အခန်း (၇၉၅-၇၉၆)

အခန်း (၇၉၅) ကြေးထည်ဓားဟောင်း၊ အဖိုကြက်ဖ နှင့် နယ်ပယ်ပြင်ပမှ မိစ္ဆာခြေရာများ

ထိုကြေးထည်ဓားကြီးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း၍ ကျယ်ပြောလှသော အငွေ့အသက်များ စီးဆင်းနေသည်။ ဓားတစ်ပြင်လုံးတွင် ကြေးချေးများ တက်နေပြီး နေရာအတော်များများမှာ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဓားအတွင်းမှ အလင်းတန်းအချို့မှာမူ အပြင်သို့ တိုးထွက်နေဆဲပင်။

ယခုကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်မျှနှင့်ပင် ရှောင်ယွင်ယိ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်ပြိန်နှင့် အဆင့်အတန်း တန်းတူနေလေပြီ။ ထိုစဉ်အခါက ဤကြေးထည်ဓား သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သားရဲအရေအတွက်မှာ ထိုကျောက်ပြိန်ထက်ပင် ပို၍ များပြားနိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ကျောင်းထဲရှိ နတ်ရုပ်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့၏။ ဤနတ်ရုပ်မှာ ထူးဆန်းပြီး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နိုင်လှသည်။ လည်ပင်းမှာ ရှည်လျားပြီး လူသားနှင့် တူသော်လည်း မျက်လုံး ခြောက်လုံးနှင့် နားရွက် လေးခု ရှိနေသည်။ ကျန်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော လက်နက်ဖြင့် ခါးလည်မှ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရပုံရသည်။

ထိုကျောက်ရုပ်ပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤအငွေ့အသက်မျိုးကို လီယန်ချူသည် အခြားသော နတ်ရုပ်များပေါ်တွင် ခံစားခဲ့ဖူးသည်။ မဟာယာန ရဟန်းအိုနှင့် ဧရာမပင့်ကူကြီး နတ်ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်စဉ်က ပေါ်ထွက်လာသော ပုံရိပ်၏ အငွေ့အသက်နှင့် ဤအငွေ့အသက်မှာ အရင်းအမြစ် တစ်ခုတည်းမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခင်က သူတွေ့ခဲ့သော နတ်ရုပ်နှစ်ရုပ်မှာ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်၍ မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနတ်ရုပ်မှာ ထိုနတ်ရုပ်နှစ်ရုပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်မည်မှာ သိသာလှသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ကျန်ရှိနေသော အငွေ့အသက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော နတ်ရုပ်ကြီးမှာ ထိုစဉ်က အဘယ်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသနည်း။ မည်သူက ဖြတ်တောက်ခဲ့သနည်း။

လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းနတ်ရုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ နတ်ကျောင်းရှေ့ မြေကွက်လပ်တွင် စိုက်ထူထားသည့် ကြီးမားလှသော ကြေးထည်ဓားကြီးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်မိသည်။ စိတ်ထဲတွင်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး

“အရင်က ဒီနေရာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... တစ်ယောက်ယောက်က နတ်ဘုရားကို သတ်ခဲ့တာလား” ဟု ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤကြေးထည်ဓားတွင် ကြီးမားသော စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ဖဝါးမှ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်၍ ထိုကြေးထည်ဓားကြီးကို ဆွဲနှုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။ ကြေးထည်ဓားမှ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ညှို့လိုက်ပြီး "ဖားထျန်းရှန့်တီ" (ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားစေသည့်) ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဧရာမ လူသားကြီးတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ ကြေးထည်ဓားကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထိုခဏမှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သူ့ဆီသို့ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တိုးဝင်လာတော့သည်။

ဤကြေးထည်ဓားသည် သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သားရဲများ လွန်းသဖြင့် ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ စွဲကပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ခုခံရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။ သို့သော် လီယန်ချူအတွက်မူ ဤစိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုက်ရိုက် ဆွဲနှုတ်လိုက်တော့သည်။ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ သန်မာလှသည့်အပြင် တောင်ကိုထမ်းနိုင်သည့်စွမ်းအား လည်း ရှိနေသဖြင့် ဤလေးလံလှသော ဓားကြီးကို ကိုင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

ဓားကို ဆွဲနှုတ်လိုက်သောအခါတွင်လည်း အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

