အခန်း (၇၉၇-၇၉၈)

အခန်း (၇၉၇) ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တော် အောင်မြင်ခြင်း ၊ နတ်မိမယ် ၊ မိုးကြိုးငါးပါးသုတ်သင်ခြင်း ၊ နက်နဲသော ကျောက်ရုပ်ထု

ဤရွာဟောင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော ဘီလူးကျောက်ရုပ်ထုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ရှေးကျလှပြီး မူလအစောပိုင်းဟန်များ လွှမ်းမိုးနေကာ ကျောက်ရုပ်တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုကျောက်ရုပ်ရှေ့တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရပေ။ သို့သော် ဤကျောက်ရုပ်မှာ နတ်ကျောင်းများတွင် ကိုးကွယ်ထားသည့် ရုပ်တုများနှင့် တစ်ခုခု ကွာခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။ မည်သည့်အချက်က ကွာခြားသနည်းဟု တိတိကျကျ မပြောနိုင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးဆန်းသော အာရုံတစ်ခု ရနေခဲ့သည်။

သူသည် ကျောက်အိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထိုကျောက်စိမ်းတုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော အသက်စွမ်းအား များမှာ လျှံထွက်နေသည်။ လီယန်ချူသည် ဤနေရာတွင် ရိုးရှင်းသော အစီရင်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

ယခင်က လုံဟူရှန်း မှ နတ်ဆရာကြီးလေးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော၊ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ကျောက်နတ်ဆရာကြီး က သူ့အား လုံခြုံရေးအတွက် ပစ္စည်းအချို့ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သည့် အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်များ ပါဝင်သည်။ ဤအသက်စွမ်းအားများကြောင့် မည်သည့်နေရာမှန်းမသိသော သားရဲဆိုးများကို ဆွဲဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူက ကြိုတင်ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းအတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအားမှာ အလွန်စစ်မှန်သဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်က စုပ်ယူရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ တောင်မခြင်းအတတ်တွင်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသည့် အစွမ်းပါဝင်ရာ၊ လီယန်ချူသည် အသက်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူရန် ထိုအတတ်ကို စတင်အသုံးပြုလိုက်သည်။ မြူခိုးအသွင် အသက်စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းထဲရှိ အသက်စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ သွေးကြောများမှာ မိုးခြိုးပစ်သကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး လည်ပတ်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေးပါသော အချက်အချာ တိုင်းတွင် ဧရာမ စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းသွားပြီး အရေပြား၊ အရိုး၊ ကြွက်သားနှင့် အကြောအခြင်များမှာ အားရဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အနှုန်းဖြင့် တိုးတက်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလကပင် အလွန်တောင့်တင်းလှပြီး အဖိုးတန် ဆေးလုံးပေါင်းများစွာကို စားသုံးခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားက သူ၏ ကိုယ်ထည်ကို နောက်တစ်ဆင့် မြှင့်တင်ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

.........

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းအတွင်းရှိ အသက်စွမ်းအားအားလုံးကို အကုန်အစင် စုပ်ယူပြီးသောအခါ

ဖောက်

ထိုကျောက်စိမ်းတုံးမှာ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကမ္ဘာမြေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ ကြွက်သားများပေါ်တွင် မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပြင်းထန်လှသော ထူးခြားဖြစ်စဉ်များ အပြင်ပန်းတွင် မပေါ်သော်လည်း၊ ဤကျောက်စိမ်း၏ အစွမ်းမှာ ယခင်က သူစားခဲ့သော သွေးအားတိုးဆေးလုံးများထက်ပင် ပို၍ သန်မာကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လေထုထဲ၌ လှိုင်းလုံးငယ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်စိမ်း၏ အစွမ်းမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားလှသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစွမ်းမှာ နောက်ထပ် အဆင့်ငယ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လီယန်ချူသည် ကိုယ်တွင်းသွေးအားကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ယခင်က သွေးအားကို အသုံးပြုလျှင် သွေးရောင်နီရဲသော အလင်းများ ထွက်သော်လည်း ယခုအခါ ရွှေရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားမှာ ကျောက်စိမ်းကို မစားသုံးမီက တောင်မခြင်းစွမ်းအားအတတ်ကို အသုံးပြုထားသည့် အင်အားနှင့် အဆင့်တူလောက် ဖြစ်နေပြီဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို ထပ်မံ တိုးတက်စေခဲ့သဖြင့် ကြီးမားသော အမြတ်ထွက်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ကို စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာလည်း ယခင်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမို သန်မာလာသည်။ သို့သော် နက်နဲလှသော ကြေးစည်အတွင်းရှိ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားများကိုမူ သူ အသုံးမပြုနိုင်သေးသဖြင့် ခေတ္တ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တော် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဤတံဆိပ်တော်မှာ မူလက အစွန်းတစ်ဖက် လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မြေအောက်နန်းတော်၌ အပိုင်းအစကို သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သိုလှောင်အိတ်အတွင်းရှိ ထူးခြားသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်က မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိသော်လည်း၊ လီယန်ချူက အပြင်သို့ ထုတ်ယူလိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ စတင် ပေါင်းစည်းသွားတော့သည်။ အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ ခင်းကျင်းထားသော အကာအကွယ်ကို ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားသည်။

လီယန်ချူသည် ဆူညံမှု မဖြစ်စေလိုသဖြင့် အားကောင်းသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ အကာအကွယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ တံဆိပ်တော်မှာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်သဖြင့် ထူးခြားသော အလင်းတန်းများကို အကာအကွယ်အတွင်း၌ပင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်တံဆိပ်တော်မှာ သူ့အလိုလို လည်ပတ်နေပြီး ရှေ့သို့ ကိုးပတ်၊ နောက်သို့ ကိုးပတ် လှည့်ပတ်ပြီးနောက် လုံးဝ ပေါင်းစည်းသွားကာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။

လီယန်ချူသည် တံဆိပ်တော်အတွင်းရှိ အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသော အစွမ်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ကြိုးမျှင်များစွာ ရှိနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လောကရှိ အရာအားလုံး ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ခံစားရသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူသည် ဤတံဆိပ်တော်ကို စိတ်တိုင်းကျ အသုံးမပြုနိုင်သေးပေ။ ဤသည်မှာ တံဆိပ်တော်၏ အဆင့်အတန်း မှာ အလွန်မြင့်မားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများဖြင့် တံဆိပ်တော်ကို ပွတ်သပ်ထိန်းသိမ်းကာ ချိတ်ဆက်မှုရရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသဖြင့်

