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုတွင် စိတ်အေးလက်အေး ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်သည်။ ဤရိုင်းစိုင်းရိုးရှင်းလှသော ကမ္ဘာတွင် အစွမ်းထက်သော သတ္တဝါများစွာ ရှိနေပြီး အပြောင်းအလဲများစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ အလွန်အရေးကြီးသော အခြေအနေမျိုး မဟုတ်လျှင် ဤနေရာတွင် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အန္တရာယ် များလွန်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး

“ယွမ်ရှူ... သင်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ်စမ်းကြည့်ချင်တယ်”

ယွမ်ရှူက ပြန်ပြောသည်။

“လီတာအိုဆရာက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ၊ ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်တစ်ခုကို ဘာလို့ မသင်ပေးဘဲ နေမှာလဲ ဒါပေမဲ့ ဒီအတတ်က တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နဲ့ တတ်နိုင်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ဆယ်နှစ်လောက် လေ့လာမှ အစအနလေးပဲ သိသေးတာ။ လီတာအိုဆရာ အခုမှ စသင်မယ်ဆိုရင်တော့...”

“သင်သာ ပေးပါ၊ တကယ်လို့ မတတ်ခဲ့ရင်လည်း ဆိတ်ငြိမ်တဲ့နေရာ ရောက်မှ ဒီချုပ်နှောင်မှုကို ငါ အတင်းဖောက်လိုက်ရုံပါပဲ”

လီယန်ချူက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပေါ့ပါးလှပြီး တတိယအဆင့်၏ ချုပ်နှောင်မှုမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။ အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယွမ်ရှူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမနှင့် လီယန်ချူ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ မကြာသေးဘဲ အသက်အရွယ်ချင်းလည်း ကွာခြားသော်လည်း၊ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အခြားသူများထက် ပိုမို ရင်းနှီးကြသည်။ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဝတ်မပါဘဲ ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသားမှာလည်း ဤလူငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ခုနက သူမ အကုသိုလ်မီး အလောင်ခံရစဉ်ကသာ လီယန်ချူက အကုသိုလ်မီးကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လျှင်... ယခုဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တာအိုမိတ်ဖက်များ ဖြစ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သလို၊ ယင်ယန်ကျင့်စဉ် ရဲ့ ပုံစံ ၁၀၈ မျိုးလုံးကိုပင် ကုန်စင်အောင် သုံးနှုန်းခဲ့ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှူသည် ထိုဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို နှုတ်ဖြင့် ရွတ်ဖတ်၍ လီယန်ချူကို သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် သြရှရှနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော်လည်း၊ အတတ်ပညာ သင်ကြားပေးနေချိန်တွင်မူ အလွန် လေးနက်တည်ကြည်လှပြီး ဆရာတစ်ယောက်၏ ဟန်ပန်မျိုး အပြည့်ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် နားထောင်ပြီးနောက် ဤအတတ်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ဤအတတ်တွင် "တောင်ကိုရိုက်ခြင်း" နှင့် "ကျောက်တုံးကိုရွှေ့ခြင်း" ဟူ၍ ဂုဏ်သတ္တိ နှစ်မျိုး ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

တောင်ကိုရိုက်ခြင်းမှာ တောင်များကို ခွဲထုတ်နိုင်သည့် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်တုံးကိုရွှေ့ခြင်းမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်းအပိုင်းတွင် အားနည်းသော်လည်း မြေအောက်ကြောများကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ အားနည်းသည်ဆိုခြင်းမှာ စွမ်းအားနည်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မြေအောက်ကြောများကို ရွှေ့ပြောင်းရန်အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ကျင့်စဉ်စွမ်းအား လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သာမန် တတိယအဆင့် အစောပိုင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် တောင့်ခံနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ထိုမျှ စွမ်းအားကုန်မည့်အစား အခြားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ကို သုံးလိုက်ခြင်းက ပို၍ ထိရောက်ပေလိမ့်မည်။

“ဒီ 'တောင်ကိုရိုက်၍ ကျောက်တုံးကို ရွှေ့ခြင်း' အတတ်က ခွန်လွန်ကနေ ဆင်းသက်လာတာ။ ငါတို့အနွယ်မှာ အပိုင်းအစပဲ ကျန်တော့တာဆိုပေမဲ့၊ ဒါက နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်လို့ နားလည်ဖို့ အရမ်းခက်တယ်။ ငါ့မှာ ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံတချို့ ရှိသေးတယ်...”