နတ်ကျောင်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး စွမ်းအားလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

“ဘာလဲ... ဒီကြေးထည်ဓားက တစ်ခုခုကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ အရာလား”

မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်ရုပ်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ကို တုန်ခါစေနိုင်သော ရိုက်ခတ်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ ထူးဆန်းသော ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ မျက်လုံးခြောက်လုံး၊ နားရွက်လေးခုနှင့် လည်ပင်းရှည်လျားသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားပင် ဖြစ်သည်။ ထိုနတ်ဘုရားသည် လီယန်ချူထံသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အနက်ရောင် စွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ရွှတ်

လီယန်ချူသည် ကြေးထည်ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်း တစ်ချက်အောက်မှာပင် ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အရင်ကလည်း ဒီဓားက မင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ အခုမှ လာပြီး ပြန်တိုက်ချင်နေတာလား... ဒါက ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ်တူးတာပဲ”

ဟု လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နတ်ကျောင်းမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဤနတ်ရုပ်မှာ အပိုင်းပိုင်း မဖြတ်ခံရမီက အလွန်အစွမ်းထက်ခဲ့နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အစအနမျှသာ ဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် တစ်ကွက်မျှပင် မခံနိုင်ပေ။ လီယန်ချူသည် သူ၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ကျုံ့လိုက်ပြီး ကြေးထည်ဓားကို သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ အလွန်အမင်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်ရာ ပြန်လည်အသုံးပြုရန်အတွက် မန္တန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် သို့မဟုတ် လက်နက်ပညာရှင်ဖြင့် ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်ပေမည်။

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဖိုကြက်ဖ တစ်ကောင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကြက်ဖ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အမူအရာမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ မာန်တက်နေသည်။ သို့သော် ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်မူ သွေးများ စီးကျနေသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ကြက်ဖသည် လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ ခုနက လီယန်ချူ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် နည်းလမ်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကြက်... ဒီလောက် သေးတဲ့ ကြက်လား... ကြက်ကလေးလား”

လီယန်ချူ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ဤမျှ သေးငယ်သော သတ္တဝါမျိုး သူ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပေ။ ဤကြက်မှာ သာမန် နွား သို့မဟုတ် မြင်းတစ်ကောင်ခန့် ကြီးမားသော်လည်း၊ ခြေသည်းများမှာ သတ္တုကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး အမွှေးများမှာ ရွှေရောင်အလင်း သန်းနေသည်။ သို့သော် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားသော ခြင်များ၊ ပင့်ကူများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ဤကြက်မှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ကြက်ဖ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ကြက်ဖက သူ့ကို မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကြည့်မျိုးမှာ လီယန်ချူအတွက် မစိမ်းလှပေ။ သူ့အိမ်က မည်းကြီး နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ ဤကြက်ဖ၏ အကြည့်က အနည်းငယ် ပို၍ အေးဆေးနေသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူကပင် အရင်စကားစလိုက်သည်။

“ဘာကြည့်တာလဲ ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကြက်ဖသည် လီယန်ချူ၏ စေတနာကို နားမလည်ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုလေလှိုင်းများမှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော်လည်း လီယန်ချူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုကြက်ဖကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။ အမွှေးအချို့ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး ကြက်ဖမှာလည်း မေ့မြောသွားတော့သည်။

“ဟဲဟဲ... အတော်လေးတော့ အခံနိုင်ရည် ရှိသားပဲ”

ဟု လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် နတ်ဝိညာဥ်စေခိုင်းသည့်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ ဤကမ္ဘာရှိ သတ္တဝါများကို စေခိုင်း၍ ရမရ စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ ဤကမ္ဘာရှိ သတ္တဝါများမှာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို သတ်လျှင်လည်း ကုသိုလ်မှတ် မရရှိပေ။

သူသည် မေ့မြောနေသော ကြက်ဖကြီးကို ကြည့်ကာ

“ဒါ ခုနက တောင်ကြားအပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ကြက်ဖကြီးလား”

ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြက်ဖ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားများ ရှိနေသော်လည်း ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တွင်းတွင် သန့်စင်သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုက ကြက်ဖ၏ အသက်စွမ်းအားကို တိုက်စားနေသည်။ ၎င်းမှာ ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအို၏ ဓားအရှိန်အဝါပင် ဖြစ်ပေမည်။