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ရမှာပေါ့" ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤတံဆိပ်တော်ကို ပိုင်နိုင်စွာ အသုံးပြုနိုင်လျှင် ကောင်းပုရွာ ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဗီဇအရ ခံစားနေရသည်။ ကြေးစည်ကိုမူ သူသည် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဆင့်မြှင်လိုက်လျှင် ကြေးစည်၏ မူလပုံစံကို ပြန်ရနိုင်သော်လည်း ကုန်ကျမည့် ကုသိုလ်မှတ်များမှာ ခန့်မှန်းရပင် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူတွင် ကုသိုလ်မှတ်များစွာ ရှိနေသော်လည်း ဤကြေးစည်ကို မည်သို့သုံးရမည်၊ မည်သည့် ဂုဏ်သတ္တိရှိသည်ကို မသိရသေးသဖြင့် စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်မှောင်မိုက်နေသည်။ လီယန်ချူသည် အပြင်သို့ အမြန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တောတောင်နက်ကြီးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ လှိုင်းလုံးများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှာမောင်းလက်တံများ ပေါက်ထွက်နေသည်။ ထိုလက်တံများမှာ ကြာပွတ်များကဲ့သို့ နတ်မိမယ် တစ်ပါးကို ရိုက်ခတ်နေသည်။

ထိုနတ်မိမယ်မှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း လူသားလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် အတတ်ပေါင်းစုံကို အသုံးပြု၍ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

နတ်မိမယ်သည် ရွှေရောင်နဂါးနှစ်ကောင်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ဟု ခေါ်သော လက်နက်ဆိုးကြီးကို ထုတ်လိုက်ပြီး အသာအယာ ညှပ်လိုက်ရာ၊ မည်သည့်အရာကမျှ မဖျက်ဆီးနိုင်သော နှာမောင်းလက်တံများစွာ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။

“ရွှေနဂါးကတ်ကြေးလား” ဟု လီယန်ချူ အံ့သြသွားမိသည်။

ဟိန်း...

ထိုဧရာမ အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး နှာမောင်းများကို ရူးသွပ်စွာ ရိုက်ခတ်တော့သည်။ နတ်မိမယ်ကလည်း ကတ်ကြေးဖြင့် အဆက်မပြတ် ဖြတ်တောက်နေသဖြင့် နှာမောင်းများမှာ ကောင်းကင်မှ ကြွေကျကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ဤနတ်မိမယ်နှင့် မိစ္ဆာတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူမသည် ပဲစေ့ကို စစ်သည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသည့်အတတ် ကို သုံးလိုက်ရာ နတ်မိမယ် ပုံတူပေါင်း ထောင်ချီ ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာကြီးကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဤတိုက်ပွဲကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းထိန်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် ထိုအနက်ရောင်အရိပ်ကြီးဆီမှ အနိဋ္ဌာရုံ အငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာလား” ဟု တွေးလိုက်သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် မိစ္ဆာမျိုးကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး

“သစ်ပင်ကြီးထိပ်က လမ်းမှာ ချုပ်နှောင်ထားတာက ဒီမိစ္ဆာများလား၊ သူ လွတ်လာတာလား”

ဟု တွေးကာ ပို၍ သေချာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဤနတ်မိမယ်မှာ အလွန်အစွမ်းထက်လှသဖြင့် လီယန်ချူပင် အံ့သြနေရသည်။ ထိုနှစ်ယောက်မှာ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ ဖြစ်နေစဉ် လီယန်ချူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအတွင်း၌ မိုးကြိုးများ လျှပ်စီးလက်သွားသည်။

နယ်ပယ်ပြင်ပမိစ္ဆာကို တိုက်ခိုက်သူ မည်သူမဆို သူက ကူညီရန် အသင့်ပင်

“မိုးကြိုးနတ်ဘုရား ငါးရာ ငါ့လက်ဝါးအတွင်းရှိသည်၊ မြေပြင်ကို တွန်းလှန်လျှင် ကောင်းကင်ပင် ပြိုပျက်စေရမည်၊ မိစ္ဆာဘီလူးများ ဤအရာနှင့် တွေ့လျှင် ခဏချင်းအတွင်း ဖုန်မှုန့်ဖြစ်စေရမည် မိုးကြိုးငါးပါးလက်ဝါး အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဖြစ်စေ”

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ တဟုန်ထိုး ကျရောက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးမှာ မိုးကြိုးအလင်းများကြောင့် ဖြူဖွေးသွားသည်။ ထိုမိစ္ဆာကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ မိုးကြိုးများကြောင့် နှာမောင်းလက်တံ ဆယ်ခုကျော် ပြတ်တောက်သွားပြီးမှ ၎င်း၏ မူလပုံသဏ္ဌာန်မှာ ကြီးမားလှသော အသားတောင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

နတ်မိမယ်မှာလည်း ဤနေရာတွင် မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားဘဲ မိစ္ဆာကြီးကို ထိမှန်သွားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးဖြင့် ဆက်တိုက် ညှပ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာကြီးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိသွားတော့သည်။

ဟိန်း

မိစ္ဆာကြီးမှာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ တောင်ဖြိုမြေလှန် စွမ်းအားများဖြင့် နတ်မိမယ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။ လီယန်ချူ၏ မိုးကြိုးများက မိစ္ဆာကြီးကို တိုက်ရိုက် မသေစေနိုင်သော်လည်း နတ်မိမယ်အတွက်မူ အားကောင်းသော အကူအညီ ဖြစ်သွားကာ ဖိအားများ လျော့ကျသွားသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ဝါးများကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းကာ မိုးကြိုးများကို အဆက်မပြတ် ပစ်ချနေသည်။ ဤသို့ ဘေးမှနေ၍ မိုးကြိုးဖြင့် ပစ်ရသည်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး သဘောကျနေမိသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများမှာ ရေကန်ကြီးတစ်ခု စုဆုံနေသကဲ့သို့ တဝုန်းဝုန်း ကျရောက်နေသဖြင့် ကြည့်ရသူကို တုန်လှုပ်စေသည်။

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် ခါးတွင် ရှေးဟောင်းဓား ချိတ်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ

“မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဒီကမ္ဘာက ပျက်စီးနေပြီပဲ၊ မိုးကြိုးတွေ ကျလာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများဖြင့် မိုးကြိုးအငွေ့အသက်ကို ကာကွယ်ထားသော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော် ဒါက မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော်ပဲ တစ်စုံတစ်ယောက်သော လျှို့ဝှက်ကျွမ်းကျင်သူက နတ်မိမယ်ကို ကူညီနေတာပဲ”

ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီး က တွေးတောရင်း မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားသည်။

.........

