ဂိမ်းက ဘယ်လိုလဲ

ပိုင်ယို့ဝေက တီးတိုးပြောသည်။ "ကျွန်မတို့က အရုပ်အိမ်ရဲ့ သခင်တွေ။ သူတို့က ဧည့်သည်တွေ။ သခင်က ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံရမယ်... ကျွန်မတို့ မှားယွင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို ယူသွားပြီး ဧည့်သည်တွေကို ဒေါသထွက်စေရင် ဧည့်သည်တွေရဲ့ ဒေါသပေါက်ကွဲမှုကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။"

သူမသည် အံဆွဲပုံးပေါ်ရှိ ဂီတသေတ္တာကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ပလတ်စတစ်လုံးသည် သူမ၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိပြီး အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းသည်။ "ဟေး။ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကလေးကဗျာလေးက ကောင်းတယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ ထပ်နားထောင်လို့ ရမလား။"

"သေချာတာပေါ့။" ပလတ်စတစ်လုံးက ရက်ရက်ရောရော ပြောသည်။ "လာပြီး လှည့်လိုက်ရုံပဲ။"

ရှန်မိုသည် လျှောက်သွားပြီး ဂီတသေတ္တာကို ကောက်ယူကာ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တေးဂီတသည် ကလေးကဗျာနှင့်အတူ စတင်ဖွင့်ဆိုသည်။

နွေဦးမှာ ဝက်ဝံတွေ နိုးလာတယ်။

သူတို့ရဲ့ သားသမီး နှစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားမှာကို တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့တယ်..

နွေရာသီမှာ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာတယ်။

အရမ်း မှောင်နေတော့ ရတနာ ဘယ်မှာ ရှိမှန်း မမြင်ရဘူး..

ဆောင်းဦးမှာ ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ။

ကြည့်စမ်း လက်သည်းသွား မကောင်းဆိုးဝါးက ပါးစပ်ဖွင့်တဲ့အခါ ဘာလို့ သွား မရှိတာလဲ။

ဆောင်း၊ ဆောင်းက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။

ဘယ်အရုပ်က နှင်းစက်တွေကို မြင်ရမလဲ။

တစ်ဖန် နားထောင်ပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ သံသယများကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးပေ။ သူမသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ တီးတိုးပြောသည်။ "ထူးဆန်းတယ်... ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းနေရတာလဲ..."

ရန်ချင်ဝမ်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နွေဦးမှာ ဝက်ဝံရဲ့ ကလေးကို ရှာပါ။ နွေရာသီမှာ ရတနာကို ရှာပါ။ ဆောင်းဦးမှာ လက်သည်းသွားရှိတဲ့ မကောင်းဆိုး၀ါးမှာ သွားမရှိဘူး။ စာသားအရ အဓိပ္ပာယ်က သွားတွေကို ရှာဖို့ပဲ။ လက်သည်းသွားရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးက ဘာလဲဆိုတာ အခု မသေချာသေးဘူး။ ဒါကြောင့် သွားတွေကို ခဏထားလိုက်။ နောက်ဆုံးဝါကျက 'ဘယ်အရုပ်က နှင်းစက်တွေကို မြင်ရမလဲ' လို့ မေးတယ်။ အဓိပ္ပာယ်က... ဘယ်ကစားသမားက ဆောင်းရာသီအထိ အသက်ရှင်သန်မလဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

"အရာရာကို စာသားအတိုင်း ယူဆရင် ထင်ရှားတဲ့ အခက်အခဲ မရှိဘူး။" ရှန်မိုက ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ ရှာနေတဲ့အရာက ဒီအိမ်ထဲမှာ မရှိရင်တော့ ခက်ခဲမယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပလတ်စတစ်လုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရှာနေတဲ့အရာက အိမ်ထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ သေချာလား။ အကယ်၍ အပြင်မှာဆိုရင် သဲလွန်စ ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် စည်းကမ်းချိုးဖောက်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်။"

"သေချာတာပေါ့။ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ!" ပလတ်စတစ်လုံးက မာန်မာနကြီးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။

"စစ်ဆေးရေးမှူးတစ်ဦးစီက ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတဲ့ ဂိမ်းတိုင်းဟာ လုံးဝ တရားမျှတပြီး မှန်ကန်တယ်!

သူတို့က ကစားသမားတွေကို တမင်တကာ လှည့်ဖြားပြီး အဆင့်မပြီးမြောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ တို့တွေက အဲ့လောက်တောင် ဆိုးသလား။"

ပိုင်ယို့ဝေ: " ဆိုးတယ်။"

ပလတ်စတစ်လုံး ခုန်သွားသည်!