ခေတ္တအကြာတွင် ကြက်ဖကြီး နိုးလာပြီး လီယန်ချူကို မာန်မလျှော့သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ လီယန်ချူသည် ဤကြက်ဖက ရှီမျိုးနွယ် အဘိုးအိုကို ထိန်းထားပေးခဲ့သဖြင့် သူ နဂါးကြောကို ရခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ၊ ကိုယ်တွင်းမှ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကြက်ဖကိုယ်ထဲရှိ ဓားအရှိန်အဝါကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ချုပ်နှောင်ထားသော မန္တန်ကိုမူ သူ မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို သေးငယ်သွားစေသည့် ထူးဆန်းသော အတတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဓားအရှိန်အဝါကို ဖယ်ရှားပေးပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကြက်ဖကြီးသည်လည်း လီယန်ချူ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရပြီးနောက် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ အကွာအဝေးတစ်ခု ရောက်သောအခါ ကြက်ဖ၏ ကိုယ်လုံးမှာ ပို၍ သေးငယ်သွားပြီး သာမန်ကြက်တစ်ကောင် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာမူ ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။

လီယန်ချူသည် အမြင့်ဆုံးသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤသစ်ပင်မှာ အခြားသစ်ပင်များထက် ပို၍ ဆန်းကြယ်ပြီး အတွင်း၌ နှေးကွေးသော အသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သစ်ပင်မှာ မီတာ ထောင်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားသဖြင့် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။ သာမန်အားဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော သစ်ပင်မျိုးသည် နတ်ဘုရားပင် ဖြစ်နေသင့်သော်လည်း ၎င်း၏ အသိစိတ်မှာမူ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်ရာ၊ သာမန်ကြက် အရွယ်အစား ဖြစ်သွားသော ကြက်ဖကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကြက်ဖကို စွမ်းအားဖြင့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြက်ဖမှာ အနာဂတ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပျောက်ကင်းသွားပြီး စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပါက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်လာမည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူသည် သစ်ပင်အောက်တွင် ညှီစို့စို့ သွေးနံ့ကို ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသစ်ပင်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသဖြင့် သူ အစောက သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သွေးနံ့နောက်သို့ လိုက်သွားရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒုက္ခသည် ရဟန်းတွေပဲ”

လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။ ဤအလောင်းများမှာ တောင်ကြားမှ ထွက်ပြေးသွားသော အိန္ဒိယ ဒုက္ခသည် ရဟန်းများ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အားလုံး ဤနေရာတွင် သေဆုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ရင်ဘတ်အရိုးများ ကြေမွနေပြီး၊ အချို့မှာမူ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် တိုက်ခိုက်ခံထားရသည်။ ကြက်ဖကြီးသည်လည်း ထိုအလောင်းများအနီးသို့ ရောက်လာသော်လည်း စားသောက်လိုစိတ် မရှိပေ။

လီယန်ချူသည် သစ်ပင်ထိပ်ဆီမှ ပို၍ ကြီးမားသော သေမင်းအငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်သို့ အမြန် တက်လှမ်းသွားတော့သည်။ မီတာ နှစ်ရာခန့် အရောက်တွင် နောက်ထပ် အလောင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သည့် အိန္ဒိယ လူငယ်ရဟန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် နွယ်ပင်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သေဆုံးနေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးပေါက် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိနေကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် ဒီမှာ သေရတယ်ဆိုရင်၊ ဒီနေရာက တကယ်ကို အန္တရာယ် များတာပဲ”

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အနီးကပ် သွားကြည့်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင်၊ ထိုလူငယ်ရဟန်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် သူငယ်အိမ် မရှိဘဲ ဖြူဆွတ်နေသည်။ သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ လီယန်ချူကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လီယန်ချူကလည်း လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ထိုရဟန်းမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ ပြန်လည် ထလာသည်။ ကိုယ်ပေါ်တွင် အပေါက်ကြီးများ ရှိနေသော်လည်း သွေးများမှာ ဆူပွက်နေပြီး ကိုယ်လုံးမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ထိုနည်းတူစွာပင် ကျန်ရှိသော အလောင်းများမှာလည်း မျက်လုံးများ ဖြူဆွတ်လျက် လီယန်ချူကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