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရပ်ရှည်ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူငယ်တစ်ဦးကလည်း ကောင်းကင်မှ တိုက်ပွဲကို မော့ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းက သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေခြင်းပင်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အံ့သြနေမိသည်။

“ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ဒီကမ္ဘာထဲမှာ ဒီလို နတ်ဘုရားလက်နက် မျိုး ရှိနေတာလား၊ ဒါက တကယ့် နတ်မိမယ်များလား”

ဤသူမှာ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးနှင့် ချီလုံနဂါး လုယူစဉ်က တွေ့ခဲ့သော ရှောင်ယွင်ယီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒုတိယအဆင့် ယင်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရှီမိသားစု ဘိုးဘေး၏ လက်တွင်းမှ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဓားဒဏ်ရာမှာ ရှီဘိုးဘေး၏ ဓားဆန္ဒ ပါဝင်နေသဖြင့် မည်သည့် ဆေးနှင့်မျှ ကုသ၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် အနီးနားမှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“တောက် ပြန်လိုက်လာပြန်ပြီ”

ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ့ကို လိုက်နေသည်မှာ ရှီဘိုးဘေး မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ရုပ်ထု တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ထိုကျောက်ရုပ်မှာ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် ကျောက်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဘီလူးကြီး ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယွင်ယိသည် ရွာတစ်ရွာမှ အရိုးပြားတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံနည်း မန္တန်စာလုံး ရှစ်ခု ပါဝင်သည်။ သူက တစ်ခုကို နားလည်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ သွေးအားများမှာ မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ၎င်းအရိုးပြားကို ယူလာပြီးကတည်းက ရွာဝမှ ကျောက်ရုပ်မှာ အသက်ဝင်လာပြီး သူ့ကို မနားတမ်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

.........

ဝုန်း... ဝုန်း...

လီယန်ချူ၏ ကျယ်ပြောလှသော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကြောင့် မိုးကြိုးများမှာ အဆက်မပြတ် ကျရောက်နေပြီး အသားတောင် မိစ္ဆာကြီး၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပျက်စီးလာသည်။ လီယန်ချူ၏ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန် တိကျလှသဖြင့် မိစ္ဆာကြီးက လက်တံများဖြင့် ဝိုင်းပတ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း မိုးကြိုးဖြင့် အမြဲ အဖျက်ခံရသည်။

မိစ္ဆာကြီးသည် တောင်တန်းကြီးများထဲသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နတ်မိမယ်က ရွှေနဂါးကတ်ကြေးကို ကြီးမားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ညှပ်လိုက်ရာ မိစ္ဆာကြီးမှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုးကျသွားစဉ် လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း အစွမ်းဖြင့် စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်လိုက်ကာ

“မိုးကြိုးငါးပါးသုတ်သင်ခြင်း” ဟု အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုံး မိုးကြိုးကြီးကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ဧရာမ အသားတောင် မိစ္ဆာကြီးမှာ မိုးကြိုး၏ ဒဏ်ကြောင့် လုံးဝ ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ကမ္ဘာမြေမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်း ရရှိသည်

လီယန်ချူသည် ရင်းနှီးနေသော ကောင်းကင်တုံ့ပြန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤမိစ္ဆာမှာ သူ မြင်ဖူးသမျှ အသန်မာဆုံး ဖြစ်သော်လည်း တိုက်ရသည်မှာ အလွယ်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။

နတ်မိမယ်မှာလည်း လီယန်ချူ၏ နောက်ဆုံး မိုးကြိုးအစွမ်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ၎င်းမှာ မူလဝိညာဉ် မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူ သိလိုက်သည်။ မူလဝိညာဉ်များမှာ မိုးကြိုးကို သဘာဝအလျောက် ကြောက်ရွံ့တတ်သော်လည်း သူမတွင် ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ရှိနေသဖြင့် မိုးကြိုးဒဏ်ကို မကြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက လီယန်ချူ ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သော်လည်း လီယန်ချူမှာ အမှောင်ဖုံးကွယ်အတတ် ဖြင့် အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အောင်မြင်မှုများကို ဖုံးကွယ်၍ အသံတိတ် ထွက်ခွာသွားခြင်းပင်။

သူ ရွာမှ ထွက်လာသောအခါ ရွာဝရှိ မျက်လုံးတစ်လုံးတည်းရှိသော ဘီလူးကျောက်ရုပ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ လီယန်ချူ ထွက်ခွာသွားပြီး အတော်ကြာမှ ထိုကျောက်ရုပ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုံစံဖြင့် ရွာထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ဝင်လာသည်။ မိုးကြိုး၏ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမှာ ကျောက်ရုပ်ကိုပါ သက်ရောက်မှု ရှိပုံရသည်။

.........

မိစ္ဆာကြီး ကျဆုံးသွားပြီးနောက် တောင်တန်းကြီးများကြားတွင် လမင်းတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဧရာမ နတ်မိမယ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုလမင်းမှာ ကောင်းကင်ရှိ လမင်းနှင့် ယှဉ်တွဲသွားကာ လနှစ်စင်း တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်စဉ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးမှာ မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ယခု လမင်းကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူ မြန်လာကာ

“မဟာယင် လရောင်ဝါ”