သူက ဒေါသအလွန်ထွက်နေသကဲ့သို့ တစ်ပေခွဲခန့် မြင့်အောင် ခုန်လိုက်သည်!

" ဒီကစားသမားက တကယ်ပဲ လွန်နေပြီ! အဲ့လောက် ဆိုးတယ်ဆိုရင် အရင်တစ်ခေါက်က လူတွေ အဆင့်ကို ဘေးကင်းကင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မယ်လို့ ထင်သလား!"

ပိုင်ယို့ဝေ: " အဲ့လောက် မရိုင်းဘူးဆိုရင် အရင်တစ်ခေါက်က အဆင့်ကျော်ဖြတ်ဖို့ နဝမအချီအထိ စောင့်နေစရာ မလိုဘူး။"

ဘောလုံး: “…”

ရန်ချင်ဝမ်က မေးသည်။ "ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ အရင်က တွေ့ဖူးတာလား။"

"ဘာလို့လဲ။ ရှင် မတွေ့ဖူးဘူးလား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် စိတ်ဝင်စားလာကာ စူးစမ်းစွာ မေးသည်။

"ရှင်လည်း ဂိမ်း ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီပဲ။ ဘယ်စစ်ဆေးရေးမှူးတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလဲ။"

ရန်ချင်ဝမ်က ပြောသည်။ " ပထမဆုံး တွေ့တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးက ယုန်ခေါင်းရှိပြီး လူကြီးလူကောင်းလို ပုံစံရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးလို စကားပြောတယ်။ ဒုတိယ တွေ့တဲ့ စစ်ဆေးရေးမှူးက... အရမ်း အရပ်ရှည်တယ်။"

"သူက ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးရှိပြီး ခေတ်နောက်ကျနေတဲ့ ၁၉၈၀ အကျော်က မိန်းကလေးရုပ်ပြထဲက အမျိုးသားဇာတ်ဆောင်လို ပုံစံရှိသလား။ လက်မောင်းနဲ့ ခြေထောက်တွေက ပုံမှန်ထက် ပိုရှည်ပြီး ခေါက်ဆွဲနဲ့ တူသလား။" ပိုင်ယို့ဝေက မေးသည်။

ရန်ချင်ဝမ်သည် ရယ်မောပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ " မိန်းကလေးရုပ်ပြတွေ မဖတ်ဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် တူမတူတော့ မသေချာဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံး ရှိတာတော့ သေချာတယ်။"

"အဲ့ဒီကောင်က လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိပြီး လူတွေကို စိတ်ပျက်စရာအခြေအနေထဲ တွန်းပို့ရတာကို ကြိုက်တယ်။" ရှန်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာပြောသည်။

"နောက်တစ်ခေါက် သူ့ကို ထပ်မတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။"

"ကျွန်မကတော့ အတော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ တော်တော်လေး ဆန်းသစ်တယ်။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်မ သိပ်မတွေ့ချင်တာက မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူပဲ။ ဂိမ်းက အရမ်း ပျင်းစရာကောင်းပြီး အရသာ မရှိဘူး။"

"ယုန်ခေါင်းရှိတဲ့လူရဲ့ ဂိမ်းက တကယ်တော့ အတော်လေး ကောင်းတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေက ရိုးရှင်းပြီး ရှုပ်ထွေးမှု သိပ်မရှိဘူး။" ရန်ချင်ဝမ်က မှတ်ချက်ပေးသည်။

ပိုင်ယို့ဝေကလည်း သဘောတူသည်။ "ဟုတ်တယ်။ စည်းမျဉ်းတွေ ရိုးရှင်းလေ။ ဂိမ်းရဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုက ပိုပြီး စိန်ခေါ်မှု ရှိလေပဲ။ ဒါ့အပြင် ယုန်ခေါင်းရှိတဲ့လူက တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုချစ်စရာကောင်းတယ်။"

သူတို့ မသိလိုက်မီတွင် ထိုသုံးဦးသည် မည်သည့် စစ်ဆေးရေးမှူးက ပိုကောင်းသော ဂိမ်းကို ကစားခဲ့သည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။

ပလတ်စတစ်လုံးသည် ဤအရာအားလုံးကို နားထောင်ပြီး အတွင်းထဲတွင် ယားယံနေသည်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးကပ်လာပြီး မေးသည်။ "ကျွန်တော့်အကြောင်းရော။ ကျွန်တော့်အကြောင်းရော။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိမ်းက ဘယ်လိုလဲ။"