“နယ်ပယ်ပြင်ပက မိစ္ဆာတွေလား ”

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် အနီးဆုံး ရဟန်းတစ်ဦးကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်ရာ အလောင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ထိုခဏမှာပင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သောင်း ရရှိကြောင်း စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤရဟန်းများကို သတ်ရုံဖြင့် ဤမျှ ကုသိုလ်မှတ်မရနိုင်ပေ။ ဒါသည် မိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် ရရှိသော ကုသိုလ်ပင် ဖြစ်သည်။

လူငယ်ရဟန်း၏ အလောင်းမှာ ယခင်ထက် ပို၍ သန်မာလာပြီး မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လီယန်ချူသည် ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ကာ သုံးမျိုးသော မီးလျှံ ဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် လီယန်ချူသည် ထိုရဟန်း၏ အလောင်းကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေဖျက်လိုက်ရာ ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်သောင်း ထပ်မံ ရရှိပြန်သည်။

“ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ မိစ္ဆာတွေ ရှိနေရတာလဲ”

ထိုအချိန်တွင် အဝေးဆီမှ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် သစ်သားအတတ် ကို အသုံးပြုကာ ထိုနေရာသို့ အမြန် သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ပလပ်ဖောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး အရိုးစုတစ်ခုက တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုကျောက်စိမ်းမှ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုနေရာတွင် ဧရာမ သတ္တဝါနှစ်ကောင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ တစ်ကောင်မှာ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှည်လျားသော အနီရောင် ကင်းခြေများကြီး ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကောင်မှာ တစ်လံခန့်သာ ရှိသော်လည်း အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ရှိသည့် ကျောက်စိမ်းပုရစ် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါနှစ်ကောင်လုံး၏ အရှိန်အဝါမှာ အစောက တတိယအဆင့် ရဟန်းထက်ပင် ပို၍ ပြင်းထန်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၇၉၆) အရိုးစုပိုင်ရှင်၊ နတ်သစ်ပင်ထိပ်ဖျား၊ ချိပ်ပိတ်အစီရင်စာလုံး နှင့် ကြေးစည်

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကြီးမားလှသော လေဖိအားလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထိုသားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော ကြောက်မက်ဖွယ် လေလှိုင်းများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရိုက်ခတ်နေသည်။ ထိုအရိုးစု၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းမှာ ထင်ရှားလှသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သားရဲနှစ်ကောင်လုံးက လုယူရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ထိုဧရာမ သားရဲကြီးနှစ်ကောင်က သူ့ကို သတိမပြုမိကြပေ။ သူ၏ အကြည့်မှာ အရိုးစုလက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သို့သော် အရိုးစု၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မမြင်ရသော တားမြစ်ချက် အကာအကွယ်တစ်ခု ရှိနေပုံရသဖြင့် သူ၏ အတတ်မှာ မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။ သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ညွှန်လိုက်ကာ

"နံရံဖောက်ထွက်ခြင်း"

ဤအတတ်မှာ များစွာသော အစီရင်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ရှေးယခင်က နတ်တောင်အောက်ရှိ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက်များကိုပင် လီယန်ချူ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရာ၊ ယခု ဤအရိုးစုရှေ့ရှိ တားမြစ်ချက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သင့်သည်။

လီယန်ချူသည် အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်းအတတ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သော်လည်း... မအောင်မြင်ပြန်ပေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူသည် ထိုအရိုးစုကို သေချာကြည့်လိုက်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တားမြစ်ချက် မရှိဘဲ ဤအတတ် ပျက်ပြယ်သည်ဆိုလျှင်... ၎င်းပစ္စည်းတွင် ပိုင်ရှင် ရှိနေပြီး၊ ထိုပိုင်ရှင်က ထိန်းချုပ်ထားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