ဟု ရေရွတ်ရင်း ထိုလရောင် ကျရောက်ရာအရပ်သို့ အသည်းအသန် ပြေးသွားတော့သည်။ ဤလရောင်မှာ မူလဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ပေးနိုင်သည့် အဖိုးတန် ရတနာ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသော သူ့အတွက်မူ ဤသည်မှာ အသက်ဆက်ပေးမည့် ရတနာပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဤလမင်း ပေါ်လာခြင်းမှာ ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ဖြစ်ကြောင်းလည်း သူ သိထားသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားကို ခံစားမိသဖြင့် မြေလျှိုးအတတ် ဖြင့် ထိုနေရာသို့ သွားခဲ့သည်။ သူ ရောက်သွားသောအခါ ထိုနေရာတွင် ဧရာမ သားရဲကြီး ဆယ်ကောင်ကျော် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ စာကလေး၊ ကျီးကန်း၊ ကင်းခြေများ၊ အိမ်မြှောင်၊ ကြွက် စသည်တို့ ဖြစ်သော်လည်း တောင်တစ်လုံးခန့် ကြီးမားနေကြသည်။ ဤသားရဲများမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တိုက်ခိုက်နေကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ လရောင်ကို စုပ်ယူရန်အတွက် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

လီယန်ချူသည် လရောင်အောက်တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏ မူလဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သန်မာလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့်

“ဒါ တကယ့် ရတနာပဲ” ဟု အံ့သြသွားသည်။

သူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လှုံ့ဆော်ကာ လရောင်ဝါများကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ နောက်ထပ် သားရဲကြီးများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသော်လည်း တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိကြပေ။ ဤလရောင်တွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည့် အစွမ်း ရှိပုံရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်ယွင်ယိ ရောက်ရှိလာသည်။

လရောင်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဓားဒဏ်ရာမှာ သက်သာလာသဖြင့် သူ ဝမ်းသာသွားသည်။ သို့သော် ခေတ္တအကြာတွင် ကျောက်လေးကို ကိုင်ထားသော ကျောက်ရုပ်ဘီလူးကြီးမှာ သူ့နောက်သို့ ထပ်မံ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထိုကျောက်ရုပ်ကြီး ရောက်လာသောအခါ အနီးနားရှိ သားရဲကြီးများ၏ အကြည့်မှာ ထိုကျောက်ရုပ်ဆီသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်...။

အခန်း (၇၉၈) မပြောင်းလဲသော စိတ်ဓာတ် ၊ အချိန်ကာလက တိုက်စား၍မရသော လက်ကျန်ဆန္ဒ ၊ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်း သော ခေတ်ကာလ

တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးများ ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ရှေးဟောင်းသားရဲဆိုးကြီးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည့် ထိုသန်မာလှသော သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ အကြည့်သည် ကျောက်လေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကျောက်ရုပ်ဘီလူးကြီးဆီသို့ စုပြုံကျရောက်သွားသည်။

ထိုကျောက်ရုပ်သည်လည်း ၎င်းတို့ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူ၏ နတ်ဘုရားမျက်ဝန်းအစုံမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လေထုထဲတွင် လှိုင်းလုံးငယ်များကို ပေါက်ကွဲထွက်စေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုကျောက်ရုပ်သည် လူတိုင်း မျှော်လင့်မထားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် လေးကို တင်းတင်းဆွဲကာ မြားတစ်စင်ကို တင်လိုက်သည်။

ရှူး...

မြားတစ်စင်သည် ထိုအစွမ်းထက်လှသော သားရဲကြီးများထဲမှ တစ်ကောင်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်။

ထိုသားရဲမှာ ပုံသဏ္ဌာန်အားဖြင့် စာကလေးနှင့် မခြားနားသော်လည်း ခြေသည်းလက်သည်းများမှာ ထက်မြက်လှပြီး အမွေးအတောင်များမှာလည်း သတ္တုကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသည်။ ၎င်း၏ အရွယ်အစားမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားကာ တောင်ပံများကို ဖြန့်လိုက်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်သည့် အတိုင်းအဆ ရှိသည်။

၎င်းသည် မဟာယင် လရောင်ဝါကို ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေစဉ်၊ လူအုပ်ကြားထဲမှ တစ်ချက်မျှ ကြည့်မိရုံဖြင့် ဤကျောက်ရုပ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

အလင်းမြားသည် ပစ်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးများစွာကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ဤမြားသည် အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ စာကလေးနှင့်တူသော ထိုသားရဲကြီးမှာ မြားထိမှန်သွားပြီးနောက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းသည် ကျန်ရှိနေသော အစွမ်းထက် သားရဲကြီးများ၏ ထိလွယ်ရှလွယ်သော အာရုံကြောများကို တိုက်ရိုက်ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဟိန်း... ဟိန်း...

သားရဲဆိုးကြီးများ၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

စာကလေးနှင့်တူသော ထိုသားရဲကြီး၏ မျက်လုံးအစုံမှာ နီရဲလာပြီး ကောင်းကင်ယံ၌ သွေးရောင်လမင်း နှစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းသည် တောင်ပံများကို တဟုန်ထိုး ခတ်လိုက်ရာ မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး ကျောက်ရုပ်ဆီသို့ လိပ်တက်သွားတော့သည်။

ကျောက်ရုပ်သည် သန်မာထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်၊ မောက်မာလှသော အရှိန်အဝါနှင့် အမြောင်းမြောင်းထနေသော ကြွက်သားများ ရှိနေကာ အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လေးကို နောက်တစ်ကြိမ် တင်းတင်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။ တောက်ပလှပသော အလင်းမြားသည် ထိုသားရဲကြီးကို ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်သည်။

ထိုသားရဲကြီး၏ တောင်ပံမှာ မြားဒဏ်ကြောင့် ပေါက်ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးမြူများ လွင့်စင်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

ရှောင်ယွင်ယိမှာလည်း ကြောင်အသွားမိသည်။ ဤကျောက်ရုပ်သည် ထိုကျောက်ရွာမှနေ၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လာစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မြားအချို့ ပစ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ယခုကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းမြားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဦးရေပြားပင် ထုံကျဉ်သွားတော့သည်။

“ခုနကသာ ဒီကျောက်ရုပ်က ဒီလိုမျိုး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် ငါ ဒီအထိ ပြေးနိုင်ပါဦးမလား” ဟု ရှောင်ယွင်ယိ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ကျောက်ရုပ်၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် အသက်ပြန်ဝင်လာသော ရှေးဟောင်းလူသားဘုရင် တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ဂွမ်း... ဂွမ်း...

