အနီရောင်ဖဲကြိုး

ပိုင်ယို့ဝေသည် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးသည်။ “တန်ရှောင်။ ခုနက ထပ်ခိုးထဲမှာ ကစားနေတာလား။”

တန်ရှောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ခုနက ကျွန်တော် ပြောတာ မှားသွားတယ်။ ‘သုတေသနလုပ်တာ’ ဖြစ်သင့်တယ်! ကျွန်တော်တို့ ဒီဝေလငါးကို တွေ့ပြီး လေ့လာနေတုန်း တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဲ့ဒီနောက် ဒီသင်္ဘောကို တွေ့တာ!”

ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် လာပြီး သင်္ဘောပုံစံငယ်ကို သေချာ စစ်ဆေးသည်။ “အင်း… ရတနာတွေ တင်ဆောင်ထားတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောတစ်စီးက ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဝေလငါးရဲ့ ဗိုက်ထဲ နစ်မြုပ်သွားသလိုပဲ။ အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမယ်ဆိုရင် ‘ရတနာ’ ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ်။”

“မင်းမှာ အကြံရှိလား။” ရန်ချင်ဝမ်က သူမကို မေးသည်။

အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရန်ချင်ဝမ်သည် ပိုင်ယို့ဝေ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် သဘောထားကို ပို၍ ဂရုစိုက်သည်။ အကြောင်းကတော့ ပိုင်ယို့ဝေသည် ကံစမ်းမဲမေးခွန်း ဂိမ်းတွင် ပြသခဲ့သော တည်ငြိမ်မှုကြောင့်သာမက ရှန်မို၊ တန်ရှောင်နှင့် ချန်းဝေခိုင်တို့လို လူများက သူမကို ယုံကြည်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင် ပိုင်ယို့ဝေသည် ပျင်းရိပြီး အာရုံမစိုက်ဘဲ ရှိနေသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မရှိဘူး။ ကျွန်မ ခံစားမိတာက... အဲ့ဒီ ကလေးကဗျာက သိပ်ရိုးရှင်းနေသလိုပဲ။”

ရန်ချင်ဝမ်: “ရိုးရှင်းတယ်..”

“စာမေးပွဲဖြေနေတုန်း အဖြေကို တိုက်ရိုက် ပြောပြခံရသလိုမျိုးပဲ။ အဲ့ဒါ လွယ်ကူတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရလား။” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်ရင်း တီးတိုးပြောသည်။ “မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အဖိုးကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဒီထဲ ခေါ်လာတာက လက်စားချေဖို့အတွက်မှန်း သိသာတယ်။ ဒါကြောင့်... ဒီဂိမ်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ သေချာတယ်။”

သူမ မတွေ့ရှိရသေးသော သို့မဟုတ် သတိမထားမိသေးသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ရှိရမည်။

အစကနေ စလိုက်ရအောင်။

နွေဦးဝက်ဝံ နိုးလာပြီး သားသမီး နှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တယ်...

ယခု သူတို့သည် ဝက်ဝံ “ကလေး” အစုအဝေးကို တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် အပြင်ဘက်ရှိ မိခင်ဝက်ဝံနှင့် တူသော တက်ဒီဝက်ဝံရုပ် တစ်ကောင်တည်းသာ ရှိသည်။ ဘာလို့လဲ။

“ဒီကောင် ဖြစ်နိုင်မလား။” ဆူးမန်သည် အမွေးပွဝက်ဝံရုပ်ပုံထဲမှ တစ်ကောင်ကို ရွေးထုတ်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဖိနပ်လေးများနှင့် ဦးထုပ်လေးကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျူရှူး ရှာတွေ့သော ဝက်ဝံနှင့်အတူ ထားလိုက်သည်။ သူတို့သည် အညိုရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် နှစ်မျိုးစလုံးနှင့် ဆင်တူကြသည်။

ဆရာချန်းသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီတက်ဒီဝက်ဝံရုပ်မှာ ဖဲကြိုး မပါဘူး။”

လူတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုက ခဏတာ ကြာပြီးနောက် ပန်းရှောင်ရှင်းသည် တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးသည်။ “တခြားအရုပ်ဆီက ဖဲကြိုးကို ငှားယူလိုက်ရင်... အဲ့ဒါက အဆင်ပြေမလား။”

လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ရှောင်ရှင်း။ မင်း ဒီလို ဖဲကြိုးပါတဲ့ တခြားအရုပ်တွေကို မြင်ဖူးလား။”

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ဧည့်ခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “အဲ့ဒီမှာ အမြီးမှာ အနီရောင်ဖဲကြိုး စည်းထားတဲ့ မျောက်ရုပ်တစ်ကောင် ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ ပုံစံတူတယ်။”

သူပြောတာ မှန်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ထောင့်သို့ ပြေးသွားပြီး အရုပ်ပုံထဲမှ မျောက်ရုပ်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ပန်းရှောင်ရှင်းသည် မျောက်ရုပ်ကို ယူဆောင်လာသောအခါ သူ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် ပေါ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မျောက်၏ အမြီးပေါ်ရှိ ဖဲကြိုးသည် အနက်ရောင်အစက်များပါသော အနီရောင် မဟုတ်ဘဲ အနီရောင် သက်သက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျူရှူးသည် ဖဲကြိုးနှစ်ခုကို ပိုနီးကပ်စေပြီး နှိုင်းယှဉ်လိုက်သည်။ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံသည် အမှန်တကယ် ဆင်တူသည်။ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ အနက်ရောင်အစက်များ မရှိခြင်းပင်။

သူတို့ အခက်တွေ့နေချိန်တွင် ပန်းရှောင်ရှင်းက ပြောသည်။ “အပေါ်ထပ် စာကြည့်ခန်းလေးထဲမှာ အနက်ရောင် မာကာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အစက်တွေကို ကိုယ်တိုင် ဆွဲလို့ရတယ်။”

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ကလေးများ၏ နည်းလမ်းများသည် တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တိုက်ရိုက်ဆန်သည်။

လူကြီးများသည် လူကြီးလောကရှိ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများနှင့် ကြာမြင့်စွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အပြစ်ကင်းဆုံး အချိန်များဆီသို့ ပြန်သွားရန် ခက်ခဲသည်။

တကယ်တော့ လူကြီးများသည် ထိုနည်းလမ်းကို မစဉ်းစားနိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ။ စဉ်းစားရဲခြင်း မရှိခြင်း။ သို့မဟုတ် စဉ်းစားခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သတိထားကြပြီး သူတို့ ရင်းနှီးသော စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်လိုခြင်း မရှိပေ။

“ဒါက လိမ်လည်တာလို့ သတ်မှတ်မလား...” လုအန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဝက်ဝံက မကျေနပ်ရင် စစ်ဆေးရေးမှူးက ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်။”

အခန်းက နေရာကျဉ်းသည်။ ရိုင်းစိုင်းသော သားရဲတစ်ကောင် ရူးသွပ်သွားပါက သူတို့ ဆယ်ယောက်လုံး ပုန်းနေရန် မည်မျှပင် ကြိုးစားပါစေ တစ်စုံတစ်ယောက်တော့ ဒဏ်ရာရမှာ သေချာသည်။