“ဒီအရိုးစုက တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူး” ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်မှာပင်... အရိုးစုမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ လီယန်ချူ၏ အတတ်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့သွားပုံရကာ၊ ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေသော ဦးခေါင်းခွံအတွင်း၌ ပူပြင်းတောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်လာပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ အရိုးစု၏ ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်း ခံစားမိသွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အရိုးစုမှာ လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်၍ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ၊ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံး နီရဲနေပြီး သတ္တုရောင် တောက်နေသော ဧရာမ ကင်းခြေများကြီးမှာ ရုတ်တရက် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုမျှ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော သားရဲကြီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သွေးမြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ကင်းခြေများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရန်သူကို အသေအလဲ ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မြူခိုးများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းမတတ် လွှင့်ထွက်လာသော်လည်း၊ အရိုးစုက လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုမြူခိုးများကို ဖြေဖျောက်လိုက်ကာ ကင်းခြေများ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထပ်မံ ပျက်စီးသွားပြန်သည်။ သို့သော် သားရဲ၏ ဇွဲကောင်းမှုနှင့် အရိုးစုနှင့် အလှမ်းဝေးနေခြင်းကြောင့် တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားကာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

အရိုးစုမှာ ထရပ်ခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပုရစ်ဆီသို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြန်သည်။ ကျောက်စိမ်းပုရစ်မှာ ကင်းခြေများထက် ပို၍ အစွမ်းထက်သော်လည်း အရိုးစု၏ လက်ညှိုးအောက်တွင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ ၎င်းက ပြင်းထန်သော အေးစက်လှိုင်းများကို လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့ ထုတ်လွှတ်ကာ အရိုးစုကို တိုက်ခိုက်သော်လည်း၊ အရိုးစုရှေ့ရှိ မမြင်ရသော တားမြစ်ချက်က ထိုအအေးလှိုင်းများကို ချေဖျက်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုရစ်၏ တိုက်ခိုက်မှုက အရိုးစုကို စိတ်တိုစေပုံရကာ၊ အရိုးစုသည် လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပုရစ်မှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဖိကပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...

လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျောက်စိမ်းပုရစ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးမြူများ ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ဤအရိုးစု၏ အစွမ်းမှာ လီယန်ချူ၏ ထင်မှတ်ချက်ထက် ပိုမို လွန်ကဲနေသည်။ သို့သော် အရိုးစု၏ လုပ်ရပ်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆီး အစာကျွေးခြင်း နှင့် တူနေသည်ဟု လီယန်ချူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းမှာ သားရဲများကို မျှားခေါ်သည့် အစာ သာ ဖြစ်ပေမည်။ ဤကျောက်စိမ်းပုရစ်မှာ နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာ ဝင်စီးထားသော ဒုက္ခသည်ရဟန်းထက်ပင် ပို၍ သန်မာသော်လည်း၊ ဤအရိုးစုရှေ့တွင်မူ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရသည်။

ဤအရိုးစုသည် အသက်ရှိစဉ်က မည်မျှ အစွမ်းထက်ခဲ့မည်ကို ခန့်မှန်းရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ လီယန်ချူသည် ဘေးဘက်သို့ အမြန် ရှောင်ထွက်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းမှာ ရတနာထူး ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ရက်စက်လှသော အရိုးစုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရန် မလိုအပ်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်စိမ်းပုရစ်ထံမှ အလွန်သန့်စင်သော အအေးလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ကြည်လင်သွားကာ အရိုးစု၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်သွားပြီး လီယန်ချူ ရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလာတော့သည်။

အအေးလှိုင်းများမှာ အရိုးကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော ဓားများကဲ့သို့ လီယန်ချူဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ အရိုးစု၏ မျက်ဝန်းတွင်းမှ မီးတောက်မှာ ပို၍ တောက်ပလာပြီး လီယန်ချူက သတိပြုမိလိုက်သည်မှာ ထိုအအေးလှိုင်းများကို အရိုးစုက စုပ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုပ်ယူပြီးနောက် အရိုးစု၏ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ တုန်ခါသွားပြီး ထိုမီးတောက်မှတစ်ဆင့် ကြည်နူးသာယာမှု အငွေ့အသက်ကို လီယန်ချူ ခံစားလိုက်ရသည်။

အရိုးစုက လက်ကို ဆုပ်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပုရစ်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းပုရစ်မှာလည်း ရက်စက်သော ဗီဇရှိသဖြင့် အရိုးစုကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာရှိ သားရဲများမှာ ဉာဏ်ရည် မရှိသော်လည်း မူလ သားရဲဗီဇမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ဝုန်း