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပိုမို ပြည့်နှက်လာသည်။ ဤကျောက်ရုပ်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများကို မခံနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကျောက်ရုပ် မပျက်စီးမီ အချိန်အထိ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် ဤနေရာရှိ သားရဲကြီးအားလုံးကို နှိမ်နင်းရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။ တောင်တစ်လုံးစီကဲ့သို့ ကြီးမားကြသည့် သားရဲဆိုးကြီးများမှာ ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် တုန်လှုပ်နေကြရသည်။

အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်မှုအရဆိုလျှင် ဤသားရဲကြီးများအားလုံးသာ ဝိုင်းတိုက်လိုက်ပါက ကျောက်ရုပ်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲပစ်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်၏ မတုန်မလှုပ်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် လောကကို အထင်သေးဟန်ရှိသော မောက်မာလှသည့် အရှိန်အဝါတို့က ဤနေရာရှိ သားရဲကြီးအားလုံးကို တိုက်ရိုက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။

သူသည် လေးကို တစ်ဖန် တင်းတင်းဆွဲလိုက်ပြန်သည်။ မြားဦးလှည့်ရာအရပ်မှ သားရဲကြီးများမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာကုန်ကြပြီး ဤကျောက်ရုပ်နှင့် ထိပ်တိုက်မတွေ့လိုကြတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သံဝေဂရမိသွားသည်။ ဤကျောက်ရုပ်သည် ယခင်က ထိုဘီလူးမျိုးနွယ်စုတို့၏ စောင့်ရှောက်သူနတ်ဘုရား ဖြစ်တန်ရာသည်။ ထို့ပြင် ဤကျောက်ရုပ်မှာ ထိုဘီလူးများထဲမှ သူရဲကောင်းတစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်ပြီး သေဆုံးပြီးနောက်တွင် ဤမြေကို စောင့်ရှောက်ရန် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ထုလုပ်ခြင်း ခံရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် ဤနေရာရှိ ကျောက်ရုပ်များကို မြင်ဖူးသည်။ နတ်ကျောင်းများအတွင်း ကိုးကွယ်ထားသည့် ကျောက်ရုပ်များသည် ဤကျောက်လေးကို ကိုင်ထားသည့် ဘီလူးကျောက်ရုပ်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။ ထိုနတ်ကျောင်းထဲက ကျောက်ရုပ်များသည် ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးဆန်းကြသည်။ သားရဲများကို မောင်းထုတ်နိုင်သည့် စောင့်ရှောက်ရေးယန္တရားများ ရှိသော်လည်း လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင်မူ ထိုကျောက်ရုပ်များသည် ဤဘီလူးများအတွက် ထိုအစွမ်းထက် သားရဲကြီးများထက် ပို၍ သန်မာမည်ဟု မထင်ပေ။

ဤအထင်မှာ နတ်ကျောင်းရှိ ကျောက်ရုပ်အောက်တွင် သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည့် ဘီလူးမ၏ အရိုးစုကို မြင်ခဲ့ရစဉ်ကပင် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ကျောက်လေးကို ကိုင်ကာ မောက်မာလှသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အငွေ့အသက်မှာမူ အလွန်ပင် ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှသည်။

မယိမ်းယိုင်ခြင်း

စောင့်ရှောက်ခြင်း

လီယန်ချူ တစ်ယောက်တည်းသာမက ဤနေရာရှိ လူအားလုံးသည် ထိုကျောက်ရုပ်ထံမှ သားရဲဆိုးကြီးများကို တွန်းလှန်နေသည့် လူသားမျိုးနွယ်၏ မတုန်မလှုပ်သော စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားမိကြသည်။ ဤသန်မာလှသော သတ္တဝါများ ကျက်စားရာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတုတ်လှသော တောတောင်နက်ကြီးအတွင်း၌ ဘီလူးမျိုးနွယ်စုဝင်များ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရန် ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် ခေတ်ကာလများကို မြင်ယောင်နေမိသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သားရဲကြီး သုံးလေးကောင်မှာ ဘီလူးကျောက်ရုပ်၏ မြားဒဏ်ကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားသည်။ သို့သော် ကျောက်ရုပ်ကိုင်ထားသော ကျောက်လေးမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အစွမ်းများ ကုန်ဆုံးနေသဖြင့် ဤမျှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့ပေ။

ဂွမ်း... ဂွမ်း...

သူ့လက်ထဲမှ ကျောက်လေးသည် ရှေးဦးစွာ ကျိုးပဲ့သွားပြီး ဝိညာဉ်အစွမ်းများ ကုန်ဆုံးကာ ကျောက်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသော သားရဲကြီးများသည် ယခင်က ကျောက်ရုပ်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် မြင့်တက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်လာတော့မည့်ပုံပင်။

“ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ဖြစ်ပါစေ၊ အချိန်ကာလကိုတော့ မကျော်လွန်နိုင်ပါလား”

“ကျောက်ရုပ်တစ်ခုမျှသာပဲ၊ ဒါကို ဒီလောက်အထိ လုပ်နေဖို့ လိုလို့လား”

ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိ လူသားကျင့်ကြံသူ အချို့သည်လည်း ယခင်က ကျောက်ရုပ်၏ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်နေခဲ့သော်လည်း ယခု ကျောက်ရုပ်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။ ဤကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများမှာ အင်အားကြီးအဖွဲ့များသာမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အစွမ်းထက်သည့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများလည်း ပါဝင်နေကာ ၎င်းတို့မှာ မဟာယင် လရောင်ဝါကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ အကယ်၍ ဤကျောက်ရုပ်သာ သူ့နောက်သို့ မနားတမ်း လိုက်နေပါက သူသည် မဟာယင် လရောင်ဝါ၏ ဆေးကြောမှုကို ခံယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ ဤကျောက်ရုပ်သည် သေခြင်းတရားကို မမှုဘဲ သားရဲကြီးများကို တိုက်ခိုက်နေပြီး လက်ထဲမှ ကျောက်လေးမှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယနေ့တွင်မူ ဤနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်

ရှောင်ယွင်ယိ၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာမက ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးလည်း ထိုသို့ပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟန်ပန်ကြီးမားလှသော ထိုကျောက်ရုပ်၏ လက်ထဲတွင် ရှေးကျလှသည့် နတ်ဘုရားလေး တစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထိုလေးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ စီးဆင်းနေပြီး ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ယခင် ကျောက်လေးနှင့် မတူဘဲ ဤနတ်ဘုရားလေးမှာ အလွန်အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် စွမ်းအားရှိသည့် ထိုဘီလူးကြီးပင် ဤမြင်ကွင်းကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ ကျောက်ရုပ်၏ တည်ကြည်လှသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သို့သော် လက်ထဲမှ ရှေးကျသော နတ်ဘုရားလေးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမှာ သူ၏ ယခင်ကျောက်လေးထက် ပို၍ သန်မာလှသည်။ သူသည် ထိုလေးကို ချက်ချင်းပင် လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ တင်းတင်းဆွဲလိုက်သည်။ တောက်ပလှသော အလင်းမြားတစ်စင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်မီးတောက်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာတော့သည်။

ရှူး...