ယွမ်ရှူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် လီယန်ချူကို အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရုံဖြင့် ထိုနဂါးကြောသည် ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပျံဝဲနေလေပြီ။

“ဒါ... ဒါက...” ယွမ်ရှူမှာ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။

“နတ်ဘုရားအတတ်ဆိုတာ တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ၊ ဒီနဂါးကြောကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်တာပဲ”

လီယန်ချူက ကျေနပ်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ယွမ်ရှူမှာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ငိုင်နေမိသည်။ နတ်ဘုရား အတတ်ကတော့ နတ်ဘုရားအတတ်ပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ရှင်က ဒါကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ကြီး သင်ယူနိုင်လွန်းနေတာပဲ သို့သော် ယွမ်ရှူသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သော စရိုက်ရှိသူဖြစ်ရာ ခဏတာ အံ့သြပြီးနောက် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

လီယန်ချူသည် ချီလုံနဂါးလေး၏ ကိုယ်ထဲတွင် ခတ်နှိပ်ထားသော အမှတ်အသားများကို ခံစားသိရှိနေရသည်။ ထိုနဂါးလေးမှာ အသိစိတ် အမှန်တကယ် မရှိသေးဘဲ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားလိုသည့် ဗီဇမျှသာ ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ စုစည်းထားသည့် ပုံရိပ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူက နတ်ဘုရားအတတ်ဖြင့် ထိုနဂါးလေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သောအခါ၊ နဂါးလေးမှာ ရုတ်တရက် နူးညံ့လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များက လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ... ချီလုံနဂါးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အသားအရေမှာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ စိမ်းလန်းသော ဆံပင်ရှည်များ နူးညံ့စွာ ဖြန့်ကျက်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာတော့သည်။

သူမသည် အလွန်ချောမောလှပကာ မြင့်မြတ်၍ ဆိတ်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များ ရှိပြီး၊ အပြစ်ပြောစရာမရှိသည့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် နဂါးဦးချိုတစ်စုံ ပေါက်နေသည်။

နဂါးမယ်

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ငါ့ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ နဂါးကြောကြီး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ

အလွန်လှပသော နဂါးမယ်လေးသည် မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ရှင်... ကျွန်မကို စားချင်လို့လား”

သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤစကားကို ပြောလျှင် ချစ်သူကို ကျီစယ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤနဂါးမယ်လေး ပြောသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤနဂါးကြောတွင် ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ မစားဘဲနဲ့... နှစ်သစ်ကူးအထိ သိမ်းထားရမှာလား။

လီယန်ချူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

“ငါ့မေးခွန်းကို မင်း မဖြေရသေးဘူး၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ”

ယွမ်ရှူသည်လည်း ဘေးမှ အံ့သြနေမိသည်။ နဂါးကြောတစ်ခု အသွင်ပြောင်းလျှင် သားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲတတ်သော်လည်း၊ ချီလုံနဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းမှာ အဆင့်မြင့်လှပြီဖြစ်သည်။ ယခု ဤနဂါးမယ်လေးမှာ ဘာဖြစ်သနည်း။ ခုနက ချီလုံနဂါး ပြောင်းလဲသွားခြင်းလား သို့သော် ထိုနဂါးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ချီလုံ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့် လူသားအသွင် ပြောင်းနိုင်ရသနည်း။ ထို့အပြင် ချီလုံမှာ ဦးချိုမရှိဘဲ၊ ဤနဂါးမယ်လေးတွင်မူ... ယွမ်ရှူသည်လည်း ဘာမှစဉ်းစားမရအောင် ဖြစ်နေသည်။

ဖြူစင်သောအသားအရေနှင့် ပြာလွင်သော ဆံပင်ရှည်များရှိသည့် နဂါးမယ်လေးက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။

“ကျွန်မလည်း... ကျွန်မ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူး”

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနဂါးမယ်လေးမှာ ဝိညာဉ် မဟုတ်ဘဲ၊ အလွန်အမင်း သန့်စင်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား စုစည်းမှုကြီး ဖြစ်နေသည်။ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသည်။

နဂါးမယ်လေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် လီယန်ချူ၏ နဂါးကြောကို စားသုံးရန် အစီအစဉ်မှာ ပျက်ပြားသွားရသည်။ နဂါးကြောကို သုံးပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တိုးမြှင့်ရန် ကြံစည်ထားသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ နဂါးမယ်လေးအသွင် ပြောင်းသွားပြီး ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ပါ ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူမှာ စားရန် လက်တွန့်သွားမိသည်။

နဂါးမယ်လေးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်မှာ မြင့်မြတ်လှပြီး လူသားတို့၏ ကိလေသာများနှင့် ကင်းဝေးကာ အလွန်အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှသည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ လိုချင်တောင့်တခြင်း မရှိသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ယွမ်ရှူကို လှည့်ကြည့်ကာ

“ယွမ်ရှူ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ သိလား”

ယွမ်ရှူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းယမ်းပြသည်။

“တောင်ပေါ်က နှစ်တစ်ထောင် ဂျင်ဆင်း တွေ လူသားအသွင် ပြောင်းတာမျိုးတော့ ရှိဖူးပေမဲ့၊ နဂါးကြောက လူသားအသွင် ပြောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ပြီးတော့ ချီလုံမှာ ဦးချိုမရှိဘူး၊ ဒီအမျိုးသမီးကတော့ ဦးချိုရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် သူမက ချီလုံ မဟုတ်ဘူး”