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အရိုးစုရှေ့ရှိ တားမြစ်ချက်မှာ မှန်ကွဲသကဲ့သို့ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပျက်စီးသွားသည်။ လီယန်ချူ ကြိုတင်၍ တားမြစ်ချက်ကို ထိတွေ့ခဲ့ခြင်းကြောင့် အရိုးစုမှာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေဖြင့် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်း မရှိပုံရသည်။ အရိုးစုသည် ကျောက်စိမ်းပုရစ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ၊ ပုရစ်၏ ကိုယ်ထည်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေထဲတွင် လုံးဝ ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ထိုအရိုးစု၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းပုရစ်၏ အသက်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူနေစဉ်မှာပင်၊ လီယန်ချူသည် အခြားသော ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနီရဲသော ကင်းခြေများမှာ တစ်ပတ်ပြန်လှည့်၍ တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အရိုးစုမှာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်ဝန်းတွင်းမှ မီးတောက်မှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

“ဒီအကောင်က အစကလောက် မသန်တော့ဘူးပဲ”

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

အရိုးစုမှာ ရက်စက်လှသော်လည်း ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေပုံရသည်။ ဧရာမ ကင်းခြေများကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အရိုးစုလက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းမှာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ထိုအခါ အရိုးစုကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကင်းခြေများကို ချုပ်နှောင်လိုက်ပြန်သည်။ သားရဲကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးမြူများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း အရိုးစု၏ ချုပ်နှောင်မှုကို မရုန်းနိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူသည် မူလက ထွက်ခွာရန် ပြင်သော်လည်း ကင်းခြေများ ပြန်လှည့်လာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ ဉာဏ်ရည်ရှိခြင်းနှင့် မရှိခြင်း၏ ကွာခြားချက်ပင်။ အနည်းငယ်မျှ ဉာဏ်ရှိလျှင်ပင် ဤအရိုးစု၏ အနီးသို့ မကပ်သင့်ကြောင်း သိနိုင်သော်လည်း၊ ဤသားရဲနှစ်ကောင်မှာမူ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

အရိုးစုသည် သားရဲနှစ်ကောင်ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ကျောက်စိမ်းကို ပြန်ကောက်ရန် လက်လှမ်းလိုက်စဉ်... သူ၏ လက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျောက်စိမ်းမှာ မရှိတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် တတိယအကြိမ်မြောက် အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ကျောက်စိမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရုံဖြင့်ပင် လူကို လန်းဆန်းတက်ကြွစေသည်။ လီယန်ချူသည် အသံတိတ် ကျောက်စိမ်းကို ယူဆောင်ပြီးနောက် အပေါ်သို့ ဆက်လက် တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

သူသည် အောက်သို့ မဆင်းဘဲ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်၏ အပေါ်သို့သာ ဆက်တက်ခဲ့သည်။ မီတာ ထောင်ဂဏန်း မြင့်မားသော ဤသစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း အတတ်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဘေးမှ အဖိုကြက်ဖကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်သွားပုံရပြီး၊ အတောင်ပံ ခတ်၍ လီယန်ချူနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် အပေါ်သို့ မီတာ တစ်ထောင်ခန့် ထပ်မံ တက်လှမ်းပြီးနောက် ရပ်လိုက်သည်။ အောက်ဘက်တွင်မူ တိုက်ခိုက်သံများ ငြိမ်သက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ထိုသားရဲနှစ်ကောင်မှာ အရိုးစု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေမည်။ သူ ရပ်လိုက်ရသည့် အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူအရိုးမဟုတ်ဘဲ ဧရာမ သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ အရိုးစု ဖြစ်ကာ ဦးခေါင်းခွံပင်လျှင် မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကြီးမားသည်။ ၎င်းမှာ သစ်ပင်ကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်လက် တက်လှမ်းလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အခြားသော အရိုးစုများကိုလည်း တွေ့ရသည်။ အချို့မှာ ဘီလူးများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်ကြသည်။ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး

“ဒီကမ္ဘာရဲ့ မူလနေထိုင်သူတွေက အဲဒီ ဘီလူးတွေ ဖြစ်ရမယ်... ဒါဆိုရင် ငါ အစောက တွေ့ခဲ့တဲ့ လူအရိုးစုက ဘယ်သူလဲ”