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် နေမင်းကြီးတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်

ထက်မြက်လှသော လေပြင်းများသည် ယခင်က ဧရာမသားရဲကြီး၏ ရင်ညွန့်ကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဘီလူးကျောက်ရုပ်သည် ပျံသန်းနိုင်သည့် သားရဲကြီးများအပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပိုမို ပြင်းထန်နေပုံရသည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း မှန်ပေသည်။ ဤပျံသန်းနိုင်သည့် သားရဲကြီးများသည် ဂမ္ဘီရအတတ်များကို မကျင့်ကြံနိုင်သော ဘီလူးများအတွက် ယခင်က အကြီးမားဆုံး ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထိုသားရဲကြီးမှာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ ရင်ညွန့်ကို မြားအဖောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဝုန်း

သားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟိန်းခနဲ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“ဒါက... ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး လား”

ရှောင်ယွင်ယိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော ရှေးဟောင်းလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ထက်မြက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မြားများကို စုစည်းပေးနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ လေနတ်ဘုရား ဖုန်းပေါ် ၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး ချန်နိုင်ငံ ကျင့်ကြံရေးလောကတွင် အလွန်ကျော်ကြားလှသည်။

သို့သော် ရှောင်ယွင်ယိ သိထားသည်မှာ ဤ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးမှာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းပေါ်၏ လက်နက်အစစ် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်ငြားလည်း ၎င်း၏ စွမ်းအားကိုမူ လျှော့တွက်၍ မရပေ။

ယခုအခါ ရွှေရောင်မီးတောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြွက်သားများမှာ မြေနဂါးများ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ တောင့်တင်းလှသော ဤကြောက်မက်ဖွယ် ဘီလူးကြီးသည် နတ်ဘုရားလေး၏ စွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်အထိ အသုံးပြုနေပုံရသည်။ တောက်ပလှသော အလင်းမြားများသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်နေပြီး သားရဲကြီးများမှာ ဒဏ်ရာရရှိကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။ စွမ်းအားအနည်းငယ် နိမ့်ပါးသော သားရဲများမှာမူ လေနတ်ဘုရားလေး၏ မြားဒဏ်ကို လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

ရှောင်ယွင်ယိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

“မဖြစ်နိုင်တာ ဒီကျောက်ရုပ်လက်ထဲကို ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ”

ဟု တွေးနေမိသည်။

ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးမှာ မော်ရှန်း မှာ ရှိနေသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတစ်ယောက်တည်း အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးလည်း အံ့သြနေကြသည်။ ဤ နတ်ဘုရားလေး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းနှင့် ထိုလက်နက်ဆိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဘီလူးကြီး၏ အစွမ်းထက်မှုကြောင့် သားရဲကြီးများမှာ သေဆုံးကုန်ကြကာ ယခင်အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများ ရှိနေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံမှာ လေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေကာ ရုပ်ရည်မှာလည်း တည်ကြည်ထွားကြိုင်းလှသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဘီလူးကြီးနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထိုဘီလူးကြီးက နတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ကာ သားရဲများကို သတ်ဖြတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို ဒီနတ်ဘုရားလက်နက် ခဏချေးပေးမယ်၊ မင်းရဲ့ အရင်ဘဝက လက်ကျန်ဆန္ဒတွေကို အဆုံးသတ်လိုက်ပါ”

ဤ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးမှာ လီယန်ချူက အဝေးမှ ပစ္စည်းလှမ်းယူခြင်းအတတ် ကို အသုံးပြု၍ ပို့ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအတတ်သည် သူ အစောဆုံး တတ်မြောက်ခဲ့သော အတတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး အကျွမ်းကျင်ဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုကို လှမ်းယူနိုင်လျှင် ပြန်ပို့ပေးရန်မှာလည်း မခက်ခဲပေ။ သူသည် နတ်ဘုရားလေးကို ဘီလူးကြီး၏ လက်ထဲသို့ ပို့ပေးလိုက်ပြီး ဘီလူးကြီးက ထိုလေး၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ဖြင့် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ရှိ သားရဲများကို နှိမ်နင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အလင်းတန်းများစွာ ပေါ်ထွက်နေပြီး တောက်ပလှသော အလင်းရောင်များမှာ မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလှသည်။ ယနေ့ညတွင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသူ မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။ ရှေးဦးစွာ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမားသော နတ်မိမယ်က မိစ္ဆာကြီးကို တိုက်ခိုက်သည်ကို မြင်ခဲ့ရပြီး၊ ယခု လရောင်ကျရောက်ရာ အရပ်သို့ ရောက်သောအခါတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဘီလူးကြီးက နတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ကာ သားရဲကြီးများကို တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ရပြန်သည်။

သို့သော် ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်မှာ အလွန်ပင် ကြာမြင့်လှသော အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဝိညာဉ်အစွမ်းများစွာ ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ လက်ကျန်ဆန္ဒလေး တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြေးလွှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်ရုပ်များစွာ တဟုန်ထိုး ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်ရုပ်အချို့တွင် ဓားဒဏ်ရာ၊ ပုဆိန်ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာလည်း ကိုယ်ထည်များ ပျက်စီးနေသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ယခင် ဘီလူးမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သာ ဖြစ်ပြီး နတ်ကျောင်းများတွင် ကိုးကွယ်ထားသည့် ပုံစံများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသည်။

ဘီလူးကျောက်ရုပ်များစွာ ရောက်ရှိလာပြီး ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ထားသည့် ကျောက်ရုပ်၏ တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် သဘာဝကျလှပြီး သူတို့သည် ဤသို့သော တိုက်ပွဲများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်...။

ဘီလူးကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကျောက်တုံးများမှာ အတော်လေး ကွာကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေခြင်းတရားကို မမှုဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူသည် ဧရာမ ပုစဉ်းရင်ကွဲ သားရဲကြီး၏ လက်တံကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်ကာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် မသေမီအချိန်တွင် သူ၏ အင်အားရှိသမျှကို သုံး၍ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ထိုသားရဲကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။ သူသည် အဝေးမှနေ၍ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခြင်းမှာ ဤသားရဲကြီး မဟာယင် လရောင်ဝါကို စုပ်ယူခြင်းမှ တားဆီးရန်အတွက် ဖြစ်ပုံရသည်...။

ကျောက်ရုပ်များ တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် ရောက်ရှိလာပြီး ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ထားသည့် ဘီလူးကျောက်ရုပ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ထိုအရှိန်အဝါ ပြင်းထန်သော သားရဲကြီးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်များသည် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ထားသည့် ကျောက်ရုပ်များနှင့် မတူဘဲ တစ်ရုပ်ချင်းစီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေပျော်ပြီဟူသော စိတ်ဓာတ်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုကြသော်လည်း သေခြင်းတရားကို မမှုသော ဤတိုက်ပွဲဝင်ပုံမှာ ကြည့်ရသူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။ စကားမပြောကြသဖြင့် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤနေရာရှိ လူသားကျင့်ကြံသူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရက်စက်လှသော်လည်း ၎င်းတို့၏ စိတ်ကိုမူ အလွန် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ယခင်က ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတုတ်လှသော ထိုခေတ်ကာလများတွင် လူသားများသည် ဤသို့သော နည်းလမ်းများဖြင့်ပင် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးများကို တားဆီးကာ လူသားမျိုးနွယ် ရှင်သန်နိုင်မည့် နေရာလပ်ကို ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

၎င်းတို့သည် ယခင်က ဤမြေတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် ဘီလူးများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားမိကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြဘဲ မဟာယင် လရောင်ဝါကို စုပ်ယူရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ မဟာယင် လရောင်ဝါမှာ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးသည့် ရတနာဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် ကျင့်ကြံရသည်မှာ ပုံမှန်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ထိရောက်သည်။ ကျောက်ရုပ်များမှာ သေသွားလည်း သေသွားပါစေ၊ သူတို့နှင့် မဆိုင်ပေ။

အကယ်၍ ယခင် ဘီလူးမျိုးနွယ်စုဝင်များ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး သားရဲများကို တိုက်ခိုက်နေလျှင်ပင် သူတို့ ကူညီကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကံထူးမှုမျိုးမှာ အမြဲတမ်း ကြုံရလေ့မရှိပေ။ ကျောက်ရုပ်များက သားရဲများကို တိုက်ခိုက်နေပြီး ဤနေရာ၌ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလျှင်လည်း မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

၎င်းမှာ လက်ကျန်ဆန္ဒလေးတစ်ခုကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ မဟာယင် လရောင်ဝါကို စုပ်ယူခြင်းကသာ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်ပြီး ဤအားပြိုင်မှုများသော ခေတ်ကာလတွင် မိမိ၏ အစွမ်းကို မြှင့်တင်ထားခြင်းကသာ အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရုပ်များ တစ်ရုပ်ပြီးတစ်ရုပ် သေခြင်းတရားကို မမှုဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်နေသည့် ဤမြင်ကွင်းမှာ လီယန်ချူအတွက်မူ မည်သည့် ရာဇဝင်ရုပ်ရှင်ထက်မဆို ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုကျောက်ရုပ်များ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ဝိညာဉ်အစွမ်းများစွာ မကျန်တော့သဖြင့် ဤသားရဲကြီးများကို ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု မပေးနိုင်ကြပေ။ ဧရာမ ကင်းခြေများကြီးက ကိုယ်ထည်ကို တစ်ချက်မျှ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ကျောက်ရုပ်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကင်းခြေများ၏ မာကျောသော အခွံကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်ကြပေ။ အကယ်၍ ပုံမှန် ယင်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသာ ဤသားရဲကြီးများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပါက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားရပေလိမ့်မည်။

တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ဤမျှ များပြားလှသော သားရဲကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရပါက နောက်သို့ ဆုတ်ခွာရပေလိမ့်မည်။

နတ်ဘုရားလေးကို ကိုင်ထားသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသော ဘီလူးကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြားတစ်စင်ကို ပစ်လိုက်ရာ သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကို ဖောက်ထွက်သွားစေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုကျပျက်စီးကာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် သန်မာထွားကြိုင်းသော ဘီလူးအရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုဘီလူး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ကြွက်သားများ ရှိနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာ မီးရှူးတိုင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ၎င်းမှာ ခုနက ပျက်စီးသွားသော ဘီလူးကျောက်ရုပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်အရိပ် ပေါ်လာသည်နှင့် လီယန်ချူရှိရာ အရပ်သို့ အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကမ္ဘာမြေမှ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။ မှန်ပေသည်၊ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီး တွေးထားသကဲ့သို့ပင် ဤကမ္ဘာသည် ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သားရဲများကို တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည့် သန်မာသော ဘီလူးများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသည်မှာ လက်ကျန်ဆန္ဒလေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဘီလူးကြီးသည် စကားမပြောခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူသည် သူ၏ ခံစားချက်ထဲမှ မကျေနပ်မှုကို ခံစားမိသည်။ လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်နေသည်။ နတ်ဘုရားလေးမှာ သူ၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး ဤဘီလူးကြီးကို သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရန် ခဏချေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ထိုဘီလူးကြီး၏ သန်မာလှသော စိတ်ဓာတ်ကို ခံစားနေရပြီး နတ်ဘုရားလေးပေါ်တွင်လည်း ပြင်းထန်လှသော စိတ်ဓာတ်များ ထပ်မံ ပါဝင်လာကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် မြင့်တက်နေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာရှိသည့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုဓားဒဏ်ရာသည် သူ၏ ယဉ်ကျေးသော အမူအရာကို ဖျက်ဆီးထားသဖြင့် အနည်းငယ် ကြမ်းတုတ်သော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူငယ်သည် လက်ကို ဆန့်ကာ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို ကောက်ယူရန် ကြိုးစားသည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် ဤ နတ်ဘုရားလေးမှာ မူလကပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ရှိသော ရတနာဖြစ်ကြောင်း သိထားပြီး ယခုအခါ ဘီလူးကြီးက သားရဲများကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် သုံးခဲ့သဖြင့် ပို၍ပင် ထူးခြားသွားပေလိမ့်မည်ဟု ယူဆနေသည်။