ယွမ်ရှူ၏ စကားမှာ လီယန်ချူ စဉ်းစားနေသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ထိုဟောင်းနွမ်းနေသော နတ်ဘုရားအတတ်ကို တတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် မြေအောက်ကြောကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

သူက စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် နဂါးမယ်လေးမှာ ချီလုံနဂါးလေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပျံဝဲနေပြန်သည်။ ယခင် သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ချီလုံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်ပြီး ဦးချိုလည်း မရှိတော့ပေ။

“ဒါက တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲ” လီယန်ချူက ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အဖွဲ့အစည်းများစွာ အလုအယက် လိုချင်နေသည့် နဂါးကြောမှာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း၊ ကျင့်စဉ်တိုးမြှင့်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပင် မမျှော်လင့်ဘဲ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ လီယန်ချူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုချီလုံနဂါးကို ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်ထဲသို့ ပြန်လည် ချိပ်ပိတ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“ဒါကို ပြန်ယူသွားပြီး ဆိုငါရှင်မ ကိုပဲ မေးကြည့်ရတော့မယ်”

ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ယွမ်ရှူနှင့် လီယန်ချူတို့သည် အတူတူ ဆက်မသွားဖြစ်ကြတော့ပေ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သည့် တာအိုကျင့်ကြံသူမလေး ယွမ်ရှူသည် လီယန်ချူက ရှီမျိုးနွယ်ဝင်များကို အကုသိုလ်မီးဖြင့် ကိုင်တွယ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူမ၏ အတိတ်က အမှတ်ရစရာတချို့ကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရသည်။ လီယန်ချူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူမ၏ အပြင်ပန်း တည်ငြိမ်မှုအောက်တွင် အတွင်းစိတ်မှာ ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အကြောင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တာအိုမိတ်ဖက်များ ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ပုံစံ ၁၀၈ မျိုးကို ကျင့်ကြံမိတော့မည့် အခြေအနေကို သတိရသွားသောကြောင့်ပင်။

မိမိထက် အသက်များစွာ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ကျင့်ကြံမိတော့မည့် အခြေအနေ၊ ထို့အပြင် သူ၏ရှေ့တွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်ပိုင်း အတော်များများကို ပြသမိခဲ့ခြင်းတို့က ယွမ်ရှူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်စေခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့ အကုသ်ုလ်မီး အလောင်ခံရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်သာ ကျင့်ကြံမိခဲ့လျှင်၊ သူမ နိုးလာသောအခါ သူမ၏ တာအိုစိတ်ဓာတ် မှာ တိုက်ရိုက် ထိခိုက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမသည် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ရာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်များ မရှိစေရန် လိုအပ်သည်။ ထို့အပြင်... ဤတာအိုဆရာငယ်လေးကလည်း အလွန်ပင် ချောမောလွန်းလှသဖြင့် ဆက်ကြည့်နေလျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူနှင့် ခေတ္တခွဲခွာ၍ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤရိုင်းစိုင်းရိုးရှင်းလှသော ကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မိုးထိအောင် မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများကို တွေ့မြင်နေရသည်။ ယခင်က သူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော မြက်တောကြီးမှာပင် တောအုပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ၏ရှေ့မှ သစ်ပင်ကြီးများမှာမူ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသဖြင့် အမြင့်ကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက်...

လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်တွင် အဆောက်အဦးတစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာမှ မှေးမှိန်လှသော အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် သူသည် အမြန်နှုန်းကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အလင်းများ ထွက်ပေါ်ရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ ၎င်းမှာ နတ်ကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤနတ်ကျောင်းမှာ ယခင် သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော နတ်ကျောင်းများနှင့် ဗိသုကာဟန် တူညီလှသဖြင့် တစ်ခေတ်တည်းက အဆောက်အဦးများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ကြီးမားသော ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော်လည်း ယခင်ထက် ပိုမို သန့်ရှင်းနေပုံရသည်။ သူသည် နတ်ကျောင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ၊ နတ်ကျောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်နေသော အလင်းတန်းများမှာ ကြီးမားလှသော ကြေးထည်ဓား ကြီးတစ်လက်ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုကြေးထည်ဓားကြီးမှာ သုံးလေးမီတာခန့် မြင့်မားလှသဖြင့် သာမန်လူသားတစ်ဦး အသုံးပြုနိုင်သော ဓားမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရုပ်တုတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာတွင် သုံးမီတာခန့် မြင့်မားသော ဧရာမဘီလူးကြီးများကို သူ တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤဓား၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အလွန်အကျွံကြီးမားသည်ဟု မဆိုနိုင်တော့ပေ။