ဟု တွေးတောမိသည်။

သစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်သောအခါ လေထုမှာ အလွန်ပါးလွှာလာပြီး အအေးဓာတ်မှာ ဓားကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။ ဤနေရာတွင် ဓားဖြင့် ခုတ်ထစ်၍ ညီညာအောင် လုပ်ထားသော ကြီးမားသည့် ပလပ်ဖောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ လီယန်ချူသည် ပလပ်ဖောင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော ရတနာ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာကြီးကို ချုပ်နှောင်ထားမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မရှိပေ။

သို့သော် လမ်း အလယ်ဗဟိုတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အစီရင်စာလုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန် ရှေးကျပြီး စွမ်းအားများ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူက ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရင်တုန်သွားစေသည်။ သူ၏ ယန်ဝိညာဥ် သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိရာ၊ ဤအစီရင်စာလုံးများ အကောင်းအတိုင်း ရှိစဉ်က သူ့ကိုပင် ချုပ်နှောင်ထားနိုင်လောက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် အစီရင်စာလုံးများကို လက်ဖြင့် တို့ကြည့်လိုက်ရာ မှေးမှိန်သော တာအိုအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ ချုပ်နှောင်အစီရင်စာလုံးပဲ” ဟု လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစီရင်စာလုံးကို ဖန်တီးနိုင်သူမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရား များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

“နေဦး... ဒီနေရာက တစ်ခုခုကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နေရာဖြစ်ပြီး အခု ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင်... အဲဒီ ချုပ်နှောင်ခံထားရတဲ့ အရာက ထွက်ပြေးသွားပြီပေါ့”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြီး

“အောက်က အရိုးစုကများ အဲဒီအရာလား” ဟု တွေးတောနေမိသည်။

သူ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းရန် ပြင်စဉ် ကြက်ဖကြီးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့သည်။ ကြက်ဖကြီးမှာ လမ်းပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပြီး၊ ခေတ္တအကြာတွင် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ချီကာ လီယန်ချူထံသို့ ပေးလာသည်။ ၎င်းမှာ ကြေးစည် တစ်ဝက် ဖြစ်သည်။ ပုံစံမှာ ရှေးကျပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြေးထည် အပိုင်းအစကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤကြေးစည်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ လီယန်ချူသည် ကြက်ဖကြီးကို ကြည့်ကာ အကြည့်များ နူးညံ့သွားပြီး

“ဒီကြက်ကတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေသားပဲ”

ဟု ဆိုကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် ကြက်ဖကြီးကို စကားပြောကြည့်သော်လည်း ကြက်ဖက မာန်အပြည့်ဖြင့်သာ ပြန်ကြည့်နေသည်။ လီယန်ချူသည် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မုန့်ချို များကို ထုတ်ယူကာ ကြက်ဖကို ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ကျွေးလိုက်သည်။

ကြက်ဖကြီးမှာ အစပိုင်းတွင် စိတ်မဝင်စားသော်လည်း၊ တစ်ခု မြည်းကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ လီယန်ချူ ပေးသမျှကို အကုန် စားပစ်တော့သည်။

“ကြက်ကြီးရေ... ငါတို့ ပြန်ဆုံကြဦးတာပေါ့၊ သွားပြီနော်”

လီယန်ချူသည် နှုတ်ဆက်ကာ အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကြက်ဖကြီးမှာမူ သစ်ပင်ထိပ်တွင် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် အောက်သို့ ဆင်းလာရင်း ဤသစ်ပင်ထိပ်တွင် ချုပ်နှောင်ခံထားရသူမှာ ထိုကြက်ဖများ ဖြစ်နေမလားဟု တွေးမိကာ ရယ်လိုက်မိသည်။ မည်သူကမှ ကြက်ဖတစ်ကောင်ကို ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား ချုပ်နှောင်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ အရိုးစု ရှိရာနေရာကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အရိုးစုမှာ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်း မရှိတော့သဖြင့် အနည်းငယ်တော့ အထီးကျန်ဆန်နေပုံရသည်။ လီယန်ချူသည် ဤကမ္ဘာ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဆက်လက် ရှာဖွေရန်အတွက် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာတစ်ခုသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရှေးဟောင်း ကျောက်အိမ်များ ရှိသည့် ပျက်စီးနေသော ရွာဟောင်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ အလွန် ရှေးကျပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဟန်ရှိကာ၊ မည်သည့် စာပေ အမှတ်အသားမျှ မတွေ့ရသော်လည်း၊ တစ်ချိန်က ဘီလူးများ နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေတော့သည်။