ပြောရလျှင် ဤကောင်သည် ရတနာများကို ရှာဖွေရာတွင် အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကို ခုခံနိုင်သည့် ဖဲချပ်များ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ရတနာရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူက လက်ကို ဆန့်ကာ လှမ်းယူလိုက်သောအခါ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးထံမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝုန်း

ရှောင်ယွင်ယိ၏ ရှေ့မှ ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းများကို တိုက်ရိုက် ချေဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး သူသည် သွေးများ ထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ”

ရှောင်ယွင်ယိ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် အံ့သြသွားမိသည်။ ခုနက သူသည် အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေး လက်နက်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နတ်ဘုရားလေး၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မြားနှင့် ထိမှန်ပါက ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း ခုနက သူသည် ထိုလေးကို ထိရုံမျှသာ ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် သူ၏ ကာကွယ်ရေး လက်နက်ကို တိုက်ရိုက် ချေဖျက်နိုင်ရသနည်း။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်လေလေ၊ ဤလေးသည် ပို၍ အစွမ်းထက်လေလေ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့သော လက်နက်ဆိုးကြီးကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ထားပါက ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပို၍ စိတ်ချရပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ယွင်ယိ၏ မျက်ဝန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ နတ်ဘုရားလေးဆီသို့ ထပ်မံ သွားပြန်သည်။ သို့သော် သူ့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရုပ်ရည်ချောမောကာ အရှိန်အဝါ ထူးကဲလှသည့် လူငယ်တာအိုဆရာလေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“မင်းပဲ”

ရှောင်ယွင်ယိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့တွင် အချိန်အများကြီး မရှိပေ။ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာ ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာသည်။ ဤနေရာရှိ ဟန်ချက်ကို ဤဘီလူးကျောက်ရုပ်များက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက သူ့ကို မည်သည့်အချိန်တွင် တိုက်ခိုက်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ဤအစွမ်းထက်သော လေးကို ရအောင် ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

ရှောင်ယွင်ယိသည် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း ထင်ထင်ရှားရှား ပေါ်ထွက်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရေး အငွေ့အသက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒေါင်

ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဧရာမ ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရှောင်ယွင်ယိသည် သွေးအားများ ဆူပွက်လာပြီး သွေးတစ်ချက် အန်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် သူ၏ လက်သီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သွေးများ ထွက်နေပြီး ရွှေရောင်အလင်းများလည်း ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ”

ရှောင်ယွင်ယိ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်း သုံးခု၏ လက်အောက်မှ ချီလုံနဂါးကို လုယူရဲသူ ဖြစ်သည်။

ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ယန်ဝိညာဉ် ကျွမ်းကျင်သူနှင့် တွေ့သည့်တိုင်အောင် တိုက်ခိုက်ရဲသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရှီဘိုးဘေးက ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထုတ်သုံးသည့်တိုင်အောင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဒုတိယအဆင့် ယင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်းပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ့တွင် ပါးနပ်သော အစီအစဉ်များနှင့် ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့အထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာလေးမှာ သူ့ထက်ပင် အသက်ငယ်ပုံရသည်။ ဘာကြောင့် သူ၏ ကာကွယ်ရေး အငွေ့အသက်ကိုတောင် မချေဖျက်နိုင်ရသနည်း။ ရှောင်ယွင်ယိ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး

“သေချင်နေတာပဲ ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့”

ဟု အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းထဲတွင် အစွမ်းထက်လှသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်ကျန်ဆန္ဒ ကို ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလက်ကျန်ဆန္ဒကို မျိုချလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာပြီး ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်ကို ကျော်လွန်ကာ တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယွင်ယိ၏ နောက်ကျောတွင် ဂန္ဓမာရုပ်တု တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မဟုတ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ အတတ်များကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လေထုများသည် ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် အပူချိန် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ဆက်တည်း ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကျောမှ ဂန္ဓမာရုပ်တုသည်လည်း သူနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရှောင်ယွင်ယိသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လျှော့မတွက်တော့ဘဲ အချိန်တိုအတွင်း တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်လိုနေသည်။ ဤတာအိုဆရာလေးကို အရင်သတ်၊ နတ်ဘုရားလေးကို ယူပြီး ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူသည်လည်း လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးအားရွှေရောင်အလင်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ရှောင်ယွင်ယိ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် တောင်တစ်လုံးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေသည်။ သူသည် ဧရာမ သွေးအားသမုဒ္ဒရာကြီးအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂွမ်း

ရှောင်ယွင်ယိ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းသည် ကွဲအက်သွားပြီး နောက်ကျောမှ ဂန္ဓမာရုပ်တုသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ တတိယအဆင့် လက်ကျန်ဆန္ဒမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ချေဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထို့ပြင် ရှောင်ယွင်ယိ တစ်ကိုယ်လုံးသည်လည်း လီယန်ချူ၏ ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အောက်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရှောင်ယွင်ယိကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်။ ဘေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော ရှီမိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားကာ

“ယန်ဝိညာဉ်လား” ဟု ရေရွတ်ရင်း လီယန်ချူအပေါ်တွင် ကြီးမားသော သံသယနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့သည်။

သူသည် ရှောင်ယွင်ယိနောက်သို့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှောင်ယွင်ယိတွင် ဖဲချပ်များစွာ ရှိကြောင်းနှင့် ကိုင်တွယ်ရခက်ကြောင်း သိထားသည်။ သို့သော် ယခု တတိယအဆင့် လက်ကျန်ဆန္ဒကို အသုံးပြုထားသည့်တိုင်အောင် ဤတာအိုဆရာလေး၏ လက်သီးတစ်ချက်အောက်တွင် သေဆုံးသွားရသည်မှာ မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

“ခုနက ပြင်းထန်လှတဲ့ သွေးအားတွေ... ဒီလူက သိုင်းနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေတာလား”

ရှီဘိုးဘေး၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။